I SA/Sz 717/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności ekologicznej na 2018 r. oddala skargę. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] o odmowie przyznania "K. z siedzibą w [...] (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") płatności ekologicznej na 2018 r. do wariantów 12.1, 11.1 oraz odmowie przyznania kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych. Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] maja 2018 r. wpłynął e-wniosek Strony o przyznanie płatności ekologicznej na rok 2018 (PROW 2014-2020). W treści wniosku zadeklarowana została realizacja programu w wariancie 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji na działkach rolnych o powierzchni [...] ha oraz w wariancie 11.1 Uprawy paszowe na gruntach ornych po okresie konwersji na działkach rolnych o powierzchni [...] ha.Ani wraz z wnioskiem, ani do dnia [...] października 2018 r. Strona nie złożyła zaświadczenia podmiotu prowadzącego rejestr koniowatych z wykazem posiadanych koni. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr jw. organ I instancji odmówił Stronie przyznania płatność ekologicznej do wariantów 12.1, 11.1 oraz odmówił przyznania kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych. Z uzasadnienia ww. decyzji wynika, iż na rozstrzygnięcie wpłynęła okoliczność, iż Strona nie spełniła warunku do przyznania płatności za realizację pakietu 11 i 12, związanego z posiadaniem zwierząt w minimalnej liczbie DJP, albowiem w terminie do [...] października 2018 roku nie złożyła zaświadczenia podmiotu prowadzącego rejestr koniowatych z wykazem posiadanych koni, o którym to warunku stanowi § 9 ust. 12 rozporządzania Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U.2015.938 ze z.; dalej: "rozporządzenie z 2015 r."). Strona zaskarżyła decyzję organu I instancji odwołaniem wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, decyzji tej zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania, tj.: - art. 107 § 1 pkt. 6 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2018.2096 j.t. ze zm.; dalej: "K.p.a.") poprzez niewystarczające i niejasne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji; - § 2 ust. 1, § 9 ust. 1, 3, 9, a także § 16 ust. 1 rozporządzania z 2015 r. poprzez uznanie, że doszło do naruszenia przepisów rozporządzania. Do odwołania, wniesionego dnia [...] kwietnia 2019 r. Strona załączyła Zaświadczenie Z. Z. H. K. wystawione w dniu [...] kwietnia 2019 r. O posiadaniu przez Stronę m.in. w 2018 r. koni zarejestrowanych w rejestrze koniowatych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr jw. utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, że ze stanu faktycznego niniejszej sprawy wynika, że Strona do dnia [...] października 2018 r. nie złożyła zaświadczenia Z. Z. H. K. ze wskazaniem numerów identyfikacyjnych zwierząt posiadanych przez Stronę i zgłoszonych do rejestru koniowatych. Wskazanej czynności Strona zadośćuczyniła dopiero w dniu [...] kwietnia 2019 r. składając je wraz z odwołaniem od decyzji. Dokument jest opatrzony datą [...] kwietnia 2019 roku, tj. przypadającą po terminie [...] października 2018 r. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, Strona uchybiła obowiązkowi z § 9 ust. 12 rozporządzenia z 2015 r., albowiem przyczyna, z powodu której zaświadczenie zostało złożone po terminie [...] października 2018 r., jak i sama okoliczność jego złożenia w późniejszym czasie pozostają bez wpływu na niniejszą sprawę. Jak bowiem wskazał organ odwoławczy, materialnoprawny charakter terminu na złożenie dokumentu bezwzględnie wymagał dopełnienia czynności w określonej dacie, i nie podlega przywróceniu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 K.p.a. poprzez niewystarczające i niejasne wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, organ wskazał, że jest on bezzasadny. Kierownik Biura Powiatowego w zaskarżonej decyzji wskazał