II SA/Po 621/19

Dnia 15 stycznia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Walkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 roku sprawy ze skargi S. G. i D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę Dyrektor Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...], decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], ustalił opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej nr [...], jako własność p. D. G. i p. S. G. (dalej: skarżących) na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, położonej w [...] przy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów: obręb [...], arkusz mapy [...], działka nr [...], spowodowanego wybudowaniem kanalizacji sanitarnej w [...]. Organ orzekł, że do wniesienia ww. opłaty zobowiązani są skarżący a obowiązek ten powstaje po upływie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stała się ostateczna. Termin zapłaty upływa 30. dnia od dnia, w którym niniejsza decyzja stała się ostateczna. Opłatę należy wpłacić na wskazany w decyzji rachunek bankowy a do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie opłaty adiacenckiej stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego. Organ stwierdził nadto, że wysokość opłaty adiacenckiej ustalona w decyzji podlega waloryzacji począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wydana została decyzja, do pierwszego dnia miesiąca, w którym powstał obowiązek zapłaty. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na wniosek [...] S.A. z siedzibą w [...] Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie kanalizacji sanitarnej wraz z niezbędną infrastrukturą, kanalizacji kablowej dla światłowodów oraz przebudowie kolidujących uzbrojeń istniejących na terenie [...] przewidzianej do realizacji na: części działek nr [...] oraz [...] z arkusza mapy [...] obrębu [...], działkach nr [...] z arkusza mapy [...], nr [...] z arkusza mapy [...] części działek nr [...] i [...] z arkusza mapy [...] obrębu [...], oraz umorzył postępowanie w zakresie części działek nr [...] i [...] z arkusza mapy [...], działki nr [...] z arkusza mapy [...] obrębu [...], położonych w [...] w [...], dla których obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w [...]". Następnie Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę (między innymi na działce nr [...] stanowiącej fragment drogi publicznej - [...]). W dniu [...] listopada 2015 r. [...] S.A. zawiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] w trybie przepisu art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) o zakończeniu budowy. Zawiadomienie zostało przyjęte bez sprzeciwu (pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2016 r.), a zatem do legalnego użytkowania sieci kanalizacji sanitarnej można było przystąpić w dniu [...] grudnia 2015 r. Organ wyjaśnił, że na podstawie informacji przekazanych przez inwestora, ustalono że inwestycja została zrealizowana z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej. Na podstawie materiałów nadesłanych przez [...] S.A. jako inwestora oraz przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w rozumieniu przepisów ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 1152) oraz jako podmiot właściwy, o którym mowa w art. 148b ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustalono, że warunki do podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacji sanitarnej w [...] stworzono skarżącym jako właścicielom na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, w dniu [...] grudnia 2015 r., nieruchomości położonej w [...] przy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów: obręb [...], arkusz mapy [...], działka nr [...] o powierzchni [...] m2, zapisanej w księdze wieczystej nr [...] Na podstawie mapy zasadniczej ustalono, że sieć kanalizacji sanitarnej ks [...] w [...] została doprowadzona do nieruchomości. Z ustaleń organu wynika, że z inicjatywy Społecznego Komitetu [...] w osiedlach [...] w [...] w latach 1992-2005 realizowano inwestycje polegające na budowie kanalizacji sanitarnej z dobrowolnych składek pochodzących od właścicieli nieruchomości. Pozyskane środki zostały wykorzystane