IV SA/Wa 2372/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty naliczonej oddala skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją nr [...], z [...] lipca 2019 r., wydaną na podstawie art. 7 pkt 1, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2067), art. 84 ust. 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1614 ze zm.) oraz art. 17 pkt 2, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji nr [...] [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] listopada 2018 r., znak: [...], którą organ orzekł o: I. umorzeniu opłaty w wysokości 81485,25 zł, stanowiącej połowę opłaty ustalonej w decyzji [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], za wykonanie połowy nasadzeń kompensacyjnych, tj. 3 szt. drzew na terenie dz. ew. [...] w parku w miejscowości [...]; II. naliczeniu opłaty w wysokości 81 485,25 zł, stanowiącej połowę opłaty ustalonej w decyzji [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], za niewykonanie połowy nasadzeń kompensacyjnych, tj. 3 szt. drzew na terenie dz. ew. [...] i [...] w parku w miejscowości [...], którą należy uiścić Gminie [...] na konto nr [...] w Banku [...] w [...], orzekł o: 1. uchyleniu zaskarżonej decyzji w części, tj. w zakresie pkt II; 2. odmówił umorzenia opłaty naliczonej w zezwoleniu [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], w wysokości 81 485,25 zł, przeliczonej w sposób proporcjonalny do liczby drzew, które nie zostały nasadzone jako kompensacja przyrodnicza zgodnie z zezwoleniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r.; 3. opłatę, o której mowa w pkt. 2 niniejszej decyzji należy uiścić na rachunek bankowy Gminy [...] nr [...], w terminie 14 dni od daty wydania niniejszej decyzji; 4. w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie wskazał na decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z [...] stycznia 2014 r., którą zezwolił [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na usunięcie z terenu działek nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...] 6 drzew gatunku świerk kłujący, naliczając z tego tytułu opłatę w wysokości 162 970,49 zł. Zgodnie z ówczesnym przepisem art. 84 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, termin uiszczenia powyższej opłaty został odroczony na okres 3 lat od dnia wydania zezwolenia, ponieważ przewidywało ono zastąpienie usuwanych roślin 6 drzewami liściastymi lub iglastymi z gatunków długowiecznych, z dobrze ukształtowaną koroną i bryłą korzeniową, w wieku min. 10 lat, które miały zostać posadzone na działkach nr [...] i [...] w miejscowości [...], w terminie do [...] grudnia 2015 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków pouczył stronę o treści obowiązującego wówczas przepisu art. 84 ust. 5 i ust. 5a ustawy o ochronie przyrody, tj. możliwości umorzenia powyższej opłaty, jeżeli posadzone w zamian drzewa zachowają żywotność po upływie 3 lat od dnia ich posadzenia (lub przyczyna niezachowania żywotności będzie niezależna od posiadacza nieruchomości) lub obowiązku niezwłocznego uiszczenia opłaty za usunięcie drzew jeżeli posadzone drzewa nie zachowają żywotności w okresie do 3 lat od dnia posadzenia. W dniu [...] marca 2018 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków przeprowadził czynności kontrolne na terenie działek nr [...] i [...] w parku w [...] stwierdzając, co następuje: – w październiku 2015 r. na działce nr [...] posadzono 3 drzewa rodzaju lipa o obwodzie 15 - 16 cm; – w październiku 2015 r. na działce nr [...] posadzono 48 drzew rodzaju lipa o obwodzie 15 - 16 cm (jako aleję dojazdową) oraz 13 drzew rodzaju lipa o obwodzie 15 - 16 cm (jako szpaler przy granicy działki) - razem posadzono 61 szt. drzew; – w październiku 2017 r. na działce nr [...] posadzono 12 drzew rodzaju grab o obwodzie 13 - 15 cm; – w październiku 2017 r. na działce nr [...] posadzono 54 drzewa rodzaju grab o obwodzie 10 - 14 cm (jako aleję). Powyższe ustalenia zostały poczynione w obecności strony postępowania w odniesieniu do nasadzeń lip na działkach nr [...] i [...] z października 2015 r., nie są przez stronę kwestionowane. Lipy na działce nr [...] posadzono na działce obejmującej podwórze folwarczne, wzdłuż drogi dojazdowej do dworu, poza terenem wpisanym do rejestru zabytków. Lipy na działce nr [...] (3 szt.) posadzono we wschodniej części działki, wokół bocznego podjazdu, poza terenem wpisanym do rejestru zabytków. Co do nasadzeń grabów z października 2017 r., zdaniem spółki