VII SA/Wa 1530/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 16 maja 2019 r. nr 425/OPON/2019 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], znak: [...] Wojewoda [...] (dalej: "organ II instancji", "organ odwoławczy", "Wojewoda") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Starosty L. (dalej: "organ I instancji", "Starosta") z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Decyzja organu II instancji zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] grudnia 2018 do Starosty L. wpłynął wniosek P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "inwestor") o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę "zespołu urządzeń telefonii komórkowej P. (1) o numerze [...]" na terenie działki nr [...], obręb [...], w L. W dniu [...] stycznia 2019 r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, a żadna ze stron nie wniosła w terminie uwag ani zastrzeżeń do projektowanej inwestycji. Następnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r., nałożono na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia korespondencji, poprzez: - sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] października 2001 r. w zakresie § 36 b ust. 1 określającego przeznaczenie terenu jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, - sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2002 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1554) w zakresie § 8 ust. 3 pkt 2 i 7 oraz § 8 ust. 2 pkt 7(w zakresie określenia granic opracowania terenu zgodnie z wnioskiem, połączenia obiektu z linią energetyczną, uzupełnienia części opisowej uwzględniając formę ochrony przed polem elektromagnetycznym), - sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez graficzne oznaczenie działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] w L. Powyższe postanowienie zostało doręczone [...] lutego 2019 r. Z kolei w dniu [...] lutego 2019 r. inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie czterech egzemplarzy projektu budowlanego celem jego uzupełnienia. Po przeanalizowaniu uzupełnionych braków Starosta L. decyzją z [...] marca 2019 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. W ocenie Starosty, planowana budowa jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] października 2001 r. w zakresie przeznaczenia terenu. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, z zachowaniem ustawowego terminu, wniósł inwestor domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...], skarżoną decyzją z [...] maja 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, - zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, - kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, - wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o który m mowa w art. 12 ust. 7. Następnie Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy przypomniał, że w przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. organ I instancji, nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, zgodnie z treścią postanowienia. Pismem z dnia [...] marca 2019 r. inwestor złożył odpowiedź na to rozstrzygnięcie. Jednakże w ocenie Wojewody [...] żądane nieprawidłowości nie zostały usunięte. Organ II instancji podniósł, że decyzja o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, będąca podstawowym środkiem reglamentacji prawno-budowlanej, to typowy przykład decyzji o charakterze związanym, a więc decyzji, której przesłanki wydania są ściśle określone przepisami prawa, co wyłącza działanie organu w warunkach luzu decyzyjnego na etapie rozstrzygania. Potwierdza to treść art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to również, że w razie nieuzupełnienia przez inwestora uchybień w dokumentacji projektowej organ musi odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie zasadnym było nałożenie na inwestora obowiązku dotyczącego niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] października 2001 r. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest bowiem interpretacja ustaleń powyższego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. Działka o nr ewidencyjnym [...] z obrębu [...] w L. położona jest na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem [...] o przeznaczeniu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Z kolei § 33 tego planu dotyczy ustaleń obsługi telekomunikacyjnej obszaru objętego planem z centrali automatycznej L. poprzez sieć instalacji kabli magistralnych, zasilających szafki kablowe, które będą stanowiły lokalne źródła zasilania dla sieci rozdzielczych oraz ciągi kabli magistralnych, które należy lokalizować w liniach rozgraniczających ulice. Przedmiotowy plan miejscowy nie zawiera więc informacji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W związku z powyższym, kluczowe znaczenie mają przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2062). Zgodnie z art. 46 ust. 2 tej ustawy, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Ponadto zgodnie z definicją zawartą w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta L. infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu, jest to kanalizacja kablowa, linia kablowa podziemna, instalacja radiokomunikacyjna wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Wojewoda [...] podkreślił, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o przeznaczeniu zabudowy jednorodzinnej. Zgodnie