II SA/Kr 1208/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: st. referent sąd. Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Firma A na decyzję Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Decyzją z dnia 11 stycznia 2018 r. nr [...], znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nakazał właścicielowi działki nr [...] w miejscowości W. Z. - [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w K. - rozbiórkę budynku gospodarczego o powierzchni 11,5 m2 i wysokości 2,2 m, zlokalizowanego na działce nr [...] w W. Z. , przy granicy z działką nr [...] i [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 12 marca 2018 r. zostało w siedzibie inspektoratu złożone zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego na dz. nr [...] w miejscowości W. Z.. W zawiadomieniu inwestor zgłosił wybudowanie budynku gospodarczego jako wykonanie odstępstwa nieistotnego od zatwierdzonego projektu budowlanego. Okoliczność wybudowania budynku gospodarczego została potwierdzona podczas kontroli w dniu 23 marca 2018 r. Organ ocenił, że kwalifikacja budowy budynku gospodarczego jako odstępstwa nieistotnego była błędna. W dniu 26 marca 2018 r. zgłoszono sprzeciw przyjęcia do użytkowania powyższej inwestycji, a w dniu 28 września 2018 r. wszczęto postępowanie w sprawie budynku gospodarczego jako wybudowanego bez wymaganego prawem zgłoszenia. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ ustalił, że odległość ściany budynku od granicy z działką nr [...] i [...] jest sprzeczna z przepisami § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065, dalej: rozporządzenie), a zatem legalizacja budynku nie jest możliwa i konieczne jest nakazanie jego rozbiórki, stosownie do art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2019, poz. 1186: dalej: p.b.). Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Firma A. Zarzuciła w nim, że część działki nr [...] stanowi działkę drogową, a zatem w myśl § 12 ust. 10 ww. rozporządzenia poprzednie ustępy § 12 nie mają tutaj zastosowania. Spółka podniosła również, że wszelkie opóźnienia w realizacji inwestycji w W. Z. mogą spowodować katastrofalne skutki dla inwestora. Podkreślono, że organ wybrał najbardziej surowy środek - rozbiórkę, który jest nieproporcjonalny do celu, jaki ma zostać osiągnięty w tym postepowaniu. Zarzuciła również naruszenie art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zmian.; dalej k.p.a.) poprzez brak informacji w toku postępowania co do okoliczności, które miałyby wpływ na brak możliwości legalizacji budynku. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [...] z dnia 9 sierpnia 2019 r., znak: [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 k.p.a. oraz art. 49b ust. 1 i art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 p.b. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym zaczną liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Legalna budowa takich obiektów, zgodnie z dyspozycją art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b., uwarunkowana jest uprzednim zgłoszeniem zamiaru takiej budowy organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Jak ustalono w przedmiotowe sprawie, inwestorem przedmiotowego budynku jest Firma A, która nie dokonała wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. W tej sytuacji zastosowanie znalazł art. 49b p.b., z którego organ II instancji wywiódł, że nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji. Czynności zmierzające do zbadania podstaw do legalizacji przedmiotowego budynku gospodarczego przeprowadził organ I instancji. Organ II instancji wskazał, że budowa przedmiotowego obiektu nie narusza przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. nr [...] w granicach administracyjnych miejscowości W. Z. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Z. nr [...] dnia 18 listopada 2005 r. (Dz. Urz. Wojew. [...] z dnia 30 grudnia 2005r.), ponieważ znajduje się on w terenie oznaczonym symbolem: 13.MN.3 tj. w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ponadto zaświadczeniem z dnia 12 października 2018r., znak: [...] Wójt Gminy Z. potwierdził zgodność inwestycji pn. "budowa trzech budynków gospodarczych, stanowiących uzupełnienie funkcjonalne dla zrealizowanych trzech budynków mieszkalnych" zrealizowanej na działkach nr [...], [...], [...], [...] w W. Z. gm. Z., z ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił ustalenia organu I instancji dotyczące niezgodności przedmiotowej inwestycji z przepisami techniczno - budowlanymi w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W konsekwencji uznał, że niemożliwa jest jego legalizacja, co skutkuje nakazem rozbiórki. W szczególności wskazał, że zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m-w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m-w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Wskazał również na treść § 12 ust. 4 pkt 3 powołanego wyżej rozporządzenia, zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 4V, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. Tymczasem analiza złożonej przez inwestora dokumentacji wskazuje, iż odległość przedmiotowego budynku gospodarczego od granicy z działką nr [...] wynosi mniej niż 0,50 m. W ocenie organu odwoławczego działka nr [...] stanowi działkę budowlaną, a nie – po myśli inwestora – działkę drogową, bowiem w świetle ustaleń miejscowego planu dopuszczalna jest realizacji na tej działce obiektów innych niż budynki. Wobec takiej kwalifikacji działki nr [...] i usytuowania przedmiotowego budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...] w odległości mniejszej niż 4 metry od granicy działki, wystąpiło naruszenie przepisów rozporządzenia. Organ wskazał również, że prawidłowo i zgodnie z art. 52 p.b. ustalono adresata orzeczonego nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu gospodarczego, którym jest Firma A. