II SA/Kr 105/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant: st. referent sąd. Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 listopada 2018 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 29 listopada 2018 r., znak [....] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez strony, w tym Spółdzielnię Mieszkaniową [....], od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 22 sierpnia 2018 r., znak [....], w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestora [....] dla inwestycji pn. budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym w poziomie piwnic i parteru wraz z wewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej, c.o., elektryki, wentylacji mechanicznej, wraz z zagospodarowaniem i zewnętrznymi odcinkami wewnętrznych instalacji: kanalizacji sanitarnej i opadowej, instalacji elektrycznej oświetlenia terenu na działkach nr [....][....] obręb [....] przy ul. [....] w Krakowie – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Prezydent Miasta Krakowa , po rozpoznaniu sprawy po raz kolejny z uwagi na rozstrzygnięcie kasacyjne organu odwoławczego, decyzją Nr [....], z dnia 22 sierpnia 2018 r., znak [....], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 27 grudnia 2017 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [....] dla zamierzenia budowlanego "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym w poziomie piwnic i parteru wraz z wewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej, c.o., elektryki i wentylacji mechanicznej, wraz z zagospodarowaniem i zewnętrznymi odcinkami wewnętrznych instalacji: kanalizacji sanitarnej i opadowej, instalacji elektrycznej oświetlenia terenu na działkach nr [....][....][....] obręb [....] przy ul. [....]w Krakowie". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał w szczególności, że projekt jest zgodny ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ,, Myśliwska " obszar 8MW; inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 ust. 20 ustawy – Prawo budowlane, obejmuje nieruchomości:, działki nr [....][....][....][....] obr. [....] ; projektant do projektu budowlanego dołączył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; projekt budowlany wykonany jest przez osobę uprawnioną. Ponadto organ I instancji zreferował przebieg postępowania, jak również zastrzeżenia stron sformułowane w jego toku oraz stanowisko inwestora co do tych zastrzeżeń. Organ I instancji uznał złożone wyjaśnienia za wystarczające i zgodne z obowiązującymi przepisami. Odwołania od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 22 sierpnia 2018 r. złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa [....] oraz M.P. , etc....Spółdzielnia Mieszkaniowa [....] zarzuciła w szczególności zbyt szybkie prowadzenie postępowania w sprawie oraz za dużą wysokość projektowanego budynku. Odwołująca się sformułowała nadto uwagi do procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazała na pośpiech przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę w kontekście toczącego się postępowania w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołująca się podkreśliła, że na działkach nr [....][....] , które bezpośrednio sąsiadują z planowaną inwestycją, zamierza rozpocząć inwestycję, polegającą na budowie czterokondygnacyjnych budynków mieszkaniowych. Odwołująca się zarzuciła też brak oceny w zakresie zacieniania sąsiednich budynków, zwłaszcza budynku przy ul. [....] , oraz zbyt małą (niezgodną z przepisami) odległość projektowanego budynku od granicy działki [....] . W odwołaniu Spółdzielni Mieszkaniowej [....] i w odwołaniach pozostałych stron zwracano również uwagę na wadliwość uzasadnienia decyzji organu I instancji, nieprawidłowość udzielenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych, zbyt małą ilość miejsc postojowych, bezpodstawne zaliczenie powierzchni dachu projektowanego budynku do powierzchni biologicznie czynnej, lokalizację inwestycji w obrębie GZWP nr [....] i nr [....] Odwołujący się akcentowali, że Prezydent Miasta Krakowa podjął uchwałę o przystąpieniu do zmiany planu "Myśliwska" , między innymi w celu dokonania zmian postanowień planu dotyczących wysokości projektowanych budynków. W takich okolicznościach organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę powinien wstrzymać się i nie orzekać w sprawie pozwolenia na budowę do czasu zmiany planu. W ocenie odwołujących się, doszło do celowego przyspieszenia postępowania, aby zdążyć przed wejściem w życie zmiany miejscowego planu "[....] ". Na skutek odwołań Wojewoda Małopolski wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 29 listopada 2018 r., którą utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania i stanowiska stron, a następnie odniósł się do zgody na odstępstwo od przepisu § 19 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, dotyczącej możliwości zlokalizowania, w zbliżeniu do sąsiedniej działki budowlanej nr [....] obr. [....] w Krakowie. , zespołu 10 miejsc postojowych niezbędnych