na przepisy praw, na których powziął rozstrzygnięcie. Strona zaskarżyła ww. decyzję organu odwoławczego skargą wniesioną do tutejszego Sądu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie: - przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewystarczające i niejasne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji; - prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. § 2 ust. 1, § 9 ust. 1, 3 i 9 a także § 16 ust. 1 rozporządzenia z 2015 r. poprzez uznanie, że doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia. W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżąca wskazała, że płatność ekologiczna jest przyznawana w ramach wszystkich pakietów, jeżeli rolnik prowadzi produkcję rolną zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007, oraz przepisami wydanymi w trybie przepisów tego rozporządzenia. Ponadto w ramach Pakietu 5 i 11 (Uprawy paszowe na gruntach ornych), płatność jest przyznawana jeżeli rolnik lub małżonek rolnika jest posiadaczem zwierząt utrzymywanych zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, których liczba, w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe (DJP), wynosi co najmniej [...] DJP na hektar gruntów ornych i trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej i objętych obszarem zatwierdzonym. Jak dalej wskazała Skarżąca, bezsporne jest, że w dniu [...] maja 2018 r. złożyła wniosek o przyznanie płatności na 2018 r. nie załączając do niego ww. zaświadczenia o liczbie posiadanych koni jaki i to, że zaświadczenie przedłożyła dopiero przy odwołaniu od decyzji. Nie zmienia to jednak, w ocenie Skarżącej, okoliczności stanowiących przesłanki merytoryczne przyznania płatności. W 2018 r. Skarżąca była bowiem posiadaczem odpowiedniej liczby koni, co potwierdza wpis w wymienionym zaświadczeniu. Ponadto Skarżąca wskazała na nieścisłości zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu utrzymanej w mocy decyzji wskazano bowiem, że wnioskodawca - w obu wypadkach - nie spełnił warunku obsady co najmniej [...] DJP na hektar trwałych użytków zielonych, gdyż do dnia [...] października 2018 r. nie przedłożył zaświadczenia o liczbie posiadanych na październik 2018 r. koni. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że nawet gdyby przyjąć, w ślad za stanowiskiem Skarżącej, że termin określony w § 9 ust. 12 rozporządzenia z 2015 r. w istocie ma charakter procesowy (proceduralny), to nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie i tak nie zaistniały okoliczności uzasadniające przyznanie Skarżącej płatności ekologicznej, albowiem bezsprzecznie termin ten został przez Skarżącą naruszony. A naruszenie terminu procesowego sprawia, że czynność procesowa dokonana z jego naruszeniem jest nieważna. Organ zauważył również, że przepis art. 58 § 1 w zw. z § 2 K.p.a. umożliwia co prawda przywrócenie terminu do dokonania danej czynności - co stwarza możliwość, by taka czynność mimo naruszenia terminu wywarła skutki prawne. Jednakże, jak dalej wskazał organ, Skarżąca nie wystąpiła o przywrócenie terminu do jej dokonania i nie uprawdopodobniła, że naruszenie terminu nastąpiło bez jej winy. Zważywszy na powyższe oraz na określony w art. 58 § 3 K.p.a. zakaz przywracania terminu do złożenia prośby, o której mowa w art. 58 § 2 K.p.a., organ uznał, że - w zaistniałym, niespornym stanie faktycznym - nie jest możliwe uwzględnienie zaświadczenia przedłożonego w dniu [...] kwietnia 2019 r. przez Skarżącą. Reasumując organ uznał, że rozstrzygnięcia organów ARiMR obu instancji pozostają co do swej istoty zasadne, niezależnie od tego, czy skład orzekający WSA rozpatrujący niniejszą skargę zgodzi się - w zakresie oceny charakteru terminu określonego w § 9 ust. 12 rozporządzenia z 2015 r. - z organami ARiMR, czy ze Stroną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W okolicznościach niniejszej sprawy skargę uznać należy za nieuzasadnioną, choć w części argumentacji Skarżącej, co do charakteru terminu do złożenia zaświadczenia nie sposób odmówić racji. Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności odmowy przyznania płatności ekologicznej w tej jej części - w zakresie wariantów 11.1 i 12.1, która opiera się na przyjęciu przez organ złożenia zaświadczenia o ilości posiadanych koni, po terminie określonym w § 9 pkt 12 rozporządzenia ekologicznego z 2015 r. Spór dotyczy w istocie charakteru terminu złożenia do ARiMR zaświadczenia, o jakim stanowi w § 9 ust. 12 rozporządzenia z 2015 r. i skutków prawnych naruszenia ww. terminu. Organy ARiMR uznały bowiem, że jest to termin prawa materialnego, a zatem złożenie zaświadczenia po jego upływie nie wywołuje skutków prawnych. Przy czym organ odwoławczy dodał, że nawet w przypadku przyjęcia, że termin ten ma charakter procesowy, to także należy uznać poprawność wydania zaskarżonej decyzji, ponieważ Skarżąca nie składała wniosku o przywrócenie tego terminu. W ocenie zaś Skarżącej, termin ten ma charakter procesowy a nawet instrukcyjny, a więc jego uchybienie w sytuacji, gdy organ odwoławczy posiadał zaświadczenie o ilości posiadanych koni w chwili wydawania decyzji, nie powinno powodować podjęcia decyzji odmownej. Skarżąca kwestionuje ponadto prawidłowość uzasadnienia decyzji organów ARiMR przez pryzmat spełnienia przesłanek z art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 K.p.a. Bezspornym w sprawie jest uchybienie przez Skarżącą terminowi, o jakim stanowi w § 9 ust. 12 rozporządzenia z 2015 r. jak załączenie przez Skarżącą ww. zaświadczenia na etapie postępowania odwoławczego. Mając na uwadze ww. istotę sporu Sąd wskazuje, że zgodnie z § 9 ust. 9 pkt 1b rozporządzenia z 2015 r. przy ustalaniu spełnienia warunków określonych w ust. 3 i 4 bierze się pod uwagę zwierzęta posiadane przez rolnika lub jego małżonka w okresie od dnia [...] marca do dnia [...] września danego roku, w odniesieniu do których rolnik lub jego małżonek dokonali wymaganych na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt zgłoszeń do rejestru koniowatych, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, wskazane w zaświadczeniu wydanym przez podmiot prowadzący rejestr koniowatych, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję - w przypadku koni. W świetle natomiast § 9 ust. 12 rozporządzenia z 2015 r. zaświadczenie, o którym mowa w ust. 9 pkt 1 lit. b), rolnik składa do kierownika biura powiatowego Agencji do dnia [...] października roku, w którym złożył wniosek o przyznanie płatności ekologicznej. Rozważając, czy na Skarżącej ciążył obowiązek przedłożenia spornego zaświadczenia, a jeśli tak, to jaki charakter miał termin, któremu uchybiła Skarżąca i jakie w związku z tym są konsekwencje tego uchybienia, należało przeanalizować warunki przyznania płatności ekologicznej w ramach pakietów 11 i 12 wynikające z omawianego rozporządzenia. Warunki i tryb przyznawania płatności ekologicznej określa ww. rozporządzenie ekologiczne z 2015 r. Z jego treści, w szczególności § 9 wynika, że przy ustalaniu spełniania warunków określonych w ust. 3 pkt 2 i ust. 4 bierze się pod uwagę zwierzęta: 1) posiadane przez rolnika lub jego małżonka w okresie od dnia [...] marca do dnia [...] września danego roku, w odniesieniu do których rolnik lub jego małżonek dokonali wymaganych na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt zgłoszeń do rejestru: a) zwierząt gospodarskich oznakowanych, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt - w przypadku bydła, kóz i owiec, b) koniowatych, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, wskazane w zaświadczeniu wydanym przez podmiot prowadzący rejestr koniowatych, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję - w przypadku koni; 2) wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym, posiadane przez rolnika lub jego małżonka. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 9 pkt 1 lit. b, rolnik składa do kierownika biura powiatowego ARiMR do dnia [...] października roku, w którym złożył wniosek o przyznanie płatności ekologicznej (§ 9 ust. 12 rozporządzenia ekologicznego). Z akt sprawy bezspornie wynika, że Skarżąca w terminie do [...] października 2018 r. nie złożył wymaganego zaświadczenia. Uzyskała je dopiero dnia [...] kwietnia 2019 r. i przedłożyła je organowi wraz ze złożonym dnia [...] kwietnia 2019 r. odwołaniem od decyzji organu I instancji. Odnosząc się do opisanych zarzutów wskazać należy, że Sądowi znana jest rozbieżność poglądów sądowoadministracyjnych co do charakteru ww. terminu. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony w wyroku tut. Sądu z dnia 4 lipca 2019 r., I SA/Sz 128/19 i NSA z dnia 24 kwietnia 2018 r., I GSK 247/18 oraz z dnia 24 października 2019 r., I GSK 1422/18. Wyrażone tam poglądy sąd w pełni akceptuje i przyjmuje je jako własne. Dokonując zatem oceny charakteru terminu o jakim mowa § 9 ust. 12 rozporządzenia ekologicznego koniecznym jest przypomnienie ogólnych zasad dotyczących klasyfikacji terminów. Jak zaznacza się w doktrynie – w nauce prawa nie ma uniwersalnej definicji terminu, obejmującej wszystkie odmiany tej instytucji. Najczęściej zarówno w prawie prywatnym jak i publicznym, przyjmuje się znaczenie tego pojęcia wypracowane w teorii prawa cywilnego materialnego, która przez "termin" rozumie zastrzeżenie dodatkowe czynności prawnej, przez które jej skutek zostaje ograniczony w czasie (por.: A. Wolter: Prawo cywilne. Zarys części ogólnej. Warszawa 1972, s. 268). Akcentuje się w doktrynie, że tak rozumiany termin stanowi często istotny element konstrukcyjny instytucji prawa administracyjnego i to zarówno materialnego, jak i procesowego. Zagadnienie upływu czasu w zakresie prawa administracyjnego ma podstawowe znaczenie, ponieważ skutki prawne upływu czasu jako zdarzenia prawnego są w tej gałęzi prawa znacznie bardziej zróżnicowane, niż np. w prawie cywilnym, w zależności od podmiotów, do których działania się odnoszą (np. organ administracji i obywatel), z uwagi na fakt, iż różna jest ich pozycja prawna i zadania na gruncie prawa administracyjnego. Odnosząc się do upływu czasu jako zdarzenia prawnego, należy rozważyć dwojakiego rodzaju przypadki: a) gdy norma prawa uzależnia zaistnienie skutków prawnych od pewnych zaszłości, które będą miały znaczenie prawne, jeśli nastąpią w ściśle określonym punkcie czasowym lub okresie czasu, b) gdy z normy prawnej wynika, że w oznaczonym czasie powinny nastąpić określone skutki prawne. Ma to miejsce wtedy, gdy w samej normie prawnej lub w wydanym na jej podstawie akcie prawnym niższego rzędu określono termin powstania lub wygaśnięcia oznaczonych praw (por: Wasilewski A.: Upływ czasu jako zdarzenie prawne w prawie administracyjnym. PiP 1966, z.1, s. 57 i nast.). Nawiązując do tradycyjnego podziału dziedzin prawa w literaturze prawniczej wymienia się terminy materialne i terminy procesowe. Terminami materialnymi są te terminy, z którymi związane są skutki prawne w płaszczyźnie prawa materialnego, a więc w zakresie praw i obowiązków podmiotów stosunków prawnych, natomiast terminami procesowymi są okresy do dokonania czynności procesowej przez uczestników postępowania administracyjnego bądź sądowego. Różnica pomiędzy terminem materialnym a terminem procesowym sprowadza się do skutków prawnych ich uchybienia. Uchybienie terminowi materialnemu wywołuje skutek prawny w postaci wygaśnięcia praw i obowiązków o charakterze materialnym, natomiast uchybienie terminowi procesowemu wywołuje skutek prawny w płaszczyźnie procesowej, przez uzależnienie skuteczności czynności procesowej od zachowania terminu. Zakwalifikowanie określonego terminu do terminu materialnego lub terminu procesowego powinno być, co do zasady, oparte na kryterium zamieszczenia normy prawnej, wyznaczającej termin w ustawie materialnej czy ustawie procesowej. Jednak w polskim