VII SA/Wa 1816/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Andrzej Siwek, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A. K.C., A. Z., J. M., M. C., M.Z., S.P., W. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2019 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez A. K. C., M. Z., A. Z., S. P., M. C., W. G. K., J.F. (dalej: "skarżący") jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "GINB") z dnia [...] czerwca 2019 r., znak: [...], wydana w sprawie dotyczącej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Zakładowi Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] pozwolenia remont elewacji budynku biurowego z prześwitem bramowym oraz nawierzchni podwórza na działce nr ewid. [...], obręb [...] przy ul. K. [...] w W. Pismem z dnia 20 września 2017 r. skarżący wnieśli do Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda") o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta wskazując na rażące naruszenie prawa poprzez wydanie decyzji bez spełnienia obligatoryjnego wymogu dysponowania przez inwestora prawem do nieruchomości budynkowej położonej przy ul. K. [...] w W. Po przeprowadzeniu postępowania, Wojewoda decyzją z dnia [...] marca 2019 r. na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 157 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta z dnia [...] kwietnia 2017 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący nie posiadają statusu strony, albowiem mimo wezwania nie przedstawili dokumentu, z którego wynika posiadanie przez nich prawa własności, użytkowania wieczystego lub zarządu w stosunku do działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Natomiast jedynym właścicielem działki nr eiwd. [...] przy K. [...] w W. jest Miasto [...], co potwierdza księga wieczysta nr [...]. Wojewoda wyjaśnił, że zarówno w dacie wydania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i w dacie orzekania przez Wojewodę nie zmienił się stan prawny tej nieruchomości. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wskazali na bezzasadne uznanie przez Wojewodę, że nie wykazali interesu prawnego związanego z wydaniem kwestionowanej decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. Po rozpatrzeniu tego odwołania GINB opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił pojęcie strony postępowania na gruncie art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm. – dalej: "Prawo budowlane") oraz wskazał na różnicę między "interesem prawnym" i "interesem faktycznym". Następnie wyjaśnił, że obszar oddziaływania obiektu wyznaczany jest zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, tj. na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z obiektem, którego dotyczy pozwolenie na budowę ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Organ podkreślił przy tym, że celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości. GINB wskazał, że skarżący nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej ww. decyzji Prezydenta. Natomiast swój interes prawny wywodzą z tego, że "są właścicielami budynku położonego w W. przy ul. K. [...], hip. 411 dz. 2 spełniającego warunki art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] (Dz.U. Nr 50 poz. 279 – dalej: "dekret z dnia 26 października 1945 r.") w związku z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt. 2 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego". Jednak zdaniem GINB nie przedłożyli dokumentów, z których wynikałoby, że przysługuje im jakikolwiek tytuł prawny, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, do nieruchomości inwestycyjnej oraz innej nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. Tymczasem z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że to na podmiocie żądającym wszczęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy podzielił ustalenia Wojewody, że z treści księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...] w W., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, wynika, że właścicielem ww. nieruchomości inwestycyjnej jest Miasto [...]. Wobec powyższego stwierdził, że skarżącym nie przysługuje jakikolwiek tytuł prawny do nieruchomości inwestycyjnej. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego "wniosku o przyznanie prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) w trybie art. 5 dekretu warszawskiego" organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie ze stanowiskiem judykatury nie mają interesu prawnego następcy prawni poprzednich właścicieli wywłaszczonej nieruchomości, którzy złożyli wniosek o zwrot tej nieruchomości, a postępowanie w przedmiocie zwrotu nie zostało zakończone. Ponadto zainteresowanie losami nieruchomości, która może zostać, ale nie została jeszcze zwrócona skarżącym, nie może uzasadniać stwierdzenia istnienia ich interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Jakkolwiek ewentualny zwrot wywłaszczonej nieruchomości na rzecz skarżących powodować będzie zmianę stanu faktycznego, to jednak interes prawny