na budowę kanalizacji sanitarnej realizowanej przez Społeczny Komitet. Inwestycja będąca przedmiotem niniejszego postępowania została zrealizowana przez [...] S.A. z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej. W ocenie organu, rzeczoznawca na podstawie analizy lokalnego rynku nieruchomości, w sposób logiczny i wiarygodny wykazał w ramach wyznaczonych przepisami prawa kompetencji, że na skutek stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej kanalizacji sanitarnej, nastąpił wzrost wartości nieruchomości. W wyniku dokonanej weryfikacji i oceny stwierdzono, że operat szacunkowy został sporządzony zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami i zasadami. Operat jest logiczny, spójny i kompletny. W tych okolicznościach przyjęto go jako dowód w sprawie. Na jego podstawie ustalono, że wartość nieruchomości położonej przy [...], przed wybudowaniem sieci kanalizacji sanitarnej wynosiła [...] zł, a po jej wybudowaniu wynosi [...] zł, czyli w wyniku wybudowania sieci kanalizacji sanitarnej wzrosła o [...] zł. W uchwale nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. Rada Miasta [...] uchwaliła, że opłata adiacencka stanowi 50% różnicy wartości nieruchomości przed i po wybudowaniu urządzeń infrastruktury technicznej. Zgodnie z powołaną uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., opłata adiacencka stanowi 50% kwoty [...]zł, o którą wzrosła wartość nieruchomości w wyniku budowy sieci kanalizacji sanitarnej, a zatem wynosi [...] zł. Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. skarżący wnieśli odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie w całości ponieważ w sposób nieuzasadniony i niesprawiedliwy nakłada na nich opłatę finansową, naruszając zasady sprawiedliwości społecznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości, ustaliło opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w [...], przy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów: obręb [...], ark. mapy [...], działka [...], zapisanej w księdze wieczystej nr [...] jako współwłasność skarżących, spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej - sieci kanalizacji sanitarnej w [...] i zobowiązało skarżących do uiszczenia ww. opłaty. W uzasadnieniu wydanej decyzji Kolegium wskazało, że nie jest uprawnione do oceny polityki Miasta [...] w zakresie wymierzania mieszkańcom opłat w zróżnicowanej wysokości lub rezygnacji z jej ustalania wobec niektórych właścicieli nieruchomości. Jak również organ odwoławczy w niniejszej sprawie, nie może badać/kwestionować stawki opłaty ustalonej uchwałą organu stanowiącego Miasta [...], albowiem jest to kwestia zastrzeżona do wyłącznej kompetencji rady miejskiej. Z kolei uprzedzenie właścicieli nieruchomości przed przystąpieniem do realizacji inwestycji o możliwości ustalenia opłat adiacenckich nie było obowiązkiem inwestora. Przede wszystkim jednak, uprzednia wiedza co do możliwych kwot opłat związanych ze wzrostem wartości nieruchomości nie jest przesłanką warunkującą wszczęcie postępowania i ustalenie opłaty. Organ odwoławczy wskazał, że uwzględnił poniesione i udokumentowane przez skarżących nakłady w postaci dobrowolnej wpłaty na rzecz społecznego komitetu, zwłaszcza, że Urząd Miasta [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2018 roku potwierdził, że ze środków Społecznego Komitetu [...] były realizowane fragmenty sieci m. in. w ul S.. Rozliczenie wykazanych nakładów nastąpiło na podstawie przepisu art. 148 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami i kwota [...]zł została zaliczona na poczet ustalonej opłaty. Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r., skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję organu odwoławczego, wskazując że w odwołaniu podnosili fakt, że w latach 90-tych powstał na [...] Społeczny Komitet [...] w osiedlach [...]