I SAB/Wa 345/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie: WSA Elżbieta Sobielarska WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z [...] października 1948 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa położonego w [...] przy ul. [...] w części obejmującej działki nr [...], [...], oraz [...] części działki nr [...] z obrębu [..] - w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz A. S. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. (data prezentaty) A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu, stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w [...] przy ul. [...], w części obejmującej działki ewidencyjne nr [...], nr [...] oraz [...]części działki nr [...] z obrębu [...]. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym. Przedmiotowa nieruchomość objęta była działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), dalej jako "dekret warszawski". Z dniem wejścia w życie dekretu, tj. z dniem 21 listopada 1945 r., grunty nieruchomości warszawskich - w tym grunt przedmiotowej nieruchomości - przeszły na własność gminy m. st. Warszawy, a od 1950 r. - na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) - na własność Skarbu Państwa. W dniu [...] października 1948 r. Z. D, Z. D., A. D. i M. D. - przeddekretowi właściciele nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] - wystąpili z wnioskiem o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym. Wniosek ten został rozpatrzony odmownie orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] czerwca 1950 r. nr [...]. Od powyższego orzeczenia odwołanie nie zostało złożone. Następnie Minister Infrastruktury - po rozpoznaniu wniosku A. D., J. K. i T. K. z [...] maja 2008 r. o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia - decyzją z [...] lipca 2009 r. orzekł, że orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] czerwca 1950 r. odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] w zakresie [...] części działki ewidencyjnej nr [...], stanowiącej własność [...] będącej we współużytkowaniu wieczystym właścicieli lokali w niej wymienionych znajdujących się w budynku posadowionym na gruncie ww. działki wydane zostało z naruszeniem prawa, a w pozostałej części tj. działki ewidencyjnej nr [...], nr [...] oraz w zakresie [...] części działki nr [...] będącej w użytkowaniu wieczystym Państwowego Przedsiębiorstwa [...] "[...]" stwierdził jego nieważność. Od decyzji tej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] i nr [...] oraz w zakresie [...] części działki ewidencyjnej nr [...] złożyło Państwowe Przedsiębiorstwo [...] "[...]" w [...]. Po rozpoznaniu powyższego wniosku Minister Infrastruktury decyzją z [...] lipca 2011 r. uchylił swoją poprzednią decyzję z [...] lipca 2009 r. w części, w której stwierdza ona, że orzeczenie z [...] czerwca 1950 r. w zakresie [...] części działki nr [...], wydane zostało z naruszeniem prawa i w tym zakresie stwierdził nieważność tego orzeczenia. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu "[...]" z siedzibą w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 29 marca 2012 r. sygn. akt I SA/WA 1932/11 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Infrastruktury decyzją z [...] sierpnia 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] lipca 2009 r. w części stwierdzającej nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] czerwca 1950 r. w zakresie działki ewidencyjnej nr [...] i nr [...] oraz w zakresie [...] części działki ewidencyjnej nr [...] będącej obecnie w użytkowaniu wieczystym "[...]" [...] w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] sierpnia 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z [...] lipca 2009 r. w części stwierdzającej nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] czerwca 1950 r. w zakresie działki ewidencyjnej nr [...], nr [...] oraz w zakresie [...] części działki nr [...] z obrębu [...], będącej obecnie w użytkowaniu wieczystym [...] Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1825/15 oddalił skargę. W związku z powyższym pozostał do rozpoznania wniosek byłych właścicieli z [...] października 1948 r. - złożony na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy - o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w [...] przy ul. [...], w części stanowiącej własność Skarbu Państwa, tj. obejmującego działki ewidencyjne nr [...], nr [...] oraz [...] części działki nr [...]