II SA/Rz 538/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi J. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżone postanowienie i postanowienie Burmistrza z dnia [...] października 2018 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej J. O. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi J. O. (dalej: skarżąca) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "SKO", "Kolegium") z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] wydane w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, powołujące w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 i art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r, poz. 2096 ze zm.), zwanej w dalszej części "K.p.a." Z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że ostateczną decyzją z [...] września 2017 r. nr [...] Burmistrz [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A. Sp. z o.o. o oznaczeniu [...], na działce nr ewid. 370/2 położonej w miejscowości G., na rzecz A. Sp. z o.o. w [....]. Wnioskiem z dnia 7 grudnia 2017 r. (data wpływu do organu – 8 grudnia 2017 r.) J. O. i K. O. zwrócili się do Burmistrza o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją. Dnia 12 grudnia 2017 r. wnioski o wznowienie o podobnej treści złożyli J. M., B. M., Z. M., D. S., M. S., D. S., L. S., Z. S. oraz A. N. Jako podstawę wznowienia postępowania wnioskodawcy wskazali art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a., tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, oraz wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Ich zdaniem, decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego została wyda z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na bezpodstawne przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (zatem decyzja "została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu"). W ocenie wnioskodawców, dane przedstawione przez inwestora w dokumentacji są niekompletne, zostały zaniżone, nie uwzględniają kumulacji PEM powstałej w wyniku nałożenia się wiązek od anten panelowych w każdym z sektorów wyznaczonych azymutem. Inwestycja narusza ład przestrzenny, a przeciwko jej realizacji przemawia interes społeczny. Postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. nr [...] Burmistrz [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza [...] z dnia [...] września 2017 r. wobec niespełnienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a. Organ stwierdził, że dokonana analiza złożonych wniosków wykazała, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Strony nie wykazały także jaki dowód lub jaka okoliczność faktyczna nieznana organowi w dniu wydania decyzji wyszła na jaw. Nie wykazano także potrzeby uzyskania stanowiska organu współdziałającego (w tym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli J. O., Z. S., L. S., D. S., A. N., D. S. i J. M. W ich ocenie, decyzja Burmistrza o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ w sposób nieprawidłowy powiadomił strony postępowania, bowiem zaniechał zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania, o postanowieniach i decyzji kończącej w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Nadto, inwestor złożył niekompletny wniosek o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji. Nie zawierał on prawidłowego określenia charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. Konsekwencją powyższych uchybień jest fakt, że organ I instancji nie mógł wydać decyzji o lokalizacji dla inwestycji zaliczonej do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, wymagane jest uzyskanie decyzji środowiskowej. Brak tej decyzji jest brakiem materialnym, który nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 K.p.a., a winien skutkować wydaniem decyzji odmownej. Zdaniem wnoszących zażalenie, przedłożona przez inwestora dokumentacja w postaci: "Kwalifikacji przedsięwzięcia oraz analizy rozkładu PEM" nie daje podstaw do rozstrzygnięcia, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. SKO, postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu, przedstawiając instytucję wznowienia postępowania i powołując się na treść art. 145 § 1 pkt 5 i 6, art. 148 oraz art. 149 K.p.a., Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji. W okolicznościach sprawy nie wyszły bowiem na jaw żadne istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, które byłyby nieznane organowi I instancji podczas wydawania decyzji. Również okoliczność wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu nie miała miejsca. SKO wyjaśniło, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, w trakcie kwalifikacji stacji bazowych brane są pod uwagę dwa parametry: moc zastępcza promieniowana izotropowo z pojedynczej anteny (EIRP) oraz odległość środka elektrycznego anteny wyznaczona od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny przy uwzględnieniu zarówno kąta azymutu, jak i pochylenia wiązki głównej. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016r. poz. 61 – dalej "rozporządzenie z 9 listopada 2010 r.) dla każdej anteny obliczana jest moc EIRP i sprawdzana odległość wzdłuż głównej osi promieniowania do miejsca dostępnego dla ludności - tj. obszaru poniżej 2 m nad poziomem terenu lub dachu budynku. Definicja pojęcia "miejsce dostępne dla ludności" zamieszczona została w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.), który stanowi, że przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. SKO wskazało, że zdaniem składających zażalenie należy brać po uwagę sumaryczne moce anten (jeśli ich azymuty się pokrywają). Tymczasem w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. wyraźnie wskazano, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja, radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W tych okolicznościach Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że w toku postępowania należy badać, czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w osi wiązek konkretnych nadajników i w odległości zależnej od ich mocy (dla pojedynczego nadajnika). Brak zaś podstaw prawnych do sumowania mocy anten, nawet jeśli będą zamontowane na tej samej wysokości, oraz skierowane będą w tym samym kierunku i pod tym samym kątem. Obowiązujące przepisy potwierdzają, że prawodawca nie znajduje innej możliwości wyznaczania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, aniżeli odnoszącej się do każdej pojedynczej anteny, chociażby te znajdowały się na terenie jednego zakładu lub obiektu. W konsekwencji, Kolegium podtrzymało stanowisko organu I instancji, że w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego prawidłowo oceniono, że dla planowanego przedsięwzięcia decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest wymagana. To inwestor decyduje o zakresie przedsięwzięcia; dlatego też jeżeli deklaruje on konkretną moc EIRP wynikającą z dokumentu legalizacyjnego, to kwalifikację do odpowiedniej grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko należy dokonać w oparciu o deklarowaną moc, a nie na podstawie maksymalnej nominalnej mocy urządzenia. Kolegium nie podzieliło zarzutu o niekompletności podanych informacji a zamieszczonych przez inwestora w dokumentacji, gdyż zostały one przedstawione zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Jako chybiony oceniło zarzut dotyczący nieprawidłowego zawiadomienia stron o toczącym się postępowaniu i wydaniu decyzji. W aktach sprawy znajdują się bowiem stosowne obwieszczenia i zawiadomienia, które wskazują na wykonanie ciążącego na organie obowiązku w zakresie zawiadamiania stron o toczącym się postępowaniu. Na opisane powyżej postanowienie SKO J. O. złożyła skargę wnioskując o jego uchylnie i uchylenie postanowienia organu I instancji, jako naruszających prawo, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 K.p.a. poprzez naruszenie przez organ obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, a tym samym ustalenia prawdy obiektywnej; - art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 107 K.p.a. poprzez naruszenie przez organ obowiązku dokładnego uzasadnienia postanowienia, w tym wskazania jakie konkretne czynności podjął organ w kwestii właściwego doręczenia decyzji stronom postępowania; - art. 145 § 1 pkt 4, 5 K.p.a. w zw. z art. 149 § 1 K.p.a. poprzez ich nie zastosowanie i nie wznowienie postępowania; - art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., bowiem strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a powinna mieć zapewnioną realną a nie potencjalną możliwość powzięcia wiadomości o toczącym się postępowaniu i wydanej decyzji; samo zamieszczanie przez organy administracji komunikatów na stronie BIP nie ma charakteru lokalnego; publikacja na stronach internetowych urzędu (w odróżnieniu od np. wywieszenia w pobliżu miejsca w którym inwestycja ma być zlokalizowana) nie spełnia wymogów o których mowa w art. 53 ust. 1 ustawy dlatego zaniechanie obwieszczenia i powiadomienia w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości musi być traktowane jako przypadek wadliwości w doręczeniu decyzji; - art. 149 § 1 K.p.a. poprzez nie wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, a następnie merytoryczną analizę zgłoszonych przez stronę twierdzeń; - art. 10 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie przed wydaniem postanowienia zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków; - art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 oraz art. 149 § 3 K.p.a. przez wydanie przez SKO postanowienia w którym dokonano merytorycznej oceny przesłanek z art. 145 § 1 pkt 4, 5, 6 K.p.a., w sytuacji gdy w pierwszym etapie organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania nie analizuje przyczyn wznowienia. Powinność zbadania przyczyn wznowienia aktualizuje się dopiero w drugim etapie postępowania, a więc po wydaniu postanowienia wznawiającego postępowanie, które stanowi podstawę do przeprowadzania postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia, jak i rozstrzygnięcia sprawy. W dalszej części