VI SA/Wa 15/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 marca 2017 r. sprawy ze skargi K. w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji oddala skargę K. w W.(dalej "K. ", "skarżąca", strona skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej cyt. jako "Prezes UKE") z dnia [...] października 2015 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] odmawiające K. wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] (dalej "Decyzja zmieniająca"), zmieniającej "Ofertę ramową [...]" (dalej "Oferta [...]"), zatwierdzonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] września 2010 r. nr [...], zmienionej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2011 r., decyzją Prezesa UKE i z dnia [...] października 2011 r. nr [...], decyzją Prezesa UKE z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], decyzją Prezesa UKE z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], decyzją Prezesa UKE z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], decyzją Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], decyzją Prezesa UKE z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], decyzją Prezesa UKE z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...], decyzją Prezesa UKE z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], decyzją Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], decyzją Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] oraz decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] - odnośnie pkt I ppkt 8 Decyzji zmieniającej w zakresie wyjaśnienia, czy operatorowi alternatywnemu przysługuje możliwość naliczenia kary umownej w sytuacji, w której O. S.A. z siedzibą w W. (zwana dalej "O. S.A.") poinformuje o usunięciu Awarii, podczas gdy Awaria nie zostanie usunięta, a operator alternatywny zawiadomi ponownie o usunięciu Awarii, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, poprzez wskazanie, czy w takiej sytuacji limit 60-krotności stawki dziennej powinien się liczyć od daty pierwotnego zdarzenia, czy od daty ponownego zgłoszenia, skoro O. S.A. poinformowała, że Awarię usunęła. Postawę faktyczną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i prawne: Prezes UKE wydał decyzję z dnia z [...] czerwca 2014 r. nr [...], na mocy której zmieniona została Oferta [...]. K. wnioskiem z [...] lipca 2014 r. zwróciła się do Prezesa UKE o wyjaśnienie wątpliwości, co do treści pkt I ppkt 8 Decyzji zmieniającej, dotyczącej zatwierdzenia zmiany Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 2 Oferty [...] w brzmieniu: " Wysokość kary umownej określonej w ppkt 1.9.3 ust. 1 pkt a, c, d, e, f, h, j, q - z tytułu jednego zdarzenia nie może przekroczyć jej 60 (sześćdziesięcio) krotności. Za jedno zdarzenie uznaje się jednostkowe przekroczenie terminu na realizację pojedynczego zgłoszenia/zamówienia dotyczące przypadków opisanych w ww. punktach zakończone powiadomieniem P. przez T. o jego realizacji (w przypadku Awarii jest to powiadomienie o usunięciu Awarii). W związku z brzmieniem zdania poprzedzającego wskazanej kary umownej nie stosuje się do ponownych zgłoszeń/zamówień dla zdarzeń nie zakończonych przedmiotowym powiadomieniem P.". W uzasadnieniu wniosku K. wskazała, że jej zdaniem konieczna jest odpowiedź na pytanie, czy operatorowi alternatywnemu przysługuje możliwość naliczenia kary umownej w sytuacji, w której O. S.A. poinformuje o usunięciu Awarii, podczas gdy Awaria nie zostanie usunięta, a operator alternatywny zawiadomi ponownie o Awarii, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, poprzez wskazanie, czy w takiej sytuacji limit 60- krotności stawki dziennej powinien się liczyć od daty pierwotnego zdarzenia, czy od daty ponownego