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, iż kategoryczne brzmienie przepisów prawa budowlanego nie pozwala organowi na zastosowanie instytucji uznania administracyjnego, organ nie może zatem brać pod uwagę sytuacji ekonomicznej inwestora, powodów dla których popełnił samowolę budowlaną, czy szkód związanych z rozbiórka. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Firma A, zarzucając jej naruszenie: a) art. 49b ust. p.b. poprzez jego bezzasadne zastosowanie i wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę budynku pomimo braku wystąpienia w przedmiotowej sprawie wskazanych w tym przepisie przesłanek; b) §12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezasadne zastosowanie w sytuacji, gdy nie ma on zastosowania, ponieważ sąsiednia działka jest działką drogową; c) art. 7 w zw. z art. 77, 8, 9 k.p.a. poprzez brak dokładnego zbadania okoliczności sprawy, w szczególności błędne ustalenie charakteru działki nr [...], nakazanie rozbiórki budynku w sytuacji, gdy możliwe było przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego, co prowadzi do naruszenia zasady proporcjonalności, a także naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów administracji publicznej, a także zasady informowania stron; d) art. 136 §1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony w toku postępowania przed Organem I instancji; e) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Na podstawie tych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – powiat ziemski nr [...] z dnia 11 stycznia 2019 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odpowiedź na skargę wniósł również uczestnik postępowania J. C., wnosząc o oddalenie skargi. Uczestnik zwrócił uwagę na przeznaczenie działki [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jak też na sklasyfikowanie tej działki w rejestrze gruntów, twierdząc, że nie jest ona działką drogową. Podniósł też, że w analogicznych sprawach, dotyczących budynków gospodarczych na działkach nr [...] i [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokami z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1209/19 oraz z dnia 16 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1207/19 oddalił skargi inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Dodatkowo należy wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. W świetle powyższego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiot kontroli Sądu stanowiła decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, nakazującą wykonanie rozbiórki budynku gospodarczego o powierzchni 11,5 m2 i wysokości 2,2 m, zlokalizowanego w W. Z. na działce nr [...], przy granicy z działkami nr [...] i [...]. Obiekt ten, stanowiący wolnostojący parterowy budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy do 35 m2 nie wymaga – zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt. 2 p.b. - uzyskania pozwolenia na budowę, jednak po myśli art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. W przedmiotowej sprawie zgłoszenie takie nie zostało dokonane. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 49b ust. 1 p.b., zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2)projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (ust. 2). W świetle przytoczonych wyżej przepisów w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 49b ust. 2 p.b., określanym mianem legalizacyjnego, organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania, czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W niniejszej sprawie celem zbadania powyższych przesłanek Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 28 września 2018 r., wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, nałożył na właściciela działki obowiązek przedłożenia wymaganych dokumentów, w tym zaświadczenia wójta o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz projektu zagospodarowania działki objętej inwestycją lub inwentaryzacji powykonawczej z zaznaczeniem odległości budynku gospodarczego od granic działki oraz innych budynków. Na podstawie przedłożonych dokumentów ustalono, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ale nie jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi, dotyczącymi posadowienia budynku gospodarczego określonymi w § 12 ust. 1 i ust. 4 pkt 3 rozporządzenia w zakresie odległości od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi, tj. działką nr [...] i działką nr [...]. W odniesieniu do kwestii niezgodności z przepisami techniczno-budowlanymi stanowisko organów nadzoru budowlanego w części należy uznać za zasadne. Zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 3 ww. rozporządzenia, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. A contrario niedopuszczalna jest lokalizacja obiektu w odległości mniejszej niż 1,5 m. Niesporne jest, że działka nr [...] jest działką budowlana, zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, w stosunku do której odległość minimalna dopuszczona w §12 ust. 1 oraz ust. 4 pkt 3 rozporządzenia nie została zachowana. Natomiast działka nr [...] została uznana przez organy nadzoru budowlanego za działkę budowlaną, co uzasadniano argumentem, że istnieje na niej możliwości realizacji obiektów budowlanych, innych niż budynki. W ocenie Sądu rację ma skarżąca, twierdząc, że działka nr [...] w części musi być traktowana