skarżąca na wypadek nie uwzględnienia ww. zarzutów, odnosząc się do merytorycznej analizy zawartej w rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie prawa procesowego, tj.: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przez zaniechanie dokonania własnych ustaleń co do konieczności uzyskania decyzji środowiskowej dla planowanej inwestycji, co doprowadziło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a.; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska i § 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów poprzez brak samodzielnego wyjaśnienia, czy w zasięgu oddziaływania inwestycji znajdują się miejsca dostępne dla ludności; - art. 107 § 1 i § 3 z zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez bezkrytyczne przyjęcie za wiarygodne wszystkich okoliczności wskazanych przez organ I instancji, a który uznał tezy i dokumenty przedstawione przez inwestora, w sytuacji gdy to na organie ciążył obowiązek dokonania własnych ustaleń w tym zakresie i późniejsze jego uzasadnienie - co nie ma miejsca w zaskarżonym postanowieniu. Skarżąca kwestionowanemu postanowieniu zarzuciła także naruszenie prawa materialnego - art. 55 u.p.z.p. poprzez uznanie jako wiążącej wadliwej decyzji Burmistrza z dnia [...] września 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, w sytuacji gdy decyzja ta nie określała wszystkich koniecznych parametrów projektowanej inwestycji (m.in. mocy łącznej stacji bazowej), co przesądza o jej wadliwości. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, powołując się na przyczyny wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), określanej następnie jako "P.p.s.a.", postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także te rozstrzygające sprawę co do istoty mogą być przedmiotem skargi. Rozpatrując skargę na tego rodzaju akt sąd bierze pod uwagę kryterium zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167). Jednakże tylko uchybienia wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a. obligują do eliminacji skarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Są to: przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach (wówczas sąd stwierdza nieważność postanowienia – art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) a także naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wtedy sąd uchyla postanowienie – art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Przy czym, sąd zobowiązany jest do przeprowadzenia kontroli w granicach sprawy i nie jest związany podniesionymi w skardze zarzutami i wnioskami (art. 134 § 1 P.p.s.a.) Objęte niniejszą skargą postanowienie, jak też poprzedzające go postanowienie organu I instancji podlegają uchyleniu z przyczyny podniesionej w tej skardze. Przedmiotowym rozstrzygnięciem SKO utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego ostatniego organu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. 370/2 w miejscowości G. W złożonych wnioskach o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją strony powołały się na art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 6 K.p.a. Zarzuciły, że Burmistrz ustalając lokalizację inwestycji celu publicznego dokonał niewłaściwej kwalifikacji tego przedsięwzięcia jako nie wymagającego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powyższe skutkowało przyjęciem o braku konieczności legitymowania się przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W konsekwencji, kwestionowana decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, co stanowi przesłankę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. Odmawiając wznowienia postępowania, postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., Burmistrz [...] już w sentencji tego aktu wskazał, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 6 K.p.a. W uzasadnieniu natomiast podniósł, że wbrew poglądowi składających zażalenie, inwestycja, której dotyczy niniejsza sprawa nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jej realizacji. Następnie, szczegółowo odniósł się do okoliczności, które w jego ocenie o braku takiej konieczności przesądzają, powołując stosowne regulacje prawne zawarte w ustawie Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jak też orzecznictwo sądowe. Organ I instancji podkreślił też, że strony żądające wznowienia postępowania nie wykazały, jaki dowód czy okoliczność faktyczna nieznana w dacie wydawania decyzji z dnia [...] października 2018 r. wyszła na jaw. Burmistrz zwrócił też uwagę, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Argumentację organu I instancji podzieliło SKO utrzymując w mocy postanowienie Burmistrza [...]