rzeczywiste usytuowanie tych drzew różni się od stanu opisanego w protokole kontroli, bowiem jej zdaniem na działce nr [...] dokonano nasadzeń 5 drzew rodzaju grab, na działce nr [...] - 4 drzew rodzaju grab, na działce nr [...] - 5 drzew rzeczonego rodzaju i na działce [...] - 52 drzewa rodzaju grab. Mając na uwadze powyższe ustalenia, [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wszczął postępowanie w przedmiocie naliczenia opłaty za niewykonanie nasadzeń kompensacyjnych w ilości 3 szt., wynikających z warunku 1 zezwolenia nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., zakończone decyzją nr [...] z [...] listopada 2018 r. W uzasadnieniu orzeczenia organ I instancji wyjaśnił, że w miejscu i terminie wynikającym z zezwolenia nr [...] [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zostały posadzone 3 drzewa, które są w dobrym stanie zdrowotnym i posiadają dobrze ukształtowaną koronę. Pozostałe nasadzenia, do których strona była zobowiązana na podstawie ww. zezwolenia (3 drzewa) nie zostały wykonane. Odwołanie od ww. decyzji nr [...] wniosła [...] Sp. z o.o. podnosząc, że straty w środowisku naturalnym zostały zrekompensowane w całości wskutek dokonania nasadzeń w ilości znacznie przekraczającej ilość wynikającą z zezwolenia na terenie tej samej nieruchomości, ponadto nasadzenia kompensacyjne zostały dokonane w miejscu i ilości wynikającej z zezwolenia jak tylko ustała przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie nasadzeń na działkach wskazanych w zezwoleniu nr [...]. Podkreśliła jednocześnie, że posadzenie 6 drzew na działkach nr [...] i [...] było niemożliwe z powodu braku miejsca oraz ze względów funkcjonalnych i kompozycyjnych. Akcentowała, że nasadziła wielokrotnie więcej drzew w pobliżu działki, na której miała to uczyć, a ponadto, po zwolnieniu się miejsca na działce nr [...], posadziła na niej graby - w tym 3 sztuki w związku z zezwoleniem nr [...]. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego rozpatrując odwołanie wskazał, że właściwość rzeczowa organu ochrony zabytków w niniejszej sprawie wynika z faktu wpisania parku w [...], gm. [...] do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z [...] kwietnia 1984 r. pod numerem [...]. Decyzja nie zawiera załącznika graficznego, natomiast w jej sentencji opisano granice założenia parkowego podlegającego ochronie w następujący sposób: "Park położony jest przy drodze z [...] do [...]. Graniczy od zach. z zabudowaniami wsi i polami uprawnymi, od wsch. i pn. z zabudowaniami gospodarczymi [...], od [...] z [...]. Park obejmuje działkę nr cz. [...] o powierzchni 1,71 ha, w tym 0,14 ha wód". Powyższy opis granic terenu wpisanego do rejestru zabytków odpowiada rysunkowi "plan parku w [...] w skali 1:500" umieszczonemu w dokumentacji ewidencyjnej autorstwa doc. dr. hab. H. C., datowanej na [...] października 1980 r. Organ odwoławczy wskazał, że zezwolenie nr [...] z [...] stycznia 2014 r. zostało wydane na podstawie art. 84 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody. W okresie między wydaniem zezwolenia nr [...] a wszczęciem postępowania mającego na celu ocenę wykonania i żywotności nasadzeń zamiennych i zaistnienia przesłanek do umorzenia opłaty naliczonej w tym zezwoleniu doszło do zmiany przepisów ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie z przepisem intertemporalnym zawartym w art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw, do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 83-87 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w brzmieniu dotychczasowym, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie art. 29 pkt 6-9 ustawy zmieniającej, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z powołanego przepisu intertemporalnego wynika zatem a contrario, że do postępowań, które zostały wszczęte po nowelizacji przepisów ustawy o ochronie przyrody, zastosowanie mają przepisy obowiązujące od dnia 28 sierpnia 2015 r. Niniejsze postępowanie zostało wszczęte w 2018 r., co oznacza, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o ochronie przyrody w aktualnym brzmieniu. Materialnoprawną podstawą działania organu ochrony zabytków w niniejszym postępowaniu jest przepis art. 84 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którym w przypadku niewykonania nasadzeń zastępczych, o których mowa w ust. 3, lub części z nich, zgodnie z zezwoleniem na usunięcie drzewa lub krzewu, naliczona oplata jest przeliczana w sposób proporcjonalny do liczby drzew lub powierzchni krzewów, które nie zostały wykonane zgodnie z zezwoleniem. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dowiodło, że [...] Sp. z o.o. tylko częściowo wywiązała się z nałożonego na nią obowiązku posadzenia w zamian za usunięte świerki klujące 6 drzew iglastych lub liściastych na działkach nr [...] i [...] w [...] w terminie do 31 grudnia 2015 r., tj. posadziła na działce nr [...] w październiku 2015 r. 3 lipy. Pozostałe nasadzenia opisane w protokole oględzin i pismach strony, w tym w odwołaniu, zostały wykonane albo na innych niż wymagane działkach ([...]), albo w innym terminie niż wskazany w zezwoleniu nr [...] (październik 2017 r.). Drzewa nasadzone na właściwej działce, w wymaganym terminie, zachowały żywotność, prawidłowo zatem organ pierwszej instancji przyjął, że zachodzą przesłanki do umorzenia części opłaty naliczonej w zezwoleniu nr [...] i przeliczenia jej w sposób proporcjonalny do liczby drzew, które nie zostały posadzone zgodnie z zezwoleniem. Ponieważ strona nie wykonała 50% (tj. 3 z 6) nasadzeń, do których była zobligowana, opłata, którą strona jest zobowiązana uiścić stanowi 50% kwoty ustalonej w zezwoleniu nr [...] z [...] stycznia 2014 r. (50% x 162 970,49 zł = 81485,25 zł). Organ odwoławczy zaznaczył jednocześnie, że uchylenie decyzji nr [...] [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wynika z nieprawidłowo sformułowanej sentencji tego orzeczenia. Natomiast fakt niewykonania przez zobowiązaną [...] Sp. z o.o. w całości warunku, pod którym zostało udzielone pozwolenie i odroczona została opłata, przesądza o odmowie umorzenia proporcjonalnej części tej opłaty. W zakresie punktu I decyzja nr [...] [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jest prawidłowa. Z kolei odnosząc się do zarzutów odwołania, Minister podkreślił, że rozwiązania ustawy o ochronie przyrody w odniesieniu do możliwości nałożenia obowiązku wykonania nasadzeń zastępczych przyjmują formę prawną warunku, od spełnienia którego zależy obowiązek uiszczenia opłaty z tytułu usunięcia drzew i krzewów. Obowiązek został określony w zezwoleniu nr [...] [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a strona nie kwestionowała jego treści. Dostrzegając trudności w jego realizacji opisane w odwołaniu, nie wystąpiła z wnioskiem o zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Organ odwoławczy nie zaprzecza, że dokonane na działce [...] nasadzenia lip (w alei i w szpalerze) są wartościowe przyrodniczo i mają walor estetyczny, nie są natomiast prawidłowym wykonaniem obowiązku wynikającego z zezwolenia i nie mogą być podstawą umorzenia należności na podstawie art. 84 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody. Ponadto rośliny te zostały posadzone poza terenem wpisanym do rejestru zabytków jako park, zatem nie rekompensują ubytku zieleni na chronionym obszarze i nie podlegają nadzorowi konserwatorskiemu. Za wypełnienie warunku określonego w zezwoleniu nie można też uznać nasadzeń buków wykonanych w 2017 r. Przyjąć zatem trzeba, że w realiach niniejszej sprawy obowiązek nasadzeń 3 z 6 drzew nie został skutecznie wykonany, a zaskarżona decyzja nie ma charakteru uznaniowego, lecz jest decyzją związaną. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] lipca 2019 r. wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Skarżąca Spółka zaskarżyła powyższą decyzję w części, t.j w zakresie pkt 2 - 3 gdzie organ odmówił umorzenia opłaty naliczonej w zezwoleniu [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. w wysokości 81 485, 25 złotych przeliczonej w sposób proporcjonalny do liczby drzew które nie zostały nasadzone jako kompensacja przyrodnicza zgodnie z zezwoleniem nr [...] z [...] stycznia 2014 r., zarzucając naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1) naruszenia przepisów postępowania mogące mieć wpływ na jego treść, a mianowicie naruszenie przepisów art. 7, art 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nie prowadzenie postępowania dowodowego, i nie powzięcie ustaleń w zakresie niemożliwości, względnie niecelowości dokonania nasadzeń na terenie działek nr [...] oraz [...] gdzie ich niewłaściwe zastosowanie i wykładnia skutkowały brakiem zebrania pełnego materiału dowodowego w sprawie, błędnym przyjęciem, że zebrany materiał dowodowy obrazuje stan rzeczywisty sprawy oraz dowolną oceną zebranego materiału dowodowego, 2) naruszenie art. 156 § 1 ust. 5 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie nieważności decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania, a niewykonalność ma charakter trwały, 3) obrazę przepisów postępowania mogąca mieć wpływ na jej treść, a mianowicie art. 107 § 1 pkt 6 oraz 107 § 3 k.p.a. polegającą na wydaniu decyzji z uzasadnieniem niespełniającym wymogów przewidzianych w tych przepisach, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego 4) w postaci przepisów art. 84 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu z dnia 7 stycznia 2014 r. poprzez zawarcie wśród warunków przewidzianych w zezwoleniu nieznanego ustawie kryterium miejsca dokonania nasadzeń kompensacyjnych oraz w konsekwencji naruszenie przepisu art. 84 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody poprzez odmowę umorzenia opłaty naliczonej w zezwoleniu nr [...]. W konsekwencji podniesionych zarzutów, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części oraz decyzji organu I instancji w części dotyczącej odmowy umorzenia i obowiązku uiszczenia opłaty. Na podstawie art. 145 § 1 ust. 2 w zw. z art. 135 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji - zezwolenia nr [...] oraz w konsekwencji o uchylenie dalszych decyzji wydanych na jego podstawie. Zasądzenie kosztów postępowania. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to znaczy z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwany dalej P.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, park w [...], gm. [...] zlokalizowany na terenie dz. ew. [...], [...], [...], [...], [...] objęty jest ochroną konserwatorską w oparciu o art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz.2067) na podstawie decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 1984 r., wpisującej park w [...], gm. [...] do rejestru zabytków. Skarżąca Spółka uzyskała od [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dwa zezwolenia na usunięcie drzew z terenu działek wchodzących w skład parku. Zezwoleniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków udzielił skarżącej zezwolenia na usunięcie z terenu działek o nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...] sześciu wyszczególnionych w zezwoleniu drzew z terminem ich usunięcia do [...] lutego 2014 r. Jednocześnie w zezwoleniu zostały określone warunki zezwolenia, i tak w zamian za usunięte drzewa z ww. nieruchomości, należało wykonać nasadzenia zastępcze w ilości 6 sztuk drzew liściastych lub iglastych z gatunków długowiecznych na działkach nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Drzewa winny posiadać dobrze ukształtowaną koronę i bryłę korzeniową, w wieku min. 10 lat. Nasadzenia zastępcze należało wykonać do [...] grudnia 2015 r., po uzyskaniu stosownego zezwolenia WKZ, wynikającego z art. 36 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Za usunięte drzewa naliczona została opłata w kwocie 162 970,49 zł, której termin uiszczenia został odroczony na okres 3 lat od dnia wydania zezwolenia zgodnie z wymogami art. 84 ust. 4, 5 i 5a ustawy o ochronie przyrody. Z kolei zezwoleniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków udzielił skarżącej zezwolenia na usunięcie z terenu działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...], gm. [...] dziewięciu wyszczególnionych w zezwoleniu drzew z terminem ich usunięcia do [...] grudnia 2016 r. Jednocześnie w zezwoleniu zostały określone warunki zezwolenia, i tak w zamian za usunięte drzewa należało wykonać nasadzenia zastępcze w ilości 9 sztuk drzew z gatunku grab. Nasadzenia zastępcze należało wykonać do [...] listopada 2017 r. na terenie działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], po uzyskaniu pozwolenia WKZ zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] lipca 2019 r. dotyczy niewykonania nasadzeń zastępczych zgodnie z zezwoleniem [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Zgodnie z tym zezwoleniem nasadzeń zastępczych w ilości 6 określonych drzew należało dokonać do 31 grudnia 2015 r. na działkach nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Z ustaleń organów wynika, że w terminie do dnia [...] grudnia 2015 r. na działkach nr ew. [...] i [...] skarżąca dokonała nasadzeń zastępczych w ilości 3 drzew. Natomiast wykonanie w październiku 2015 r. posadzenia 61 sztuk drzew na działce nr ew. [...] nie ma związku z wykonaniem warunków zezwolenia nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Działka nr ew. [...] nie jest objęta ochroną konserwatorską i [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków nie jest organem właściwym do oceny nasadzeń na tej działce. Nasadzenia zastępcze na działkach nr ew. [...] i [...] nie wynikają jedynie z konieczności rekompensaty przyrodniczej ale również z faktu usunięcia drzew z działek znajdujących się na terenie parku w miejscowości [...], objętego prawną ochroną konserwatorską. Natomiast posadzenie przez skarżącą w październiku 2017 r. 12 drzew rodzaju grab na działce nr ew. [...] jest z pewnością realizacją nasadzeń zastępczych wynikających z zezwolenia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Z kolei posadzenie 54 drzew rodzaju grab październiku 2017 r. na działce nr ew. [...] zostało dokonane poza terenem objętym ochroną konserwatorską. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 84 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którym w przypadku niewykonania nasadzeń zastępczych, o których mowa w ust. 3, lub części z nich, zgodnie z zezwoleniem na usunięcie drzewa lub krzewu, naliczona opłata jest przeliczana w sposób proporcjonalny do liczby drzew lub powierzchni krzewów, które nie zostały wykonane zgodnie z zezwoleniem. Organy w przedmiotowej sprawie wykazały, że brak jest podstaw do umorzenia opłaty naliczonej w zezwoleniu [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. w wysokości 81 485,25 zł, przeliczonej w sposób proporcjonalny do liczby drzew, które nie zostały nasadzone jako kompensacja przyrodnicza zgodnie z tym zezwoleniem. Sąd nie podziela zarzutu skargi naruszenia art. 7, art 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nie prowadzenie postępowania dowodowego, i nie powzięcie ustaleń w zakresie niemożliwości, względnie niecelowości dokonania nasadzeń na terenie działek nr [...] i nr [...]. Należy zauważyć, że warunki zezwolenia na usunięcie 6 drzew z terenu działek nr ew. [...] i [...] są jasno sformułowane. Jednym z warunków tego zezwolenia, był obowiązek skarżącej uzyskania przed dokonaniem nasadzeń zastępczych stosownego pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, wynikającego z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. To w tym postępowaniu skarżąca mogła podnosić zarzut niemożności lub niecelowości dokonywania nasadzeń zastępczych na działkach nr ew. [...] i [...]. Decyzje wydawane na podstawie tego przepisu wydawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego. Przepisy prawa nie określają w jakich przypadkach konieczne jest wydawanie pozwolenia, a w jakich odmawia się jego udzielenia, pozostawiając tę kwestię ocenie organu ochrony zabytków. Ocena ta powinna każdorazowo opierać się na ustaleniu, jaki wpływ, w tym przypadku dokonanie nasadzeń zastępczych, będzie miało na chronione wartości zabytkowe parku w [...]. Gdyby skarżąca wykazała, tak jak obecnie podnosi, niemożliwość względnie niecelowości dokonania nasadzeń zastępczych na terenie działek nr [...] i nr [...], mogłaby wystąpić o zmianę warunków zezwolenia nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Jednakże skarżąca o takie pozwolenie nigdy nie wystąpiła, wbrew warunkom zezwolenia na usunięcie drzew. Niezasadność zarzutu podniesionego przez skarżącą, wynika również z faktu, że w październiku 2017 r. skarżąca na działce nr ew. [...] posadziła 12 drzew rodzaju grab. Gdyby nawet wszystkie 9 drzew, zgodnie z zezwoleniem [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., było usuniętych z działki nr ew. [...], to istniały na niej warunki do dokonania nasadzeń zastępczych w ilości 12 drzew. A zatem do końca 2015 r., zgodnie z zezwoleniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., można było na działce nr ew. [...] posadzić w ramach nasadzeń zastępczych 3 drzewa. Jeżeli skarżąca dostrzega przesłanki nieważnościowe dotyczące zezwolenia nr [...] z dnia 7 stycznia 2014 r., to mogą być one przedmiotem oceny w odrębnym postepowaniu nieważnościowym prowadzonym w trybie nadzwyczajnym. Nie mogły być one natomiast przedmiotem oceny w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Sąd nie znalazł również podstaw do uznania zarzutu naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi ww. przepisów. Zezwolenie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. jest odrębną decyzją, do której zarzuty, jeżeli narusza ona prawo, można było podnosić w odwołaniu. Można było również wystąpić o jej zmianę, czego skarżąca nie uczyniła przed upływem terminu dokonania nasadzeń zastępczych. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.