II SA/Wr 757/19

Dnia 21 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis (spr.) Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant: specjalista Marta Klimczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi [...] z/s w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na posadowieniu konstrukcji stalowej oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] września 2019 r., (nr [...]), przywołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 30 ust. 6 oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186, ze zm.) Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] SA z siedzibą w [...], od decyzji Prezydenta [...] nr [...], z dnia [...] maja 2019 r.( [...]) – sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na posadowieniu konstrukcji stalowej przy u. [...] dz. Nr [...],[...], obręb [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na uzasadnienie wskazano, że w rozpoznawanej sprawie inwestor zamierza ustawić baner informacyjny – tablicę z blachy ocynkowanej o rozmiarach 125x250 cm, przytwierdzoną do konstrukcji wsporczej, stalowej za pomocą śrub. Konstrukcja ta będzie posadowiona na stalowych podporach, zabezpieczonych prefabrykowanymi stopami betonowymi. Organ wskazał na zasadę obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 p.b.), dodając, że w kolejnym artykule ustawy – art. 29 ustawodawca zawarł zamknięty katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z tego obowiązku. Dalej organ wskazuje, że w myśl art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu ale nie później niż przed upływem 180 dni od dni a rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Dalej organ wyjaśnia co należy rozumieć przez pojęcie "tymczasowy obiekt budowlany" w rozumieniu prawa budowlanego, a także że Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił iż katalog tymczasowych obiektów niezwiązanych z gruntem, w rozumieniu art. 3 pkt 5 ma charakter otwarty, co powoduje, że do tego typu obiektów będą się zaliczały także inne, w jego treści niewymienione, posiadające podobne właściwości. Doprowadziło to organ odwoławczy do konkluzji, że w toku postępowania należy przede wszystkim ustalić czy projektowany obiekt jest tymczasowym obiektem budowlanym. Organ tłumaczy, że NSA wyjaśnił także, iż "cecha tymczasowego związania z gruntem" sprowadza się do postawienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Ponadto o związaniu z gruntem decyduje to, czy wielkość, konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem (II OSK 1005/10). Dalej organ wyjaśnił, że, w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, okoliczność iż dane urządzenie jest przestawne i zawiera prefabrykowany fundament powierzchniowy nie oznacza jeszcze, że nie można przyjąć, że nie jest on trwale związany z gruntem, ponieważ w aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różny. Na koniec organ wskazuje, że nie podziela zarzutu odwołującej się strony, jakoby organ pierwszej instancji naruszył prawo materialne lub prawo procesowe mające wpływ na wynik postępowania . Organ podkreśla, że istotą sprawy jest kwalifikacja techniczna przedsięwzięcia i inne okoliczności nie mogą tu mieć znaczenia. W skardze na ostateczną decyzję w sprawie [...] S.A. z.s. w [...], działając przez pełnomocnika, wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, za zasądzeniem kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej. W skardze podniosła zarzuty naruszenia prawa materialnego, a to art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. Z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, polegające na bezprawnym przyjęciu, że tablica objęta zgłoszeniem nie jest tymczasowym obiektem budowlanym niepołączonym trwale z gruntem, w rozumieniu tych przepisów, a w konsekwencji bezpodstawne uznanie, że w sprawie tej nie ma zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych. Dalej strona skarżąca zarzuca ostatecznej decyzji naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez naruszenie zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej, poprzez pominięcie milczeniem zarzutów odwołania, nieuwzględnienie słusznego interesu strony, a także wskutek dokonania błędnych ustaleń, poprzez odwołanie się do wyroku, wydanego na kanwie zupełnie odmiennego stanu faktycznego. \nadto, zdaniem strony skarżącej organ nie uwzględnił w toku postępowania treści art. 7a kpa, poprzez nieuwzględnienie na kor5zyść strony wątpliwości, co do zastosowania normy prawnej art. 29 ust. 1 pkt 12, w z art. 3 pkt. 5 pr. Bud. W zakresie wykładni pojęcia "trwałego powiązania z gruntem" , które to pojęcie winno dotyczyć konstrukcji niewielkich i o małej wadze, których konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają trwałego połączenia z gruntem. W uzasadnieniu autor skargi szeroko uzasadnia zaprezentowane w niej stanowisko. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, nr 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia jej zgodności z prawem. Jest to kontrola zgodności zaskarżonego aktu z prawem procesowym i prawem materialnym. Artykuł 145 § 1 ppsa wskazuje, że uwzględnienie skargi na decyzję następuje gdy sąd dostrzeże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrolując zaskarżoną decyzję wedle wskazanych kryteriów sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, ani materialnego, ani przepisów postępowania w sposób, który wymagałby eliminacji aktu z obrotu prawnego. W ocenie sądu, ustalenia stanu faktycznego sprawy zostały wykonane zgodnie z art. 7 i art. 77 kpa, ocena zebranych dowodów nie narusza regulacji art. 80 k.p.a. Stan faktyczny sprawy, wynikający z ustaleń organów został dostatecznie wyjaśniony. Opis zamierzenia budowlanego i jego lokalizacja stanowiły okoliczności niesporne. Z okoliczności sprawy wynika jednoznacznie, że strona skarżąca planuje wykonać na terenie działki nr [...],[...], obręb [...], we [...], tablicy informacyjnej o wymiarach 1,25 m x 2,50 m. Zaprojektowano nogi stalowe, ramkę stalową, uchwyt mocujący tablice do nogi za pomocą śruby; prace budowlane miały polegać na posadowieniu na gruncie stalowych podpór zabezpieczonych prefabrykowanymi stopami betonowymi. Z dołączonych do wniosku załączników wynikało posadowienie konstrukcji na gruncie i rysunek tablicy. Opis zamierzenia inwestycyjnego wskazuje jednoznacznie, że inwestor planuje wykonać tablicę informacyjną/reklamową, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane. Dalej trzeba powiedzieć, że dla kwalifikacji obiektu budowlanego jako urządzenia reklamowego (tu: informacyjnego) nie jest istotna funkcja takiej tablicy, bądź też planowana do prezentowania na niej treść. Za najistotniejsze dla klasyfikacji urządzenia, zdaniem sądu, pozostaje jej forma i przedłożony organowi opis techniczny. Art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane jako budowlę wymienia wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Dokonując oceny skarżonych decyzji należy zwrócić uwagę na dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym, praktycznie jednolicie prezentowano stanowisko, że cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. O tym, czy planowane urządzenie reklamowe (tu: tablica informacyjna) jest trwale związane z gruntem nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, lecz zamierzona wielkość takiego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają trwałego związania z gruntem. W świetle art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane instalowanie tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, ale wymaga zgłoszenia. Nie może jednak nie zwrócić uwagi na fakt, że zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane za budowlę uznaje się m. in. wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe (tu: jest to tablica informacyjna). Zdaniem sądu, trafnie organy administracji architektonicznie-budowlanej uznały, że do budowli o jakiej mowa we wniosku nie może mieć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane. Sposób połączenia z gruntem, technika, czy technologia z tym związana, nie mogą świadczyć o tym, czy jest to w rozumieniu ustawy trwałe, czy też nietrwałe połączenie z gruntem, bowiem sąd podziela pogląd, że wobec aktualnych możliwości, jakie daje współczesna technologia, istnieje szereg ewentualności połączenia planowanego urządzenia z gruntem, w tym w sposób taki, jak w planowanym przedsięwzięciu. Trzeba także zwrócić uwagę na wielkość urządzenia, jego konstrukcję, przeznaczenie, a przede wszystkim względy bezpieczeństwa, w szczególności dokonać oceny, czy te względy bezpieczeństwa wymagają trwałego powiązania z podłożem. W warunkach rozpoznawanej sprawy można jeszcze dodać, że w przypadku "wolno stojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych", choć, konieczność uzyskania pozwolenia na budowę nie wynika wprost z ustawy, to o tym, jaki jest charakter obiektu, konstrukcja, stopień zaawansowania technologii itd. decyduje to, co wynika z projektu budowlanego, czy też projektu technicznego urządzenia. Kwalifikacja prawna obiektu w zakresie konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia winna być dokonana także z uwzględnieniem przepisu art. 5 Prawa budowlanego, który wskazuje, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować mając na uwadze (między innymi) bezpieczeństwo użytkowania (!). Jest to o tyle istotne, ze w warunkach tej sprawy mamy do czynienia z tablicą o wymiarach 125 x2 50, a biorąc pod uwagę narastające niebezpieczeństwo huraganów na terenie kraju, doświadczenie życiowe wskazuje, że w przypadku przemieszczenia się tej tablicy może dojść do nieszczęścia. Nie ma dla wyniku postępowania, zdaniem sądu w tym składzie, okoliczność, że w innych miejscowościach organy arichitektoniczno-budowlane przyjęły zgłoszenie na obiekty tego typu. Reasumując, w ocenie sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy należy wskazać, że z opisu planowanej inwestycji wynika bowiem jednoznacznie, że przyjęto rozwiązanie, w którym stopa betonowa stanowi fundament, co oznacza że projektowana tablica informacyjna będzie wykonane na nośnikach trwale związanych z gruntem. Również same rozmiary projektowanej tablicy uzasadniają trwałe jej związanie z gruntem. Za bezzasadne należało uznać zatem zawarte w skardze pozostałe zarzuty, naruszenia art. 28 i 29 i 30 p.b., art. 7a kpa, 15 kpa,. Marginalnie można dodać, że okoliczność naruszenia przepisów postępowania może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji tylko wtedy, gdyby mogło to mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił