II OZ 947/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1536/19 o odrzuceniu skargi kasacyjnej R.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1536/19 w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadania broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 24 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną R.S. (dalej: skarżący) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 stycznia 2020 r., w sprawie ze skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2019 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z 26 czerwca 2020 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej, przez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z jednym egzemplarzem dla organu. W piśmie z 9 lipca 2020 r. pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o przeprowadzenie rozprawy, nie załączając odpisu tego pisma dla organu. Zarządzeniem z 16 lipca 2020 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej, przez nadesłanie odpisu pisma z 9 lipca 2020 r. zawierającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżącego nadesłał odpis skargi kasacyjnej. W związku z tym Sąd I instancji stwierdził, że brak formalny skargi kasacyjnej nie został uzupełniony i odrzucił skargę kasacyjną. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), a także art. 176 § 2 p.p.s.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W tej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi kasacyjnej w terminie, ponieważ zamiast odpisu wniosku o przeprowadzenie rozprawy z 9 lipca 2020 r. nadesłał odpis skargi kasacyjnej. Nie ulega również wątpliwości, że złożenie wniosku o przeprowadzenie rozprawy lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy jest jednym z wymogów formalnych skargi kasacyjnej (art. 176 § 2 p.p.s.a.). Odrębne złożenie wniosku lub oświadczenia w tym zakresie oznacza, że konieczne jest również odrębne złożenie odpisów tego pisma w celu doręczenia ich pozostałym stronom i uczestnikom postępowania. Wniosek lub oświadczenie z art. 176 § 2 p.p.s.a. stanowią jeden z wymogów formalnych skargi kasacyjnej, a więc braki w tym zakresie stanowią brak formalny skargi kasacyjnej. Nieuzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej pomimo wezwania Sądu i upływu zakreślonego terminu, skutkuje odrzuceniem tego środka zaskarżenia. Ponadto, brak nadesłania odpisu pisma jest brakiem, który nie pozwala na nadanie temu pismu dalszego biegu. Jedynie ubocznie można zauważyć, że nawet przyjęcie, że brak nadesłania odpisu wniosku lub oświadczenia z art. 176 § 2 p.p.s.a. jest brakiem formalnym tego wniosku lub oświadczenia, a nie skargi kasacyjnej, również prowadzi do odrzucenia skargi kasacyjnej. W takiej bowiem sytuacji Sąd I instancji byłby zobowiązany pozostawić wniosek lub oświadczenie bez rozpoznania, a to prowadziłoby do stwierdzenia, że skarga kasacyjna dotknięta jest brakiem formalnym w postaci braku oświadczenia lub wniosku z art. 176 § 2 p.p.s.a. i w konsekwencji odrzucenia tego środka zaskarżenia. Stąd też zarzuty zażalenia nie zasługiwały na uwzględnienie. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.