podmiotu w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji należy ocenić na dzień orzekania w tej sprawie przez organ administracji. W odniesieniu do zarzutu pominięcia "jednoznacznego stwierdzenia Prezydenta [...] zawartego w piśmie z dnia 25 lipca 2016 r., (...) że budynek frontowy spełnia warunki art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. (...) zaś wniosek M. L. C. z dnia 27 sierpnia 1947 r., o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej przy ul. K. [...], hip Nr [...], działka [...] został złożony w terminie określonym w art. 7 ust. 1 dekretu", organ wyjaśnił, że w świetle rozważań organu dotyczących braku interesu prawnego skarżących wynikającego z wniosku o przyznanie własności czasowej, pozostaje on bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. W skardze na decyzję GINB skarżący zarzucili naruszenie: - art. 5 zw. z art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt. 2 w zw. z art. 3 pkt. 11 Prawo budowlane w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez bezzasadne uznanie, że budynek położony w Warszawie przy ul. K. [...] nie stanowi własności następców prawnych dawnej właścicielki pomimo, że do dnia dzisiejszego nie został rozpoznany skutecznie złożony wniosek o przyznanie prawa własności czasowej złożony w trybie art. 7 ust. 1 ww. dekretu, a zatem spadkobiercy dawnych właścicieli nie są stronami pozwolenia na budowę; podczas gdy, Prezydent [...] na podstawie pisma z dnia 25 lipca 2016 r. stwierdził, że wobec skutecznego złożenia wniosku dekretowego na nieruchomości przy ul. K. [...], jest posadowiony budynek spełniający warunki art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r., a GINB nie przedstawił dowodu przeciwstawnego, co powoduje że spadkobiercy dawnych właścicieli są stroną postępowania; - art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 30 ust 2 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że wobec ujawnienia w księdze wieczystej nr [...], prowadzonej dla nieruchomości gruntowej położonej przy ul. K. [...], jako właściciela miasta [...], przy zastosowaniu domniemania prawdziwości wpisu w księdze wieczystej uznać należy, że skarżącym nie przysługuje jakikolwiek tytuł prawny do nieruchomości inwestycyjnej, podczas gdy ww. księga wieczysta prowadzona jest dla zabudowanej nieruchomości gruntowej położonej przy ul. K. [...], a nie dla odrębnej od gruntu własności nieruchomości budynkowej należącej do skrzących tj. budynku położonego w W. przy ul. K. [...], spełniającego warunki art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r., a w konsekwencji wpisy w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości gruntowej, nie mogą stanowić podstawy do poczynienia ustaleń w zakresie własności nieruchomości budynkowej tj. budynku położonego w W. przy ul. K. [...], tj. nie są objęte domniemaniami o którym mowa w art. 3 ust. 1 u.k.w.h. w zakresie własności budynku; - art. 105 § 1 k.p.a. w zw. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 5 i 8 dekretu z dnia 26 października 1945 r., art. XXXIX § 3 dekretu z dnia 11 października 1946 r., przepisy wprowadzające prawo rzeczowe i prawo o księgach wieczystych (Dz. U. Nr 57 poz. 321) w zw. z art. 18 ust. 1 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., przepisy wprowadzające ustawą o samorządzie terytorialnym i ustawą o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32 poz. 191) poprzez przyjęcie, że skarżący nie posiadają interesu prawnego związanego z wydaniem decyzji Prezydenta z dnia [...] kwietnia 2017 r., bowiem nie wykazali aby planowane przedsięwzięcie mogło mieć wpływ na sferę ich praw lub obowiązków; podczas gdy wnioskodawcy są właścicielami odrębnej od gruntu nieruchomości budynkowej tj. budynku, którego dotyczyły roboty budowlane określone decyzją Prezydenta z dnia [...] kwietnia 2017 r.; co zostało stwierdzone i przyznane na podstawie pisma Prezydenta [...] Biuro Prawnego Urzędu [...] z dnia [...] lipca 2016 r.; - art. 7 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z. art. 5 zw. z art. 7 ust. 1 i 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. poprzez błędne uznanie, że zabudowana nieruchomość warszawska przy ul. K.[...] stanowi nieruchomość wywłaszczoną, podczas gdy grunt ten objęty działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. nie stanowi nieruchomości wywłaszczonej, a wyłącznie przejęty na cele planistyczne co powoduje, że na skutek skutecznego złożenia wniosku o ustanowienie prawa własności czasowej wnioskodawcy posiadają własność odrębnej od gruntu nieruchomości budynkowej przy ul. K. 7; - art. 7 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez wyprowadzenie niewłaściwych wniosków ze zgromadzonego materiału dowodowego i błędne uznanie, że skarżący nie przedstawili żadnego dokumentu z którego wynikałoby, że przysługuje im tytuł prawny do nieruchomości inwestycyjnej podczas gdy skarżący przestawili szereg dokumentów wskazujących, że są właścicielami budynku położonego w W. przy