III SA/Kr 1184/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Maria Zawadzka Protokolant specjalista Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A Spółka Jawna w D na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 10 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala W dniu 14 kwietnia 2019 r. funkcjonariusze Urzędu Celno-Skarbowego w miejscowości B, zatrzymali do kontroli samochód ciężarowy o nr rejestracyjnym [...] wraz z naczepą ciężarową o nr rejestracyjnym [...]. W trakcie kontroli ustalono, że przedmiotowy samochód przewoził olej palmowy rafinowany w ilości 25.100 kg zakwalifikowany do kodu CN 1511. Przewozu dokonywano na trasie Holandia (R) - Polska (Ż), a przewoźnikiem była Firma A Spółka Jawna z siedzibą w C. W trakcie wykonywanej kontroli ustalono również, że przedmiotowy transport został zgłoszony do systemu monitorowania drogowego przewozu towarów i wykonywany był pod numerem SENT[...]. Kontrolerzy stwierdzili, że w zgłoszeniu SENT w polu Numer urządzenia/lokalizatora GPS wskazanego w zgłoszeniu przywozu zapisano "[...]", jednak w toku kontroli stwierdzono brak lokalizatora GPS w systemie SENT. Decyzją z dnia [...] 2019 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego wymierzył Firmie A Spółka Jawna z siedzibą w C, karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zgłoszony przez przewoźnika numer lokalizatora nie odpowiadał numerowi lokalizatora, który posiadał przy sobie kierowca. Chociaż więc przewoźnik wyposażył kontrolowany pojazd w lokalizator, to podając do zgłoszenia nieprawidłowy numer tego urządzenia nie zapewnił przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem. Organ I instancji stwierdził, że Spółka nie zwróciła się o odstąpienie od ukarania, wobec czego z urzędu zbadał, czy zachodzą ku temu przesłanki wymienione w art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. W ocenie Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, nie zostały spełnione przesłanki ważnego interesu Spółki, jak i interesu publicznego, uzasadniające zastosowanie instytucji ulgi w zapłacie kary. Jak wynika bowiem z zapisów w bazach, do których organ posiada dostęp, poziom realizowanych obrotów Spółki pozostaje na stałym, wysokim poziomie. Zdaniem organu, obroty Spółki oraz dochody osobiste jej właścicieli nie wskazują na to, aby Spółka mogła być postawiona w stan likwidacji, zaś wysokość nałożonej kary pieniężnej, w porównaniu ze skalą realizowanych obrotów (przychodów), nie powodują, aby kara ta mogła zagrozić jej płynności finansowej. Organ I instancji uznał zatem, że uiszczenie kary nie spowoduje uszczerbku w funkcjonowaniu Spółki, szczególnie w zakresie zatrudnionych w niej osób, ani też nie spowoduje wyeliminowania strony z rynku transportowego. W odwołaniu od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego Firma A Spółka Jawna z siedzibą w C wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy, do ponownego rozpatrzenia z uwagi na to, że rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Decyzji organu I instancji odwołująca się Spółka zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: a) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, przez co niemożliwe było ustalenie stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a tym samym prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy; b) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Decyzją z dnia 10 września 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.), w związku z art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2018 r. poz. 2332 z późn. zm.), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] 2019 r. nr [...]. Uzasadniając swoją decyzję organ II instancji wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, iż kontrolowany przewóz towarów dotyczył dostawy oleju palmowego i został zgłoszony do elektronicznego systemu monitorowania drogowego przewozu towarów pod numerem SENT [...]. Ustalono, że przewoźnik nie zapewnił przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, co było konsekwencją wpisania w zgłoszeniu SENT numeru lokalizatora innego niż posiadany przez kierowcę. Organ odwoławczy uznał zatem, że prawidłowo nałożono na przewoźnika karę pieniężną w wysokości 10.000 zł, gdyż wskazanie w zgłoszeniu SENT numeru geolokalizatora innego niż faktyczny spowodowało, iż prawidłowe przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych nie było zapewnione. Geolokalizator GPS nie był bowiem widoczny dla funkcjonariuszy celno-skarbowych dokonujących kontroli, a tym samym nie było możliwe prawidłowe śledzenie przesyłki. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podzielił stanowisko organu I instancji, że koniecznym warunkiem do kontroli przesyłki jest podanie prawidłowego numeru geolokalizatora w zgłoszeniu SENT. W związku z tym organ II instancji za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 6 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie podzielił też sformułowanych w odwołaniu zastrzeżeń dotyczących sposobu prowadzenia postępowania dowodowego oraz jego wyników. Organ stwierdził, że lektura zaskarżonej decyzji pozwala stwierdzić, że o ile w uzasadnieniu decyzji (strona 1, akapit 1) błędnie zapisano, że czynności kontrolne w B na autostradzie [...] podjęto dnia 15 lutego 2019 r., to jednak zgromadzone w sprawie dowody takie jak: protokół kontroli nr [...] z dnia 14 kwietnia 2019 r., notatka służbowa z dnia 15 kwietnia 2019 r., certyficate of analysis z dnia 12 kwietnia 2019 r., międzynarodowy samochodowy list przewozowy CMR z dnia 12 kwietnia 2019 r. oraz zgłoszenie SENT [...] zawierają prawidłowe oznaczenie daty przewozu oraz daty kontroli, tj. 14 kwietnia 2019 r. Ponadto, na pierwszej stronie decyzji została opisana trasa przejazdu oraz rodzaj przewożonego towaru, a w uzasadnieniu decyzji wskazano ustalenia kontroli przeprowadzonej dnia 14 kwietnia 2019 r. i taką datę kontroli wskazano w postanowieniu o wszczęciu postępowania oraz w wezwaniu z dnia 26 kwietnia 2019 r. Poza tym postanowieniem z dnia [...] 2019 r. organ I instancji sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w zakresie daty i godziny czynności kontrolnych. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził zatem, że data kontroli - 14 kwietnia 2019 r. - nie budzi wątpliwości, zaś Spółka nie podważyła skutecznie dokonanej w dozwolonych granicach oceny poszczególnych dowodów, ani też wniosków z niej wynikających. W ocenie organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w sposób wystarczający zebrał materiał dowodowy przydatny do wydania zaskarżonej decyzji oraz dokonał trafnej jego oceny, właściwie zastosował przepisy prawa materialnego i procesowego, a stan faktyczny i prawny sprawy ustalono zgodnie z wymogami zawartymi w ustawie Ordynacja podatkowa, w tym art. art. 122 i art. 187 § 1 tej ustawy. Organ II instancji podniósł, że przepisy art. 22 ust. 3 i art. 26 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów przewidują w niektórych okolicznościach możliwość odstąpienia przez organ od nałożenia kary, jednak w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w niniejszej sprawie takie przesłanki nie zachodzą. Organ odwoławczy stwierdził, że analiza pozyskanych przez organ I instancji zeznań składanych przez wspólników Spółki w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2017-2019 oraz deklaracje VAT-7 za lata 2017-2019 dowodzą, że sytuacja finansowa Spółki jest stabilna, podobnie jak działalność gospodarcza, którą cechuje rentowność i stały wysoki poziom realizowanych obrotów. Spółka nie wykazała również, że uregulowanie wymierzonej kary może skutkować konsekwencjami w postaci np. utraty płynności finansowej, konieczności ograniczenia działalności czy redukcji zatrudniania, które to przesłanki wskazywałyby na istnienie interesu publicznego w odstąpieniu od nałożenia kary. Organ II instancji podkreślił, że okoliczności takich nie stwierdzono także analizując zgromadzony materiał dowodowy w postępowaniu odwoławczym. Jednocześnie, zdaniem tego organu, brak jest w sprawie nadzwyczajnych i losowych okoliczności, które rzutowałyby na niemożność wywiązania się z należności wynikającej z zaskarżonej decyzji i tym samym uzasadniały odstąpienie od wymierzenia przedmiotowej kary z uwagi na ważny interes strony. Zdaniem organu II instancji, odstąpienie w takich okolicznościach od wymierzenia kary pieniężnej kolidowałoby z interesem Skarbu Państwa, naruszając tym samym interes publiczny. Zastosowanie ulgi stawiałoby bowiem Spółkę w nieuzasadnionej, uprzywilejowanej pozycji wobec innych podmiotów, które nie podważają konieczności zapłaty kary pieniężnej w sytuacji naruszenia przepisów ustawy SENT i które wywiązują się z tego obowiązku. Byłoby to też niezgodne z zasadą zaufania do organów podatkowych i stanowiłoby naruszenie konstytucyjnej zasady równego traktowania wszystkich podmiotów przez organy państwowe. Z uwagi zatem na brak zaistnienia przesłanek ważnego interesu strony lub interesu publicznego organ II instancji nie znalazł podstaw do przyznania omawianej ulgi. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył także, że w zaistniałym stanie faktycznym nie zachodzą przesłanki do zastosowania przepisu art. 24 ust. 1a ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. W przedmiotowej sprawie mamy bowiem do czynienia z nabyciem wewnątrzwspólnotowym oleju palmowego wymienionego w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. W ocenie organu II instancji, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie ma możliwości stwierdzenia, czy towar był przewożony ze składu podatkowego w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym i czy podatek akcyzowy oraz należny podatek od towarów i usług zostały wpłacone przez podmiot wysyłający. W kwestii powyższej Spółka nie wykazała żadnej inicjatywy dowodowej, co łącznie powoduje, iż niemożliwe jest wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł. Biorąc powyższe pod uwagę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej Firma A Spółka Jawna z siedzibą w C wniosła skargę, domagając się uchylenia decyzji wraz z uchyleniem decyzji ją poprzedzającej organu I instancji. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art, 120, art, 121 § 1 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i wyrażonych w tych przepisach zasad: zasady legalizmu, zasady zaufania do organu podatkowego oraz zasady oficjalności postępowania dowodowego przy dokonywaniu interpretacji pojęcia "interesu publicznego", którym to pojęciem posługuje się art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, wskazując go jako podstawę odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej; 2) art. 22 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 26 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, poprzez błędną ich wykładnię, w szczególności w zakresie interpretacji pojęcia "interes publiczny", użytego w art. 22 ust. 3 ustawy, którego prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zasad zawartych w art. 120, art. 121 § 1, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz zasady proporcjonalności mającej wymiar konstytucyjny; 3) art. 26 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej podczas, gdy skarżący spełniał przesłanki do odstąpienia od nałożenia na niego kary pieniężnej, w tym w szczególności mając na uwadze znikomy rozmiar uchybienia, który nie miał wpływu na leżący po jego stronie obowiązek podatkowy; 4) art. 24 ust. 1a ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów w związku z art. 1 pkt 26 w związku z art. 12 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. ustawy zmieniającej poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy ujawniona nieprawidłowość była wynikiem oczywistego błędu i dotyczyła danych innych niż dane dotyczące towaru; 5) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, przez co niemożliwe było ustalenie stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a tym samym prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy; 6) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy; 7) art. 191 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób wybiórczy i niebudzący zaufania do organów podatkowych; 8) art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez brak w uzasadnieniu decyzji wskazania wszystkich istotnych przesłanek, którymi kierował się organ podatkowy wydający decyzję; 9) art. 6 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów; 10) art. 22 ust. 2 w związku z art 5 ust. 4 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez stosowanie przepisów w sposób naruszający zasadę proporcjonalności. Zarzucając naruszenie art. 22 ust. 2 i 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów strona skarżąca wskazała, że nastąpiło to przez ich niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie poprzez: a) pominięcie, że uchybienie formalne (drobne, nieistotne), skutkujące nałożeniem kary pieniężnej, nie spowodowało uszczuplenia należności podatkowych Skarbu Państwa i nie miało żadnego wpływu na możliwość i przebieg kontroli, co powinno skutkować nie wszczynaniem - jako zbędnego - postępowania i niewymierzeniem kary pieniężnej; b) pominięcie, że zarówno zasada sprawiedliwości, jak i bezpieczeństwa oraz zaufania do organów państwa, składające się na pojęcie "ważnego interesu publicznego", o którym mowa w art. 22 ust. 3 ustawy, wymagają, aby postępowanie w sprawie zostało umorzone lub zakończyło się odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej; c) pominięcie, że ustawodawca - przez nowelizację ustawy, niespełna rok po wejściu w życie pierwotnego brzmienia wymienionej wyżej ustawy - jasno dał wyraz swoich intencji oraz dokonał w ten sposób swoistej autentycznej legalnej wykładni przepisów prawa, wskazując wyraźnie, co jest potrzebne do osiągnięcia celu ustawy, a co - z punktu widzenia osiągnięcia celu tej ustawy - jest zupełnie niepotrzebne i zbędne; z woli ustawodawcy, zbędne i niepotrzebne do osiągnięcia tego celu jest zaś wszczynanie postępowań w sprawach, w których nie doszło do uszczupleń wynikających z podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług. Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie art. 22 ust. 2 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów przez jego niewłaściwą wykładnię i wadliwe zastosowanie w sprawie poprzez: a) wykładnię prowadzącą do absurdu i sytuacji, w której celem przepisu jest kara dla samego karania podatnika, a nie piętnowanie czy zapobieganie nadużyciom; b) pominięcie, że gdyby ustawodawca zakładał, że za samo niepodanie w zgłoszeniu SENT jednej danej, powinna zostać nałożona kara pieniężna, nie przewidziałby w przepisie sytuacji ich uzupełnienia; słowa ustawy "w przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni" jednoznacznie świadczą, że ustawodawca przewidział możliwość nałożenia kary dopiero, gdy dane nie zostaną uzupełnione. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu, skarga Firmy A Spółka Jawna z siedzibą w C nie jest uzasadniona. Stan faktyczny sprawy jest jednoznaczny. W trakcie kontroli drogowej należącego Firmy A Spółka Jawna z siedzibą w C zespołu pojazdów - samochodu ciężarowego o nr rejestracyjnym [...] wraz z naczepą ciężarową o nr rejestracyjnym [...] w dniu 14 kwietnia 2019 r. w miejscowości B funkcjonariusze Urzędu Celno-Skarbowego stwierdzili, że przedmiotowy transport został zgłoszony do systemu monitorowania drogowego przewozu towarów i wykonywany był pod numerem SENT [...]. Transport ten powinien być wykonywany z lokalizatorem GPS o numerze wskazanym w zgłoszeniu, czyli ze wskazanym w polu "Numer urządzenia/lokalizatora GPS" lokalizatorem "[...]", jednak kierowca posiadał przy sobie lokalizator GPS o innym numerze, co uniemożliwiało przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, którym ten transport był realizowany. W związku z powyższym kontrolujący funkcjonariusze stwierdzili naruszenie przez przewoźnika obowiązku uregulowanego w art. 10a ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, gdyż przewoźnik realizował transport drogowy do chwili kontroli bez przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, którym ten transport był realizowany. Sąd zwraca uwagę na treść art. 10a ust. 1 oraz art. 24 ust. 1 pkt 2 powołanej przez organy ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2018 r., 2332 z późn. zm.), które stanowią: "Art. 10a. 1. Przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem." "Art. 24. 1. W przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik: 2) zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru - odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł." Mając na względzie treść przytoczonych wyżej przepisów omawianej ustawy należy przyznać rację organom administracyjnym i stwierdzić, że skarżący realizując przewóz drogowy bez przesyłania danych lokalizacyjnych pojazdu, poprzez zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stwierdzonym w wyniku kontroli drogowej, naruszył obowiązek ustalony powyższymi przepisami, przy czym należy podkreślić, że Sąd podziela w pełni stanowisko organów, iż stwierdzenie faktu naruszenia prawa we wskazanym zakresie nie było skomplikowane dowodowo, tym bardziej, że skarżący podmiot ustalonego stanu faktycznego w zasadzie nie kwestionuje, ograniczając swoje zarzuty m.in. do kwestii, iż od chwili kontroli przewóz drogowy przebiegał już prawidłowo, z przesyłaniem danych lokalizacyjnych, tj. z przekazywaniem danych z przebiegu trasy kontrolowanego pojazdu. Sąd zauważa, że konsekwencją zarówno naruszenia przez przewoźnika wprowadzenia do zgłoszenia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, jak i w przypadku naruszenia obowiązku z art. 10a ust. 1 omawianej ustawy jest obowiązek (a nie tylko możliwość) organu nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej w ściśle określonej wysokości 10.000 zł, albowiem wskazuje na to także przepis art. 22 ust. 2a tej ustawy, który stanowi: "Art. 22. 2a. W przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł." Z treści zarówno więc art. 10a ust. 1 w związku z art. 22 ust. 2a, jak i art. 24 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy wynika więc wprost, iż kara w wysokości 10.000 zł nakładana jest przez organ obligatoryjnie ("nakłada się", a nie "można nałożyć"), co też organy obu instancji podkreśliły w swych decyzjach i takie stanowisko organów w pełni znajduje akceptację Sądu. Sąd podkreśla, że zarzuty strony skarżącej koncentrują się w zasadzie na dwóch kwestiach. Po pierwsze: na tym, że stwierdzone uchybienie było wynikiem omyłki i posługiwaniem się lokalizatorem GPS o innym numerze niż podany w zgłoszeniu do chwili kontroli, która spowodowała ujawnienie pomyłki i jej naprawienie przez użycie lokalizatora GPS umożliwiającego kontrolę poprzez przekazywanie danych z przebiegu trasy kontrolowanego pojazdu do systemu SENT i po drugie: na braku odstąpienia przez organ od nałożenia kary w stosunku do strony skarżącej z uwagi na ważny interes przewoźnika albo z uwagi na interes publiczny. Zdaniem Sądu, w obu wskazanych wyżej kwestiach strona skarżąca nie ma racji, albowiem organy administracyjne omówiły w wystarczającym zakresie zarówno brak podstaw do uznania, że wykonywanie transportu przez przewoźnika bez przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem do systemu SENT było jedynie wynikiem oczywistego błędu, (drobnym, nieistotnym uchybieniem formalnym – jak chce tego strona skarżąca), który został "naprawiony" poprzez prawidłowy przejazd od chwili kontroli, albowiem jest poza sporem fakt, iż przewóz do chwili kontroli odbył się poza kontrolą systemu SENT i brak właściwego geolokalizatora zgłoszonego do systemu SENT nie można uznać za "oczywisty błąd", gdyż stanowi on warunek niezbędny każdego przewozu objętego tym systemem, na co wskazują wprost przepisy ustawy, w tym art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. h omawianej ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, który stanowi: "Art. 6. 3. W przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju: 1) po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o: h) numer lokalizatora albo numer urządzenia;" Sąd podkreśla także iż organ administracyjny II instancji obszernie i wyczerpująco uzasadnił, z jakich innych względów nie można przyjąć, iż wszczęcie postępowania o nałożenie kary na stronę skarżącą było zbędne lub postępowanie powinno być umorzone lub też ewentualnie powinna być nałożona kara w wysokości niższej, bo w kwocie 2.000 zł. Sąd w pełni podziela stanowisko organu w tym zakresie i jednocześnie podkreśla, iż organy obu instancji prawidłowo uznały brak podstaw do odstąpienia przez organ od nałożenia kary z uwagi na ważny interes przewoźnika albo z uwagi na interes publiczny. Sąd zwraca uwagę bowiem na treść art. 22 ust. 3 o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, który stanowi: "Art. 22. 3. W przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2a. z uwzględnieniem art. 26 ust. 3." Z treści przytoczonego wyżej przepisu art. 22 ust. 3 omawianej ustawy wynika uprawnienie organu do odstąpienia od nałożenia kary, ale tylko i wyłącznie "w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym". Jest więc niewątpliwym, że taki uzasadniony przypadek musi być na tyle oczywisty, aby organ z urzędu mógł go dostrzec, albo chcący skorzystać z ulgi przewoźnik takowy wykazał. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, nie zaszła żadna z powyższych przesłanek. Sąd podziela stanowisko organów o braku ważnego interesu przewoźnika w tym zakresie, albowiem – jak wskazały to organy prowadzona przez stronę skarżącą działalność jest rentowna, a poziom realizowanych obrotów pozostaje na wysokim poziomie, co powoduje stwierdzenie, iż kara pieniężna nie zagrozi płynności finansowej, czy też podstawom egzystencji strony. Sąd podziela też stanowisko organów, iż brak jest interesu publicznego w udzieleniu ulgi stronie skarżącej, albowiem stawiałoby to stronę skarżącą w nieuzasadnionej, uprzywilejowanej pozycji wobec innych podmiotów, nie podważających konieczności zapłaty kary pieniężnej w sytuacji naruszenia przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi i wywiązujących się z tego obowiązku oraz stanowiłoby naruszenie konstytucyjnej zasady równego traktowania wszystkich podmiotów przez organy państwowe. Sąd nie podzielił żadnego argumentu strony skarżącego podkreślając, że podziela w pełni stanowisko organów w omawianym zakresie. Sąd uznał, że przeprowadzona kontrola zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji jednoznacznie wykazała, iż wydane przez organy administracyjne obu instancji decyzje odpowiadają wymogom przepisów prawa. Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania w sposób, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem, działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł – jak w sentencji.