II OZ 620/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 17 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. D. i B. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2546/19 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Z. D. i B. D. na postanowienie Głównego inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: oddalić zażalenie. Uzasadnienie. Z. D. i B. D. wnieśli 9 października 2019 r. skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 6 września 2019 r., znak [...]. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 12 listopada 2019 r. wezwano skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł oraz do nadesłania numerów PESEL. Wezwania wraz ze stosownym pouczeniem doręczono obojgu skarżącym 25 listopada 2019 r., zatem termin do uzupełniania ww. braków formalnych skargi upływał 2 grudnia 2019 r. Jak wynika z informacji uzyskanej z Rejestru Opłat Sądowych (k. 33), do 30 grudnia 2019 r. nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. Pismem z dnia 2 grudnia 2019 r. (data stempla urzędu pocztowego) skarżący oświadczyli, że cofają skargę. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2020 r., sygn. akt VII SA/WA 2546/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych i fiskalnych skargi. Sąd wskazał także, że nie mógł uwzględnić wniosku skarżących o cofnięcie skargi, albowiem tylko skutecznie wniesioną skargę – a zatem taką, której braki formalne zostały uzupełnione – można cofnąć. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wnieśli o jego uchylenie. Podnieśli, że 5 grudnia 2019 r. cofnęli skargę, wobec czego Sąd nie mógł odrzucić cofniętej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.". Do warunków wymaganych przez przepisy tej ustawy do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego, zalicza się także stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. Na mocy przepisu art. 47 § 1 P.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Zgodnie zaś z treścią art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) P.p.s.a., pierwsze pismo w sprawie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Przepis art. 49 § 1 P.p.s.a. stanowi zaś, że w wypadku gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisem szczególnym w stosunku do art. 49 § 1 P.p.s.a. jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., który w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi wprowadza sankcję w postaci jej odrzucenia. Stosownie zaś do treści art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodniczący (z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a) wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa lub skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi oraz brak uiszczenia wpisu sądowego. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi zostało prawidłowo doręczone skarżącym w dniu 25 listopada 2019 r. Termin do wykonania wezwania Sądu do uiszczenia wpisu sądowego upłynął w dniu 2 grudnia 2019 r. W wyżej wskazanym terminie skarżący nie uzupełnili braków formalnych skargi oraz nie uiścili wpisu sądowego. Skarga ta zawierała zatem braki uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu, a co za tym idzie nie mogła zostać skuteczne cofnięta. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.