. W myśl art. 16 § 1 K.p.a., decyzje od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. W tym samym przepisie ustawodawca przewidział możliwość wzruszenia tego rodzaju decyzji m. in. w drodze wznowienia postępowania zaznaczając, że może to nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Instytucję wznowienia postepowania administracyjnego regulują art. 145 i nast. K.p.a. W ich świetle, celem wznowienia jest ponowne rozpoznanie, a następnie rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, która zakończyła się decyzją zapadłą w postępowaniu zwykłym, dotkniętym wadliwością określoną enumeratywnie w art. 145 § 1 K.p.a. Co ważne, złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie wszczyna automatycznie postępowania w tym przedmiocie, a obliguje właściwy organ do przeprowadzenia czynności wstępnych przesądzających o ewentualnej dopuszczalności takiego wznowienia. Rolą organu, do którego wpłynął tego rodzaju wniosek jest więc zbadanie kwestii zachowania terminu na jego złożenie (określonego w art. 148 K.p.a.), tego, czy opiera się on na którejś z ustawowych przesłanek wznowienia (wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a.) oraz czy wniosek pochodzi od podmiotu, któremu można przypisać status strony. Jeśli ustalenie organu w zakresie którejś z tych trzech okoliczności będzie negatywne, wówczas zobligowany jest on do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 149 § 3 K.p.a. Przy czym, jeśli chodzi o brak przymiotu strony to odmowa wznowienia postępowania z tej przyczyny możliwa jest tylko wówczas, gdy brak ten ma charakter oczywisty, a zatem może zostać stwierdzony bez potrzeby czynienia w tym zakresie jakichś szczegółowych ustaleń. Pozytywna natomiast weryfikacja wskazanych wyżej okoliczności winna skutkować wydaniem przez organ postanowienia o wznowieniu danego postępowania. Akt ten, w myśl art. 149 § 2 K.p.a., stanowi z kolei podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Następnie, zgodnie z art. 151 § 1 K.p.a., organ zobowiązany jest do wydania decyzji o uchyleniu bądź odmowie uchylenia pierwotnej decyzji, względnie – w okolicznościach, o których mowa w art. 151 § 2 K.p.a. – do stwierdzenia wydania zakwestionowanej decyzji z naruszeniem prawa. Powyższe oznacza, że stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła i jakie z tego faktu wynikają skutki prawne dla rozstrzygnięcia sprawy może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 K.p.a. Innymi słowy, czynienie merytorycznych rozważań co do ewentualnego zaistnienia przesłanek wznowienia na etapie postępowania w przedmiocie wznowienia, a więc przed wydaniem postanowienia z art. 149 § 1 K.p.a. jest niedopuszczalne. Odmowa wznowienia postępowania odnosi się zatem do takich przypadków, gdy wymienione wcześniej przeszkody (tj. w zakresie terminu, przymiotu strony czy powołania ustawowej przesłanki wznowienia) są bardzo łatwe do zauważenia, a więc, kiedy ich stwierdzenie nie wymaga prowadzenia głębszych analiz czy uzyskania dodatkowych wyjaśnień. Tym samym, właściwa ocena przyczyn wznowienia konkretnego postępowania sądowego tzn. dotycząca tego, czy faktycznie one zaistniały i jaki miały wpływ na wydaną w sprawie, a kwestionowaną decyzję może nastąpić dopiero na kolejnym etapie, będącym skutkiem złożonego wniosku o wznowienie tj. następującym już po wydaniu postanowienia, którego podstawę stanowi art. 149 § 3 K.p.a. W sprawie niniejszej tymczasem, rozpoznające ją organy ewidentnie nie zastosowały się do opisanych wyżej reguł rządzących instytucją wznowienia postępowania. Burmistrz [...], kwestionowanym postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., odmówił bowiem wznowienia postępowania zakończonego jego decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, dokonując równocześnie w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia merytorycznej oceny wskazanych przez wnioskodawców przesłanek wznowienia. Jak już wyżej zwrócono uwagę, Burmistrz w sposób obszerny odniósł się do kwestii wymogu przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację zaplanowanej przez niego inwestycji. Przedstawił w tym zakresie stosowne przepisy prawa, jak też odwołał się do orzecznictwa sądowego. W wyniku przeprowadzonej oceny stwierdził zaś, że wskutek wznowienia postępowania mogłaby zapaść tylko decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Postanowienie organu I instancji zaaprobowało SKO utrzymując go w mocy i ponawiając w uzasadnieniu swojego postanowienia z [...] lutego 2019 r. argumentację Burmistrza. Tymczasem, tego rodzaju działania winny mieć miejsce dopiero jako następstwo wydanego postanowienia o wznowieniu postępowania. Wskazane czynności organów stanowiły niewątpliwe uchybienie art. 149 § 3 K.p.a., co musiało skutkować uchyleniem kwestionowanych w sprawie postanowień w celu wydania przez Burmistrza [...] postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego jego decyzją z dnia [...] września 2017 r. (oczywiście w razie oceny spełnienia wszystkich wspomnianych wyżej przesłanek w tym zakresie), a następnie dopiero przeprowadzenia postępowania co do wskazanych przez wnioskodawców przyczyn wznowienia. Podstawę wyroku Sądu stanowił art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono natomiast w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. zaliczając do nich kwotę 200 zł tytułem wpisu od skargi.