zgłoszenia skoro O. S.A. poinformowała, że Awarię usunęła. K. jednocześnie wskazała, iż jej wątpliwości dotyczą przypadków, w których O. S.A. poinformuje o usunięciu Awarii, podczas gdy Awaria w istocie nie zostanie usunięta. Zdaniem K. , szczególnie wątpliwe jest, czy w sytuacji ponownego zgłoszenia Awarii kara umowna może być naliczana, a jeśli tak, to, czy limit 60-krotności powinien być liczony od daty pierwszego zgłoszenia (zakończonego hipotetycznym nieprawdziwym powiadomieniem o usunięciu Awarii), czy też od chwili zgłoszenia ponownego. Prezes UKE pismem z dnia [...] lipca 2014 r. zawiadomił O. S.A. oraz podmioty na prawach strony: K. , P. z siedzibą w W. oraz P. z siedzibą w W. o wszczęciu, na wniosek K. , postępowania administracyjnego w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości, co do treści Decyzji zmieniającej Ofertę [...] w zakresie objętym ww. wnioskiem K. . O. S.A. przedstawiła stanowisko odnosząc się m.in. do wątpliwości K. wyrażonych w przedmiotowym wniosku. Wskazała, że limit 60-krotności stawki zawsze należy liczyć od daty pierwszego zgłoszenia. Przypadek, kiedy operator alternatywny nie zgadza się z informacją O. S.A. o usunięciu Awarii stanowi kontynuację obsługi pierwszego zlecenia. O. S.A. wskazała, iż zgodnie z Częścią I, Rozdziałem 1, pkt 1.12 ppkt 1.12.4 ust. 11 Oferty [...]: " W przypadku stwierdzenia przez P. nie usunięcia Awarii, P. niezwłocznie, nie później jednak niż 24 (dwadzieścia cztery) godziny od dnia przesłania informacji, o której mowa w ust. 9, przesyła kolejne Zgłoszenie, nadając ten sam numer Zgłoszenia. Czas usunięcia Awarii jest liczony od daty pierwszego Zgłoszenia". W ocenie O. S.A. problem wskazany przez K. związany z ustaleniem, czy Awaria rzeczywiście została usunięta, może być rozwiązany poprzez dołączanie przez operatorów alternatywnych wyników pomiarów do ponowionych zgłoszeń z udostępnianych przez O. S.A. narzędzi telediagnostycznych. W ocenie O. S.A., w przypadku, gdy operator alternatywny nie dołączy wyników pomiarów lub wynik jest pozytywny, naliczanie potencjalnej kary może biec od daty wpływu ponownego zgłoszenia. O. S.A. wskazała również, iż dodatkowym wsparciem w rozstrzygnięciu kwestii zasadności ponowienia zgłoszenia może być wprowadzenie obligatoryjnej konieczności przeprowadzenia asysty: "np. po trzecim niezaakceptowaniu przez O. informacji o usunięciu Awarii (O. wysyła trzecie potwierdzenie usunięcia, a jeżeli O. się z nim nie zgadza, to przesyła zgłoszenie Asysty) ". Prezes UKE poinformował strony o dołączeniu do akt, jako materiału dowodowego kopii Decyzji zmieniającej. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Prezes UKE odmówił wyjaśnienia wątpliwości, co do treści Decyzji zmieniającej w zakresie objętym wnioskiem K. uznając, że nie zachodzą przesłanki z art. 113 § 2 k.p.a. Prezes UKE wskazał, iż postanowienia zawarte w Części I Rozdziale 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 2 Oferty [...] (pkt I ppkt 8 Decyzji zmieniającej), dotyczące limitu wysokości kary umownej, przyjęcia rozumienia jednego zdarzenia i przypadku niestosowania kary umownej, której dotyczy zdanie pierwsze (przypadek ponownych zgłoszeń/zamówień dla zdarzeń nie zakończonych przedmiotowym powiadomieniem P.) przedmiotowego postanowienia Oferty [...], z tytułu jednego zdarzenia są jasne, jednoznaczne i nie są dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia, a w związku z tym nie wymagają wyjaśnienia. Prezes UKE podniósł, że zgłoszona przez K. wątpliwość odnośnie do powyższego postanowienia Oferty [...], to w istocie opis stanu faktycznego związanego z przedmiotowym postanowieniem Oferty [...] i pytania, na które odpowiedź stanowiłaby wykładnię Decyzji zmieniającej, podczas gdy nie temu służy instytucja wyjaśnienia treści decyzji i niedopuszczalne jest, aby w tym trybie organ czynił przedmiotem swoich rozważań interpretację postanowień decyzji. K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 113 § 2 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i art. 110 k.p.a. W ocenie K. , fragment Decyzji zmieniającej, o którego wyjaśnienie zwróciła się skarżąca, nie jest ani jasny, ani klarowny i jako taki zdecydowanie wymaga wyjaśnień. K. wskazała jednocześnie, iż argumentacja zawarta we wniosku o wyjaśnienie wątpliwości nie ma znaczenia dla wydanego przez Prezesa UKE rozstrzygnięcia, które ma wyjaśnić jedynie, jak Prezes UKE rozumie własne rozstrzygnięcie. W ocenie K. sam Prezes UKE w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że do rozstrzygnięcia wniosku o wyjaśnienie wątpliwości niezbędne jest wyłącznie odniesienie się do treści wyjaśnianego rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącej jej argumentacja jest o tyle istotna, że wskazuje na szereg wątpliwości, jakie ze spornego fragmentu wynikają. K. zwróciła przy tym uwagę, iż Prezes UKE w Decyzji zmieniającej powołuje się na potrzebę zapewnienia jasnych i precyzyjnych warunków współpracy, co w kontekście argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wydaje się nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze, K. ponownie zwróciła się do Prezesa UKE o wyjaśnienie wątpliwości przedstawionych we wniosku. Prezes UKE rozpoznając ponownie wniosek, postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3, art. 144, art. 113 § 2 k.p.a. oraz w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2014 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 243 ze zm.) utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] maja 2016.r. Organ, przywołując treść art. 113 § 2 k.p.a., wskazał, że wyjaśnienie wątpliwości jest konieczne, gdy decyzja jest niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Jednakże instytucja ta nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, nie może powodować zmian merytorycznych rozstrzygnięcia, ani pozostawać w sprzeczności z treścią decyzji. Tym samym, jeżeli w ocenie organu administracji publicznej treść decyzji nie nasuwa wątpliwości, nie ma podstaw do wydania postanowienia wyjaśniającego jej treść. Zdaniem Prezesa UKE. sporne postanowienie Decyzji zmieniającej jest skonstruowane w sposób jasny i precyzyjny i nie budzi wątpliwości, które powinny być wyjaśnione w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Organ podtrzymał dotychczasowy pogląd, że zgłoszona przez K. wątpliwość, to w istocie opis stanu faktycznego związanego z przedmiotowym postanowieniem Decyzji zmieniającej stanowiąca równocześnie pytania, na które odpowiedź dokonałaby wykładni Decyzji zmieniającej. Prezes UKE ponownie wskazał, że nie temu służy instytucja wyjaśnienia treści decyzji i niedopuszczalne jest, by w tym trybie organ czynił przedmiotem swoich rozważań interpretację postanowień decyzji. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UKE podkreślił, że możliwość zastosowania instytucji zawartej w art. 113 § 2 k.p.a. może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy występują w treści decyzji obiektywne wątpliwości, co do treści zawartych w niej postanowień wskazane przez wnioskodawcę. Niezasadne jest zatem oczekiwanie przez wnioskodawcę, że organ będzie dokonywał wyjaśnień w drodze postanowienia z art. 113 § 2 k.p.a., jak rozumie jasne i nie obarczone zawiłościami postanowienia zawarte w decyzji. Zdaniem organu, niezrozumiały jest zarzut K. , że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów w zakresie postępowania dowodowego (art. 7, 77 k.p.a.) oraz art. 107 § 3 k.p.a. w sytuacji, gdy z wykładni przepisu art. 113 § 2 k.p.a. wprost wynika, iż postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie ogranicza się tylko do badania wątpliwości związanych z treścią decyzji administracyjnej (tu: Decyzji zmieniającej). W skardze złożonej do Sądu, K. zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu: 1) naruszenie art. 113 § 2 k.p.a. przez nieuzasadnioną odmowę wyjaśnienia wątpliwości dotyczących decyzji Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2014 r. w zakresie wskazanym we wniosku K. o wyjaśnienie wątpliwości, co do treści decyzji; 2) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wszechstronnej oceny i analizy wniosku K. w kontekście niejasnych postanowień Oferty [...], co doprowadziło Prezesa UKE do nieprawidłowej konkluzji, że K. nie ma wątpliwości, co do treści Decyzji zmieniającej. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz rozważenie uchylenia postanowienia poprzedzającego tj. z dnia [...] maja 2015 r. a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona skarżąca powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, by zaskarżone postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej zostało wydane z tego rodzaju naruszeniem prawa, które miałoby istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Na wstępie podkreślić należy, w świetle zarzutów skargi, że istotą postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie było rozpoznanie wniosku złożonego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Art. 113 § 2 k.p.a. stanowi, że organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości do treści decyzji. Co do zasady, wyjaśnienie wątpliwości treści decyzji czy postanowienia jest konieczne tylko wtedy, gdy decyzja czy postanowienie jest niejednoznaczne lub tak zawiłe, że utrudnia ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy (tak w wyroku NSA z dnia 9 września 2003 r., sygn. akt I SA 1283/01). Mamy tu więc do czynienia z funkcjonowaniem dwóch odrębnych trudności interpretacyjnych. Po pierwsze, wyjaśnienie może nastąpić, gdy treść decyzji jest niejednoznaczna. Niejednoznaczność decyzji występuje, wówczas, gdy możliwe jest rozumienie jej treści na różne, konkurencyjne sposoby. Po drugie, gdy treść decyzji obarczona jest zawiłością. Zawiłość decyzji wiąże się z brakiem możliwości ustalenia jakiegokolwiek sensu rozstrzygnięcia. Niejednoznaczność bądź też zawiłość treści decyzji jest konsekwencją zastosowanych w niej niejasnych wyrażeń, sformułowań lub skrótów. Zakres wyjaśnienia wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia, którego wyjaśnienie to ma dotyczyć. Organ nie ma prawa czynić wyjaśnień poza granicami tej decyzji, gdyż narusza w ten sposób tożsamość sprawy w sensie przedmiotowym i podmiotowym. Organ nie może też udzielać stronom odpowiedzi na pytania stawiane we wniosku o wyjaśnienie decyzji, które wychodzą poza jej treść i zakres oraz nie dotyczą wątpliwości co do treści decyzji. Wykładnia dokonywana w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie może bowiem prowadzić do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia. Organ administracyjny nie jest też powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem zasad wykładni prawa, tylko do wyjaśnienia, jak rozumiał własną decyzję. Ponadto instytucja uregulowana w art. 113 § 2 k.p.a. nie może być wykorzystywana w celu kwestionowania samej zasadności decyzji będącej przedmiotem wyjaśnienia (takie stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 17 grudnia 2002 r., II SA 1560/01 czy też w wyroku z dnia 27 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA/622/01, LEX nr 137799). W rozpatrywanej