II SA/Rz 1197/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Maciej Kobak /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Opioła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Fundacji na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji -skargę oddala- Przedmiotem skargi Fundacji "A." w [...] (dalej w skrócie: "Fundacja") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] (dalej w skrócie: "Wójt") z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniu 19 grudnia 2012 r. A. O. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w G., działając jako pełnomocnik Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe – Nadleśnictwa [...], wystąpił do Wójta Gminy [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "Budowa drogi leśnej [...]" na terenie gminy [...] w miejscowości S. na działkach ew. nr 169, 170 i 171 oraz w miejscowości K. na działkach ew. 314 i 315. Po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Wójt stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Następnie decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Wójt umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "Budowa drogi leśnej [...]" na terenie gminy [...] w miejscowości S. na działkach ew. nr 169, 170 i 171 oraz w miejscowości K. na działkach ew. 314 i 315 – jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu decyzji Wójt dokonał analizy informacji zawartych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, mając na uwadze kryteria oceny zawarte w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (dalej w skrócie: "ustawa środowiskowa"). Wobec uzyskanych opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], oraz po analizie treści Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia Wójt stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie spowoduje naruszenia obowiązujących standardów jakości środowiska, a zasada ochrony i gospodarki zostanie w pełni zachowana. Wójt uznał więc, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko jest obligatoryjny lub może być stwierdzony, stąd na jego realizację nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z powyższym Wójt uznał, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W dniu 13 czerwca 2019 r. do SKO wpłynął wniosek Fundacji o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia wydania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] z naruszeniem prawa, z powodu stwierdzenia, że inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. z powodu rażącego naruszenia art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej w zw. z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także o dopuszczenie Fundacji do udziału w postępowaniu na prawach strony. W uzasadnieniu wniosku Fundacja wskazała, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 60 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 - 5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Fundacja wskazała, że zarówno ustawa środowiskowa, jak również rozporządzenie wykonawcze, nie zawierają definicji legalnej, co należy rozumieć przez "drogę o nawierzchni twardej". W ocenie Fundacji organy administracji błędnie korzystają z definicji drogi twardej zawartej w art. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tymczasem zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ustawa ta określa zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania, oraz w strefach ruchu. Natomiast drogi leśne nie są drogami publicznymi, tylko zakładowymi drogami wewnętrznymi, po których mogą się poruszać określone osoby. Zdaniem Fundacji nie ma zatem żadnego uzasadnienia, aby odwoływać się do definicji drogi twardej zawartej w ustawie Prawo o ruchu drogowym, w przeciwnym razie nawet budowa drogi asfaltowej nie mogłaby zostać zakwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, tylko dlatego, że nawierzchnia asfaltowa nie jest wymieniona w wyliczeniu z art. 2 pkt 2 w/w ustawy. W ocenie Fundacji, to czy przedsięwzięcie kwalifikuje się jako budowa "drogi twardej" powinno być rozstrzygane indywidualnie w realiach każdej sprawy, poprzez analizę czynników takich jak: jaka jest obecnie nawierzchnia drogi, jakich materiałów zamierza użyć inwestor do jej wykonania i czy w wyniku realizacji tych czynności nawierzchnia drogi będzie twarda. Na poparcie swojego stanowiska Fundacja przytoczyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 608/17. Fundacja wskazała, że w niniejszej sprawie droga została wykonana z kruszywa łamanego, stabilizowanego mechanicznie. Z Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia wynika, że zamierzono: "20 cm podbudowa dolna z kruszywa naturalnie stabilizowanego mechanicznie, 12 cm podbudowa górna z tłucznia (o uziarnieniu ciągłym 0/63 mm), 9 cm nawierzchnia twarda nieulepszona - kruszywo łamane stabilizowane mechanicznie". Zdaniem Fundacji, tak wykonana droga niewątpliwie spełni cechę twardości, a zatem powinna zostać zakwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, dla którego to wydaje się decyzję środowiskową. Z uwagi na to, że decyzja wywołała już nieodwracalne skutki prawne, Fundacja stwierdziła, że organ zamiast stwierdzić nieważność takiej decyzji, powinien ograniczyć się do stwierdzenia, iż decyzja została wydana z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] SKO wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] oraz dopuściło Fundację do udziału w postępowaniu na prawach strony. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] SKO działając na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.") – odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji SKO przytoczyło treść przepisów art. 156 § 1, art. 157 § 1 i 2. Następnie SKO stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie z oczywistych względów wykluczyć należy wystąpienie w zaskarżonej decyzji wad określonych w art. 156 § 1 pkt 1 i 3-7 k.p.a. Kwestionowana decyzja wydana została przez właściwy organ zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej. Nie ulega również wątpliwości, iż w sprawie z wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia wydana została jedynie kwestionowana decyzja. Ponadto decyzja ta nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. SKO stwierdziło, że wprawdzie Wójt dosyć nieudolnie skonstruował początkową treść decyzji, która wskazywać mogłaby, że stroną postępowania był A. O., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]", jednakże analiza treści całej decyzji prowadzi do wniosku, że organ jako inwestora i stronę postępowania prawidłowo wskazuje PGL LP Nadleśnictwo [...], o czym świadczy treść pkt 1) na stronie drugiej decyzji. W ocenie SKO nie zachodzi również przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. że decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Ponadto SKO stwierdziło, że wykonanie decyzji nie wywołałoby czynu zagrożonego karą i nie stwierdzono, aby decyzja zawierała wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Odnosząc się do przesłanek stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. SKO wskazało, że kwestionowana przez Fundację decyzja wydana została na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., tym samym nie ma podstaw do przyjęcia, iż została wydana bez podstawy prawnej. Dalej SKO przytoczyło treść art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej, § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, po czym stwierdziło, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż nawierzchnię drogi będzie stanowił tłuczeń. Tym samym nie pozwala to na zakwalifikowanie przedmiotowego zadania do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 60 ww. rozporządzenia. SKO wskazało, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotowa inwestycja nie mieści się w ramach tych przedsięwzięć, stąd na jej realizację nie było wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zatem w ocenie SKO postępowanie w przedmiotowej sprawie stało się bezprzedmiotowe, co skutkowało jego umorzeniem. Kwestionowana decyzja nie narusza prawa, a tym bardziej nie narusza w sposób rażący, co mogłoby stanowić wadę nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Odnosząc się natomiast do podnoszonej we wniosku kwestii braku uzasadnienia do odwoływania się do definicji drogi twardej zawartej w ustawie Prawo o ruchu drogowym, SKO wskazało, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. SKO podkreśliło, że niniejsze postępowanie prowadzone jest w trybie nadzwyczajnym. Kwestia ta mogłaby być przedmiotem rozważań w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym. Jednakże z uwagi na doniosłość zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej i braku innej definicji drogi twardej, przyjęcie jej definicji na podstawie ww. ustawy nie może stanowić o naruszeniu prawa, a tym bardziej o rażącym naruszeniu prawa, stanowiącym przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji. W ustawowym terminie Fundacja wniosła skargę na powyższą decyzje SKO, zarzucając: 1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej w zw. z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez uznanie, że skoro nawierzchnię drogi stanowił tłuczeń, to nie jest możliwym zakwalifikowanie zadania do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym decyzja nie zawiera rażącego naruszenia prawa; 2) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez przyjęcie, że w postępowaniu nieważnościowym zarzut naruszenia tego przepisu nie może stanowić rozpoznania oraz mimo to, że przyjęcie tej definicji nie stanowiło rażącego naruszenia prawa - w sytuacji kiedy ustalenie czy organy mogą powoływać się na tą definicję ma fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ponieważ determinuje konieczność uzyskania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia; 3) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji i nie odniesienie się w żaden sposób do poglądu sądu administracyjnego, który uznał, że droga z kruszywa łamanego stabilizowanego mechanicznie (tłucznia) jest drogą twardą, wobec braku stosownej definicji w obrębie ustawy środowiskowej. Wobec powyższego Fundacja wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy SKO do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Fundacja powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Skarżąca Fundacja domagała się stwierdzenia, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "Budowa drogi leśnej [...]" na terenie gminy [...] w miejscowości S. na działkach ew. nr 169, 170 i 171 oraz w miejscowości K. na działkach ew. 314 i 315 została wydana z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdzono nieważności decyzji. Jako podstawę żądania Fundacja wskazała art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej oraz § 3 pkt 60 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko W ocenie skarżącej w sprawie błędnie przyjęto, iż droga stanowiąca przedmiot inwestycji nie jest drogą twardą w rozumieniu § 3 pkt 60 rozporządzenia, czego przyczyną było niezasadne odwołanie się do definicji drogi twardej zadekretowanej w art. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Wstępnie należy zastrzec, że eliminacja z obrotu prawnego decyzji ostatecznych powinna mieć charakter wyjątkowy i wyłącznie w układach jednoznacznie określonych w przepisach prawa. Jednym z takich trybów pozwalających wyeliminować ostateczną decyzję z obrotu prawnego jest stwierdzenie jej nieważności z uwagi na rażące naruszenie prawa – art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Decyzja narusza prawa w sposób rażący, jeżeli w sposób ewidentny i jaskrawy sprzeciwia się porządkowi prawnemu, co powoduje że pomimo waloru ostateczności i idącą za nim trwałością ukształtowania sytuacji prawnej jej adresatów, zachodzi konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Nie chodzi więc o każde naruszenie prawa, ale o naruszenie rażące, niedające się pogodzić z zasadą demokratycznego państwa prawnego. Tak w doktrynie, jak i orzecznictwie utarty jest już pogląd, że rażące naruszenie prawa powinno przybrać postać ustalenia dyrektywy postępowania w sposób ewidentnie i jaskrawo sprzeczny z jednoznaczną i niepodlegającą wariantowej interpretacji treścią przepisu prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji wskutek rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, a zatem pojęcie to musi być interpretowane wąsko, co oznacza, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią nie budzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej. Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest dotknięta decyzja, której treść stanowi zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w przypadku zastosowania jednego z możliwych do zastosowania wariantów wykładni danego przepisu. W sytuacji bowiem, gdy dany przepis może być w różny sposób interpretowany nie można mówić, że ma on niebudzącą żadnych wątpliwości treść – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2019 r. I OSK 713/18. Analiza przedmiotowej sprawy nie uzasadnia tezy, że kwestionowaną przez Fundację decyzję wydano z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z regułą systemową ustalona mocą treści art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do postanowień § 3 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2010r. nr 213, poz.1397, obowiązującego na datę wydania decyzji z 2013 roku) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczono między innymi: "drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody". Wójt przyjął, iż w sprawie nie zachodzi konieczność wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albowiem projektowana droga nie jest "drogą o nawierzchni twardej". Dekodując formułę rozumienia tego pojęcia organ powołał się na art. 2 pkt 2 ustawy prawo o ruchu drogowym, który stanowi, że przez drogę twardą rozumie się "drogę z jezdnią o nawierzchni bitumicznej, betonowej, kostkowej, klinkierowej lub brukowcowej oraz z płyt betonowych lub kamienno-betonowych, jeżeli długość nawierzchni przekracza 20 m; inne drogi są drogami gruntowymi". Sąd zgadza się z tezą, że przedmiotowa definicja została sformułowana na potrzeby ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Należy jednak zauważyć, co podkreślał również WSA w Krakowie w powołanym przez skarżącą wyroku z dnia 7 sierpnia 2017 roku II SA/Kr 608/17, że powoływanie się na definicję ustawową określonego pojęcia obowiązującą na gruncie danej ustawy do ustalenia treści tego samego pojęcia, użytego na gruncie innej ustawy, jednakże w jej ramach niezdefiniowanego, jest dopuszczalne a nawet i – pod pewnymi warunkami – celowe. Należy bowiem uwzględniać specyfikę i cel obu regulacji, w których definiowane pojęcie się znajduje. Należy odnotować, że takie porównanie celu i specyfiki regulacji różnych aktów prawnych nie jest łatwe i nie musi prowadzić do oczywistych i jednoznacznych wniosków. Na gruncie niniejszej sprawy wykluczenie możliwości posłużenia się definicją drogi twardej z art. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym wymagałoby stwierdzenia, że cel przepisów tej ustawy, w oparciu o które rekonstruuje się normy prawne przy użyciu pojęcia "drogi twardej" jest nie do pogodzenia z celem i specyfiką dyrektyw odtworzonych z przepisów ustawy środowiskowej oraz rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., w których również tego pojęcia się używa (używa się pojęcia "drogi o nawierzchni twardej", co w istocie niczego nie zmienia bo chodzi o wskazanie tej samej cech: twardości drogi). W ocenie Sądu kwestia ta nie jest oczywista i wymaga szerokiej wiedzy prawniczej z zakresu wykładni i stosowania prawa. Z tych względów zakładając, że Wójt faktycznie dopuścił się naruszenia art. 71 ust 2 pkt 2 ustawy środowiskowej w zw. z § 3 pkt 60 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. nie można stwierdzić, iż naruszenie to miało charakter rażący. Na uzasadnienie tak sformułowanego wniosku wpływ mają następującego okoliczności: 1) treść § 3 pkt 60 rozporządzenia posługuje się pojęciem na gruncie tego aktu niezdefiniowanym – "droga o nawierzchni twardej"; 2) definicja drogi twardej znajduje się w art. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym; 3) nie ma żadnego przepisu prawa, który by wprost zakazywał posłużenia się definicją drogi twardej z ustawy prawo o ruchu drogowym na gruncie § 3 pkt 60 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w ramach wykładni systemowej; 4) wykluczenie możliwości wykorzystania definicji drogi twardej z ustawy prawo o ruchu drogowym na gruncie § 3 pkt 60 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. wymaga ustalenia braku korelacji specyfiki i celów obu regulacji, co z kolei jest procesem trudnym i nieoczywistym w swych rezultatach. Przedmiotowy wniosek potwierdza zresztą WSA w Krakowie w powołanym wyroku, który stwierdzając nieuzasadnione powołanie się na definicję "drogi twardej" zawartej w art. 2 pkt 2 p.r.d. przy wykładni pojęcia "drogi o nawierzchni twardej" zawartej w § 3 pkt 60 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. uchylił decyzję umarzającą postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. a nie stwierdził jej nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., uznając tym samym, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił – art. 151 P.p.s.a.