II SA/Kr 1265/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędziowie : WSA Joanna Człowiekowska WSA Paweł Darmoń Protokolant : referent sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego skargę oddala. Burmistrz Miasta i Gminy M. decyzją z dnia 26 października 2018r., nr: [...] orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z wniosku Firma A w W. dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej o numerze [...], planowanej w miejscowości B. na działce nr [...], gmina M. woj. [...]. W uzasadnieniu wskazano, iż teren inwestycji nie jest objęty postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zamierzenie budowlane stanowi inwestycję celu publicznego, co wynika z treści przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, a w szczególności jej art. 6 pkt 1 oraz jest przedsięwzięciem, które nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W toku postępowania dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym planuje się realizację inwestycji. Projekt decyzji sporządziła osoba wpisana na listę Okręgowej Izby Architektów. W toku postępowania uzyskano niezbędne opinie. Wskazano, iż decyzja nie narusza interesów prawnych osób trzecich i nie stoi w sprzeczności z przepisami odrębnymi. Przypomniano też, iż poprzednią wydaną w tej sprawie decyzją z dnia 12 kwietnia 2018 r. orzeczono o odmowie [...], została ona jednak uchylona przez SKO na mocy decyzji z dnia 18 czerwca 2018 r. Po rozpoznaniu odwołania J. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 sierpnia 2019 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia SKO powołało art. 50, art. 53, art. 54, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. 1945 tj.) w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2018 r, 2204) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w aktach sprawy brak było informacji na temat właścicieli okolicznych nieruchomości. Kolegium pismem z dnia 4 lipca 2019 r. wezwało J. M. do wykazania interesu prawnego w niniejszej sprawie. Pismem z dnia 23 lipca 2019 r. odwołujący wskazał, iż jest właścicielem działki nr [...] bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji - na dowód czego przedłożył wypis z ewidencji gruntów. Następnie Kolegium wezwało organ I instancji o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez nadesłanie do Kolegium wypisów z rejestrów gruntów nieruchomości, na które będzie oddziaływać przedmiotowe zamierzenie budowlane. Dokumenty te wpłynęły do SKO dnia 20 sierpnia 2019r. Dalej przywołano przepisy art. 6 oraz art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazano, że w doktrynie zwraca się uwagę - a Kolegium podziela w zupełności ten pogląd - że pojęcie inwestycji celu publicznego jest w swojej istocie oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym czy funkcjonalnym. Inwestycję tego typu stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. Zamierzenie objęte postępowaniem z punktu widzenia powyższej regulacji należy zakwalifikować do kategorii inwestycji celu publicznego, nawet jeżeli służyć będzie stosunkowo wąskiej grupie członków wspólnoty lokalnej (gminnej). Kolegium Odwoławcze obowiązane jest z urzędu dokonać oceny zaskarżonej decyzji, jak również prawidłowości prowadzonego postępowania, niezależnie od treści zarzutów odwołania. Projekt decyzji sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów, a w toku postępowania sporządzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Oczywistym jest, że tego rodzaju analiza odbiega pod względem formalnym od analizy architektoniczno - urbanistycznej sporządzanej na potrzeby ustalenia warunków zabudowy, niemniej jednak należy podkreślić, że w niniejszej sprawie dokonano oceny zarówno stanu faktycznego oraz prawnego. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja nie narusza art. 1, art. 6 pkt 2 oraz art., 54 i art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie podkreślić należy, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz do inwestycji, dla których sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko może być wymagane. Inwestor do wniosku przedłożył szczegółowe opracowanie jakim jest kwalifikacja przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących szczegółowo oddziaływać na środowisko. Nadto w aktach sprawy zalega analiza rozkładu pół elektromagnetycznych, z której również wynika, iż instalacja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi. Ustosunkowując się do twierdzeń odwołującego podkreślić należy, że to jedynie inwestor określa we wniosku zakres i przebieg przyszłej inwestycji. Organy administracji publicznej, tj. Burmistrz Miasta i Gminy M. oraz orzekające w drugiej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze są związane tym wnioskiem i nie mają tytułu do jego modyfikacji. Ponadto należy zauważyć, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w tym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczania cudzych praw do