sprawie K. we wniosku domagała się wyjaśnienia treści Decyzji zmieniającej Organu o wyjaśnienie pkt I ppkt 8 treści Decyzji zmieniającej, która zmieniła treść Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 2 Oferty [...], poprzez nadanie mu następującego brzmienia: "Wysokość kary umownej określonej w ppkt 1.9.3 ust. 1 pkt a, c, d, e, f, h, j, q - z tytułu jednego zdarzenia nie może przekroczyć jej 60 (sześćdziesięcio) krotności. Za jedno zdarzenie uznaje się jednostkowe przekroczenie terminu na realizacje pojedynczego zgłoszenia/zamówienia dotyczące przypadków opisanych w ww. punktach, zakończone powiadomieniem P. przez T. o jego realizacji (w przypadku Awarii jest to powiadomienie o usunięciu Awarii). W związku z brzmieniem zdania poprzedzającego wskazanej kary umownej nie stosuje się do ponownych zgłoszeń/zamówień dla zdarzeń nie zakończonych przedmiotowym powiadomieniem P.". Z treści Decyzji zmieniającej wynika, iż przedmiotowa zmiana Oferty [...] miała na celu wprowadzenie górnego limitu kar o charakterze powtarzającym się w wysokości sześćdziesięciokrotności podstawy kary umownej za dane zdarzenie. Taki wymiar górnego limitu kary umownej został określony na wystarczającym poziomie pozwalającym na zapewnienie realizowania funkcji kar umownych, z drugiej strony sposób obliczania górnego limitu pozwala na zróżnicowanie jego wysokości, co uwzględnia poziom podstawy wymiaru kary umownej (s. 63 Decyzji zmieniającej). Wnioskodawca postawił pytanie, czy operatorowi alternatywnemu przysługuje możliwość naliczenia kary umownej w sytuacji, w której O. S.A. poinformuje o usunięciu Awarii, podczas gdy Awaria nie zostanie usunięta, a operator alternatywny zawiadomi ponownie o Awarii, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, poprzez wskazanie, czy w takiej sytuacji limit 60-krotności stawki dziennej powinien się liczyć od daty pierwotnego zdarzenia, czy od daty ponownego zgłoszenia skoro O. S.A. poinformowała, że Awarię usunęła. K. jednocześnie wskazała, iż jej wątpliwości dotyczą przypadków, w których O. S.A. poinformuje o usunięciu Awarii, podczas gdy Awaria w istocie nie zostanie usunięta. Zdaniem K. , szczególnie wątpliwe jest, czy w sytuacji ponownego zgłoszenia Awarii kara umowna może być naliczana, a jeśli tak, to, czy limit 60-krotności powinien być liczony od daty pierwszego zgłoszenia (zakończonego hipotetycznym nieprawdziwym powiadomieniem o usunięciu Awarii), czy też od chwili zgłoszenia ponownego. Zdaniem Sądu, słusznie organ podnosił, iż tryb wyjaśnienia wątpliwości, co do treści decyzji administracyjnych w oparciu o art. 113 § 2 k.p.a., ma obowiązek zastosować w sytuacji, gdy stwierdzi wystąpienie w decyzji obiektywnych wątpliwości uniemożliwiających jej stosowanie. Należy zgodzić się z organem, że w treści pkt I ppkt 8 Decyzji zmieniającej brak jest uchybień językowych, wątpliwości co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań bądź zastosowania skrótów utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia, tym samym nie można uznać, aby wątpliwości strony skarżącej miały charakter obiektywny. Z postanowienia Części I pkt 1.9. ppkt 2 Oferty [...] (zmienionym pkt I ppkt 8 Decyzji zmieniającej), ewidentnie wynika, że wprowadzono nim ograniczenia możliwości naliczania kary umownej z tytułu jednego zdarzenia do jej 60-krotności, skonkretyzowano rozumienie pojęcia "jednego zdarzenia" oraz wyraźnie wskazano kiedy nie stosuje się kary umownej (ostatnie zdanie Części I pkt 1.9. ppkt 2 Oferty [...]). Jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, analizowane postanowienie powinno być odczytywana łącznie z obowiązującymi postanowieniami Części I Rozdziału 1 pkt 1.12.4 ust. 10, 11 i 12 Oferty [...], które szczegółowo regulują zasady współpracy operatorskiej w zakresie usuwania Awarii, zgodnie z którymi: 1. Po otrzymaniu komunikatu od T. o usunięciu Awarii, P. ma do 24 (dwudziestu czterech) godzin na potwierdzenie do T. usunięcia Awarii. 