. Jako mieszkańcy osiedla skarżący wnosili wpłaty na rzecz tego Komitetu. W załączeniu do pisma z [...] grudnia 2018 r. przekazali kopię potwierdzenia jednej z wpłat na rzecz tego Komitetu oraz oświadczenie, że skarżący jest uczestnikiem Społecznego Komitetu [...] (potwierdzone za zgodność z oryginałem). Skarżący wskazali, że z ich wpłat w latach wcześniejszych zrealizowano m. in. budowę kanalizacji w innych częściach osiedla, a mieszkańcy tamtej części osiedla nie zostali obciążeni opłatami adiacenckimi. Takie nierówne potraktowanie mieszkańców jednego osiedla, budzi ich sprzeciw, ponieważ jest niesprawiedliwe społecznie. Skarżący nie akceptują sytuacji, że z ich wpłat została wybudowana kanalizacja dla innych użytkowników, którzy dzięki temu nie ponosili opłat adiacenckich, a za kanalizację wybudowaną w ich ulicy mają ponosić wysokie opłaty. Skarżący zaznaczyli, że w podobnym okresie jak budowa kanalizacji na [...] miała miejsce również budowa kanalizacji dla mieszkańców [...]. Mieszkańcy [...], którzy udokumentowali wnoszone wpłaty na Społeczny Komitet [...] na [...], nie zostali obciążeni opłatą adiacencką. Jest to kolejny fakt, potwierdzający nierówne traktowanie mieszkańców miasta [...]. Nadto, skarżący wskazali, że na etapie zbierania wstępnej zgody na prowadzenie inwestycji budowy kanalizacji na [...], nigdy nie została im przekazana informacja, że Władze Miasta będą się domagały zwrotu nakładów w formie opłat adiacenckich. Pracownicy zbierający podpisy informowali wtedy, że żądnych kosztów, ani opłat tytułem budowy kanalizacji mieszkańcy nie będą ponosić. Skarżący wskazali, że w toku postępowania wymaga się partycypowania przez nich w kosztach budowy kanalizacji w formie opłaty adiacenckiej, co oznacza, że poprzez to będą uczestniczyć w nakładach na budowę kanalizacji. Nakłady inwestycyjne, poprzez amortyzację są wliczane w koszty [...] S.A. i stanowią podstawę ustalenia ceny za odprowadzenie m3 ścieków. Czy mieszkańcy [...] którzy poniosą opłaty adiacenckie i będą przez to partycypować w nakładach na budowę kanalizacji, będą mieli niższą cenę za odprowadzenie ścieków? Jeżeli nie, to będą podwójnie ponosić koszty wybudowania kanalizacji (poprzez opłatę adiacencką i poprzez amortyzację wliczaną w cenę za odprowadzenie ścieków), a w ich przypadku nawet trzykrotnie, ponieważ jeszcze dodatkowo poprzez wniesienie opłaty na Społeczny Komitet [...] w osiedlach [...]. Wybudowana kanalizacja jest wykorzystywana przez [...] S.A. do prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej w tym przypadku na odprowadzaniu ścieków, za co użytkownicy płacą określoną cenę za m3 ścieków. Dlaczego jako mieszkańcy Osiedla, mają partycypować w kosztach budowy urządzeń stanowiących majątek Spółki i wykorzystywanych przez Spółkę do prowadzenia dochodowej działalności gospodarczej? Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nie odniosło się do faktu, iż majątek, w kosztach budowy którego mają partycypować, firma [...] S.A. wykorzystuje do prowadzenia dochodowej działalności gospodarczej. Odnosząc się do zaliczenia wpłaty w kwocie [...]zł skarżący wskazali, że nie została ona w żaden sposób zrewaloryzowana. Przeciętne miesięczne wynagrodzenie w lipcu 2001 r. wynosiło [...] zł, co oznacza, że wniesiona wpłata stanowiła 22,86% tego wynagrodzenia. Przeciętne miesięczne wynagrodzenie w marcu 2019 r. wynosiło [...] zł, co oznacza, że wpłata [...] zł z 2001 r., po przeliczeniu w relacji do poziomu wynagrodzenia, stanowi zrewaloryzowaną kwotę w wysokości [...] zł. Wpłata z 2001 r. może być rewaloryzowana innymi metodami (np. wskaźnikiem inflacji), ale niewątpliwie nie może być pozostawiona w kwocie nominalnej. Nadto, skarżący wskazali, że w skoro Urząd Miasta [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. potwierdził, że ze środków Społecznego Komitetu [...] w [...] były realizowane fragmenty sieci m.in. w [...] i powinno to wykluczyć obowiązek wnoszenia przez mieszkańców opłaty adiacenckiej. Pismem z dnia [...] lipca 2019 r., wniesionym w odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. W rozpoznawanej sprawie sporem objęte jest nałożenie na skarżących opłaty adiacenckiej w związku z budową sieci kanalizacji sanitarnej. Zgodnie z art. 143 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 z późn. zm., dalej: u.g.n.), przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do nieruchomości bez względu na ich rodzaj i położenie, jeżeli urządzenia infrastruktury