II SA/Gl 1381/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi H. P. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art, 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego nakazał H. P. (dalej strona lub skarżąca), współwłaścicielce i inwestorowi wymiany kotła c.o. w piwnicy w starszej części budynku mieszkalnego w K. przy ul. [...] (działka nr 1) odłączenie kotła c.o. o mocy 26 kW na paliwo stałe od przewodu kominowego wraz z zamurowaniem i otynkowaniem otworu kominowego powstałego po odłączeniu kotła. Wskazana decyzja była doręczana stronie dwukrotnie w grudniu 2018 r. i w styczniu 2019 r. i obie korespondencje zostały przez doręczyciela zwrócone do organu pierwszej instancji. Strona osobiście decyzję tę odebrała w siedzibie organu 14 czerwca 2019 r. Pismem z 25 czerwca 2019 r., które doręczyła osobiście do organu pierwszej instancji 27 czerwca 2019 r. wniosła odwołanie od powyższej decyzji do Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach. W odwołaniu tym wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i domagała się jej uchylenia i wydania decyzji korzystnej dla niej. Podkreśliła, że działania uczestnika postępowania wynikają z jego złośliwości i związane są z przeprowadzonym postępowaniem rozwodowym. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach postanowieniem z [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W motywach tego postanowienia organ odwoławczy wpierw przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie, a następnie przywołał treść przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego normujących przebieg postępowania odwoławczego. Nadto organ ten przywołał zasady doręczania korespondencji w ramach postępowania administracyjnego i odwołał się do stosownych regulacji zamieszczonych w przywołanym powyżej Kodeksie. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przybliżył czynności związane z doręczeniem stronie decyzji z [...] r. i doszedł do przekonania, że z uwagi na niepodjęcie decyzji przez stronę z urzędu pocztowego uznał, iż została ona doręczona 21 stycznia 2019 r. Wskazany organ przybliżył czynności, które miały miejsce w czerwcu 2019 r., a zatem odebranie decyzji przez stronę w siedzibie organu pierwszej instancji i następnie wniesienie przez nią odwołania 27 czerwca 2019 r. Zdaniem organu wnosząc odwołanie w tym terminie strona dopuściła się uchybienia terminu do dokonania tej czynności, a tym samym wyczerpane zostały przesłanki uznania, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu. Pismem z 18 września strona reprezentowana przez adwokata J.S. M. wniosła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wyraziła swoje niezadowolenie zarzucając temu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 44 oraz art. 42 i art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie za skuteczne zastępcze doręczenie decyzji z [...] r., w sytuacji gdy strona była w tym okresie poza granicami kraju i nie miała możliwości zapoznania się z przedmiotową decyzją. Postawiono zarzut naruszenia art. 129 § 2 wymienionego Kodeksu poprzez uznanie, iż strona uchybiła wskazanemu terminowi na wniesienie odwołania w sytuacji, gdy o decyzji dowiedziała się 14 czerwca 2019 r. W następstwie tych uchybień wystąpiono o uchylenie wskazanego postanowienia jak również o zasądzenie na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżąca do 6 stycznia 2019 r. przebywała w [...] u swojej rodziny. Nadto podniesiono, że likwidacja kotła c.o. skutkuje niemożnością korzystania z posiadanego domu. W odpowiedzi na skargę Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) wykazała, że zaskarżone postanowienie odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, a jedynie takie, które będzie miało znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 tej ustawy. Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Istota rozpoznawanej skargi sprowadza się do ustalenia, czy skarżąca wniosła odwołanie w terminie, czy też dokonała tej czynności z uchybieniem terminu. Udzielenie odpowiedzi na tak postawione pytanie wymaga wpierw odwołania się do obowiązujących unormowań prawnych w tym zakresie. Stosownie do postanowień art. 129 Kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zgodnie natomiast z treścią at. 39 tego Kodeksu organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2017 r., poz. 1481), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Po myśli art. 40 § 1 wskazanego Kodeksu, pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Według art. 41 tego aktu w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego, a w razie zaniedbania obowiązku określonego powyżej doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Zgodnie z brzmieniem kolejnych przepisów przywoływanego aktu, pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Mogą być one doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony powyżej, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany powyżej operator pocztowy w rozumieniu ustawy - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, albo pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym powyżej, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki we wskazanym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Zwieńczeniem przywołanych regulacji jest treść art. 44 § 4 przywoływanego Kodeksu, zgodnie z którym doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym była mowa, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Po przedstawieniu unormowań prawnych mających znaczenie dla oceny prawidłowości działań organów administracji publicznej przedstawić należy stan faktyczny w sprawie. Postępowanie to prowadzone jest od 2016 r., a [...] listopada 2019 r. organ pierwszej instancji informował, że strony mają możliwość zapoznania się z aktami sprawy, a następnie zostanie wydana decyzja administracyjna. Decyzja taka została wydana [...] r. Jak wynika z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy, organ pierwszej instancji podjął próbę dwukrotnego doręczenia tej decyzji skarżącej, które okazały się nieskuteczne. Skarżąca dopiero 14 czerwca 2019 r. będąc w siedzibie organu pierwszej instancji odebrała decyzję z [...] r., a pismem z 27 czerwca 2019 r. wniosła odwołanie do organu wyższego stopnia, przy czym w treści tego odwołania nie zamieściła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W takim stanie faktycznym organ odwoławczy wydał kwestionowane postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W skardze do tutejszego Sądu pełnomocnik skarżącej akcentował, że skarżąca do 6 stycznia 2019 r. przebywała na terenie [...] i nie mogła odebrać decyzji organu pierwszej instancji, a o decyzji dowiedziała się dopiero 14 czerwca 2019 r., a zatem odwołanie wniosła w terminie. Przywołany stan prawny i faktyczny rozpoznawanej sprawy pozwala uznać, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest prawidłowe. Za takim stanowiskiem przemawia następująca argumentacja. Decyzja organu pierwszej instancji wydana została [...] r. i organ ten niezwłocznie uruchomił procedurę jej doręczania wszystkim stronom tego postępowania. Decyzja ta została doręczona wszystkim z wyjątkiem skarżącej. Skarżąca za pośrednictwem swojego pełnomocnika utrzymuje, że do 6 stycznia 2019 r. przebywała poza granicami kraju, jednakże w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek informacji z jej strony, że zmienia miejsce adresu do doręczeń. Oznacza to, że nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku wynikającego z treści art. 41 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji do jej sytuacji zastosowanie znajduje treść § 2 przywołanego przepisu, zgodnie z którym doręczenie pisma pod dotychczasowy adres wywołuje skutek prawny. Jak było to już powyżej sygnalizowane, w aktach sprawy zalegają dwa zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji, wskazujące na to, że skarżąca kierowanej do niej korespondencji nie odbierała. Warto zauważyć, że pierwsza korespondencja zawiera wskazanie, iż 4 stycznia 2019 r. nie odebrano kierowanej do niej korespondencji i zwrócono ją do organu administracji. Równocześnie w aktach tych zalega kolejne zwrotne potwierdzenie odbioru, z którego wynika, że do 30 stycznia 2019 r. skarżąca także dnie odbierała kierowanej do niej korespondencji. Oznacza to, że o ile pierwszej próby doręczenia skarżąca nie mogła odebrać, ponieważ przebywała poza granicami kraju, to jak oświadczył to jej pełnomocnik, 6 stycznia 2019 r. już była w kraju i mogła odebrać drugą próbę doręczenia przedmiotowej decyzji. W świetle przedstawionych ustaleń przyjdzie uznać, że organ odwoławczy zasadnie przyjął, że decyzja organu pierwszej instancji z [...] r, została doręczona skarżącej, przy pierwszej próbie doręczenia, a termin do wniesienia odwołania upłynął 21 stycznia 2019 r. Podnoszona przez pełnomocnika skarżącej okoliczność, że decyzja organu pierwszej instancji została odebrana przez skarżącą 14 czerwca 2019 r., w świetle powyższych rozważań nie ma już żądnego znaczenia. W zasadzie w realiach rozpoznawanej można rozważać możliwość przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania, ale wyłącznie wówczas, gdyby uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy i wniosła taki wniosek w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Przyjmując dla skarżącej najprzychylniejsze stanowisko i uznając, że o decyzji organu pierwszej instancji dowiedziała się 14 czerwca 2019 r. to w terminie siedmiu dni winna ona wystąpić o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z jego wniesieniem. Skarżąca tego nie uczyniła, ponieważ odwołanie wniosła 27 czerwca 2019 r., a zatem po upływie siedmiu dni i jak było to już sygnalizowane bez zamieszczenia w nim wniosku o przywrócenie terminu oraz wskazania okoliczności uzasadniających przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania, W świetle przeprowadzonych rozważań przyjdzie stwierdzić, że zarzuty sformułowane w skardze nie są trafne, a rozstrzygnięcie organu odwoławczego posiada swoje umocowanie w stanie faktycznym i normatywnym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. mr