ul. K. [...], spełniającego warunki art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. tj. - pismo Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2016 r., wydane na podstawie z § 133 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 2013 r., w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie informatycznym (tj. 2013 r. poz. 1411), poświadczające, że budynek frontowy spełnia warunki art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r., zaś wniosek M. C. z dnia [...] sierpnia 1947 r., o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej przy ul. K. 7, został złożony w terminie określonym w art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego, a ponadto wskazującego, że w związku ze złożeniem wniosku o przyznanie prawa własności czasowej oraz w myśl art. 5 ww. dekretu budynek frontowy pozostawał własnością dotychczasowej właścicielki – M.C." jak również wskazującego, że dawny właściciel uzyskał w dniu 12 listopada 1945 r., zezwolenie Biura Odbudowy [...] (organu władzy budowlanej) na dokonanie odbudowy i remontu budynku frontowego (budynek A) którą wykonał do 1948 r., a zatem budynek ten spełnia warunki art. 5 dekretu warszawskiego, - zaświadczenie Sądu Rejonowego [...] z 1993 r. (L.dz. [...]) wskazującego, że dawną właścicielką nieruchomości położonej w W. przy ul. K. [...], ozn. hip. [...] działka nr [...] o pow. [...] była M.C.; - dokumenty potwierdzające następstwo prawne skarżących po M.C. Z uwagi na podniesione zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji GINB oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...]. W uzasadnieniu skarżący rozwinęli zarzuty skargi wskazując m.in., że złożenie wniosku o przyznanie prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) w trybie art. 7 dekretu powodowało, że własność budynków oraz innych przedmiotów znajdujących się na gruntach objętych wnioskiem nie przechodziła na gminę. Budynki i przedmioty stawały się własnością byłego właściciela gruntu do czasu rozpatrzenia wniosku złożonego w trybie art. 7 dekretu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2019 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r., o umorzeniu postępowania wszczętego z wniosku skarżących, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. udzielającej Zakładowi Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] pozwolenia remont elewacji budynku biurowego z prześwitem bramowym oraz nawierzchni podwórza na działce nr ewid. [...], przy ul. K. [...] w W. Umarzając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. aktu, organy obu instancji przyjęły, że skarżący nie mają przymiotu strony w tym postępowaniu, gdyż nie są właścicielami nieruchomości inwestycyjnej – jest nim Miasto [...] i nie przysługuje im również jakikolwiek tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Ocenę tę, w okolicznościach sprawy, należy uznać za prawidłową. Przy czym, należy zgodzić się z organami orzekającymi, że wobec wniosku zawartego w piśmie z dnia 20 września 2017 r., należało po wszczęciu postępowania z tegoż wniosku, poczynić ustalenia, co do przymiotu strony skarżących. Nie budzi bowiem wątpliwości, że postępowanie w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w art. 156 i nast. k.p.a. może być uruchomione albo z urzędu albo na wniosek strony (art. 157 § 2 k.p.a.). Skoro zaś skarżący, a zarazem wnioskodawcy postępowania nie brali udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją ostateczną wydaną przez Prezydenta m.st Warszawy, to należało zbadać, czy posiadają oni przymiot strony i mogą skutecznie uruchomić postępowanie nadzorcze. W okolicznościach niniejszej sprawy, ocena w ww. zakresie nie mogła mieć miejsca poza postępowaniem, ponieważ nie była oczywista i wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w kontekście art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W sprawach o wydanie pozwolenia na budowę, jak i w trybach nadzwyczajnych dotyczących tych decyzji, krąg stron należy bowiem ustalać w oparciu o tę samą podstawę prawną, tj. w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Wskazany przepis stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a., wprowadzając ograniczenia podmiotowe przez wskazanie podmiotów uprawnionych do bycia stroną postępowania i uzależniając dodatkowo ich status od tego czy ich nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, zdefiniowanym w art. 3 pkt 20 ww. ustawy. Osoba nieposiadająca jednego z wymienionych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego tytułów prawnych do nieruchomości nie jest stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, a w konsekwencji nie jest również legitymowana do domagania się wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Przebieg postępowania wskazuje, że skarżącym została zapewniona możliwości wykazania zasadności swojego żądania (pismo Wojewody z dnia 6 marca 2019 r.), w tym przymiotu strony. Zauważyć należy, że dla skutecznego zainicjowania postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych skarżący musieliby w pierwszej kolejności wykazać, że dysponują prawem własności, użytkowania wieczystego lub są zarządcą nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] przy ul. K. [...] w W. Żadnego z wymienionych tytułów prawnych skarżący jednak nie wykazali, powołując się jedynie na to, że są właścicielami odrębnego od gruntu budynku położonego przy ul. K. [...] w W. i że budynek ten spełnia warunki z art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. Powyższe zdaniem skarżących potwierdza pismo Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2016 r. W sprawie poza sporem jest, że poprzedniczka prawna skarżących M.C. była właścicielką nieruchomości położonej przy ul. K. [...] w W. oraz, że w terminie określonym w art. 7 dekretu złożyła ona wniosek o przyznanie prawa własności czasowej. Dekret z dnia 26 października 1945 r. wprowadził wyjątek od zasady superficies solo cedit - w myśl której wszystko, co zostało wzniesione na gruncie stanowi własność właściciela gruntu. Zgodnie z art. 1 tego dekretu grunty na obszarze [...] stały się własnością Gminy [...], a budynki i inne przedmioty znajdujące się na tych gruntach - stosownie do art. 5 dekretu, pozostały własnością dotychczasowych właścicieli. Jednakże takie rozwiązanie miało charakter przejściowy i tymczasowy. Art. 7 ust. 1 dekretu stanowił, że dotychczasowy właściciel lub inne osoby wymienione w tym przepisie mogły w terminie 6 miesięcy od objęcia w gruntu posiadanie przez Gminę [...] złożyć wniosek o przyznanie prawa własności czasowej. W przypadku niezłożenia w/w wniosku we wskazanym terminie budynek na powrót stawał się własnością właściciela gruntu tj. Gminy. Jeżeli natomiast wniosek został złożony we właściwym terminie, to budynek pozostawał odrębnym od gruntu przedmiotem własności do czasu rozpatrzenia przez Gminę tegoż wniosku. Okolicznością bezsporną w sprawie jest to, że wniosek złożony przez poprzedniczkę prawną skarżących do dnia orzekania przez organy nie został rozpoznany. Innymi słowy nieruchomość nie została jeszcze zwrócona skarżącym i w dacie orzekania przez organy skarżący nie posiadali do niej praw. Okoliczność ubiegania się o zwrot nieruchomości, a więc niezrealizowane roszczenie do nieruchomości, nie uzasadnia przyznania skarżącym przymiotu strony, ani w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, ani w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności takiego pozwolenia. Oznacza to, że nie jest legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, które według jego zamiarów wystąpią dopiero w przyszłości (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2006 r., II GSK 163/06, Lex nr 274855). Należało zatem podzielić stanowisko GINB (poparte zresztą orzecznictwem sądowym), że skarżący nie mają interesu prawnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Są zainteresowani losami nieruchomości, ale to stanowi wyłącznie o posiadaniu przez nich interesu faktycznego. Wskazać również należy, że w dacie wydania weryfikowanej decyzji z księgi wieczystej o nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...] w W., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, wynikało, że właścicielem ww. nieruchomości inwestycyjnej jest Miasto [...] i brak jest w tej księdze zastrzeżeń w powyższym zakresie. Skarżący nie przedłożyli też odpisu prawomocnego wyroku o uzgodnieniu treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem pranym, potwierdzającym ich udział w prawie własności przedmiotowej nieruchomości. Prawidłowości dokonanej przez organy oceny, nie podważa pismo Prezydenta [...] Biura Prawnego Urzędu [...] z dnia 25 lipca 2016 r., które skarżący błędnie traktują, jako dowód przysługującego im tytułu prawnego do nieruchomości inwestycyjnej. Pismo to, jak wyjaśnił sam organ (Prezydent [...] Biuro Spraw Dekretowych) w innym swoim piśmie z dnia 1 września 2017 r. było jedynie informacją o stanie sprawy. Zawarte tam natomiast stwierdzenie, że budynek frontowy przy ul. K. [...] w W. pozostał własnością dotychczasowej właścicielki – M.C. potwierdza jedynie, że tylko właściciel budynku może w trybie dekretu z dnia [...] października 1945 r. nabyć prawo użytkowania wieczystego gruntu pod tym budynkiem. Czyli prawa i roszczenia do uzyskania w ww. trybie prawa użytkowania wieczystego są częścią składową prawa własności budynku odpowiadającego warunkom określonym w art. 5 dekretu. Jeśli zatem wniosek o przyznanie własności czasowej zostanie rozpoznany pozytywnie dla skarżących, to przestanie istnieć (jako wyjątek) odrębne od gruntu prawo własności budynku. Ponieważ nieruchomość przy ul. K. 7 w W. składa się z gruntu i budynku to odrębna własność budynku nie może istnieć bez prawa do gruntu. Dopóki zatem na rzecz skarżących nie zostanie ustanowione prawo użytkowania wieczystego do gruntu pod budynkiem, którego właścicielką pozostała ich poprzedniczka prawna, to nie mają oni interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.