II SA/Gl 1298/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant Specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Prezydent Miasta Z., działając na podstawie art. 72 ust. 1 i 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym (obecnie: tekst jednolity Dz. U. 2018 poz. 1990 z późn. zm.) oraz art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej k.p.a.), w związku z art. 21 ust. 1a ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 720 z późn. zm. – dalej u.m.), postanowił odmówić rejestracji samochodu marki [...] nr [...]. W uzasadnieniu wskazano m. in., że w dniu [...] r. M. S. w imieniu swoim oraz D.L. wniosła o rejestrację samochodu j.w., jako pojazdu zabytkowego. Do wniosku dołączono m. in. pismo potwierdzające, że pojazd został ujęty w Inwentarzu Muzealiów Muzeum Motoryzacji w B. (karta inwentarzowa ruchomych zabytków techniki nr [...]). Organ rejestrujący dokonuje rejestracji pojazdów także z uwzględnieniem przepisów odrębnych, które regulują daną kwestię, tj. w rozpatrywanej sprawie także na podstawie przepisów dotyczących muzealiów i zabytków. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 39 p.r.d. pojazdem zabytkowym może być pojazd wpisany do inwentarza muzealiów zgodnie z odrębnymi przepisami. Jak wskazuje art. 21 ust. 1a u.m. muzealiami muzeum nieposiadającego osobowości prawnej są rzeczy ruchome i nieruchomości stanowiące własność podmiotu, który utworzył muzeum oraz wpisane do inwentarza muzealiów. Muzealiami są ruchomości lub nieruchomości, których muzeum jest jedynym właścicielem, gdyż tylko wtedy może ono w pełni wypełniać określone ustawowo zadania. Zgodnie z obowiązującymi przepisami zabytek, w tym pojazd zabytkowy, który jest wpisany do księgi inwentarza muzealiów zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 z późn. zm. – u.o.z.) nie może być jednocześnie wpisany do rejestru zabytków. W przedmiotowej sprawie współwłasność Muzeum Motoryzacji w B., którego założycielem jest D.L., w pojeździe j.w. stanowi jedynie 0,5%. Zdaniem organu rejestrującego nie pozwala to na realizację przez Muzeum Motoryzacji w B. ustawowych celów, a tym samym nie można uznać, że wpis do inwentarza muzealiów został dokonany w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami. Nadto, organ rejestrujący przy rejestracji pojazdów zabytkowych na podstawie dokumentu potwierdzającego wpis do inwentarza muzealiów musi wziąć pod uwagę m. in. okoliczność, czy w danym pojeździe nie zostały dokonane zmiany naruszające autentyczność tego pojazdu jako pojazdu zabytkowego. Zmiana paliwa z benzynowego (olejowego) na gazowy jest ingerencją w ustrój techniczny pojazdu. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M. S., zaskarżając ją w całości. Zarzucono, że urząd powołuje się na nieaktualne przepisy i doszło do wielu naruszeń prawa, złamań przepisów, nadużycia pozycji w stosunku do prawnego stanu faktycznego sprawy oraz braku podstaw prawnych do odmowy i proponowanie działań niezgodnych z przepisami. Opisano przebieg czynności rejestracyjnych oraz powołano się na poprzednie rejestracje, które odbyły się bez problemów. Wskazano, że argumenty użyte w decyzji nie zostały poparte podstawa prawną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (zwane dalej SKO) decyzją z dnia [...]r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 4 k.p.a. orzekło uchylić zaskarżoną decyzję w całości i zobowiązać Prezydenta Miasta Z. do wydania decyzji o zarejestrowaniu na rzecz M. S. oraz D. L. pojazdu marki [...], j.w. W uzasadnieniu swojej decyzji SKO wskazało m. in., że art. 72 p.r.d. jest przepisem bezwzględnie obowiązującym, który w sposób enumeratywny określa na podstawie jakich dokumentów można dokonać rejestracji pojazdu. Wskazanie w art. 72 ustawy dokumentów, które są niezbędne dla dokonania rejestracji pojazdu oznacza, że postępowanie to ma cechy postępowania sformalizowanego i organ dokonujący rejestracji pojazdu zobowiązany jest wymagać dokumentów wymienionych w tym przepisie. Oznacza to również, że organ dokonujący rejestracji pojazdu nie może czynić własnych ustaleń na okoliczności objęte wymaganymi dokumentami. Organ w ramach prowadzonego postępowania w sprawie rejestracji pojazdu nie może również dokumentów wymienionych w art. 72 ustawy zastąpić innymi dokumentami, pismami. Tym samym w tym postępowaniu ustawodawca ograniczył możliwości prowadzenia postępowania dowodowego przez organ, wskazując