do zaspokojenia potrzeb projektowanej inwestycji. Organ odwoławczy w tym kontekście zauważył, że uzasadnienie postanowienia, którym Prezydent Miasta Krakowa udzielił zgody na opisane powyżej odstępstwo, nie zawiera wszystkich elementów, które takie uzasadnienie winno mieć. Przede wszystkim brak wyjaśnienia, dlaczego organ ocenił, że zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony. Wyjaśnienie tych zagadnień znajduje się jednak w dokumentach poprzedzających wystąpienie organu do Ministra Infrastruktury i Budownictwa o udzielenie upoważnienia. Z dokumentów tych wynika, że udzielenie zgody jest uzasadnione. Organ odwoławczy przytoczył wyjaśnienia projektanta, z których wynika w szczególności wnioskowane 10 miejsc postojowych realizowanych w ramach odstępstwa znajdować się będzie wzdłuż sięgacza drogowego. Miejsca te będą przylegały bezpośrednio do miejsc postojowych już istniejących na działce [....] . Inwestor realizując miejsca postojowe jak we wniosku nie narusza interesów osób trzecich i zachowuje zasadę wzajemności. Według założeń projektu miejsca te, realizowane na działce inwestycyjnej, mają być ogólnodostępne, będą poza ogrodzeniem okalającym budynek i najbliższe jego otoczenie. Do akt organu II instancji włączony został nadto wydruk z internetowej strony Geoportal, potwierdzający fakt istnienia na sąsiedniej działce nr [....] , tuż przy granicy działki, rzędu miejsc parkingowych. W aktach znak [....] zamieszczono kopię decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z dnia 21 maja 2003 r. i rysunku projektu zagospodarowania dla budowy hali magazynowej i parkingów na działkach [....] obr. [....] w Krakowie. Z rysunku wynika, że wzdłuż granicy z działką nr [....] zaprojektowano parking dla samochodów osobowych. Okoliczności te, w tym zgodność planowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ,, Myśliwska ", uzasadniają, zdaniem organu odwoławczego, dopuszczalność wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Pomimo wady postanowienia, polegającej na niewyjaśnieniu i opisaniu wszystkich okoliczności, przemawiających za zasadnością udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, zebrany materiał dowodowy poprzedzający wydanie odnośnego postanowienia uzasadnia dopuszczalność zbliżenia miejsc postojowych, zlokalizowanych przy granicy działki sąsiedniej wzdłuż dojazdu do projektowanej inwestycji. Miejsca postojowe, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zostały zaprojektowane na działce będącej przedmiotem inwestycji (działka o wyłącznej funkcji mieszkaniowej). Dalej Wojewoda Małopolski podał, że teren inwestycji położony jest w obszarze oznaczonym symbolem 8MW planu zagospodarowania przestrzennego "Myśliwska" zatwierdzonego Uchwałą Nr CXIV/1540/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2010 r. – teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej o podstawowej funkcji mieszkaniowej realizowanej w zabudowie wielorodzinnej. Maksymalna wysokość obiektów nie powinna przekroczyć 36 m licząc od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do najwyżej położonej kalenicy dachu. Dopuszczono możliwość realizacji dachów płaskich. Wyznaczona została nieprzekraczalna linia zabudowy. Określono, że w obrębie działki o wyłącznej funkcji mieszkaniowej należy zlokalizować minimum 1,2 miejsca parkingowego dla jednego mieszkania. Powierzchnia biologicznie czynna powinna wynosić co najmniej 35% powierzchni działki. Organ odwoławczy dokonał analizy akt sprawy i ustalił, że powierzchnia działek inwestycyjnych wynosi 4008,0 m2 (s. 180 projektu budowlanego). Powierzchnia zabudowy budynku wynosi 697,93 m2, co stanowi 17,41 % i nie przekracza dozwolonej wielkości 40%; powierzchnia dróg 1543,55 m2, powierzchnia miejsc postojowych 520,27 m2, powierzchnia chodników 121,96 m2, powierzchnia murów oporowych w rzucie 23,58 m2. Powierzchnia biologicznie czynna składa się z dwóch wielkości: na terenie zaprojektowano 1100,71 m2 (27,46%), na dachu budynku (stropodach zielony) 305,57 m2 liczony jako 50 % powierzchni zielonej na dachu – łącznie powierzchnia ta wynosi 1406,28 m2; stanowi to 35,1 %, a zatem spełniony został wymóg urządzenia minimum 35 % terenów biologicznie czynnych. Spełniony jest także wymóg zawarty w § 39 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nakazujący, aby na działkach budowlanych przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną co najmniej 25% powierzchni działki urządzić jako powierzchnię terenu biologicznie czynnego, jeżeli inny procent nie wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wysokość budynku wynosi 26,90 m, zatem nie przekracza maksymalnej dopuszczalnej wysokości, wynoszącej 36 m. Wyznaczona na rysunku planu linia zabudowy została uwzględniona – budynek zlokalizowano 0,5 m od tej linii. Projekt przewiduje budowę 38 miejsc postojowych na terenie i 44 miejsc postojowych w garażach budynku zlokalizowanych na poziomie parteru i w kondygnacji podziemnej – razem 82 miejsca. W budynku zaprojektowano 68 lokali mieszkalnych, czyli przy wskaźniku 1,2 należy zapewnić 82 miejsca postojowe – warunek spełniony. Południowa część projektowanego budynku znajduje się w strefie ponadnormatywnego oddziaływania komunikacji, w której mogą wystąpić przekroczenia dopuszczalnego, długotrwałego, średniego poziomu dźwięku Ln=50 Db dla pory nocnej wywołanego ruchem samochodowym, dlatego w tej części budynku zaprojektowano stolarkę okienną o podwyższonym współczynniku izolacyjności akustycznej. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniach, organ odwoławczy wskazał, że przewidziano budowę budynku o wysokości 26,90 m (przy dopuszczalnej wysokości do 36 m). Warunek wynikający z § 7 ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Myśliwska", mówiący o uwzględnianiu zastanego sąsiedztwa, należy interpretować jako uzupełnienie kompozycyjne przestrzeni w tym rejonie, co nie jest tożsame z pojęciem "takie same czy też bardzo podobne, analogiczne, o tej samej wysokości". W niektórych przypadkach uwzględnienie w projekcie zastanego sąsiedztwa może prowadzić do zaprojektowania dominanty urbanistycznej, znacznie odbiegającej jej parametrami od otaczającej zabudowy. Gdyby plan przewidywał konieczność ograniczenia projektowanej zabudowy do wysokości budynków zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie, takie właśnie zapisy by zawierał. Natomiast dla obszaru objętego inwestycją (8 MW) określono maksymalną wysokość jako 36 m, bez żadnych warunków lub ograniczeń. Do czasu uchwalenia zmian planu i ich wejścia w życie obowiązujące są postanowienia aktualnego planu. Wszystkie uwagi zawarte w treści odwołań odnoszące się do ustaleń, deklaracji czy kolejno podejmowanych działań, związanych z procesem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Myśliwska", nie mogą wpłynąć na ocenę zgodności analizowanej w niniejszym postępowaniu inwestycji z obecnie obowiązującym planem "Myśliwska". Tylko postanowienia planu, które weszły w życie i funkcjonują jako prawo miejscowe, są wiążące i stanowią podstawę oceny zgodności z prawem przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego. Z treści art. 12 k.p.a. wynika, że organy administracji powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, trudno zatem uznać za trafny zarzut zbyt szybkiego prowadzenia postępowania. Informacje o zamiarach inwestycyjnych SM [....] na sąsiednich działkach nr [....][....] 3 także nie mogą wpłynąć na ocenę zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa. Działki te są obecnie zagospodarowane i zabudowane – i do tego stanu winny się odnosić analizy dotyczące nowoprojektowanej inwestycji. Budynek nr [....] przy ul [....] nie został pominięty w wykonanych analizach (k. 128b, 128a projektu budowlanego). Projektowany budynek został zlokalizowany w odległości 9 m od granicy z działką nr [....] i nie jest to odległość niezgodna z przepisami. Kontynuując argumentację, Wojewoda [....] zauważył, że w aktach sprawy znajdują się analizy dotyczące zacieniania sąsiednich budynków. W odwołaniach nie sformułowano żadnych konkretnych zastrzeżeń, ograniczając się tylko do stwierdzenia, że tak wysoki budynek niewątpliwie może mieć wpływ na dopływ światła dziennego do lokali mieszkalnych. Pewien wpływ na ograniczenie czasu nasłonecznienia budynków sąsiednich wystąpi, co stanowiło podstawę uznania właścicieli mieszkań za strony postępowania, jeśli jednak ograniczenie nasłonecznienia nie przekracza dopuszczalnych norm określonych w przepisach, nie można zarzucić projektowanej inwestycji braku zgodności z przepisami. Dla planowanej inwestycji wykonano dokumentację geologiczno-inżynierską zatwierdzoną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa, znak [....] ; wydano także decyzje zatwierdzające projekty robót geologicznych, czym spełniono warunek określony w § 5 ust. 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projekt przewiduje tylko jedną użytkową kondygnację podziemną, a głębokość posadowienia budynku została zaprojektowana z uwzględnieniem wyników badań geologicznych (budynek posadowiono na głębokości 14,5 m). Zaliczenie powierzchni dachu do powierzchni biologicznie czynnej nie jest sprzeczne z zasadami wynikającymi z definicji powierzchni terenu biologicznie czynnej; w § 3 pkt 22 zdefiniowano możliwość zaliczenia 50% powierzchni tarasów i stropodachów urządzonych w sposób zapewniający naturalną wegetację do powierzchni biologicznie czynnych. W końcowej części uzasadnienia decyzji Wojewoda Małopolski wskazał, że art. 35 ust. 4 Prawa budowalnego stwierdza jednoznacznie, że nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli są spełnione wymogi określone w art. 32 ust. 4 oraz w ustępie 1 art. 35. Ponieważ analiza dokonana przez organy administracji architektoniczno-budowlanej I i II instancji potwierdza spełnienie wymagań wyżej wymienionych przepisów, organy te były zobligowane do udzielenia inwestorowi decyzji pozwolenia na budowę i zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego. Organ odwoławczy podkreślił, że projekt został wykonany i sprawdzony przez uprawnione osoby; inwestor wykazał się posiadaniem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składając stosowne oświadczenie; inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Myśliwska"; inwestor spełnił wymogi będące przedmiotem oceny organu administracji wynikającej z art. 35 ust. 1 jak i z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Tym samym inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 Prawa budowlanego. Pismem z dnia 20 grudnia 2018 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa [....] złożyła skargę na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 101 § 3 k.p.a., art. 35 ustawy Prawo budowalne, art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o orzeczenie o kosztach postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała w szczególności, że została utrzymana w mocy decyzja o pozwoleniu na budowę inwestycji, która zgodnie z projektem budowlanym będzie miała około 27 metrów wysokości, gdy tymczasem w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji najwyższy budynek ma 17,5 m wysokości (ul. [....] ). Najistotniejszą sprawą sporną jest rozstrzygnięcie kwestii, czy projektowana nowa inwestycja może w sposób rażący odbiegać od istniejącej zabudowy na analizowanym obszarze, a zatem ustalenie czy planowana inwestycja, oprócz spełnienia innych wymogów, w tym analizy zgodności z jeszcze obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego "Myśliwska" w zakresie dopuszczalnej wysokości zabudowy, będzie mieściła się w zakresie pojęcia "dobrego sąsiedztwa", a więc czy jej realizację można będzie w przyszłości zakwalifikować jako kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 § 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Ustalenie spełnienia tych przesłanek następuje poprzez choćby porównanie obiektów znajdujących się w obszarze analizowanym. Uregulowana w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa uzależnia zmianę w zagospodarowaniu przestrzennym terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem jej jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Istota zasady dobrego sąsiedztwa polega na dostosowaniu nowej zabudowy do starej. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Charakterystyce tej powinny odpowiadać podobne cechy planowanej zabudowy, a celem jej przeprowadzenia jest zapewnienie ładu przestrzennego poprzez dostosowanie nowej zabudowy do urbanistycznych cech starej zabudowy łącznie z zasadą kontynuacji funkcji. Kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ma na celu powstrzymanie zabudowy niedającej się pogodzić z zabudową już istniejącą oraz nałożenie na inwestora warunku w postaci konieczności dostosowania nowej zabudowy do cech urbanistycznych zabudowy zastanej. Nowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego są aktami prawa miejscowego, te zaś są źródłami prawa powszechnie obowiązującego. Mają moc wiążącą na obszarze działania organu, które je ustanowił, jednak w konstytucyjnej hierarchii źródeł prawa powszechnie obowiązującego znajdują się na samym końcu, tj. za konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi za zgodą wyrażoną w ustawie, ustawami, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi oraz rozporządzeniami. Oznacza to konieczność zachowania zgodności z wszystkimi wyżej wymienionymi typami aktów prawnych. Z przytoczonej powyżej hierarchicznej budowy systemu prawa ustawowego wynika zatem w sposób jednoznaczny, że norma wyższa jest podstawą obowiązywania normy niższej. W ocenie skarżącej, organy obu instancji nie wykazały, że projekt budowlany jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Myśliwska", zwłaszcza w zakresie wysokości inwestycji. Organy obu instancji nie odniosły się do kwestii zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego i obowiązującymi przepisami biorąc pod uwagę "zastane sąsiedztwo", a w szczególności czy projektowana inwestycja – jego forma i gabaryty są dostosowane do zastanego sąsiedztwa, zgodnie z zapisem § 7 ust. 1 planu. Zdaniem skarżącej, argumentacja Wojewody Małopolskiego odwołująca się do "dominanty architektonicznej" jest sprzeczna z ugruntowaną i powszechnie przyjętą doktryną i orzecznictwem sądowym w kwestii tzw. ładu architektonicznego. Skarżąca wskazała dalej, że już na etapie wyłożenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Myśliwska" do konsultacji społecznych były składane wnioski o ograniczenie wysokości zabudowy tego terenu do maksymalnie 16 metrów. Wnioski te jednakże zostały rozpatrzone negatywnie, przy czym argumentowano, że projekt planu wyznacza maksymalną wysokość zabudowy nie określając jej jako parametr obligatoryjny. Niezależnie od zawartych w projekcie zapisów, wysokość budynków w poszczególnych terenach dostosowana musi zostać do istniejącego zainwestowania, zgodnie z regulacjami zawartymi w przepisach odrębnych, jak również docelowa wysokość budynków uzależniona będzie od dotrzymania przez inwestora pozostałych wskaźników wyznaczonych planem np. zasad obsługi parkingowej. W ocenie skarżącej, Prezydent Miasta Krakowa na etapie tworzenia planu uważał, że wysokość budynków w poszczególnych terenach dostosowana musi zostać do istniejącego zainwestowania, zgodnie z regulacjami zawartymi w przepisach odrębnych. Obecnie na wniosek mieszkańców Rada Miasta Krakowa postanowiła zmienić plan i wprowadzić ograniczenia co do wysokości zabudowy. Skarżąca przedstawiła wskaźniki zawarte w projekcie nowego planu zagospodarowania przestrzennego "Rejon ulicy Przewóz" i wskazała, że projektowana inwestycja ich nie spełnia – nie spełnia ani warunku 40% minimalnego wskaźnika biologicznie czynnego, ani wysokości zabudowy; wątpliwy jest też wskaźnik intensywności zabudowy. W ocenie skarżącej, z uwagi na planowaną zmianę planu zagospodarowania przestrzennego w tym rejonie i planowanym ograniczeniem wysokości zabudowy do 16m – uzasadnione jest pytanie, czy pośpiech, z jakim wydano decyzję, jest przypadkowy, czy też jest wynikiem być może innych okoliczności, a mianowicie "ucieczką" przed tymi ograniczeniami. Zdaniem skarżącej, obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego "Myśliwska" nie może być jedynym miernikiem wyznaczającym wysokość zabudowy. Wysokość budynków w poszczególnych terenach dostosowana musi zostać do istniejącego zainwestowania, zgodnie z regulacjami zawartymi w przepisach odrębnych. Na ostateczną wysokość, gabaryty, przeznaczenie itp. planowanej inwestycji wpływ mają również inne przepisy szeroko rozumianego prawa budowlanego. Takimi przepisami są np. przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy Prawo wodne czy ustawy Prawo geologiczne i górnicze czy ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ta ostatnia ustawa nakazuje podczas procesu wydawania pozwoleń na budowę stosować zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa. Każda inwestycja powinna spełniać tę zasadę. Zgodnie z art. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez "ład przestrzenny" należy to rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Pomimo że instytucja prawna tzw. dobrego sąsiedztwa nie jest skonstruowana w sposób wysoce precyzyjny i dopuszcza pewien luz decyzyjny organu administracji, to jednak nie może to oznaczać zupełnej uznaniowości organu. Dotyczy to przede wszystkim określenia w konkretnej sytuacji, które działki powinny być uznane za działki sąsiednie, w jaki sposób określać obszar analizowany oraz w jaki sposób określić wymagania dotyczące nowej zabudowy. Każdorazowo organ wydający decyzje o pozwoleniu na budowę obowiązany jest ocenić, czy zachodzą poszczególne przesłanki warunkujące tzw. dobre sąsiedztwo. Obecnie za utrwalony w orzecznictwie należy uznać pogląd, że za działkę sąsiednią należy uznać każdą działkę znajdującą się również w "sąsiedztwie", o ile sąsiedztwo to tworzy pewną urbanistyczną całość. W analizowanym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "Myśliwska" obszar stanowiący pewną urbanistyczną całość został wyraźnie zaznaczony w planie stosownym kolorem i oznaczeniem cyfrowo-literowym (8MW). Na obszarze tym najwyższe istniejące budynki mają 17,5m wysokości. Tymczasem planowany do realizacji budynek ma mieć 27 metrów. Organy wydający pozwolenie na budowę powinien zatem przeanalizować ten obszar oddziaływania urbanistycznego w kontekście zamierzenia inwestycyjnego, na którego budowę wydaje pozwolenie. Konieczne jest zatem ustalenie, czy nowa zabudowa będzie mogła obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją istniejącej zabudowy, a także, czy charakter nowej zabudowy w przyszłości nie ograniczy zastanego sposobu użytkowania sąsiedniego terenu. Orzecznictwo sądowoadministracyjne, wydane zwłaszcza na tle analizy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przyjmuje taką wykładnię zasady dobrego sąsiedztwa, która umożliwia tworzenie nowej zabudowy jako uzupełnienia już istniejących całych przestrzennych układów urbanistycznych. Granice obszaru analizowanego, zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym do tej ustawy, wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowała się linia wykładni rozszerzającej, wskazującej, że przepis ten określa jedynie minimalną wielkość obszaru analizowanego, dopuszczając tym samym ustalenie obszaru analizowanego o promieniu przekraczającym 150 m, co pozwala na ustalenie rozległości badanego terenu dla każdego przypadku oddzielnie. Rzeczą nadzwyczaj zadziwiającą byłoby dopuszczenie do takiej sytuacji, że w przypadku gdy na danym obszarze nie ma uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to organ administracji wydający czy to decyzję o warunkach zabudowy czy pozwolenie na budowę, musi analizować zamierzenie inwestycyjne pod kątem tzw. dobrego sąsiedztwa, a takiej analizy nie musi przeprowadzać, gdy istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i wtedy jedynym miernikiem oceny danej inwestycji co do jej gabarytów wysokościowych jest ów plan zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca następnie podniosła, że z dokumentacji technicznej projektowanej inwestycji wynika, że inwestor nie spełnia zasadniczego warunku, jakim jest zapewnienie odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla projektowanych lokali. Z samej decyzji Wojewody Małopolskiego wynika niezbicie, że miejsca parkingowe zostały zaprojektowane niezgodnie z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki. Sam Wojewoda Małopolski stwierdza w decyzji, że postanowienie o odstępstwie od konieczności przestrzegania przepisów w tym względzie nie zawiera wszystkich elementów, jakie takie postanowienie powinno posiadać. W szczególności brak wykazania dlaczego zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony na odstępstwo. Okazuje się, że w tym konkretnym przypadku szczególnie uzasadnione jest to tym, że inwestor tak te miejsca zaprojektował, bo tyle musi zapewnić miejsc parkingowych w stosunku do projektowanej ilości lokali, a naruszając przepisy techniczno-budowlane nie narusza interesów osób trzecich i zachowuje zasadę wzajemności. Zarówno inwestor, jak i organ odwoławczy dla uzasadnienia tej szczególnej konieczności posłużyli się wydrukiem z portalu Geoportal, potwierdzającym podobno fakt istnienia na sąsiedniej działce nr [....]tuż przy granicy działki [....] rzędu miejsc parkingowych. Ten sposób argumentacji i uzasadnienia odstępstw od obowiązujących przepisów budowlanych jest zaskakujący. Nie zostały potwierdzone żadne okoliczności podawane przez inwestora, nie sprawdzono "w naturze" jak jest w rzeczywistości i w terenie, ani nie zadbano o prawne i rzeczowe uzasadnienie i usprawiedliwienie tego odstępstwa. Na takiej zasadzie argumentacji, to każdy inwestor i w każdej sytuacji może się domagać wyrażenia mu zgody na odstępstwo od obowiązku przestrzegania przepisów prawa budowlanego i taką zgodę powinien uzyskać, bo przecież chce np. wybudować dużo lokali, a skoro nie ma wystarczającego miejsca, to odstępstwo mu się należy. Z dokumentacji technicznej będącej przedmiotem zatwierdzenia wynika, że nie zbadano problemu wpływu planowanej inwestycji na zacienianie sąsiadujących z nią budynków. Uwagi Wojewody Małopolskiego nie są w tym względzie przekonujące. Dotyczy to zwłaszcza budynku przy ul. [....]. Tak wysoki budynek, jaki jest planowany do wybudowania, niewątpliwie może mieć wpływ na dopływ światła dziennego i słońca do lokali mieszkalnych usytuowanych w budynku przy ul. [....] od strony realizowanej inwestycji. Analizie poddano jedynie wpływ planowanej inwestycji na nieruchomość przy ul. [....] . Tymczasem taki sam wpływ na dopływ światła dziennego do lokalu planowana inwestycja może mieć i na budynek przy ul. [....] . Jest to istotny błąd w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, a wydana decyzja również z tego względu jest wadliwa. Znajdująca się w przedmiotowej dokumentacji analiza owego wpływu na lokale w budynkach sąsiednich nie dotyczyła planowanej inwestycji, ale była sporządzona dla potrzeb innej inwestycji. Analiza ta zatem nie może być podstawą do przyjęcia, że planowana inwestycja odpowiada prawu w tej kwestii. Analiza dokumentacji technicznej projektowanej inwestycji wskazuje również na jej liczne błędy i budzi wątpliwości co do jej zgodności z obowiązującymi przepisami i normami. Odległości ścian budynku w części nadziemnej od granicy działki [....] są mniejsze aniżeli przewiduje Prawo budowlane. Rażącym naruszeniem przepisów prawa budowlanego jest projekt przewidujący wykonanie terenów biologicznie czynnych na dachu projektowanego budynku, aby tylko wyliczenia co do spełnienia minimalnej normy wynikającej z planu zagospodarowania się zgadzały. Brak jest również jakiejkolwiek analizy projektowanej inwestycji na warunki przewietrzania terenu i jej wpływu na cyrkulację powietrza w tym rejonie. Wojewoda Małopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. W piśmie z dnia 4 kwietnia 2019 r. o oddalenie skargi wniósł także uczestnik postępowania [....] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 9 lipca 1994 r. –Prawo budowlane (obecnie tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm. dalej jako "pr.bud.") i przepisami wykonawczymi do ustawy, a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. – uzasadnienie to jest spójne i logiczne; obejmuje ogół relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pr.bud. "pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2214 oraz z 2019 r. poz. 125 i 730), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji publicznej prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym. Sformułowana tu konstatacja o granicach faktycznych i prawnych sprawy o pozwolenie na budowę stanowi już ustosunkowanie się do części zarzutów skarżącej – tych zarzutów, w których skarżąca kwestionuje zakres rozpoznania organów i wskazuje na ich uchylanie się od wyjaśnienia okoliczności, które, w przekonaniu skarżącej, są istotne. Na autorze projektu oraz osobach dokonujących odpowiednich sprawdzeń i uzgodnień spoczywa zasadniczo odpowiedzialność za szczegółowe rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym, aczkolwiek nie zwalnia to całkowicie organów z obowiązku weryfikacji projektu pod względem zgodności z przepisami prawa, w tym przepisami techniczno-budowalnymi – zwłaszcza w zakresie, w jakim chodzi nie tyle o wiedzę fachową, ile o zastosowanie owych przepisów. W niniejszej sprawie taka weryfikacja została w właściwym zakresie dokonana. Zarzuty i zastrzeżenia skarżącej również były w toku postępowania administracyjnego brane pod uwagę – zostały ocenione jako niezasadne, a Sąd, dokonawszy kontroli tej oceny, nie znalazł podstaw do uznania jej za wadliwą. W ocenie Sądu, Wojewoda Małopolski trafnie skonstatował – jak tego wymaga art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. – zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr CXIV/1540/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Myśliwska", Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2010 r. Nr 570 poz. 4389) oraz wymaganiami ochrony środowiska. Teren inwestycji położony jest w obszarze oznaczonym symbolem 8MW (teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej) i inwestycja wpisuje się w przeznaczenie podstawowe tego obszaru (§ 11 planu). W świetle poczynionych prawidłowo i niebudzących wątpliwości ustaleń organu powierzchnia działek inwestycyjnych wynosi 4008,0 m2, a powierzchnia zabudowy budynku – 697,93 m2, co stanowi 17,41 % i nie przekracza przewidzianej w § 7 ust. 3 pkt 1 planu wielkości 40%; powierzchnia dróg wynosi 1543,55 m2; powierzchnia miejsc postojowych – 520,27 m2; powierzchnia chodników – 121,96 m2, powierzchnia murów oporowych w rzucie – 23,58 m2. Powierzchnia biologicznie czynna składa się z dwóch wielkości: na terenie zaprojektowano 1100,71 m2 (27,46%), na dachu budynku (stropodach zielony) 305,57 m2 liczony jako 50 % powierzchni zielonej na dachu – łącznie powierzchnia ta wynosi 1406,28 m2; stanowi to 35,1 %, a zatem spełniony został przewidziany w § 7 ust. 2 pkt 1 planu wymóg urządzenia minimum 35 % terenów biologicznie czynnych. Wysokość projektowanego budynku wynosi 26,90 m i tym samym nie przekracza maksymalnej wysokości określonej w § 7 ust. 1 pkt 3a planu (36 m). Wyznaczona na rysunku planu linia zabudowy została uwzględniona, jako że budynek zlokalizowano 0,5 m od tej linii. Projekt przewiduje budowę 38 miejsc postojowych na terenie i 44 miejsc postojowych w garażach budynku zlokalizowanych na poziomie parteru i w kondygnacji podziemnej – razem 82 miejsca. Skoro w budynku zaprojektowano 68 lokali mieszkalnych, spełniony jest wymóg określony w § 7 ust. 7 pkt 3a planu (1,2 miejsce parkingowe dla jednego mieszkania). Przedmiotowa inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określonego w ustawie o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie. W ocenie Sądu, nie ma podstaw do kwestionowania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przy czym głównym punktem odniesienia są tu przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – zważywszy działającą w tej mierze regułę intertemporalną – w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku. Usytuowanie projektowanego budynku nie narusza przepisów § 12 i § 13 rozporządzenia. Gdy zaś idzie o lokalizację miejsc postojowych przy granicy działki nr [....], inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisu § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia postanowieniem z dnia 15 stycznia 2018 r, znak [....] Wojewoda Małopolski, dokonawszy wnikliwej analizy przesłanek odnośnej zgody, uznał, że była ona udzielona w sposób merytorycznie uzasadniony, w szczególności z uwagi na przyleganie projektowanych miejsc postojowych do miejsc postojowych już istniejących. Sąd podzielił stanowisko Wojewody Małopolskiego w tej mierze. Ocena kompletności projektu budowlanego powinna być dokonywana z uwzględnieniem relewantnych przepisów prawa budowalnego, w świetle których zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Istotnym uzupełnieniem regulacji ustawowej w tej mierze są przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zdaniem Sądu, przedłożony przez inwestora projekt budowlany ma walor kompletności; zawiera on wszystkie elementy wskazane w odnośnych przepisach, został opracowany w czytelnej grafice. Inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu i jego sprawdzenia zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 pr.bud. Do projektu zostały dołączone oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nawiązując do zarzutów skargi, wypada zauważyć, że – w ocenie samej skarżącej – "w tej sprawie najistotniejszą sprawą sporną jest rozstrzygnięcie kwestii, czy projektowana nowa inwestycja może w sposób rażący odbiegać od istniejącej zabudowy na analizowanym obszarze, a zatem ustalenie czy planowana inwestycja, oprócz spełnienia innych wymogów, w tym analizy zgodności z jeszcze obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego "Myśliwska" w zakresie dopuszczalnej wysokości zabudowy, będzie mieściła się w zakresie pojęcia dobrego sąsiedztwa". W swojej argumentacji skarżąca – zaznaczając, że najwyższy budynek w sąsiedztwie inwestycji liczy 17,5 m – powołuje się na § 7 ust. 1 planu, w którym mowa, że budynki muszą uwzględniać w szczególności "zastane sąsiedztwo"; poza tym skarżąca wskazuje na podnoszone w toku ówczesnej procedury uchwałodawczej postulaty ograniczenia wysokości zabudowy, jak również na toczące się prace nad nowym planem, w których wspomniane ograniczenia zostaną wprowadzone ("zaostrzone" zostaną także inne parametry zabudowy). W ocenie Sądu, okoliczności uchwalania planu miejscowego obszaru "Myśliwska" w Krakowie, w tym nieuwzględnione wtedy postulaty, w założeniu nie mogły być brane pod uwagę i nie miały znaczenia z punktu widzenia przedmiotowej sprawy administracyjnej – liczy się treść aktu prawa miejscowego i tylko ona może być podstawą dekodowania relewantnej normy. Podobnie też organy nie miały podstaw do uwzględnienia antycypowanej zmiany normatywnej (projektu nowego planu) – ani przy ferowaniu rozstrzygnięcia, ani jako ewentualnej podstawy zawieszenia postępowania tudzież faktycznego wstrzymywania czynności jurysdykcyjnych. Przeciwnie, takie działanie naruszałoby zasadę szybkości postępowania oraz szczegółowe terminy załatwienia spraw administracyjnych, w tym spraw o pozwolenie na budowę. Z kolei w odniesieniu do wykładni § 7 ust. 1 planu, mówiącego o uwzględnianiu zastanego sąsiedztwa, Sąd podziela zreferowane wyżej stanowisko Wojewody Małopolskiego. Z tak ogólnie ujętej dyrektywy niepodobna wyprowadzić wymogu, by projektowane budynki miały być bardzo podobne do budynków zastanych. Dotyczy to w szczególności parametrów wysokościowych – tym bardziej, że zostały one doprecyzowane przepisem szczególnym w odniesieniu do określonego rodzaju zabudowy i określonego rodzaju terenów. Zgodnie z wspomnianym już pkt 3a ust. 1 § 7 planu dla obiektów zabudowy wielorodzinnej w terenach MW i MWU ustalono maksymalną wysokość obiektów – 36 m, licząc od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do najwyżej położonej kalenicy dachu. Przedmiotowa inwestycja objęta jest hipotezą powołanej reguły i spełnia ustanowiony nią wymóg, co więcej, ma być znacznie niższa od owej maksymalnej wysokości (o ponad 9 m). Sąd podziela przy tym prezentowany w orzecznictwie (wyrok NSA z dnia 21 listopada 2001 r., IV SA 4044/01), a przytoczony przez uczestnika w piśmie z dnia 4 kwietnia 2019 r., pogląd, że wszelkie przepisy o charakterze ograniczającym zwłaszcza w razie użycia sformułowań niejasnych czy nieprecyzyjnych, winny być wykładane w kierunku zawężenia, nie zaś zwiększenia skali ograniczeń. W ocenie Sądu, niezasadny jest zarzut dotyczący liczby miejsc postojowych. Jak już wyżej zaznaczono, projekt przewiduje budowę 38 miejsc postojowych na terenie i 44 miejsc postojowych w garażach budynku zlokalizowanych na poziomie parteru i w kondygnacji podziemnej – razem 82 miejsca. Zważywszy na liczbę lokali mieszkalnych (68), spełniony jest wymóg określony w § 7 ust. 7 pkt 3a planu (1,2 miejsce parkingowe dla jednego mieszkania). Nie budzi również wątpliwości zasadność zgody na zlokalizowanie 10 miejsc postojowych w zbliżeniu do sąsiedniej działki budowalnej nr [....] obr. [....] w Krakowie – zwłaszcza wobec okoliczności, że będą one przylegały do miejsc postojowych już istniejących na tejże działce sąsiedniej. Okoliczność ta jest przy tym należycie udokumentowana; w tym kontekście warto zauważyć, że w postępowaniu administracyjnym dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a poza tym organ dysponował także decyzją o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na budowę oraz rysunkiem projektu zagospodarowania dla budowy hali magazynowej i parkingów na działkach [....] obr. [....] w Krakowie. Zdaniem Sądu, niezasadny jest zarzut, jakoby niedostatecznie zbadany został problem wpływu planowanej inwestycji na zacienianie sąsiadujących z nią budynków. W aktach sprawy znajdują się analizy przesłaniania, nasłonecznienia i zacieniania, które w odnośnym zakresie nie wskazują na przekroczenie dopuszczalnych norm. Odległość projektowanego budynku od istniejących budynków przy ul. [....] i [....] jest przy tym znaczna (kilkadziesiąt metrów). Odległość projektowanego budynku od granicy działki [....] przekracza 9 m i – jak słusznie zaznaczył Wojewoda Małopolski – nie jest to odległość niezgodna z przepisami. Wbrew zarzutowi skargi, wykonanie terenów biologicznie czynnych na dachu projektowanego budynku nie stanowi nieprawidłowości – taką możliwość przewidują przepisy techniczno-budowalne, a także miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (§ 3 pkt 13). Warunki przewietrzania terenu i wpływ inwestycji na cyrkulację powietrza w rejonie pozostają poza faktycznymi i prawnymi granicami sprawy o pozwolenie na budowę. Przedmiotowa inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określonego w ustawie o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.