II SA/Rz 1038/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Maciej Kobak /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Opioła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi L. A. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty z dnia [...] marca 2019 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego L. A. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi L. A. (dalej w skrócie: "skarżący") jest decyzja Wojewody [...] (dalej w skrócie: "Wojewoda") z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] (dalej w skrócie: "Starosta") z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia 12 lutego 2018 r. "C." S.A. z siedzibą w [...] (dalej w skrócie: "inwestor") domagał się wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania m. in. z nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr 81 położonej w miejscowości T. obj. Kw nr [...] stanowiącej współwłasność W. i A. K., poprzez udzielenie zezwolenia na wejście i wjazd na teren działki w celu przeprowadzenia odcinka kablowej sieci elektroenergetycznej SN 15 kV o długości 8 m, oraz przebudowy istniejącego słupa nr [...] dla inwestycji celu publicznego obejmującej budowę linii kablowej ziemnej SN15 kV [...] od słupa [...] do słupa nr [...] oraz od słupa nr [...] do słupa nr [...] w miejscowości T.". W toku postępowania Starosta ustalił, że aktualnym właścicielem działki ew. nr 81 położonej w T. jest skarżący - na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2002 r., sygn. akt [...] o przysądzeniu prawa własności nieruchomości. Decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] Starosta odmówił ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, z uwagi na nie przeprowadzenie rokowań z aktualnym właścicielem nieruchomości. Wnioskiem z dnia 13 października 2018 r. inwestor wniósł o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr 81 położonej w miejscowości T. stanowiącej własność skarżącego, w zakresie jak we wniosku z dnia 12 lutego 2018 r. W piśmie z dnia 7 stycznia 2019 r. pełnomocnik inwestora sprecyzował, że przedmiotem prac będzie wyłącznie położenie elektroenergetycznej linii kablowej do znajdującego się na działce słupa nr [...] pełniącego funkcję złącza kablowego. Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 124, art. 113 ust. 7 i art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.g.n.") Starosta orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej ,oznaczonej jako działka ew. nr 81 o pow. 0,28 ha, obj. Kw nr [...] położonej w T. gm. [...], stanowiącej własność skarżącego, poprzez udzielenie inwestorowi zezwolenia na założenie i przeprowadzenie odcinka linii kablowej średniego napięcia SN 15 kV w ramach realizacji celu publicznego pn.: "Budowa linii kablowej ziemnej SN 15 kV [...] od słupa [...] do słupa nr [...] oraz od słupa nr [...] do słupa nr [...] w m. T." zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część decyzji. Starosta określił, że ograniczenie sposobu korzystania z ww. nieruchomości następuje w granicach wynikających z decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Starosta dokonał następującego opisu wykonywanych prac: - przeprowadzenie linii kablowej w odległości ok. 0,5 m równolegle do istniejącego ogrodzenia SN 15 kV typu 3x RUHAKXS 1x 120 mm2 w wykopie o szerokości 0,5 m, na głębokości min. 0,9 m, o długości 8 m (przebieg przedstawiono na załączniku graficznym), - powierzchnia strefy budowlano-montażowej niezbędnej dla wykonania prac wynosi 16 m2, okres zajęcia ustanawia się od czasu uzyskania pozwolenia na budowę do czasu uzyskania zgody na użytkowanie, - powierzchnia strefy ograniczonego korzystania z działki tzw. strefa kontrolna wynosi 8 m2, która po wykonaniu inwestycji będzie częściowo wyłączona z użytkowania; nie będzie można na niej wznosić budynków, urządzeń trwałych, składów itp. oraz dokonywać nasadzeń wieloletnich. Ponadto Starosta orzekł, że ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości polega również na obowiązku jej udostępnienia na czas wykonywania czynności związanych z konserwacją, remontem oraz usuwaniem awarii przedmiotowej sieci. Obowiązek udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń podlega egzekucji administracyjnej. Starosta zobowiązał inwestora do dokonania protokolarnego opisu stanu nieruchomości oraz sporządzenia dokumentacji fotograficznej przed przystąpieniem do wykonania robót, a także do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu i przeprowadzeniu przedmiotowych linii energetycznych, oraz do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego po zakończeniu konserwacji, remontów, a także po usunięciu awarii. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego byłoby niemożliwe albo spowodowałoby nadmierne trudności lub koszty, inwestor został zobowiązany do zapłaty odszkodowania. Starosta zobowiązał również inwestora do pisemnego zawiadomienia właściciela nieruchomości o terminie wykonania robót na minimum 30 dni przed ich planowanym rozpoczęciem. Ponadto Starosta orzekł, że ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. W uzasadnieniu decyzji Starosta wyjaśnił, że aby mogła zostać wydana decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości muszą zostać spełnione łącznie trzy przesłanki: planowana inwestycja musi mieć charakter publiczny, ograniczenie może nastąpić jedynie zgodnie z planem miejscowym, lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, ponadto właściciel nieruchomości nie wyraził zgody na przeprowadzenie inwestycji. Starosta wskazał, że w przedmiotowej sprawie ograniczenie następuje zgodnie z decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pn: "Budowa linii kablowej ziemnej SN 15kV [...] od słupa [...] do słupa nr [...] oraz od słupa nr [...] do słupa nr [...] w m. T.". Starosta wskazał również, że do wniosku z dnia 13 października 2018 r. zostały dołączone protokoły z rokowań przeprowadzonych pomiędzy właścicielem nieruchomości (skarżącym), a przedstawicielami inwestora, z których jednoznacznie wynika, że strony nie doszły do porozumienia. Dalej Starosta podał, że w dniu 15 stycznia 2019 r. odbyły się oględziny nieruchomości objętej decyzją, w trakcie których ustalono, że inwestycja będzie polegała na położeniu kabla energetycznego w ziemi równolegle do istniejącego w terenie ogrodzenia o długości ok. 8 m, prowadzącego do istniejącego na działce słupa nr [...]. Starosta stwierdził, że budowa odcinka sieci elektroenergetycznej mieści się w katalogu celów publicznych wymienionych w art. 6 pkt 2 u.g.n. Zgodnie z powołanym przepisem celami publicznymi w rozumieniu u.g.n. są m. in. budowa i utrzymywanie ciągów służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Starosta stwierdził więc, że wniosek inwestora spełnia przesłanki określone w art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego Starosta wyjaśnił, że na etapie niniejszego postępowania nie ma możliwości zmiany ich przebiegu w taki sposób, by nie przebiegały przez działkę skarżącego. Zmiana przebiegu ww. sieci energetycznej możliwa była wyłącznie na etapie wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ wydający decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości określając jej przebieg w terenie związany jest w tej materii ustaleniami zawartymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił, że nie był informowany o toczącym się postępowaniu o wydanie decyzji o ustanowieniu lokalizacji celu publicznego, przeprowadzone z nim negocjacje były niewłaściwe ze względu na fakt, iż nie zostało mu zaproponowane żadne wynagrodzenie w zamian za udostępnienie nieruchomości, ponadto wskazał, że w terenie wystąpiły znaczne zmiany usytuowania linii SN i słupów, w związku z czym zaproponował zmianę przebiegu linii kablowej, do której do dnia dzisiejszego inwestor się nie odniósł. Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wojewoda w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że działka ew. nr 81 położona w miejscowości T., której dotyczy zaskarżona decyzja, objęta jest decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...]. Tym samym zostały spełnione przesłanki z art. 124 ust. 1 u.g.n. warunkujące możliwość wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Przebieg inwestycji oraz uwarunkowania techniczne opisane w decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego, zgodne są z opisanymi warunkami technicznymi oraz przebiegiem inwestycji zawartymi w decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Cel inwestycji tj. budowa odcinka sieci elektroenergetycznej jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 pkt. 2 u.g.n. Następnie Wojewoda stwierdził, że w aktach administracyjnych znajdują się pisma z dnia 5 lutego 2018 r. i z dnia 12 lutego 2018 r. skierowane do skarżącego z propozycją odszkodowania w wysokości 200 zł w zamian za udostępnienie nieruchomości w celu ułożenia kabla elektroenergetycznego. Ponadto w aktach sprawy zalega również pismo z dnia 15 stycznia 2018 r. będące zaproszeniem na wizję terenową na działce ew. nr 81 w celu prowadzenia dalszych negocjacji oraz wskazania przebiegu inwestycji, z którego zaproszenia skarżący nie skorzystał. Tak więc, zdaniem Wojewody inwestor spełnił obowiązek wykazania braku zgody, jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na udostępnienie przedmiotowej nieruchomości, natomiast same rokowania zostały przeprowadzone w sposób wyczerpujący, jednakże nie doprowadziły one do rozstrzygnięcia satysfakcjonującego wszystkie strony. Z uwagi na brak porozumienia między stronami konieczne stało się wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda podkreślił, że przepisy u.g.n. nie określają ścisłej formy przeprowadzenia rokowań, a tym samym zaistniała na gruncie