enumeratywnie jakie dokumenty musi przedłożyć wnioskodawca, aby możliwe było zarejestrowanie pojazdu. Powyższe stanowisko judykatury nie oznacza jednak, że organ rejestrujący przyjmuje przedłożone dokumenty bezkrytycznie i nie poddaje ich ocenie w aspekcie ich autentyczności i prawdziwości. Orzecznictwo podkreśla wprost, że w razie niespełnienia przewidzianych prawem warunków, tj. nieprzedłożenia wymaganych lub przedłożenia niewiarygodnych dokumentów, nie może nastąpić rejestracja pojazdu. Podstawowy problem sporny w niniejszej sprawie dotyczy wymogu wskazanego w art. 72 ust. 3 p.r.d., czyli spełnienia obligatoryjnej (formuła "dodatkowo wymaga się") przesłanki rejestracji pojazdu zabytkowego w postaci przedłożenia dokumentu potwierdzającego spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 pkt 39 tej ustawy. Z normy § 2 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2355 ze zm.) wynika, że w przypadku zgłoszenia do pierwszej rejestracji pojazdu zabytkowego, do wniosku o rejestrację właściciel pojazdu dołącza m. in. uwierzytelnioną kopię decyzji w sprawie wpisania pojazdu do rejestru zabytków lub dokument potwierdzający ujęcie pojazdu w wojewódzkiej ewidencji zabytków albo potwierdzający wpisanie pojazdu do inwentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi przepisami. Do wniosku o rejestrację ww. pojazdu strony postępowania przedłożyły dokument z dnia [...] r., wystawiony przez Dyrektora Muzeum Motoryzacji (w organizacji) w B. D.L., jednocześnie współwłaściciela pojazdu w 0,5%, w treści którego Muzeum potwierdza, że samochód osobowy marki [...] ujęty jest w Inwentarzu Muzealiów Muzeum Motoryzacji w B.. Ustawowy wymóg, by nieruchomość stanowiła własność podmiotu jest spełniony także wówczas, gdy zachodzi stosunek współwłasności. W warunkach rozpatrywanej sprawy może pojawić się pytanie, czy wielkość współudziału nie jest tylko pozorna (0,5%), jednak organ administracji publicznej nie ma podstaw prawnych do zakwestionowania zawartej umowy sprzedaży pojazdu z dnia [...]r. Skargę na powyższą decyzję wniósł Prokurator Rejonowy w Z. . Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego: 1) § 2 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych, poprzez jego błędną wykładnię, gdyż nie zostały spełnione przesłanki wskazane w tym przepisie, a których to zaistnienie jest konieczne do rejestracji pojazdu, 2) art. 21 ust. 1a u.m., poprzez jego błędną wykładnię, ponieważ pojazd nie stanowi wyłącznej własności D.L., a jest on jedynie jego współwłaścicielem, 3) art. 2 pkt 39 p.r.d., gdyż nie zostały spełnione przesłanki pozwalające zakwalifikować pojazd jako zabytkowy, 4) art. 7 k.p.a., ponieważ organ wydając decyzję pominął ten przepis, 5) art. 83 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, poprzez niezastosowanie tego przepisu, gdyż dowód w postaci umowy sprzedaży pojazdu, na którym oparł się organ II instancji może być dotknięty wadą pozorności, 6) art. 81 ust. 10 p.r.d., poprzez niezastosowanie przez organ II instancji tego przepisu, 7) art. 66 ust. 1 pkt 1 p.r.d., poprzez pominięcie przez organ II instancji tego przepisu, 8) art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, poprzez pominięcie przez organ II instancji tego przepisu, 9) § 1 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu poprzez pominięcie przez organ II instancji tego przepisu. W oparciu o tak postawione zarzuty wniesiono o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji SKO. W uzasadnieniu wskazano m. in., że wpis pojazdu do Inwentarza Muzealiów Muzeum Motoryzacji w B. został dokonany z naruszeniem prawa. Nie stanowi on własności podmiotu, który utworzył muzeum. Nie można więc przypisać mu charakteru muzealium. Muzealiami są ruchomości lub nieruchomości, których muzeum jest jedynym właścicielem. Organ rejestrujący nie musi bezkrytycznie przyjmować przedłożonych mu dokumentów, może poddać je ocenie w aspekcie ich autentyczności i prawdziwości. Przedłożone dowody nie były zgodne ze stanem faktycznym. Z uwagi na fakt, że sprzedaż dotyczyła rzeczy ruchomej, jaką jest samochód, a wysokość odsprzedanego udziału jest znikoma, można sądzić, że czynność prawna w postaci umowy sprzedaży jest dotknięta wadą pozorności. W pojeździe zamontowana została instalacja gazowa. Do prawidłowej oceny, czy pojazd może zostać zarejestrowany jako pojazd zabytkowy, konieczne jest ustalenie, czy spełnione zostały jeszcze inne, dodatkowe wymagania