. Wcześniej jeszcze Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] maja 1997 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe "[...]" udziału [...] części prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego budynkiem mieszkalnym, stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w [...] przy ul. [...], oznaczonego jako działki nr [...] (obecnie nr [...]) i nr [...] (obecnie nr [...]) z obrębu [...] oraz nabycie udziału wynoszącego [...] części prawa własności budynków znajdujących się na ww. gruncie. Wnioskiem z [...] czerwca 2016 r. A. S. (następca prawny byłych właścicieli nieruchomości) wystąpiła o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Wojewody [...] z [...] maja 1997 r. - powołując się na fakt prawomocności decyzji Ministra Infrastruktury z [...] sierpnia 2015 r. Natomiast pozostali następcy prawni byłych właścicieli nieruchomości pismem z [...] lipca 2016 r. wystąpili o zawieszenie postępowania dekretowego - do czasu zakończenia postępowania nadzorczego w stosunku do decyzji Wojewody [...] z [...] maja 1997 r. Pismem z [...] lipca 2016 r. A. S. przyłączyła się do wniosku o zawieszenie postępowania. Wniosek ten nie został dotychczas rozpoznany. W dniu [...] listopada 2018 r. akta administracyjne przedmiotowej sprawy zostały wypożyczone Prokuratorii Generalnej Rzeczpospolitej Polskiej, która zwróciła je [...] marca 2019 r. (data prezentaty). Następnie w dniu [...] marca 2019 r. akta zostały przekazane Wojewodzie [...]. A. S. pismem z [...] grudnia 2018 r. - działając na podstawie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego - wniosła do Wojewoda [...] ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie tj. na bezczynność Prezydenta [...] w rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa własności czasowej (obecnie prawa użytkowania wieczystego) do gruntu przy ul. [...] w części obejmującej działki ewidencyjne nr [...], nr [...] oraz [...] części działki nr [...] z obrębu [...]. Natomiast Minister Inwestycji i Rozwoju - po rozpatrzeniu wniosku A. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] maja 1997 r. - decyzją z [...] stycznia 2019 r. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. (data prezentaty) A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu, stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w [...] przy ul. [...], w części obejmującej działki ewidencyjne nr [...], nr [...] oraz [...] części działki nr [...] - zarzucając mu naruszenie art. 8 § 1, art. 12, art. 35 § 3 oraz art. 36 § 1 k.p.a., przez rażące naruszenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Skarżąca wniosła o: 1. zobowiązanie Prezydenta [...] do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; 2. stwierdzenie, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; 3.zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi stwierdziła, że bezczynność w ramach prowadzonego postępowania ma miejsce wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy administracyjnej w ustawowo wyznaczonym terminie lub w innym niezbędnym czasie wyznaczonym do załatwienia danej sprawy. Dodała, że w piśmie z [...] lutego 2017 r. Prezydent [...] poinformował stronę, że przewidziany termin zakończenia postępowania to [...] października 2017 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ nie rozpoznał ww. wniosku w ustawowym terminie, określonym w art. 35 § 3 k.p.a. ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Organ naruszył przy tym nie tylko przepisy określające terminy maksymalne załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym, ale również zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) oraz zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Ponadto, ponieważ przekroczenie terminu jest znaczne i niezaprzeczalne, a bierność organu pozbawiona uzasadnienia, zarzucona bezczynność wyczerpuje znamiona rażącego naruszenia prawa. Wskazała również, iż wnioskiem z [...] czerwca 2018 r. zwróciła się do Prezydenta [...] o przyspieszenie rozpoznania sprawy, natomiast pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. wniesiono ponaglenie do Wojewody [...]. Do chwili wniesienia skargi na bezczynność, organ wyższego stopnia nie rozpatrzył ponaglenia na niezałatwienie niniejszej sprawy w terminie wskazanym w przepisach k.p.a. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że prowadzone jest postępowanie administracyjne na podstawie złożonego w dniu [...] października 1948 roku wniosku o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy nieruchomości. Wyjaśnił, że akta powyżej sprawy zostały wypożyczone w dniu [...] listopada 2018 r. Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej do sprawy o zapłatę, toczącej się przed Sądem Okręgowym w [...] z powództwa skarżącej (sygn. [...]). W związku z koniecznością przekazania do Wojewody [...] akt własnościowych nieruchomości wraz z ponagleniem złożonym przez A. S. na bezczynność Prezydenta [...] wystąpił on pismem z [...] marca 2019 r. o zwrot akt przedmiotowej nieruchomości. Akta sprawy zostały zwrócone do tutejszego Biura w dniu [...] marca 2019 r. i przekazane pismem z dnia [...] marca 2019 r. do Wojewody [...]