z tym przeznaczeniem terenu inwestycja budowy stacji bazowej telefonii komórkowej powinna być zamontowana do wysokości 5 m. Zgodnie zaś z przedłożonym projektem budowlanym, jako załącznikiem do wniosku o uzyskanie pozwolenia na budowę, będzie ona zamontowana na antenowej konstrukcji wsporczej o wysokości trzonu 28,90 m na dachu istniejącego budynku mieszkalnego o wysokości 8 m. Z uwagi na powyższe projektowana stacja nie może być zaliczana do infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, a tylko taka może być lokalizowana na terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu, dotyczących naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 i art. 107 k.p.a., organ odwoławczy stwierdził, że są one niezasadne, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów w taki sposób, by mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie nie stanowi polemiki prawnej dotyczącej konkretnych poglądów przedstawionych przez inwestora, jednakże z jej treści w sposób oczywisty wynika, co stanowiło przedmiot oceny i jakie w tej kwestii zajął stanowisko organ odwoławczy. Przechodząc zaś do zarzutu błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania wymagań określonych w art. 33 Prawa budowlanego i uznania, że planowanie zamierzenie budowlane jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. oraz niewłaściwego zastosowania art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, organ stwierdził, że nie znajdują one uzasadnienia. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, a także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając organowi naruszenie: - art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez utrzymanie w mocy decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji usunięcia wskazanych nieprawidłowości, - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] października 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L., - błędną interpretację zapisów uchwały nr [...] Rady Miejskiej w L., a szczególności błędną interpretację przepisów zawartych w § 33 planu, - art. 35 ust 4 Prawa budowlanego poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące odmową wydania pozwolenia na budowę pomimo spełnienia wymagań określonych w art. 33 i następnych omawianej ustawy, - art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010, nr 106, poz. 675 ze zm.), z uwagi na jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, gdyż inwestycja skarżącej mieści się w pojęciu "telekomunikacja", a tym samym została ona wprost dopuszczona do realizacji na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem [...], jak również błędną interpretację art. 46 ust 1 oraz ust. 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, powodujące, że organ w sposób sprzeczny z postanowieniami powołanych powyżej przepisów rangi ustawowej nie dokonał prawidłowej interpretacji przepisów planu i uniemożliwił posadowienie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej która jest zgodna z ustaleniami planu, a w szczególności, że na terenie objętym wnioskiem o udzielnie pozwolenia na budowę dopuszczalne jest wykonywanie jedynie infrastruktury telekomunikacyjnej kwalifikowanej jako infrastruktura o nieznacznym oddziaływaniu, w sytuacji gdy tak nie jest, - art. 7 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy nie mając na względzie słusznego interesu strony, - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i załatwienie sprawy w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli między innymi przez formułowanie nieuzasadnionych zarzutów co do braków projektu które to braki nie zaistniały jak również przez błędną interpretację zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji oraz podanie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, która nie ma odzwierciedlenia w przedmiotowym stanie faktycznym oraz nieuprawnione uznanie że zamierzenie jest niezgodne z planem. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa, niejasne, nieprecyzyjne lub ogólne postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, powinny być interpretowane w sposób korzystny dla inwestorów i umożliwiający przeprowadzenie zamierzonego procesu inwestycyjnego. W przedmiotowej zaś sprawie, z uzasadnienia decyzji Wojewody [...] wynika, że jedynym argumentem uzasadniającym utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji, była dokonana interpretacja zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwały [...] Rady Miejskiej w L., a szczególności dokonanie błędnej interpretacji przepisów zawartych w § 33 tego planu. Równoczesne błędne zinterpretowanie § 33 miejscowego planu oraz błędna interpretacją postanowień art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, spowodowały wydanie zaskarżonej decyzji, która nie odpowiada aktualnym przepisom prawa. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że omawiany § 33 obowiązuje dla całego obszaru planu, w tym obszaru oznaczonego symbolem [...], na którym ma zostać zlokalizowana inwestycja. W rozpoznawanej sprawie organy interpretując przepisy planu miejscowego, posłużyły się analogią legis, ponieważ kwestia wysokości konstrukcji wsporczych, na których montowane są instalacje radiokomunikacyjne, nie jest wprost uregulowana w planie miejscowym. Organ uznał zaś, że skoro obowiązujący plan, nie reguluje odrębnie kwestii wysokości zabudowy dla urządzeń typu stacje bazowe telefonii komórkowej, to ma zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu norma art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych regulująca sytuację, gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym. W ślad za tym organy przyjęły ograniczenie wysokości konstrukcji wsporczej do wysokości 5 metrów. W ocenie strony skarżącej w przypadku wykładni planów miejscowych stosowanie wykładni rozszerzającej na niekorzyść inwestora ograniczającej prawo zabudowy jest zabronione. Ponadto wnioskowanie per analogiam, czyli wnioskowanie na podstawie podobieństwa, nie jest wykładnią zapisów planu miejscowego, a stosowaniem pewnych reguł argumentacji prawniczej, jako sposobu wypełniania luk w prawie, czyli dalej idącym instrumentem niż zakazana wykładnia rozszerzająca zapisów planu miejscowego. Te reguły argumentacji prawniczej stosuje się zaś tylko wtedy, gdy pewna kwestia jest nieuregulowana normą prawną bezpośrednią. Zdaniem skarżącej taka wykładnia przepisów miejscowego planu jest nieprawidłowa. Jednocześnie podkreślono, że ustalenia obowiązującego planu miejscowego, muszą być interpretowane w taki sposób, aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji na cele publiczne z zakresu łączności publicznej. Zgodnie zaś z regulacją art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, dopuszczalne jest realizowanie każdej inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, która nie jest sprzeczna z planem miejscowym, choćby plan taki wyraźnie nie przewidywał czy też nie określał wprost przeznaczenia terenu na tego rodzaju inwestycje. Zdaniem strony skarżącej, nie ma przeciwwskazań, aby na terenach przeznaczonych na cele zabudowy jednorodzinnej uznać za dopuszczalne lokalizowanie inwestycji z zakresu łączności publicznej, niebędących infrastrukturą telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca, nie naruszają prawa. Przedmiotem kontroli, jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] marca 2019 r" odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi P. Sp. z o. o., z siedzibą w W., pozwolenia na budowę zespołu urządzeń telefonii komórkowej P. (1) o numerze [...] na terenie działki nr [...] obręb [...] w L. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu, może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14 – wszystkie przytoczone wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA"). Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Jeżeli wymagania te, zostaną spełnione, organ stosownie do treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, nie może odmówić zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia. W realiach rozpoznawanej sprawy, Starosta L., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r., nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, zgodnie z treścią postanowienia. Wbrew zarzutom skargi, nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 3 oraz art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, organy obu instancji, zasadnie przyjęły, że inwestor nie usunął nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, polegających na niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L., uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] października 2001 roku w zakresie przeznaczenia terenu. Powyższe niezgodności, wynikały w ocenie Sądu z następujących kwestii. Po pierwsze, nie ma zdaniem Sądu wątpliwości co do tego, że budowa stacji bazowych telefonii komórkowej, jest w świetle doktryny i orzecznictwa lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej, wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada ono status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu przepisu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i tym samym jest inwestycją celu publicznego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2016 roku, sygn. akt II OSK 2106/14). Po drugie plan miejscowy, nie zawiera informacji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po trzecie, działka o nr ewidencyjnym [...] z obrębu [...] w L., położona jest na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem [...] o przeznaczeniu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i co należy podkreślić jest to wyłączne przeznaczenie tego terenu ( § 12 i 36 planu miejscowego ). Powyższe okoliczności w świetle zapisów zarówno ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2062, dalej: "u.w.r.u."), jak też zapisów planu miejscowego, uniemożliwiają zatwierdzenie przedłożonego przez inwestora projektu w proponowanej przez niego lokalizacji. Pamiętając, że plan miejscowy, nie zawiera informacji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, wskazać należy, że zgodnie z art. 46 ust. 2 u.w.r.u., jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolniczej, leśnej, usługowej lub produkcyjnej, nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Skoro zatem plan miejscowy, nie zawiera lokalizacji inwestycji celu publicznego, to zdaniem Sądu, zgodnie z wyżej przytoczoną regulacją ustawową, na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną, dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, ale tylko w postaci infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Definicję infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu zawiera art. 2 ust. 1 pkt 4 u.w.r.u., wskazując, że należy