nałożone przez przepisy prawa. Jak wskazuje art. 81 ust. 10 p.r.d. pojazd zabytkowy nie podlega okresowym badaniom technicznym. Zarejestrowanie zabytkowego pojazdu posiadającego instalację gazową pozostaje w sprzeczności z przytoczonym powyżej przepisem, ponieważ urządzenia techniczne objęte dozorem technicznym mogą być eksploatowane tylko na podstawie decyzji zezwalającej na ich eksploatację, wydanej przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego. Rejestracja dałaby podstawę do zwolnienia tego samochodu z obowiązku wykonywania okresowych badań technicznych, a co za tym idzie, pojazd stwarzałby poważne zagrożenie. Montaż nowoczesnej instalacji gazowej w samochodzie jest ingerencją w jego konstrukcję i parametry techniczne. Taka ingerencja obniża wartość zabytkową pojazdu, narusza jego autentyczność i oryginalny charakter, wskutek czego samochód traci swoją wartość historyczną. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 §1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 §1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m. in. w art. 77 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Art. 72 ust. 1 p.r.d. wskazuje, że rejestracji dokonuje się na podstawie wymienionych tam dokumentów, m. in. dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; karty pojazdu, jeżeli była wydana, itd. Z kolei w świetle art. 72 ust. 3 p.r.d. "Dodatkowo wymaga się dokumentu potwierdzającego spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 pkt 39 - w stosunku do pojazdów zabytkowych." Art. 2 pkt 39 p.r.d. stanowi, że użyte w ustawie określenia oznaczają: "pojazd zabytkowy - pojazd, który na podstawie odrębnych przepisów został wpisany do rejestru zabytków lub znajduje się w wojewódzkiej ewidencji zabytków, a także pojazd wpisany do inwentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi przepisami". Art. 21 u.m. stwierdza znowuż, że "Muzealiami są rzeczy ruchome i nieruchomości stanowiące własność muzeum i wpisane do inwentarza muzealiów. Muzealia stanowią dobro narodowe." (ust. 1). W przypadku muzeum nieposiadającego osobowości prawnej, muzealiami są rzeczy ruchome i nieruchomości stanowiące własność podmiotu, który utworzył muzeum, oraz wpisane do inwentarza muzealiów (ust. 1a). Z § 2 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2355 ze zm.) wynika, że w przypadku zgłoszenia do pierwszej rejestracji pojazdu zabytkowego, do wniosku o rejestrację właściciel pojazdu dołącza m. in. uwierzytelnioną kopię decyzji w sprawie wpisania pojazdu do rejestru zabytków lub dokument potwierdzający ujęcie pojazdu w wojewódzkiej ewidencji zabytków albo potwierdzający wpisanie pojazdu do inwentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi przepisami. Dołącza się także zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu co do zgodności z warunkami technicznymi pojazdu zabytkowego oraz protokół oceny stanu technicznego pojazdu zabytkowego, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 16 ustawy p.r.d. W tym kontekście należy więc ustalić, czy zasadne jest stanowisko SKO, zgodnie z którym ustawowy wymóg, by rzecz stanowiła własność podmiotu, jest spełniony także wówczas, gdy zachodzi stosunek współwłasności i czy jest to podstawa do rejestracji pojazdu jako zabytkowy. Zdaniem Sądu w tym składzie z takim stanowiskiem nie można się zgodzić, choć Sąd jest świadomy odmiennej interpretacji przepisów zawartej w orzeczeniu tut. Sądu z 21 listopada 2019 r., sygn. II SA/Gl 1269/19. Jak przyjmuje się w piśmiennictwie oraz orzecznictwie "Wpis do inwentarza muzealiów jest (...) czynnością faktyczną (materialno-techniczną) konstytuującą domniemanie (domniemanie wynikające z dokumentu urzędowego), że objęte tym wpisem rzeczy ruchome lub nieruchomości stanowią własność muzeum (a w przypadku muzeum prywatnego - założyciela tego muzeum)" (P. Antoniak, Ustawa o muzeach. Komentarz, tezy do art. 21, LEX-el.; A. Jagielska-Burduk, D. Markowski, Wybrane zagadnienia dotyczące sposobów nabywania własności dzieł sztuki i zabytków przez muzea, Acta Universitatis Nicolai Copernici, Zabytkoznawstwo i Konserwatorstwo, XLIV, Toruń 2013, s. 534 i n. oraz podane tam orzecznictwo). Jest to zatem domniemanie "własności muzeum" (a w przypadku muzeum prywatnego - założyciela tego muzeum), a nie "współwłasności" i – tym bardziej – w zakresie konkretnego udziału, np. 0,5 %. Co