VII SA/Wa 1964/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, sędzia WSA Artur Kuś, Protokolant st.sekr.sąd. Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały ostatecznej, odmowy przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza, wpisania na listę członków izby lekarskiej oraz wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów oddala skargę Zaskarżoną uchwałą Nr [...] z [...] czerwca 2019 r. Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej, po rozpoznaniu odwołania lek. M. S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - ustawy z 14 z czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. u. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.), art. 40 ust. 4 ustawy z 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. z 2018 r., poz. 168 z późn. zm.) oraz uchwały Nr [...] Naczelnej Rady Lekarskiej z [...] lutego 2010 r. w sprawie upoważnienia Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej do działania w imieniu Naczelnej Rady Lekarskie - utrzymało w mocy uchwałę Nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] z [...] marca 2019 r. uchylającą ostateczną uchwałę Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] Nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza, wpisania na listę członków [...] Izby Lekarskiej w [...] i wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów oraz odmawiającą przyznania lek. M.S. prawa wykonywania zawodu lekarza, wpisania na listę członków [...] Izby Lekarskiej w [...]oraz wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów. W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ przedstawił przebieg postępowania przed organem pierwszej instancji. Okręgowa Rada Lekarska w [...] uchwałą Nr [...] z [...] lutego 2019 r. wznowiła z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną - uchwałą nr [...] Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] z [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie przyznania lek. M. S. prawa wykonywania zawodu lekarza, wpisania na listę członków [...] Izby Lekarskiej w [...] oraz wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów. Okręgowa Rada Lekarska w [...] uchwałą Nr [...] z [...] lutego 2019 r. zobowiązała lek. M. S. do odbycia uzupełniającego przeszkolenia poprzez odbycie kursu z języka polskiego i zdanie z wynikiem pozytywnym egzaminu z języka polskiego organizowanego przez Naczelną Radę Lekarską. Powyższe wynikało z uprzedniego stwierdzenia niedostatecznego przygotowania zawodowego w tym zakresie. Jednym z warunków uzyskania prawa wykonywania zawodu lekarza jest znajomość języka polskiego, którą ustalono w oparciu o oświadczenie ww. lekarza. Oświadczenie o znajomości języka polskiego lekarz złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywego oświadczenia. Lekarz M. S. [...] marca 2015 r. złożył wniosek o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza, w którym złożył oświadczenie o znajomości języka polskiego w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza w Polsce. Wniosek ten był podstawą przyznania uchwałą Nr [...] Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] z [...] kwietnia 2015 r. prawa wykonywania zawodu lekarza, wpisania na listę członków [...] Izby Lekarskiej w [...] oraz wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów. Również we wniosku z [...] lipca 2013 r. o przyznanie ograniczonego prawa wykonywania zawodu lekarza lek. M. S. złożył oświadczenie o znajomości języka polskiego w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza w Polsce oraz wskazał, że ukończył studia medyczne w języku polskim. Wniosek ten był podstawą przyznania uchwałą Nr [...] Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] z [...] lipca 2013 r. ograniczonego prawa wykonywania zawodu. Informacje w zakresie znajomości języka polskiego w stopniu umożliwiającym wykonywanie zawodu lekarza w Polsce oraz oświadczenie o ukończeniu uczelni medycznej w języku polskim były podstawą przyznania lek. M.S. prawa wykonywania zawodu lekarza oraz ograniczonego prawa wykonywania zawodu lekarza. Oświadczenia te zostały złożone zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty w brzmieniu obowiązującym w dacie jego złożenia, w tym art. 5 ust. 2, zgodnie z którym osobie spełniającej warunki określone w ust. 1 okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli włada językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 7a pkt 1 ustawy. Wymóg ten nie dotyczy osoby, która ukończyła studia medyczne w języku polskim. Ponadto, zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 3 ustawy, za wystarczające w zakresie spełnienia warunku o którym mowa w art. 5 ust. 2 uznaje się złożenie oświadczenia o następującej treści: "Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam, że władam językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 7a pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Oświadczenie powinno również zawierać nazwisko i imię lekarza, oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia oraz podpis lekarza. Organ I instancji stwierdził ponadto, że w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty ma inne brzmienie i określa inne wymogi w stosunku do wymagań językowych, jakie musi spełnić lekarz, który ubiega się o prawo wykonywania zawodu. Nowelizacją ww. ustawy obowiązującą od 18 stycznia 2016 r. uchylono przepis art. 6 ust. 2 pkt 3 przewidujący obowiązek złożenia oświadczenia o znajomości języka polskiego i dodano ust. 2a, który stanowi, że potwierdzeniem spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 jest złożenie z pozytywnym wynikiem egzaminu z języka polskiego, o którym mowa w art. 7 ust. 3. Wymóg złożenia egzaminu z języka polskiego nie dotyczy osoby, która posiada obywatelstwo polskie albo obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej i przedstawi dokument potwierdzający znajomość języka polskiego, wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust. 2b. Organ I instancji powołał się na uchwałę Nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] z [...] lutego 2019 r., która zobowiązała lek. M. S. do odbycia uzupełniającego przeszkolenia w związku z niedostatecznym przygotowaniem zawodowym poprzez odbycie kursu z języka polskiego i zdanie z wynikiem pozytywnym egzaminu z języka polskiego organizowanego przez Naczelną Radę Lekarską. Podstawą podjęcia uchwały była stwierdzona jednoznacznie trudność w porozumiewaniu się przez lek. M. S. w języku polskim. Powołana przez Okręgową Radę Lekarską w [...] komisja do oceny przygotowania zawodowego stwierdziła, że lek. M. S. z uwagi na brak znajomości języka polskiego w stopniu umożliwiającym mu wykonywanie zawodu lekarza, w szczególności nie potrafi przeprowadzić wywiadu lekarskiego, uzyskać niezbędnych informacji o stanie zdrowia pacjenta celem postawienia rozpoznania, w tym zadać niezbędnych pytań adekwatnych do przedstawionej sytuacji zdrowotnej pacjenta, które doprowadziłyby do postawienia prawidłowej diagnozy. Lekarz nie potrafi w jakikolwiek sposób, tym bardziej w sposób przystępny i zrozumiały dla pacjenta, udzielić informacji bądź wyjaśnień na temat stanu zdrowia. Zdaniem organu pierwszej instancji oświadczenie złożone [...] marca 2015 r. było fałszywe, tym bardziej że od daty złożenia wniosku i przyznania lek. prawa wykonywania zawodu lekarza (2015 r.) minęło kilka lat i upływ czasu oraz stałe wykonywanie zawodu lekarza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym kontakt z innymi lekarzami i pozostałym personelem medycznym i pacjentami winien umożliwić lekarzowi M. S. uzyskanie płynnej znajomości języka polskiego, w tym w zakresie umożliwiającym wykonywanie zawodu lekarza. Skoro aktualnie lekarz nie posługuje się językiem polskim w stopniu umożliwiającym mu wykonywanie zawodu lekarza, to tym bardziej w dacie złożenia wniosku o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza i podjęcia uchwały Nr [...] w [...] kwietnia 2015 r. ta znajomość języka polskiego była znikoma, a co najmniej nie wystarczająca do wykonywania zawodu lekarza. Na podstawie tak przedstawionej argumentacji organ pierwszej instancji- Okręgowa Rada Lekarska w [...] uznała że zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, uwzględniając szerokie pojęcie dowodu, wynikające wprost z art. 75 § 1 k.p.a. fałsz dowodu może polegać na oparciu rozstrzygnięcia na fałszywych oświadczeniach strony przewidzianych w art. 75 § 2 k.p.a. Wobec potwierdzonej przez komisję, powołaną do oceny przygotowania zawodowego nieznajomości przez lek. M. S. języka polskiego w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza należy uznać, że oświadczenia złożone przez lekarza o znajomości języka polskiego będące podstawą przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza okazały się fałszywe. Tym samym oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej okazało się fałszywe, a więc uchwała Nr [...] Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej z [...] kwietnia 2015 r. w sprawie przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza, wpisania na listę członków [...] Izby Lekarskiej w [...] oraz wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów została wydana w wyniku przestępstwa, co skutkowało wznowieniem z urzędu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną uchwałą Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] Nr [...] w przedmiocie przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza, wpisania na listę członków [...] Izby Lekarskiej w [...] oraz wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów. Rozpoznając ponownie, we wznowionym postępowaniu, wniosek lek. M.S. o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza Okręgowa Rada Lekarska w [...] stwierdziła, że ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty przewiduje nadal wymóg znajomości języka polskiego. Zgodnie z art. 5 ust. 2 tej ustawy osobie spełniającej warunki określone w ust. 1 okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli włada językiem polskim w mowie i w piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty, określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 7a pkt 1. Dodatkowo art. 6 ust. 2a ustawy wskazuje, że potwierdzeniem spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 5 ust. 2, jest złożenie z pozytywnym wynikiem egzaminu z języka polskiego, o którym mowa w art. 7 ust. 3. Wymóg złożenia egzaminu z języka polskiego nie dotyczy osoby, która ukończyła studia medyczne w języku polskim, a także osoby, która posiada obywatelstwo polskie albo obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej i przedstawi dokument potwierdzający znajomość języka polskiego, wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust. 2b. Lek. M. S. jest obywatelem polskim, posiadającym dyplom lekarza wydany przez polską szkołę wyższą, potwierdzający ukończenie studiów na kierunku lekarskim, rozpoczętych przed [...] października 2012 r., potwierdzone uzyskaniem [...] sierpnia 2012 r. tytułu lekarza. Ponadto posiada pełną zdolność do czynności prawnych oraz posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza. Ukończył studia w języku angielskim oraz zdał Lekarski Egzamin Końcowy w języku angielskim. W związku z uchwałą Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] Nr [...] z lutego 2019 r. zobowiązującą do odbycia uzupełniającego przeszkolenia poprzez odbycie kursu z języka polskiego i zdanie z wynikiem pozytywnym egzaminu z języka polskiego organizowanego przez Naczelną Radę Lekarską z uwagi na uprzednie stwierdzenie niedostatecznego przygotowania zawodowego w tym zakresie zdaniem organu I instancji brak jest podstaw do przyznania lek. M.S. przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza, wpisania na listę członków [...] Izby Lekarskiej w [...] oraz wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów. Odwołanie od opisanej powyżej uchwały Nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] z [...] marca 2019 r., wniósł do Naczelnej Rady Lekarskiej lek. M. S.. Zarzucił naruszenie przepisów art. 145 § pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania oraz brak wszechstronnego zbadania sprawy i ustalenia stanu faktycznego i w konsekwencji błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę podjęcia uchwały tj. błędne przyjęcie, że nie posługuje się językiem polskim w stopniu niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza, podczas gdy ze zgromadzonych w sprawie dowodów wniosek taki nie wynika i wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały. Rozpoznając odwołanie Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu uchwały organu pierwszej instancji. Podniosło, że podstawę wznowienia postępowania stanowił przepis art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., zgodnie z którym sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. Stosownie do treści art. 145 § 2 tej ustawy z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Zgodnie z § 3 przepisu z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Pierwszą z wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. przesłanek wznowienia postępowania jest oparcie się organu administracyjnego w postępowaniu wyjaśniającym na fałszywych dowodach. Przedmiotem dowodu są fakty mające znaczenie dla sprawy, zatem dowody fałszywe to takie, które są nieprawdziwe, niezgodne z obiektywnie istniejącą rzeczywistością. Organ, opierając się na takich dowodach, uzyskał niezgodny z prawdą obraz rzeczywistości, określonego stanu faktycznego, zatem decyzja wydana w oparciu o takie dowody również jest dotknięta kwalifikowaną wadą. Na podstawie art. 75 § 1 ww. ustawy jako dowód w postępowaniu administracyjnym należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, pod warunkiem że uzyskane tak dowody nie są sprzeczne z prawem. Przepis ten wyraźnie wskazuje na bardzo szerokie ujęcie środków dowodowych, szeroki zatem może być także zakres wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym dowodów dotkniętych wadą fałszerstwa. Warunkiem wznowienia postępowania jest jednak oparcie się na takich fałszywych dowodach, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc dowody bezpośrednio jej dotyczące, mające pierwszorzędne znaczenie. Fałszywe