niniejszego postępowania sytuacja sprowadzająca się do braku możliwości osiągnięcia porozumienia między stronami na skutek pozostawania przez nich przy początkowo zajętych stanowiskach nie uzasadnia wywiedzenia wniosku o braku rokowań i ich niewłaściwym przeprowadzeniu. Wojewoda wskazał, że zrealizowanie przez inwestora uprawnienia przyznanego zaskarżoną decyzją może być podstawą do zastosowania art. 128 ust. 4 w zw. z art. 124 u.g.n., co oznacza, że po przeprowadzeniu inwestycji skarżący może wystąpić o ustalenie odszkodowania za ewentualne obniżenie wartości nieruchomości wskutek jej zajęcia pod przeprowadzenie inwestycji, jak też za wyrządzone szkody. Odnosząc się natomiast do zmiany przebiegu linii kablowej Wojewoda wskazał, iż ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W przedmiotowym przypadku jest to decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydana przez Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] i to właśnie ona ukształtowała przebieg inwestycji przez działkę skarżącego. Wojewoda wyjaśnił, że Starosta wydając decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości nie może zmienić przebiegu inwestycji, chociażby przebiegałaby ona przez sam środek nieruchomości uniemożliwiając jej korzystniejsze zagospodarowanie w przyszłości. Natomiast kwestia braku uczestnictwa skarżącego w procesie wydawania decyzji o ustanowieniu lokalizacji celu publicznego może być podstawą innego postępowania. W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję Wojewody, domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia poprzedzającej ją decyzji Starosty. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że Wojewoda nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Następnie skarżący powtórzył zarzut związany z niezawiadomieniem go o postepowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie skarżącego rokowania zostały przeprowadzone w sposób nieprawidłowy. Inwestor dołączył do swojego wniosku rokowania prowadzone we wcześniejszej sprawie nr [...]. Natomiast inwestor zaproponował wynagrodzenie dopiero w trakcie oględzin w dniu 15 stycznia 2019 r., podczas gdy oględziny nie stanowią rokowań. Skarżący zarzucił, że jego stanowisko nie zostało zaprotokołowane, co uzupełniono dopiero w notatce służbowej z dnia 6 marca 2019 r. Odnosząc się natomiast do pisma z dnia 15 stycznia 2018 r. będącego zaproszeniem na wizję w terenie skarżący stwierdził, że swoje stanowisko w tej sprawie podał w protokole z przyjęcia oświadczeń strony z dnia 12 grudnia 2018 r. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem kwestionowana nią decyzja, podobnie jak i decyzja organu I instancji naruszają przepisy postępowania regulujące zakres i tryb gromadzenia i oceny materiału dowodowego w sprawie – art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa. W niniejszej sprawie inwestor złożył dwa wnioski inicjujące postępowanie administracyjne: pierwszy z dnia 12 lutego 2018 roku oraz drugi, z dnia 13 października 2018 roku. W obu wnioskach inwestor domagał się wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr 81 położonej w miejscowości T. poprzez udzielenie zezwolenia na wejście i wjazd na teren działki w celu przeprowadzenia odcinka kablowej sieci elektroenergetycznej SN 15 kV o długości 8 m oraz przebudowy istniejącego słupa nr [...] dla inwestycji celu publicznego obejmującej budowę linii kablowej ziemnej SN15 kV [...] od słupa [...] do słupa nr [...] oraz od słupa nr [...] do słupa nr [...] w miejscowości T. Pierwszy wniosek został ostatecznie rozstrzygnięty negatywnie decyzją z dnia [...] września 2018 roku nr [...]. Do obu wniosków załączono opracowania graficzne, z których jednoznacznie wynika, że przedmiotem prac ma być: 1) budowa projektowanej linii SN – 15 Kv o dł. 8m.; 2) budowa słupa typu SN typu Kgo-15/25. Podczas oględzin w dniu 15 stycznia 2019 roku, przedstawiciel inwestora oświadczył, że na działce nie będzie realizowana budowa słupa, rolę złącza kablowego SN będzie pełnił istniejący już na niej słup nr [...]. W odpowiedzi na wezwanie organu inwestor wyraźnie wskazał, że "przedmiotem prac będzie tylko położenie elektroenergetycznej linii do znajdującego się na działce słupa [...] pozostającego w tym samym miejscu i pełniącego funkcję złącza kablowego. Czyli pozostaje zakres określony pkt 1 na mapie do ustalenia służebności tj. 1. Budowa projektowanej linii kablowej SN-15 kv (...) długości 8 m. pkt anulowano". W wydanej przez organ I instancji decyzji określono zakres ograniczenia prawa własności poprzez wskazanie inwestycji – "budowa linii kablowej ziemnej SN15 kV [...] od słupa [...] do słupa nr [...] oraz od słupa nr [...] do słupa nr [...] w miejscowości T." – oraz zakresu prac – "założenie i przeprowadzenie odcinka linii kablowej średniego napięcia SN 15 kV". W rozstrzygnięciu zastrzeżono jednocześnie, że inwestycja oraz