więcej, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Kultury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie zakresu, form i sposobu ewidencjonowania zabytków w muzeach (Dz. U. z 2004 r., Nr 202, poz. 2073) i wg jego § 6 ust. 1 i 2 muzealium wpisane do księgi inwentarzowej otrzymuje zawsze, gdy to jest możliwe, nieusuwalne oznakowanie, składające się z oznaczenia właściciela (a nie "oznaczenia właścicieli" – przyp. Sądu) i numeru z księgi inwentarzowej. Oznakowania dokonuje się techniką zapewniającą jego trwałość, bezpośrednio na przedmiocie, w miejscu najmniej widocznym, nienaruszającym wizualnego kształtu muzealium. W szczególnych przypadkach oznakowanie może być przymocowane do muzealium w sposób możliwie trwały. Ingerencja taka w muzealium jest więc obligatoryjna, chyba że nie będzie możliwa ze względu na charakter przedmiotu i zagrożenie jego zniszczenia, uszkodzenia (np. negatyw fotograficzny, bibuła z historycznymi zapiskami, itd.). Zatem tak daleko idąca i trwała ingerencja w muzealium wymaga posiadania pełnej własności rzeczy. Jeśli muzeum (a w przypadku muzeum prywatnego - założyciel tego muzeum) nie jest jej właścicielem, może ewentualnie uzyskać prawo do tzw. depozytu (zob. §1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie zakresu, form i sposobu ewidencjonowania zabytków w muzeach). W przedmiotowej sprawie współwłasność założyciela Muzeum w pojeździe stanowi jedynie 0,5%. Nie pozwala to na realizację przez Muzeum ustawowych celów odnośnie eksponatu (co dotyczy perspektywy lat i konieczności dbałości o pojazd, wymogu dokonywania nakładów, zważywszy na możliwą kolizję interesów ze współwłaścicielem, itp.), a tym samym nie można uznać, że wpis do inwentarza muzealiów został dokonany w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że nie każdy przedmiot eksponowany w muzeum i tam ewidencjonowany stanowi jednocześnie zabytek. Mogą to być także inne przedmioty, np. współczesne repliki. Do zakwalifikowania przedmiotu jako zabytkowego konieczne jest spełnienie szczegółowych przesłanek (zob. m. in. art. 3 pkt 1 u.o.z.). Należy również zwrócić uwagę na treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2130). W załączniku nr 2 zamieszczono "Instrukcję w sprawie czynności związanych z czasową rejestracją pojazdu z urzędu w okresie od dnia [...] r. do dnia poprzedzającego dzień wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wyjaśnianie niezgodności na zasadach określonych w art. 80bd ustawy, określony w komunikacie, o którym mowa w art. 10c ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw." Zarówno załącznik ten, jak i docelowe rozwiązania przewidziane w ustawie – Prawo o ruchu drogowym, świadczą o konieczności weryfikowania danych zawartych w dokumentacji przedkładanej przez stronę w postępowaniach dotyczących rejestracji pojazdu. I tak, w § 1 pkt 4 ww. załącznika nr 2 stwierdzono, że "Po dokonaniu czasowej rejestracji pojazdu z urzędu, a przed wystawieniem dowodu rejestracyjnego, organ rejestrujący stosuje odpowiednio przepis § 2a rozporządzenia i prowadzi, w razie konieczności, postępowanie wyjaśniające dotyczące własności pojazdu i jego cech identyfikacyjnych oraz, w razie konieczności, w przypadku pojazdu zabytkowego: a) weryfikuje dane zawarte w kopii decyzji w sprawie wpisania pojazdu jako dobra kultury do rejestru zabytków lub w dokumencie potwierdzającym ujęcie pojazdu w centralnej ewidencji dóbr kultury lub w dokumencie potwierdzającym wpisanie pojazdu do inwentarza muzealiów, b) weryfikuje dane zawarte w zaświadczeniu, o którym mowa w § 2 ust. 7 pkt 2 rozporządzenia o rejestracji pojazdów. Podobne rozwiązania, służące weryfikacji danych podlegających wpisowi do centralnej ewidencji pojazdów, przewiduje m. in. 80bb ust. 2, art. 80bd p.r.d. Stąd tego rodzaju dane nie są przyjmowane przez organ bezkrytycznie i podlegają weryfikacji, w szczególności w kontekście obowiązujących przepisów prawa. Oczywiście samej pozorności umowy cywilnoprawnej nie może badać organ administracji publicznej, gdyż jest to domena sądów powszechnych. Musi jednak przeprowadzić weryfikację dokumentacji w kontekście obowiązujących przepisów, w tym odrębnych i dokonać ich wykładni. Taki pojazd musi również spełniać przesłanki bezpieczeństwa. Wszystkie te uchybienia ww. przepisom postępowania, w tym art. art. 138 § 4 k.p.a., stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcie odpowiadało prawu materialnemu. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.