zatem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych i oświadczenia stron, a także liczne dowody nienazwane, takie jak fotografie, taśmy filmowe, nagrania dźwiękowe. Warunkiem niezbędnym dla wznowienia postępowania w razie zaistnienia tej przesłanki jest uprzednie stwierdzenie fałszywości danego dowodu przez sąd lub inny uprawniony do tego organ. Nie może zatem tego dokonać organ uprawniony do wznowienia postępowania, choć Kodeks postępowania administracyjnego w art. 145 § 2 i 3 k.p.a. przewiduje w tym względzie dwa wyjątki. Pierwszy, zawarty w § 2 obejmuje przypadki sfałszowania dowodów w taki sposób, że sfałszowanie to jest oczywiste, a jednocześnie wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Innymi słowy - fałszerstwo dowodu musi być bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, a do stwierdzenia tego faktu nie trzeba dysponować specjalistyczną wiedzą z danego zakresu ani prowadzić postępowania wyjaśniającego w tej sprawie. Drugi wyjątek zawarty jest w § 3 ustawy, według którego dopuszczalne jest wznowienie postępowania także w wypadkach, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn wynikających z przepisów prawa. Prezydium podkreśliło, że podstawę podjęcia uchwały Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] Nr [...] stanowiło między innymi spełnienie przez ww. lekarza warunku znajomości języka polskiego w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza w Polsce. Oświadczenie w tym zakresie ww. lekarz złożył we wniosku z [...] marca 2015 r. o przyznanie prawa wykonywania zawodu oraz we wniosku z [...] lipca 2013 r. o przyznanie ograniczonego prawa wykonywania zawodu. W świetle zebranego materiału dowodowego ww. oświadczenia lek. M.S. należy uznać za fałszywe. Okręgowa Rada Lekarska w [...] uchwałą Nr [...] z [...] września 2018 r. powołał komisję w przedmiocie stwierdzenia przygotowania zawodowego lek. M. S. do wykonywania zawodu lekarza. Komisja na posiedzeniu [...] listopada 2018 r., po rozmowie z lek. M.S. i zapoznaniem się ze zgromadzoną dokumentacją uznała, że lek. M.S. nie wykazuje się znajomością języka polskiego niezbędną do wykonywania zawodu lekarza w Polsce. Zdaniem komisji lekarz ten posługuje się w stopniu niewystarczającym językiem polskim, co powoduje niedostateczne przygotowanie zawodowe lek. M. S. i w konsekwencji konieczność odbycia przeszkolenia w tym zakresie. Zdaniem komisji niedostateczna znajomość języka polskiego przez lek. M. S. nie pozwala mu na wykonywanie zawodu lekarza z uwagi na bezpieczeństwo pacjenta jak i samego zainteresowanego lekarza i jest przeszkodą do odpowiedzialnego wykonywania przez lekarza swojej pracy. Z tych względów Okręgowa Rada Lekarska w [...] uchwałą Nr [...] z [...] lutego 2019 r. zobowiązała lek. M. S. do odbycia uzupełniającego przeszkolenia poprzez realizację kursu z języka polskiego w wybranym przez lekarza miejscu i trybie, którego program przewiduje specjalistyczne słownictwo medyczne oraz poziom komunikacji umożliwiający przeprowadzenie pełnego prawidłowego wywiadu z pacjentem w języku polskim oraz prowadzenie dokumentacji medycznej zgodnie z wymogami i zdanie z wynikiem pozytywnym egzaminu z języka polskiego organizowanego przez Naczelną Radę Lekarską. Prezydium podzieliło stanowisko organu I instancji o fałszywości tych oświadczeń. Skoro lekarz nie posługuje się obecnie językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza, to tym bardziej znajomość języka polskiego w datach składania ww. oświadczeń była znikoma i nie wystarczająca do wykonywania zawodu lekarza. W tych okolicznościach uchwała Nr [...] Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej z [...] kwietnia 2015 r. w sprawie przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza, wpisania na listę członków [...] Izby Lekarskiej w [...] oraz wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów została wydana w wyniku przestępstwa, co skutkowało koniecznością wznowienia z urzędu postępowania w tej sprawie. Prezydium podniosło też, że w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty ma inne brzmienie i określa inne wymogi w stosunku wymagań językowych, jakie musi spełnić lekarz, który ubiega się o prawo wykonywania zawodu. Nowelizacją obowiązującą od 18 stycznia 2016 r. uchylono przepis art. 6 ust. 2 pkt 3 przewidujący obowiązek złożenia oświadczenia o znajomości języka polskiego i dodano ust. 2a, który stanowi, że potwierdzeniem spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 jest złożenie z pozytywnym wynikiem egzaminu z języka polskiego, o którym mowa w art. 7 ust. 3. Wymóg złożenia egzaminu z języka polskiego nie dotyczy osoby, która posiada obywatelstwo polskie albo obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej i przedstawi dokument potwierdzający znajomość języka polskiego, wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust. 2b. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki z art. 145 § 2 i 3 k.p.a. , zgodnie z którym organ może samodzielnie stwierdzić oczywistość sfałszowania dowodu oraz popełnienia przestępstwa, jeżeli wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Organ I instancji słusznie przyjął, że posiadanie przez lek. M. S. - osobę niedysponującą wystarczającą znajomością języka polskiego w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu - prawa wykonywania zawodu stanowi niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego. W świetle zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie przesłanki wskazane w art. 145 § 2 k.p.a. tj. oczywistość fałszu dowodu jak i oczywistość popełnienia przestępstwa oraz niezbędność wznowienia postępowania dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego występują łącznie. Z uwagi na niekaralność w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały nieprawdziwego oświadczenia o znajomości języka polskiego w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza zaistniał przesłanka do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 w związku z § 3 k.p.a. Rozpoznając ponownie wniosek lek. M. S. o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza organ I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 5 ust. 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, zgodnie z którym osobie spełniającej prawidłowo ocenił, że ww. lekarz nie spełnia warunków do przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza. W świetle przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, zgodnie z którym osobie spełniającej warunki określone w ust. 1 okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli włada językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 7a pkt 1. Z kolei art. 6 ust. 2a ustawy określa, że potwierdzeniem spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 jest złożenie z pozytywnym wynikiem egzaminu z języka polskiego, o którym mowa w art. 7 ust. 3. Wymóg złożenia egzaminu z języka polskiego nie dotyczy osoby, która ukończyła studia medyczne w języku polskim, a także osoby, która posiada obywatelstwo polskie albo obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej i przedstawi dokument potwierdzający znajomość języka polskiego, wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust. 2b. Lek. M. S. posiada obywatelstwo polskie, ukończył studia na kierunku lekarskim w języku angielskim oraz zdał Lekarski Egzamin Końcowy w języku angielskim. Tym samym nie legitymuje się którymkolwiek z dokumentów wymienionych w obwieszczeniu Ministra Zdrowia z 23 stycznia 2017 r. w sprawie wykazu dokumentów potwierdzających znajomość języka polskiego. W świetle tego obwieszczenia dokumentami potwierdzającymi znajomość języka polskiego przez osobę, która posiada obywatelstwo polskie albo obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej są: świadectwo dojrzałości uzyskane po złożeniu egzaminu w języku polskim; świadectwo złożenia: Lekarskiego Egzaminu Państwowego, Lekarskiego Egzaminu Końcowego,Lekarsko-Dentystycznego Egzaminu Końcowego - uzyskane po złożeniu z wynikiem pozytywnym egzaminu w języku polskim. Lekarz M.S. nie legitymuje się żadnym z wymienionych z wyżej dokumentów. Organ odwoławczy posiada również z urzędu wiedzę, że ww. lekarza nie zdawał również egzaminu z języka polskiego organizowanego przez Naczelną Radę Lekarską. Organ I instancji zatem prawidłowo ocenił, że lek. M. S. nie spełnia warunków do przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza. Prezydium odniosło się do załączonych do odwołania dokumentów: zaświadczenia Prodziekana [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] z [...] października 2018 r. o zdaniu z wynikiem pozytywnym przez lek. M. S. egzaminu doktorskiego z języka polskiego, pisma z [...] kwietnia 2018 r. o wyrażeniu zgody na odbycie specjalizacji z chirurgii ogólnej w [...] sp. z o.o., zaświadczenia [...] Centrum Zdrowia S.A. z [...] sierpnia 2018 r. na okoliczność dostatecznych umiejętności językowych lek. M. S., pisma wyrażającego zgodę prof. dr hab. n. med. W. K. na przyjęcie do odbywania specjalizacji, dopuszczenie z zeznań dr hab. n. med. B. C. i prof. dr hab. n. med. W. K. na okoliczność spełniania przesłanek do odbycia szkolenia specjalizacyjnego, zaświadczenia o stopniach uzyskanych w ramach szkolenia na [...] Uniwersytecie Medycznym w [...] z [...] października 2012 r. Stwierdziło, że zgodnie z przepisem art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Złożone przez lek. M. S. wnioski dowodowe zostały złożone na okoliczność spełniania przez lek. M. S. przesłanek do odbycia szkolenia specjalizacyjnego, a nie na okoliczność znajomości języka polskiego niezbędnej do wykonywania zawodu lekarza. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł M.S., reprezentowany przez adw. D.A. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: art. 8 § 1 k.p.a. art. 75 k.p.a. poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie zawnioskowanych przez stronę dowodów; art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na materiale fragmentarycznym i dobranym tendencyjnie, niezebraniu materiału dowodowego koniecznego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niespójnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i dowolność tych ustaleń, co bez wątpienia jest zaprzeczeniem zasady nakazującej organom administracji publicznej działać na podstawie i w granicach prawa oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, oraz niewyjaśnienie istoty sprawy i nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego; naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. które określają, że decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne tj. wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W przebiegu pracy zawodowej skarżącego nigdy nie przedstawiono mu żadnej skargi pacjenta lub pacjentki, nie istnieje też żadna skarga skierowana przez pacjenta lub pacjentkę do Rzecznika Praw Pacjenta dotycząca zachowania lekarza. Nigdy nie był karany dyscyplinarnie, nigdy nie wszczęto żadnego postępowania w związku z jakimkolwiek konkretnym zdarzeniem. Ponadto, zarzucono naruszenie art. 145 § 1 k.p.a., poprzez wznowienie postępowania administracyjnego pomimo braku podstaw, a to z uwagi na depenalizację czynu. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości oraz poprzedzającej jej uchwały Nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] z [...] marca 2019 r. oraz umorzenie postępowania, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego, zwrotu kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zgłoszony w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały został odrębnie rozpoznany. Stanowisko skarżącego znalazło rozwiniecie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Tym samym nie jest celowe ich powtórzenie. Zarzuty skargi są w oczywisty sposób nie uzasadnione. Postępowanie w niniejszej sprawie, zarówno na etapie jej rozpoznania przez organ pierwszej instancji jak i organ drugiej instancji, nie było obarczone naruszeniem zasad postępowania administracyjnego. Wbrew stanowisku skarżącego w sprawie nie było podstaw do prowadzenie postępowania dowodowego z dokumentów przedłożonych przez niego. W świetle, wyczerpująco omówionego w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, porządku prawnego nie one bowiem mogły decydować o tym czy zaistniały w sprawie przesłanki wznowieniowe i czy skarżący legitymuje się obecnie dokumentami potwierdzającymi znajomość języka polskiego. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada kryteriom wynikającym z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., zarówno w zakresie dotyczącym uzasadnienia stanu faktycznego jak i prawnego. Podnoszone okoliczności braku jakiejkolwiek skargi ze strony pacjentów, skierowanej przeciwko skarżącemu do Rzecznika Praw Pacjenta, czy brak kar dyscyplinarnych wobec skarżącego pozostają bez wpływu na sądową ocenę zaskarżonej uchwały. Poza sporem pozostać musi fakt, że ani w dacie wydawania ostatecznej uchwały kończącej wznowione postępowanie ani w postępowaniu wznowionym skarżący nie legitymował się legalnym dokumentem potwierdzającym znajomość języka polskiego w zakresie właściwym dla wykonywania zawodu lekarza. Nie zrozumiały jest zarzut naruszenia cyt. "art. 145 § 1 k.p.a. poprzez wznowienie postępowania administracyjnego pomimo braku podstaw, a to z uwagi na depenalizację czynu" . W dacie wydawania uchwały ostatecznej, kończącej wznowione postepowanie, skarżący nie mógł złożyć zgodnego z prawdą oświadczenia o znajomości języka polskiego wymaganego ówczesnymi przepisami prawa. Nawet przebieg rozprawy poprzedzającej wydanie niniejszego wyroku potwierdza, że skarżący nie włada językiem polskim w sposób pozwalający na udzielenie odpowiedzi choćby na proste pytania. Nie dysponuje również obecnie wymaganymi dokumentami w odniesieniu do kwestii językowych, koniecznymi do dokonanie przedmiotowego w sprawie wpisu. Na marginesie stwierdzić należy, że dokumentacja akt sprawy potwierdza stanowisko organu – skarżący kończył studia medyczne w Polsce ale w języku angielskim, podobnie w tym języku zdał lekarski egzamin końcowy. Tym samym dokumentacja wprost zaprzecza podawanej w skardze i na rozprawie informacji o ww. studiach i ww. egzaminie odbywanych w języku polskim. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).