systemie prawnym prawodawca z różnych względów nie przestrzega rozdziału regulacji materialnej i regulacji procesowej, zamieszczając w ustawach materialnych normy procesowe i vice versa. "Dlatego też założenie to nie może być uznane za wyłącznie miarodajne, a zatem w kwestiach wątpliwych winien być oceniany skutek prawny uchybienia terminu. W takich przypadkach zatem przesądzać powinno to, czy uchybienie terminu wyłącza powstanie stosunku materialnoprawnego, czy ogranicza się jedynie do bezskuteczności procesowej czynności, co tylko w następstwie może wpłynąć na sytuację materialnoprawną jednostki." (por.: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1997, s.287-288). W pierwszym przypadku mamy do czynienia z terminem materialnym, a w drugim z terminem procesowym. Terminy procesowe można różnicować dalej, przy pomocy różnych kryteriów podziału, jak w szczególności kryterium podmiotowe. Na tej podstawie można wyróżnić: 1) terminy dla dokonania czynności przez organ prowadzący postępowanie, 2) termin dla dokonania czynności przez strony, 3) terminy ustanowione dla innych podmiotów. Istnieje także pojęcie terminów instrukcyjnych (zwanymi także porządkowymi), którymi nazywa się terminy ustawowe mające zapewnić sprawny przebieg określonego działania lub ciągu działań (np. postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego). Charakterystyczną cechą tych terminów jest to, że ich uchybienie przez organ (sąd) nie daje stronom uprawnień do kwestionowania czynności organu. Do istoty terminu porządkowego należy to, że nie powoduje on utraty prawa lub możności dokonania czynności w postępowaniu przed odpowiednim organem. W konsekwencji niezachowanie terminu porządkowego nie powoduje ujemnych konsekwencji procesowych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd, w składzie orzekającym, doszedł do przekonania, podzielając wyżej wskazane poglądy tak WSA w Szczecinie z dnia 4 lipca 2019 r. r. jak i NSA z dnia 24 kwietnia 2018 r. oraz NSA z dnia 24 października 2019 r., iż termin o jakim stanowi § 9 ust. 12 rozporządzenia ekologicznego z 2015 r. z pewnością – co jest kluczowe dla wyniku sprawy – nie jest terminem o charakterze porządkowym jak w istocie wywodzi Skarżąca uznając, że bez znaczenia jest fakt jego uchybienia, jest natomiast terminem procesowym. Zaznaczyć przy tym należy, że organ co prawda błędnie uznał, że jest to termin materialny, ale równocześnie prawidłowo zastrzegł, iż nawet przyjmując, że analizowany termin ma charakter procesowy, to Skarżąca na etapie postępowania administracyjnego nie składała wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tejże czynności. Wskazać należy w tym miejscu na warunki przyznania płatności ekologicznej w ramach pakietów 11 i 12, które obejmują: - prowadzenie produkcji rolnej zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, przepisami rozporządzenia nr 834/2007 oraz przepisami wykonawczymi do tego rozporządzenia (§ 9 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego) oraz - posiadanie zwierząt gatunków wymienionych w załączniku nr 5 do rozporządzenia ekologicznego (w odpowiedniej liczbie - § 9 ust. 3 i 4 rozporządzenia ekologicznego). Warunki powyższe uznać należy za warunki materialnoprawne, od których uzależnione jest przyznanie płatności. Tak więc z woli prawodawcy wykonującego postanowienia ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, warunkiem przyznania płatności jest m.in. posiadanie wskazanych zwierząt. Uściślenie tego warunku znalazło wyraz w treści § 9 ust. 9 pkt 1 rozporządzenia ekologicznego, w którym wskazano, że przy ustaleniu spełnienia warunku posiadania zwierząt gatunków wymienionych w załączniku nr 5 do rozporządzenia, bierze się pod uwagę zwierzęta posiadane w odpowiednim okresie i zgłoszone do odpowiedniego rejestru (zarejestrowane). W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że to właśnie warunek posiadania i rejestracji