przez to rozumieć kanalizację kablową, linię kablową podziemną i nadziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Skoro zatem projektowana antena stacji bazowej telefonii komórkowej będzie zamontowana na standardowej antenowej konstrukcji wsporczej o wysokości trzonu 28,90 m, usytuowanej na dachu istniejącego budynku mieszkalnego o wysokości 8,0 m n.p.t., a szczyt planowanej konstrukcji znajdował się będzie na wysokości 36,90 m n.p.t., to z uwagi na brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 4 u.w.r.u., projektowana stacja bazowa nie może być zaliczona do infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (konstrukcja wsporcza do wysokości 5 m), a tylko taka może być lokalizowana na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną. Należy zgodzić się ze skarżącym, że sam miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie ustanawia zakazu uniemożliwiającego lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Zakaz taki, wynika jednak w ocenie Sądu z art. 46 ust. 2 u.w.r.u. w powiązaniu z zapisem § 36 B planu, który ustala, że teren planowanej inwestycji, przeznaczony jest wyłącznie pod zabudowę jednorodzinną. Ten ostatni element, determinuje z kolei zastosowanie art. 46 ust. 2 zdanie drugie u.w.r.u. Stanowisko to, znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. W wyroku z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 365/19, WSA w Krakowie, wskazał, że jeżeli dany teren przeznaczony jest na cele zabudowy jednorodzinnej, to istnieje możliwość lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej jedynie o nieznacznym oddziaływaniu. Można lokalizować inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej, nawet gdy nie jest ona ujęta w planie miejscowym, w przypadku kiedy nie jest ona sprzeczna z przeznaczeniem terenu określonym w planie oraz nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń ( wyrok NSA z dnia 17 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1663/17). W § 33 planu miejscowego, zawarte są jedynie ustalenia obsługi telekomunikacyjnej obszaru objętego planem z centrali automatycznej L., która ma się odbywać poprzez sieć instalacji kabli magistralnych, zasilających szafki kablowe, które będą stanowiły lokalne źródła zasilania dla sieci rozdzielczych oraz ciągi kabli magistralnych, które należy lokalizować w liniach rozgraniczających ulice. Brak jest zatem w planie miejscowym, niezgodnych z regulacją przewidzianą w art. 46 ust. 1 oraz 1a u.w.r.u., zakazów całkowicie uniemożliwiających lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Lokalizacja ta, jest bowiem dopuszczalna a jedynie ograniczona i to nie zapisami planu, lecz treścią art. 46 ust 2 u.w.r.u. w odniesieniu do terenu przeznaczonego wyłącznie pod zabudowę jednorodzinną. Zakaz ten, nie wynika więc z błędnej interpretacji przez organy zapisów planu miejscowego, lecz z przepisu ustawy i lokalizacji planowanej inwestycji na terenie o określonym przeznaczeniu i jest dopuszczalny. Zasada, o jakiej mowa w art. 46 ust. 1 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie daje podstawy do przyjęcia, że inwestycje tzw. "telekomunikacyjne" mogą być realizowane na danym terenie niezależnie od treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 października 2019 r. , sygn. akt IV SA/Po 587/19). Możliwość omówionych wyżej, wynikających z u.w.r.u. ograniczeń, potwierdza również przytoczony w skardze wyrok NSA z dnia 26 marca 2015 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II OSK 2057/13, w którym wyjaśniono, że "brak podstaw do uznania, że w sytuacji, gdy dany teren przeznaczony na cele zabudowy jednorodzinnej dopuszcza również inne przeznaczenie, to jedynie ten pierwszy cel determinuje rodzaj infrastruktury telekomunikacyjnej, która może być realizowana. O ile bowiem tereny zabudowy jednorodzinnej, co do zasady, wprowadzają większe ograniczenia dla lokalizacji inwestycji niezwiązanej bezpośrednio z taką zabudową, o tyle przeznaczenie terenu na inne cele, zwłaszcza na cele produkcyjne i usługowe, takich szczególnych ograniczeń nie wprowadzają. Podkreślenia natomiast wymaga, że powyższy wyrok NSA, dotyczy sytuacji, gdy dany teren pełni inną jeszcze funkcję, a tak nie jest w rozpoznawanej sprawie. Reasumując, zapisy planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren inwestycji, wykluczają możliwość jej realizacji, w zakresie objętym przedłożonym projektem, przy czym jednocześnie nie wyklucza możliwości realizacji tego typu inwestycji ale na terenie o innym przeznaczeniu. Treść art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u., nie pozostawia wątpliwości, że plan miejscowy nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem, uniemożliwiającego realizację takiego celu publicznego i taki zakaz nie jest przewidziany w obowiązującym na tym terenie planie miejscowym. Nie oznacza to jednak, że organy gminy w ogóle nie mogą korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na ich terenie urządzeń telekomunikacyjnych. Nie oznacza to również, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. II SA/Gd 437/17). Nie doszło zatem do naruszenia art. 46 ust. 2 u.w.r.u. Zdaniem Sądu organ zebrał, rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7, art. 8 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji odpowiadającemu wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.