technicznej zostały wybudowane z udziałem środków Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi, z wyłączeniem nieruchomości przeznaczonych w planie miejscowym na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne. Przepis art. 92 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Jak wskazuje art. 144 ust. 1 u.g.n., właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich. Zgodnie z art. 145 ust. 1 i 2 u.g.n., wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi, jeżeli w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 146 ust. 2. Do ustalenia opłaty przyjmuje się stawkę procentową określoną w uchwale rady gminy obowiązującą w dniu, w którym stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo w dniu stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Zgodnie a art. 146 ust. 1, 1a, 2 u.g.n. i 3, ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej. Ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości. Wysokość opłaty adiacenckiej wynosi nie więcej niż 50% różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały. Wartość nieruchomości według stanu przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu określa się według cen na dzień, w którym stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo na dzień stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Z art. 148 ust. 1, 2, 3 i 4 u.g.n. wynika, że obowiązek wnoszenia opłaty adiacenckiej powstaje po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu opłaty stała się ostateczna. W przypadku rozłożenia opłaty na raty obowiązek ten dotyczy wpłacenia pierwszej raty. Do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie opłaty adiacenckiej stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego. Wysokość opłaty adiacenckiej ustalona w decyzji podlega waloryzacji począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wydana została decyzja, do pierwszego dnia miesiąca, w którym powstał obowiązek zapłaty. Na poczet opłaty adiacenckiej zalicza się wartość świadczeń pieniężnych wniesionych przez właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości na rzecz budowy poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. Zgodnie a rt. 148b ust. 1 u.g.n., ustalenie, że zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej albo warunki do korzystania z wybudowanej drogi, następuje na podstawie odrębnych przepisów. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki nałożenia na skarżących opłaty adiacenckiej. W pierwszej bowiem kolejności, wskazać należy, że z ustaleń organu wynika, że urządzenia infrastruktury technicznej w postaci sieci kanalizacji sanitarnej, zostały zrealizowane z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej. Okoliczność, na którą powołują się skarżący, że budowę współfinansowali także mieszkańcy, nie powoduje, że opłata jest nienależna. Zgodnie więc z art. 144 ust. 1 u.g.n., skarżący winni uiścić na rzecz gminy opłatę adiacencką. Zwrócić również należy uwagę, że opłata została ustalona w przewidzianym przepisami terminie, tj. postępowanie w tym przedmiocie wszczęto w terminie 3 lat po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej (art. 145 u.g.n.). Słusznie też organ obszernie wyjaśnił, że terminem w którym stworzono w sprawie warunki podłączenia nieruchomości skarżących do sieci kanalizacji sanitarnej był dzień [...] grudnia 2015 r. Jak bowiem wskazano, z akt sprawy wynika, że dnia [...] listopada 2015 r. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] został zawiadomiony o zakończeniu budowy kanalizacji sanitarnej. Zawiadomienie zostało przyjęte bez sprzeciwu. Do legalnego użytkowania sieci kanalizacji sanitarnej można było przystąpić [...] grudnia 2015 r. i to właśnie ten dzień należy uznać za dzień stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości skarżących do sieci. Nie budzi wątpliwości także okoliczność, że w wyżej wymienionej dacie obowiązywała uchwała Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej, w wysokości 50 % wzrostu wartości nieruchomości. W sprawie nie jest kwestionowany również sposób ustalenia wysokości należnej opłaty. Operat szacunkowy na okoliczność wartości