jako droga dojazdowa m.in. do działki nr [...], chociaż nie została oznaczona w ewidencji gruntów i budynków jako drogowa. Przemawia za tym jej kształt, konfiguracja w terenie, częściowe utwardzenie, a także nadanie jej nazwy (ul. [...]) uchwałą Rady Gminy Z. nr [...] z dnia 19 marca 2015 r. W uzasadnieniu przywołanej uchwały wskazano, że zmiana nazwy ulicy [...] na [...] miała miejsce na wniosek właściciela działek wchodzących w skład tej drogi. Nadto działka ta położona jest w obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 13.MN.3, gdzie przeznaczeniem dopuszczalnym stosownie do § 17 ust. 3 pkt. 6 jest realizacja dojść, dojazdów nie wydzielonych i zatok postojowych, oraz parkingów. Również z decyzji nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] wydanej przez Starostę K. w dniu 6 września 2016 r. wynika, że dojazd do planowanego wówczas budynku będzie odbywał się m.in. po drodze na działce nr [...]. W konsekwencji trzeba przyjąć, że działka nr [...] nie może być na obszarze pełniącym funkcję drogi traktowana jako działka budowlana. Ustalenie powyższe, odmienne od przyjętego przez organy nadzoru budowlanego, nie ma jednak znaczenia dla istoty rozstrzygnięcia w postaci nakazu rozbiórki. Pozostaje bowiem, niekwestionowana przez skarżącą, niezgodność obiektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie odległości od działki budowlanej nr [...]. Niezgodności tej nie można usunąć w postępowaniu legalizacyjnym, gdyż wymagałoby to rozebrania budynku. W odniesieniu do kwestii zgodności obiektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy wskazać, że organy nadzoru budowlanego błędnie oceniły spełnienie tej przesłanki. W ocenie Sądu inwestycja jest niezgodna z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co dodatkowo uzasadnia wydanie nakazu rozbiórki. Niezgodność ta nie jest bowiem możliwa do usunięcia w postępowaniu legalizacyjnym. Organy nadzoru budowlanego oparły się w swoich decyzjach na zaświadczeniu Wójta Gminy Z. z dnia 12 października 2018 r., w którego ocenie przedmiotowy budynek gospodarczy jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Z. nr [...] w granicach administracyjnych miejscowości W. Z., przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy Z. z dnia 18 listopada 2005 r. Wskazał on mianowicie, że budynek gospodarczy na działce nr [...] (obok analogicznych budynków na działkach nr [...] i [...]) stanowi "uzupełnienie funkcjonalne dla zrealizowanych trzech budynków mieszkalnych" znajdujących się w terenie budowlanym 13.MN.3 z przeznaczeniem podstawowym pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne z przeznaczeniem dopuszczalnym m. innymi budynków gospodarczych i garaży wolnostojących". Zaświadczenie to jest dokumentem wymaganym w procedurze legalizacyjnej, stosownie do art. 49b ust. 2 pkt 3 p.b., jednak nie zwalnia ono organu od samodzielnej oceny zgodności obiektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu. Tymczasem zgodnie z § 17 ust. 3 miejscowego planu, jako przeznaczenie dopuszczalne dla terenów wymienionych w ust. 1 (MN) "ustala się możliwość lokalizacji: 1) budynków gospodarczych związanych z działalnością rolniczą; 2) garaży wolnostojących". W świetle tej regulacji nie ulega wątpliwości, że na spornej nieruchomości mógł powstać jedynie budynek gospodarczy związany z działalnością rolniczą, nie zaś budynek gospodarczy na potrzeby budynku jednorodzinnego. Brak przeznaczenia na działalność rolniczą dyskwalifikuje możliwość legalizacji budynku gospodarczego, niezależnie od granic z nieruchomościami sąsiednimi. W ocenie Sądu niezasadne jest wyrażone w zaświadczeniu stanowisko Wójta Gminy Z., z którego wynika, że budowa przedmiotowego budynku gospodarczego uzasadnia odstępstwo od wszystkich wyznaczonych planem zasad kształtowania nowo realizowanej zabudowy ze względu na "nowatorskie rozwiązania architektoniczne, wysokie walory estetyczne stanowiące o podniesieniu wartości kulturowej miejsca" (§ 13 ust. 2 pkt 2). Na marginesie tylko można dodać, że już po wydaniu zaskarżonej decyzji, tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 26 września 2019 r. sygn. II SA/Kr 710/19, stwierdził nieważność § 13 ust. 2 pkt 2 tego planu, jako zawierającego normę niedookreśloną, blankietową i niepredyktywną. W konsekwencji w niniejszej sprawie Sąd uznał, że decyzja nakazująca rozbiórkę budynku gospodarczego na działce nr [...], pomimo częściowo niewłaściwego uzasadnienia, nie zasługiwała na uchylenie. Wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przepisów postępowania poprzez brak ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organy obu instancji ustaliły istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, które znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie znajdują potwierdzenia w okolicznościach sprawy zarzuty dotyczące naruszenia zasady proporcjonalności oraz pogłębiania zaufania do organów państwa, o których mowa w art. 8 k.p.a. Ani wskazywana przez skarżącego wysoka jakość wykonania i forma budynku gospodarczego, funkcjonalnie uzupełniającego budynek mieszkalny, komfort ich przyszłych użytkowników, ani też ekonomiczne skutki dla skarżącego, nie przemawiają za odstąpieniem od wydania nakazu rozbiórki. Decyzja ta ma charakter związany, co oznacza, że organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest do jej wydania, gdy ziściły się przesłanki określone w ustawie, w szczególności gdy przeprowadzone postępowanie nie doprowadziło do legalizacji samowolnie zrealizowanego budynku. Mając powyższe na względzie, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.