koni uznać należy za kluczowy, zaś wymóg złożenia zaświadczenia z § 9 ust. 12 rozporządzenia ekologicznego uznać należy za warunek formalny wniosku o przyznanie płatności, co wynika choćby z treści § 1 pkt 2 rozporządzenia ekologicznego z 2015 r., który stanowi, że rozporządzenie określa szczegółowe warunki i tryb przyznawania (...) pomocy finansowej (...) zwanej dalej "płatnością ekologiczną", w tym: szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać wnioski o przyznanie płatności ekologicznej. Dodać także należy, że w przepisach zróżnicowano terminy składania tak samego wniosku o przyznanie płatności (na mocy § 17 ust. 2 rozporządzenia ekologicznego - wniosek o przyznanie płatności ekologicznej składa się w terminie określonym do składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich), jak i uzupełniającego ten wniosek dokumentu w postaci zaświadczenia, o posiadanych i zgłoszonych do rejestru koni (na mocy § 9 ust. 12 zaświadczenie składa się do 31 października roku, w którym rolnik złożył wniosek o przyznanie płatności ekologicznej). O ile termin do złożenia samego wniosku o przyznanie płatności jest terminem materialnym – jest to bowiem okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw i obowiązków jednostki w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego i jego przekroczenie powoduje trwałą niemożność podjęcia czynności z terminem powiązanej, to termin do złożenia zaświadczenia jest terminem proceduralnym, ponieważ jest to termin dla dokonania czynności przez strony. Tak więc jego niezachowanie ogranicza się do bezskuteczności procesowej czynności, co w konsekwencji wpływa na sytuację materialnoprawną strony. Przekładając powyższe na stan faktyczny sprawy wskazać należy, że Skarżąca w 2018 r., a więc w okresie, w którym ubiegała się o płatność ekologiczną nie wypełniła warunku formalnego, ponieważ nie złożyła wymaganego zaświadczenia w terminie i nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia. W związku z powyższym, Sąd za nieusprawiedliwione uznaje zarzuty sformułowane w skardze w zakresie naruszenia przepisów § 2 ust. 1, 9 ust. 1, 3 i 9 oraz § 16 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego z 2015 r. w zakresie uznania, że doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia. Sąd zauważa ponadto, że organ II instancji przy orzekaniu wziął pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie z [...] kwietnia 2019 r. o posiadanych koniach, albowiem odniósł się do niego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednak złożenie tego zaświadczenia po terminie, tj. po 31 października 2018 r. bez złożenia przez Skarżącą wniosku o przywrócenie ww. terminu, wbrew twierdzeniom Skarżącej, uniemożliwiło przyznanie Skarżącej płatności ekologicznej w wariantach 11.1 i 12.1, co wyjaśniono powyżej. Za chybione należało uznać również zarzuty dotyczące naruszeń wymienionych w skardze przepisów postępowania (art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 K.p.a.), ponieważ – wbrew Skarżącej – organy w sposób precyzyjny i kompletny wyjaśniły podstawę prawną wydanych decyzji. Powołane zostały właściwe przepisy prawa i ich wyjaśnienie. Ponadto organy wskazały podstawę faktyczną rozstrzygnięcia - wskazały fakty, które uznały za udowodnione oraz dowody, na których się oparły. Wskazywane przez Skarżącą nieścisłości zawarte w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć, w ocenie Sądu, jako pozostające bez istotnego wpływu na wynika sprawy, nie mogły – w myśl art. 145 § 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 t.j.; dalej: "P.p.s.a") – stanowić podstawy do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Zaskarżona decyzja nie uchybia więc, ani przepisom proceduralnym w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani nie narusza przepisów materialnych w sposób uzasadniający jej uchylenie. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.