. Do dnia przekazania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ponaglenie nie zostało rozpatrzone przez organ wyższego stopnia, jak również nie zostały zwrócone akta niniejszej sprawy. W dalszej części pisma organ podkreślił, że postępowania dotyczące ustalenia odszkodowania za nieruchomości przejęte dekretem [...] są skomplikowane i wymagają skompletowania odpowiedniego materiału dowodowego takiego jak dokumenty archiwalne, pozwalające na potwierdzenie spełnienia warunków określonych przepisem art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018, poz. 121 ze zm.). Z uwagi na wynikający z treści art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, pozwalającego na dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy i podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, Biuro Spraw Dekretowych Urzędu [...] jest zobowiązane do skrupulatnego przeanalizowania dokumentacji, a ze względu na fakt, że obecnie Biuro Spraw Dekretowych [...] nie dysponuje oryginalnymi aktami postępowania, podejmowanie niezbędnych czynności w niniejszej sprawie nie jest możliwe. Jednocześnie wskazał, iż opóźnienia w rozpatrywaniu spraw są spowodowane między innymi dużą ilością wpływającej do Biura Spraw Dekretowych Urzędu [...] korespondencji w sprawach odszkodowawczych za nieruchomości objęte działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. Waga tych spraw, stopień ich skomplikowania oraz złożoność okoliczności, które powinny być ustalone w toku tych postępowań, niestety nie pozwala na dotrzymanie ustawowych terminów przewidzianych na ich rozpatrzenie. W związku z powyższym wydaje się bezzasadnym karanie organu, który został zobowiązany przez ustawodawcę do rozstrzygania spraw w określonym, krótkim terminie, nakładając przy tym obowiązek rzetelnego zweryfikowania skomplikowanych stanów prawnych, jednocześnie nie wyposażając organu w odpowiednie narzędzia prawne. Na zakończenie Prezydent [...] wskazał, że czynności zmierzające do zakończenia postępowania, zostaną podjęte niezwłocznie po rozpatrzeniu skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i zwrocie akt. Następnie Wojewoda [...] w dniu [...] grudnia 2019 r. przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie akta własnościowe dotyczące przedmiotowej nieruchomości wraz z postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2019 r. - w którym uznał ponaglenie za uzasadnione, wyznaczając Prezydentowi [...] trzymiesięczny termin na podjęcie zawieszonego postępowania i wydanie rozstrzygnięcia, liczony od dnia zwrotu akt przedmiotowej sprawy. Organ drugiej instancji stanął na stanowisku, że na gruncie niniejszej sprawy zachodzą okoliczności uzasadniające uwzględnienie zażalenia złożonego w trybie art. 37 § 1 kpa. Podniósł, iż stosownie do treści art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 kpa). W myśl art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku nie załatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Wojewoda dodał, że w przedmiotowej sprawie złożenie ponaglenia miało miejsce 14 miesięcy po bezskutecznym upływie dodatkowego terminu wskazanego przez Prezydenta [...] na zakończenie postępowania. Po tym terminie nie został wyznaczony następny termin do załatwienia sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewoda uznał, że na gruncie niniejszej sprawy zachodzą okoliczności uzasadniające uwzględnienie ponaglenia - zatem zachodzi konieczność wyznaczenia dodatkowego trzymiesięcznego terminu załatwienia tej sprawy, który jest wystarczający na merytoryczne rozpoznanie sprawy. Akta sprawy wraz z postanowieniem Wojewody [...] zostały doręczone do Sądu a nie do Prezydenta [...]. Do dnia 9 stycznia 2020 r. (data rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie) do Sądu nie wpłynęła żadna informacja dotycząca merytorycznego rozpoznania przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i skutkuje wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej p.p.s.a. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Sąd stwierdza także, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Natomiast § 1a tego art. stanowi, iż jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy również wskazać, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Skarżąca bowiem, przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta [...], złożyła zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa do Wojewody [...]. Zgodnie z treścią art. 35 § 1 i 3 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia spraw. Podnieść również należy, iż zgodnie z art. 12 § 1 kpa organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia - stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Bezczynność organu administracji publicznej ma zatem miejsce nie tylko wówczas, gdy w ustawowym ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie, bowiem - jak wynika z akt sprawy - wniosek z [...] października 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] (w części obejmującej działki ewidencyjne nr [...], nr [...] oraz [...] części działki nr [...]) - nie został dotychczas rozpoznany. W tym stanie rzeczy zarzut bezczynności Prezydenta [...] przy rozpoznawaniu wskazanego wniosku Sąd uznał za całkowicie uzasadniony. Organ prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie uchybił wskazanym wyżej przepisom procesowym określającym terminy załatwiania spraw administracyjnych, a także naruszył wynikającą z art. 12 kpa zasadę szybkości postępowania. Takie postępowanie podważa wyrażoną w art. 8 kpa zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Nawet, jeśli postępowanie administracyjne jest szczególnie skomplikowane, to zwłoka organu w załatwieniu sprawy, w terminie określonym w art. 35 kpa - nie jest usprawiedliwiona. Stanowisko takie wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 149 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W związku z powyższym Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Choć Prezydent [...] nie dochował terminów do załatwienia sprawy określonych w kpa - to jednak należy mieć na względzie okoliczność, że wniosek dekretowy został już rozpoznany odmownie decyzją Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] czerwca 1950 r. nr [...]. Dopiero w dniu [...] maja 2008 r. został złożony wniosek o stwierdzenie nieważności tego orzeczenia. Został on rozpoznany pozytywnie decyzją Ministra Infrastruktury z [...] lipca 2009 r., która stała się prawomocna na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1825/15. W związku z powyższym dopiero po zwrocie akt z Sądu można było przystąpić do rozpoznania wniosku dekretowego byłych właścicieli z [...] października 1948 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w [...] przy ul. [...] - w części stanowiącej własność Skarbu Państwa, tj. obejmującego działki ewidencyjne nr [...], nr [...] oraz [...] części działki nr [...]. Należy mieć na uwadze także fakt, iż na działce nr [...] i [...] części działki nr [...] istnieje już prawo użytkowania wieczystego gruntu przez przedsiębiorstwo państwowe "[...]" - decyzja Wojewody [...] nr [...] z [...] maja 1997 r., zaś działka nr [...] prawdopodobnie jest zajęta pod drogę publiczną ul. [...] - mapa na k. [...]. W związku z tym wnioskodawcy złożyli w dniu [...] czerwca 2016 r. wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji uwłaszczeniowej oraz w dniu [...] lipca 2016 r. wniosek o zawieszenie postępowania dekretowego, który nie został dotychczas rozpoznany. Przy czym - wbrew treści postanowienia Wojewody [...] nr [...] z [...] grudnia 2019 r. - w aktach sprawy nie ma postanowienia o zawieszeniu. Istotnym elementem jest również fakt, że od czasu wypożyczenia akt w dniu [...] listopada 2018 r. do chwili obecnej Prezydent [...] nie dysponował nimi. Ponadto Sąd wziął pod uwagę skomplikowany charakter spraw z zakresu tzw. spraw dekretowych, gdzie należyte ustalenie stanu faktycznego związane jest z koniecznością pozyskania i analizą archiwalnych, często nieczytelnych lub niekompletnych dokumentów. Art. 149 p.p.s.a. nie wskazuje kryteriów, jakimi powinien kierować się Sąd Administracyjny, określając organowi termin do wykonania wyroku. Oznacza to, iż w kwestii określenia terminu Sąd dysponuje swobodą i nie jest związany terminami, o jakich mowa w art. 35 kpa. Powinien kierować się interesem strony, a przede wszystkim brać pod uwagę specyfikę danej sprawy. Wobec powyższego Sąd uznał, że - biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy - termin jednego miesiąca na rozpoznanie wniosku dekretowego z [...] października 1948 r. będzie adekwatny i realny. W tym czasie organ powinien najpierw rozpoznać wniosek o zawieszenie postępowania dekretowego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...] z [...] maja 1997 r. Następnie - w razie ewentualnego odmownego orzeczenia w tym zakresie - powinien rozpoznać wniosek dekretowy mając na uwadze wyżej podnoszony fakt (i związane z nim orzecznictwo sądowe), że na działce nr [...] i [...] części działki nr [...] istnieje już prawo użytkowania wieczystego gruntu przez przedsiębiorstwo państwowe "[...]", zaś działka nr [...] prawdopodobnie jest zajęta pod drogę publiczną. Sąd zasądził też na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 §1 pkt 1 i §1a, art. 120 w zw. z art. 119 pkt 4 oraz art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 9