wszystkie prace, mają zostać zrealizowane "zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część decyzji". Treść załącznika graficznego do decyzji wskazuje natomiast, że do zakresu prac na działce zalicza się: 1) budowa projektowanej linii SN – 15 Kv o dł. 8m.; 2) budowa słupa typu SN typu Kgo-15/25. Potwierdza to również, znajdujący się na załączniku rysunek, na którym wyraźnie zaznaczono "Proj. słup nr [...] Kgo-15/25 (w oddzielnym opr.)". W takim układzie istnieje zasadnicza rozbieżność pomiędzy treścią decyzji a jej załącznikiem graficznym co do zakresu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr 81. O ile z części tekstowej decyzji wynika, iż ograniczenie obejmuje wyłącznie założenie i przeprowadzenie odcinka linii kablowej średniego napięcia SN 15 kV, to z załącznika do decyzji można wyprowadzić wniosek, iż ograniczenie to obejmuje również budowę/przebudowę słupa nr [...]. Są to wątpliwości, których nie da się usunąć. Wydana w oparciu o art. 124 u.g.n. jest decyzją ograniczają prawo własności, a więc ze swej natury uszczuplającą wiązkę uprawnień właścicielskich przysługujących wobec nieruchomości na podstawie art. 140 Kodeksu Cywilnego. Jej treść musi wobec tego być precyzyjna i jednoznaczna w stopniu niepozwalającym na wariantowość interpretacji, w szczególności na niekorzyść właściciela. Część tekstowa decyzji – rozstrzygnięcia – oraz jej załącznik graficzny jest zakresowo rozbieżna, co wyklucza ustalenie stopnia ograniczenia sposobu korzystania z działki nr 81 przez jej właściciela. Sąd zaznacza, że wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia decyzji wydanej na podstawie art. 124 u.g.n. nie można rozstrzygać poprzez jej wykładnię z wykorzystaniem złożonych w toku postępowania oświadczeń inwestora. Oświadczenia inwestora co do modyfikacji zakresu wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. powinny zostać uwzględnione explicite w rozstrzygnięciu sprawy. W tym stanie rzeczy obowiązkiem organu będzie ustalenie zakresu wniosku inwestora oraz precyzyjny i spójne odzwierciedlenie go w treści rozstrzygnięcia, tak w części tekstowej, jak i w załącznikach do decyzji. Sąd nie podziela zarzutów skarżącego co do braku przeprowadzenia rokowań. Z treści notatki służbowej z dnia 6 marca 2019 roku, którą skarżący podpisał, wynika że proponowano mu kwotę 200 złotych, na którą skarżący nie przystał. Art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł co do formy i treści rokowań, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Na gruncie powołanego przepisu ważne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Organ - a za nim i sąd - ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron. Okoliczność, iż w rokowaniach nie została zaproponowana konkretna suma pieniężna, nie stanowi o tym, że takie rokowania się nie odbyły – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2019 r. I OSK 3371/18. Warunkiem wydania decyzji jest podjęcie rokowań, a nie ich pozytywne zakończenie, co z oczywistych względów czyniłoby wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia zbędnym, zastępowałaby je umowa cywilnoprawna, na którą zgodę wyraziłyby obie strony – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 stycznia 2020 r. II SA/Rz 1327/19. Wymaga podkreślenia, że wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości ma na celu wyłącznie zastąpienie braku zgody jej właściciela na realizację zaplanowanej na niej inwestycji celu publicznego. W postępowaniu zmierzającym do jej wydania nie można modyfikować lokalizacji tej inwestycji, albowiem ta została już uprzednio określona albo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albo w decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Obowiązkiem organu wydającego decyzję na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. jest skorelować zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z aktem lokalizującym inwestycję. Kontrolując legalność wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. decyzji Sąd weryfikuje więc jedynie, czy ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło zgodnie z aktem lokalizacyjnym. Z akt wynika, że sposób ograniczenia korzystania z działki nr 81 jest zgodny z postanowieniami decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z tych względów zarzuty skargi koncentrujące się na tej kwestii, również nie mogły zostać uwzględnione. Sąd nie znalazł podstaw do odroczenia rozprawy wobec złożenia przez skarżącego podania o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z załączonych przez skarżącego dokumentów wynik, że na obecnym etapie, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 roku wójt odmówił wznowienia postępowania. Z podanych przyczyn Sąd uchylił decyzje organów obu instancji – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 i 135 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a.