2. W przypadku stwierdzenia przez P. nie usunięcia Awarii, P. niezwłocznie, nie później niż jednak niż 24 (dwadzieścia cztery) godziny od dnia przesłania informacji, o której mowa w ust. 9, przesyła kolejne Zgłoszenie, nadając ten sam numer Zgłoszenia. Czas usunięcia Awarii jest liczony od daty pierwszego Zgłoszenia (podkreślenie własne). 3. T. zamyka Zgłoszenie Awarii z terminem powiadomienia P. o usunięciu Awarii w przypadku: a) potwierdzenia przez P. usunięcia Awarii, b) niewysłania przez P. komunikatu o potwierdzeniu usunięcia Awarii - wówczas T. zamyka Zgłoszenie po upływie 24 (dwudziestu czterech) godzin od wysłania do P. komunikatu o usunięciu Awarii. Mając na uwadze powyższe, a w szczególności fakt, iż czas usunięcia awarii liczony jest od daty pierwszego zgłoszenia tej awarii dokonanego przez P. (przedsiębiorcę telekomunikacyjnego), na co wskazał organ, należy zgodzić się z Prezesem UKE, że nie budzi wątpliwości fakt, iż kara umowna z tytułu nieterminowego usunięcia awarii przysługuje operatorowi alternatywnemu za nieterminowe usunięcie awarii, o której P. powiadomił T. (obecnie O. S.A.) w pierwszym zgłoszeniu, przy czym wysokość kary umownej z tytułu jednego zdarzenia nie może przekroczyć jej 60-cio krotności. Tym samym brak jest podstaw do uznania, iż obiektywnie istnieją w tym zakresie wątpliwości wskazywane przez K. we wniosku. Zasadnie zatem organ administracji uznał, że zapis w zakresie treści postanowienia pkt I ppkt 8 Decyzji zmieniającej nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Skoro jest jasny i zrozumiały, to nie wymaga wydania postanowienia w trybie art. 113 § 2 k.p.a. i w konsekwencji trafna jest odmowa wyjaśnienia wątpliwości, co do treści pkt I ppkt 8 Decyzji zmieniającej. Według Sądu, ma rację organ, że uwzględnienie żądania strony w trybie art. 113 § 2 k.p.a. prowadziłoby w istocie do niedopuszczalnej zmiany postanowień ostatecznej Decyzji uzupełniającej. Sąd uznał również, że niezasadny jest zarzut naruszenia w przedmiotowej sprawie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., przez brak wszechstronnej oceny i analizy wniosku K. w kontekście niejasnych postanowień Decyzji zmieniającej. Podkreślenia wymaga, że postępowanie administracyjne w sprawach dotyczących wyjaśnienia wątpliwości, co do treści decyzji ma ograniczony zakres dowodowy. Przy wyjaśnieniu treści decyzji organ ma uwzględnić stan faktyczny i prawny z chwili wydania decyzji. Postępowanie dowodowe ogranicza się w istocie do badania wątpliwości związanych z treścią decyzji (w tej sprawie: decyzji zmieniającej). Nie ulega wątpliwości, że organ ma obowiązek wszechstronnie odnieść się do stanowiska strony składającej wniosek, co też Prezes UKE uczynił w sprawie niniejszej. Wyrazem powyższego jest treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia spełniającego wymogi zawarte w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd, po analizie treści zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia z dnia [...] maja 2015 r., doszedł do wniosku, że Prezes UKE, nie naruszył powyższych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Organ wyjaśnił swoje stanowisko, popierając je poglądami zawartymi w orzecznictwie oraz w doktrynie. Prezes UKE doszedł do wniosku, iż wątpliwości K. co do treści Decyzji zmieniającej są niezasadne, z czym Sąd się zgodził z powodów wskazanych powyżej. Biorąc powyższe pod uwagę należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.