II SA/Wa 1134/19

Dnia 20 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1134/19 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie ponownego ustalenia i wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy postanawia uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1134/19, poprzez dodanie w sentencji wyroku rozstrzygnięcia w zakresie kosztów postępowania w brzmieniu: "zasądza od Komendanta Głównego Straży Granicznej na rzecz skarżącego – M. K. kwotę 497 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania". Wyrokiem z dnia [...] listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę M. K. (dalej skarżący) złożoną na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], w przedmiocie ponownego ustalenia i wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, uchylając zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...]. Wspomniany wyrok wraz ze sporządzonym z urzędu uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] grudnia 2019 r. (por. zwrotne potwierdzenie odbioru w tej dacie, karta nr 51 akt). Pełnomocnik skarżącego we wniosku złożonym w dniu [...] grudnia 2019 r. zwrócił się do Sądu "o uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (157 § 2 p.p.s.a.), a zatem w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (157 § 3 p.p.s.a.). Należy podkreślić, że jeżeli wyrok nie podlega doręczeniu z urzędu (np. wyrok oddalający skargę), termin czternastodniowy na złożenie wniosku o uzupełnienie biegnie od ogłoszenia (wydania wyroku). Natomiast zgłoszenie przez stronę wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, co w rezultacie może prowadzić do doręczenia jej wyroku z uzasadnieniem, nie ma wpływu na sposób obliczania biegu terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, (red.) T. Woś, wyd. LexisNexis Warszawa 2011, str. 725). Z powyższej konstatacji wysnuć należy wniosek, że doręczenie z urzędu stronie postępowania sądowego odpisu wyroku – z uzasadnieniem – otwiera określony przepisem art. 157 § 1 p.p.s.a. termin do ewentualnego złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku. Wobec powyższego, zachowanie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wydanego w niniejszej sprawie wyroku nie budzi wątpliwości Sądu. W myśl art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W wydanym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 21 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę, nie orzekł o kosztach zastępstwa procesowego oraz zwrocie opłaty skarbowej, pomimo zawarcia w skardze żądania w tym zakresie, wobec czego wniosek o uzupełnienie wyroku uznać należy za uzasadniony. W tym stanie rzeczy Sąd postanowił jak w sentencji, na podstawie art. 157 § 2 p.p.s.a. oraz art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265).