nieruchomości. Wskazana powyżej zasada nienaruszania cudzych praw związanych z nieruchomością, wynika również z istoty decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odzwierciedla to przepis art. 52 ustawy określający wymogi formalne wniosku, który nie wymaga przedłożenia jakiegokolwiek dokumentu dotyczącego wykazania praw do nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt. 2 Prawa budowlanego inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę zobowiązany jest złożyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - powyższe stanowi warunek sine qua non dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej Kolegium wyjaśniło, iż jednym z pierwszych i podstawowych obowiązków organu, który prowadzi postępowanie, jest ustalenie i zawiadomienie wszystkich stron o jego wszczęciu (art. 61 § 4 k.p.a.). W sprawie, której przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego przymiot strony przysługuje osobom uprawnionym w stosunku do nieruchomości, na której ma być lokalizowana inwestycja oraz na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji. Jest to o tyle istotne, gdyż zgodnie z dyspozycją art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Natomiast inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. W badanej sprawie Organ I instancji dokonał wszelkich niezbędnych obwieszczeń w sposób prawidłowy tj. poprzez ich wywieszenie na tablicy ogłoszeń urzędu miasta, zamieszczeniem na BIP oraz zamieszczeniem informacji w prasie lokalnej (dowody w aktach sprawy). Natomiast zarówno właściciel działki, jak i Inwestor byli informowani o wszelkich czynnościach poprzez pisma. Poprzednio rozpatrując sprawę, również nie kwestionowano powyższego sposobu doręczenia pism stronom postępowania. W tym stanie faktycznym, Kolegium nie widzi podstaw do stwierdzenia, iż w prowadzonym postępowaniu doszło do uchybienia art. 28 k.p.a.. Jakkolwiek inwestycja zlokalizowana będzie jedynie na niewielkim fragmencie działki nr [...], to organ I instancji w wyrzeczeniu decyzji wskazał całą powyższą działkę jako teren inwestycji. Z akt sprawy, załącznika graficznego decyzji oraz samej treści wniosku, niewątpliwie wynika, że terenem inwestycji ograniczać się będzie to jej niewielkiej części - co zostało wyraźnie oznaczane na mapach znajdujących się w materiale dowodowym oraz załączniku graficznym decyzji. Powyższe uchybienia nie wpływa więc na prawidłowość rozstrzygnięcia opisanego na wstępie. Podsumowując, zaskarżona decyzja jest zgodna z regulacją ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również z regulacją ustaw szczególnych, a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające uwzględnia wymogi procedury administracyjnej. W szczególności zrealizowana jest zasada prawdy obiektywnej (art. 7 w związku z art. 77 k.p.a.). Brak jest również jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że zaskarżona decyzja Organu I instancji narusza art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., ponieważ decyzja ta została w sposób prawidłowy uzasadniona, zarówno pod względem prawnym, jak i weryfikacji stanu faktycznego. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. M., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: < art 138 § 1 pkt.1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Burmistrza MiG M. z dnia 26 października 2018 r. wydanej w następstwie postępowania prowadzonego z naruszeniem przepisów go regulujących w szczególności zasad ogólnych postępowania wyrażonych w przepisie art. 6, 7 8, 9, 10 w zw. z art. 28, 107 § 3 k.p.a. skutkujących naruszeniem praworządności, brakiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, naruszeniem zasady informowania stron o wszelkich okolicznościach faktycznych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, niezapewnieniem wszystkim stronom postępowania czynnego w nim udziału w każdym jego stadium, brakiem wskazania kryteriów stanowiących podstawę ustalenia kręgu stron postępowania, < art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo iż organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania odpowiadających w swej istocie przesłance wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Skarżący zwrócił uwagę, że składając odwołanie od decyzji organu I instancji zarzucił prowadzonemu przed nim postępowaniu między innymi brak precyzyjnego ustalenia kręgu stron, co jednocześnie wywołuje naruszenie zasady informowania stron. Samorządowe Kolegium Odwoławcze musiało podzielić ten zarzut, skoro uzależniło jego rozpoznanie od wykazania przez skarżącego interesu prawnego uzasadniającego przyznanie mu statusu strony w postępowaniu odwoławczym, co skarżący uczynił przesyłając stosowny wypis z rejestru gruntów. Wprawdzie organ odwoławczy jest uprawniony do przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, jak również do zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi pierwszej instancji jednak uzyskanie przez skarżącego statusu strony dopiero na etapie postępowania odwoławczego nie mogło zostać naprawione korzystając z dyspozycji art. 136 k.p.a. gdyż godziłoby w zasadę dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej zwanej p.p.s.a. - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sądu kontroli w niniejszej sprawie była ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy M. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zarzuty skargi dotyczą naruszenia przepisów postępowania i nie są uzasadnione. Nieuzasadniony jest zarzut "niezapewnieniem wszystkim stronom postępowania czynnego w nim udziału w każdym jego stadium, brakiem wskazania kryteriów stanowiących podstawę ustalenia kręgu stron postępowania" oraz nieuchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu I Instancji pomimo iż "organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania odpowiadających w swej istocie przesłance wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a." W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 49 ust. 1 Kpa, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Takim przepisem szczególnym jest art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Zgodnie zatem z powyższymi regulacjami, organ I Instancji dokonywał zawiadomień pisemnych wyłącznie wobec inwestora oraz właściciela działki, na której zlokalizowana będzie planowana inwestycja. W pozostałym zakresie organ dokonywał obwieszczeń, na co dowody znajdują się w aktach sprawy (wydruki Gazety M. oraz stron BIP UMiG M.). Obwieszczenia te były skuteczne, skoro w dniu 6 września 2018 r. w siedzibie organu I Instancji akta przeglądały trzy osoby: J. Ż., M. M. oraz M. L. (notatka służbowa k. 121). Procedura administracyjna nie przewiduje jakiegokolwiek odrębnego aktu administracyjnego, na podstawie którego organ uznaje określoną osobę lub osoby za strony postępowania. Okoliczność tę weryfikuje najczęściej organ II Instancji rozpoznając złożone odwołanie i wówczas jeżeli uznaje, że odwołującemu nie przysługuje przymiot strony postępowania – postępowanie umarza. W typowym postępowaniu administracyjnym, gdzie zawiadomienie wszystkich stron następuje w formie pisemnej, organ I Instancji we wstępnej fazie postępowania najczęściej sporządza stosowny wykaz, kierując się przepisami prawa oraz dowodami w postaci np. wypisów z rejestru gruntów. Musi bowiem na wstępie ustalić, komu i na jaki adres budzie doręczał pisma w sprawie. Natomiast w przypadku takim jak niniejszy – gdy pisemną formę zawiadomień przepis przewiduje tylko dla inwestora i właściciela – katalog stron postępowania nie został przez organ I Instancji nawet nieformalnie ustalony. Dopiero złożenie odwołania przez skarżącego spowodowało, że organ II Instancji był zobowiązany zweryfikować, czy rzeczywiście odwołujący ma interes prawny w rozumieniu art. 28 Kpa do uczestniczenia w postępowaniu, w tym do kwestionowania w drodze odwołania decyzji organu I Instancji. Organ odwoławczy prawidłowo wezwał skarżącego o wykazanie interesu prawnego we wniesieniu odwołania czyli interesu prawego powodującego, że przysługuje mu przymiot strony postępowania. J. M. w piśmie z dnia skierowanym do SKO w K. wskazał i wykazał, że jest właściciel sąsiedniej nieruchomości. W tej sytuacji organ odwoławczy prawidłowo uznał, że przysługuje mu przymiot strony i rozpoznał jego dowołanie. Nie jest zatem prawdą, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym – skutecznie złożył bowiem odwołanie, które zostało rozpoznane. Jak wynika z akt sprawy nie było także żadnych przeszkód, aby skarżący mógł na każdym etapie postępowania zapoznać się z aktami sprawy i składać ewentualne pisma, wnioski itp. Nadto przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., do której zmierza argumentacja zarzutu, może skutecznie podnieść tylko osoba, której ona bezpośrednio dotyczy. Innymi słowy, skarżący może podnosić ten zarzut tylko we własnym imieniu, a nie w imieniu innych osób. Dodać przy tym należy, że zgodnie z jednolitym stanowiskiem sądów administracyjnych, w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 Kpa, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Takich okoliczności skarżący nie wskazał. Zatem sam fakt, że organ I Instancji nie sporządził wykazu stron postępowania, a brak ten sanował organ II Instancji nie jest uchybieniem postępowania które miałoby wpływ na wynik sprawy Dalej wyjaśnić należy, że takie działanie jakie podjął w sprawie niniejszej organ II Instancji tj. wezwanie skarżącego o wykazanie interesu prawnego we wniesieniu odwołania, a szerzej w przysługiwaniu mu przymiotu strony postępowania nie jest – jak chce tego skarżący - naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego obejmuje dwa istotne elementy, a mianowicie obowiązek uzasadniania swoich rozstrzygnięć przez organy władzy publicznej oraz prawo do zaskarżania przez strony i uczestników postępowania rozstrzygnięć wydanych w pierwszej instancji, zagwarantowane w art. 