nieruchomości według stanu przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu określono na podstawie opinii w postaci operatu szacunkowego z dnia [...] sierpnia 2018 r. sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego A. J.. Po przeanalizowaniu operatu, zgodzić się należy z ustaleniami organu, że jest on opracowaniem rzetelnym, sporządzonym zgodnie z przepisami oraz zasadami sztuki. Wycena poparta została obszernym uzasadnieniem wyboru metodologii oraz należytą analizą właściwego rynku nieruchomości. Przedłożony w sprawie operat szacunkowy jest wyczerpujący i nie zawiera błędów. Rzeczoznawca prawidłowo przeanalizował stan prawny i faktyczny wycenianej nieruchomości. Operat odpowiada ustawowym wymogom, a nadto dowodzi, iż nastąpił wzrost wartości nieruchomości w wyniku stworzenia warunków do korzystania z sieci kanalizacyjnej. Operat stanowi dowód w sprawie. Opłata adiacencka została w sprawie ustalona w wysokości 50 % wzrostu wartości nieruchomości skarżących, zgodnie ze sporządzonym na tą okoliczność operatem szacunkowym i ww. uchwałą, po uwzględnieniu wykazanych przez skarżących nakładów na budowę sieci kanalizacyjnej. Zarzuty podnoszone przez skarżących nie mogą zostać uwzględnione. Przede wszystkim, wskazać należy, że Sąd nie może odnosić się do sytuacji innych mieszkańców, którzy zgodnie z twierdzeniami skarżących, nie zostali obciążeni opłatami. Na skarżących opłata ta została nałożona zgodnie z obowiązującymi przepisami. Okoliczność, czy gmina realizuje swoje uprawnienia także co do innych osób leży w jej gestii. Sąd może jedynie ocenić pod względem legalności indywidualną sprawę, przedstawioną mu na wniosek skarżących. Bez znaczenia jest także podnoszona przez skarżących okoliczność, że byli poinformowani, że nie będą ponosić żadnych kosztów związanych z budową kanalizacji. Konieczność wniesienia opłat adiacenckich regulowana jest bowiem przez przepisy powszechnie obowiązującego prawa. Nie sposób zwolnić się z tego obowiązku powołując się na oświadczenia, które miały być składane skarżącym, a które nie zostały wyrażone w odpowiedniej formie. Nie może być również uznane za skuteczne twierdzenie skarżących, że nakłady inwestycyjne [...] S.A., poprzez amortyzację, są wliczane w koszty spółki i stanowią podstawę ustalenia ceny jej usług. Nie jest bowiem przedmiotem sprawy analizowanie sposobu ustalenia cen usług spółki. Przepisy o opłacie adiacenckiej wynikają z ustawy i gospodarce nieruchomościami i nie mają związku z kosztem usług świadczonych za pomocą wybudowanej infrastruktury. Opłata ta wynika jedynie ze wzrostu wartości nieruchomości. Ustalona przez organ I instancji opłata adiacencka nie uwzględniała w ogóle poniesionych przez skarżących kosztów. Skarżący załączyli do złożonego odwołania dowód uiszczenia kwoty [...]zł na rzecz Społecznego Komitetu [...] w [...] i o tę kwotę prawidłowo umniejszono naliczoną w sprawie opłatę w II instancji. Skarżący wprawdzie w odwołaniu i skardze twierdzili, że dokonywali większej ilości wpłat, jednak nie przedstawili dowodów ich uiszczenia, ani nie określili kwoty, jaka miałaby stanowić ich sumę. Co więcej, skarżący przed sądem wprost stwierdził, że nie jest w stanie określić wysokości wpłat innych niż wykazane [...] zł (k.32 akt sądowych) W ocenie Sądu, nie sposób także uznać, że istnieją podstawy do waloryzacji poczynionych przez skarżących nakładów. Zgodnie z art. 148 ust. 4 u.g.n., na poczet opłaty adiacenckiej zalicza się wartość świadczeń pieniężnych wniesionych przez właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości na rzecz budowy poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. Podkreślania wymaga, że przepis ten (w obecnie obowiązującym brzmieniu) dotyczy wyłącznie nakładów w formie świadczeń pieniężnych. Wprawdzie ustawodawca nie posługuje się tu określeniem "kwota świadczeń pieniężnych", a mówi o "wartości świadczeń pieniężnych", jednak nie tworzy jednocześnie żadnej podstawy do ich waloryzacji. Wobec powyższego, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a wywiedziona skarga okazała się bezzasadna. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało ja oddalić.