78 Konstytucji RP (por. wyrok TK z 14.06.2006 r., K 53/05, OTK-A 2006/6, poz. 66). Zgodnie z art. 78 Konstytucji RP każda strona ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Podkreślić także należy, że regulacja art. 138 § 2 k.p.a. stanowi wyjątek od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), zgodnie z którą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. W sytuacji, gdy nie ma przeszkód do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej i zakończenia jej merytoryczną decyzją drugoinstancyjną, niedopuszczalne - jako niezgodne z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - jest podejmowanie decyzji kasacyjnej, tj. decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Wniesione odwołanie przenosi na organ II instancji ciężar ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej. Postępowanie odwoławcze nie ogranicza się jedynie do kontroli decyzji I instancji i rozpoznania samego odwołania. (tak NSA w wyroku z dnia 8 lutego 2018 r. sygn. II OSK 1942/17). Zarzuty skargi nie znajdują zatem uzasadnionych podstaw. Kontrolując sprawę z urzędu Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń przepisów postępowania ani prawa materialnego, które miałyby lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.). Zgodnie z art. 50 ust. 1 tej ustawy, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w razie braku planu miejscowego - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika przy tym z art. 2 pkt 5 przez wyrażenie "inwestycja celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizacje celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomości. Przytoczona wyżej definicja "inwestycji celu publicznego" wskazuje na dwie cechy tego pojęcia. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50-58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak słusznie zauważa Z Niewiadomski w Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2006 r. - inwestycja ma znaczenie lokalne lub ponadlokalne gdy ma realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa. Zawsze więc inwestycja celu publicznego nakierunkowania będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na wykazanie, że jego realizacja nie stanowi tylko zaspokojenia interesu prywatnego (indywidualnego czy choćby zbiorowego) a organ okoliczność tę winien zweryfikować. Zwrócić tu należy uwagę na fakt, iż ustawodawca przewidział dwa rodzaje aktów administracyjnych związanych z lokalizacją zamierzenia inwestycyjnego i określeniem warunków dla tego przedsięwzięcia tj. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego - stosowanych alternatywnie w zależności od sytuacji prawnej zamierzenia inwestycyjnego. Z uwagi na węższe zdefiniowanie pojęcia inwestycja celu publicznego ale także skutki jakie wskazane wyżej alternatywne akty administracyjne wywołują bądź mogą wywoływać (możliwość wywłaszczenia w oparciu o decyzję o lokalizację celu publicznego), regułą powinno być wydawanie decyzji o warunkach zabudowy. Wydawanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi wyjątek, którego nie wolno domniemywać. Przeciwnie, dla objęcia inwestycji zakresem stosowania przepisów dotyczących tej decyzji (lokalizacyjnej), należy udowodnić, że inwestycja ta spełnia wskazane wyżej przesłanki tj. że jest przedsięwzięciem które można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości), oraz że stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Niespełnienie którejkolwiek z dwóch wyżej wskazanych przesłanek skutkować musi przyjęciem, iż nie mamy do czynienia z inwencją celu publicznego a do określenia warunków tego przedsięwzięcia właściwym jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, albowiem budowa urządzeń i obiektów łączności publicznej wymieniona został pośród celów publicznych w art. 6 pkt. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a stacja taka jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej rozumianej jako większa całość, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Wobec powyższego wydanie dla zamierzonej inwestycji decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego było uzasadnione. Jak zasadnie wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 10 sierpnia 2017 r. II SA/Po 317/17 wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego konieczne jest przede wszystkim zweryfikowanie wniosku inwestora pod względem zgodności z wymogami określonymi w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dokonanie zawiadomień, o jakich mowa w art. 53 ust. 1 ustawy, przeprowadzenie analizy opisanej w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz uzyskanie uzgodnień wymienionych w art. 53 ust. 4 ustawy. W niniejszej sprawie wniosek inwestora był kompletny, a jak słusznie wskazuje Kolegium, organ wnioskiem tym jest związany i nie ma żadnych możliwości aby go modyfikować. Wobec powyższego skarga jako bezzasadna została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.