II SA/Bd 895/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A. K., Z. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę. Pismami z dnia [...] marca 2017 r., [...] kwietni 2017 r., [...] września 2018 i [...] października 2018 r. skarżący A. K. i Z. K. zażądali wstrzymania wykonania ostatecznej decyzją Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorom W. K. i M. K. pozwolenie na budowę "budynku gospodarczego - magazynu płodów rolnych w miejscowości P. K., gmina P. K. na działce o nr [...]. Skarżący wskazali, że obszar oddziaływania obiektu objętego decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. jest szerszy niż przyjęto w sprawie zakończonej tą decyzją i że oddziaływanie obiektu jest niewłaściwe - co uzasadniało ich status strony w tym postępowaniu, że na działce nr [...] objętej decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. znajdują się budynki, które powstały w wyniku samowoli budowlanej oraz, że w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2015 r. wydanej dla kwestionowanej inwestycji niewłaściwie określono funkcję terenu dla inwestycji (zabudowa zagrodowa), gdyż sprzecznie w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i wsi P. K., gdzie dla działki inwestycyjnej określona jest ona jako tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] Starosta R., na podstawie art. 152 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej powoływanej jako "kpa"), po ponownym rozpatrzeniu - we wznowionym w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa postępowaniu zakończonym ww. decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. - wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r., w związku m.in. z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 1134/17 uchylającym postanowienie Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. oraz utrzymujące je w mocy postanowienie Wojewody z dnia [...] lipca 2017 r., odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że na tym etapie nie dostrzegł podstaw eliminacji z obrotu prawnego wydanego pozwolenia na budowę, co rzutuje na brak możliwość wstrzymania jego wykonania. Podniósł, że nie bez znaczenia w sprawie są wskazania udzielone przez WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 754/18 (gdzie WSA kontrolował legalność decyzji wydanych we wznowionym w sprawie postępowaniu), z którego to wyroku wynika, że ocena czy skarżący powinni być stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. powinna być pozytywna. Wobec tego, wznowione postępowanie, będzie prowadzone w kierunku art. 151 § 2 Kpa. Jednocześnie organ podkreślił, że użyty w art. 152 § 1 kpa zwrot "prawdopodobieństwo" uchylenia decyzji, jako przesłanka wstrzymania wykonania decyzji, nie jest ani pewnością, ani też okoliczności z tym związane nie muszą być udowodnione. Niemniej musi dojść do uzasadnionego przekonania, że we wznowionym postępowaniu może dojść do wydania decyzji uchylającej. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja zaś nie wystąpiła. Wstępnie ocena wydanego w sprawie pozwolenie na budowę, zdaniem organu, nie pozwala czynić mu zarzutów niezgodności z prawem materialnym. Organ podkreślił, że zatwierdzony przez Starostę [...] projekt budowlany spełniał wszelkie warunki przewidziane w art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202), był zgodny z przepisami odrębnymi i został we właściwej formie sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzenia projektu były członkami właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzone stosownymi zaświadczeniami. Projekt posiadał wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, informacje, sprawdzenia i zaświadczenia, zawierał informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz był zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi i spełniał wymogi ochrony środowiska. Organ zaznaczył też, że projekt została opracowany zgodnie z wydaną dla inwestycji decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2015 r., która pozostaje w obrocie prawnym. Reasumując organ stwierdził, że sama kwestia zasadności zarzutu dotyczącego właściwego określenia kręgu stron postępowania, nie jest wystarczająca do powstania prawdopodobieństwa eliminacji wydanego pozwolenia na budowę. Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie, domagając się jego uchylenia. Skarżący zarzucili, że organ całkowicie zignorował wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 1134/17, w którym jednoznacznie wskazano, że organy nie ustosunkowały się do powoływanych przez skarżących istotnych okoliczności uzasadniających – w ich ocenie – status strony postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Powołali się też na wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 754/18, gdzie wskazano, że nie można się zgodzić z ustaleniami organów, że nieruchomość skarżących położona jest poza obszarem oddziaływania obiektu. Zarzucili również, że zaskarżone postanowienie nie odnosi się do powołanych przez nich przyczyn wstrzymania wykonania decyzji. Ponadto stwierdzili, że przepis art. 146 § 2 kpa może mieć zastosowanie wyłącznie na początku wznowionego postępowania i, że skoro organ nie zauważył przyczyny określonej w art. 146 § 2 kpa do tej pory, to znaczy, że przyczyna ta nie istnieje. Po rozpatrzeniu ww. zażalenia, Wojewoda postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ II instancji wskazał, że w postępowaniu o wstrzymanie wykonania decyzji nawet ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza o wstrzymaniu wykonania decyzji, ale dopiero uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa, obliguje organ do wstrzymania wykonania decyzji. Organ oceniając to prawdopodobieństwo nie musi w tym celu prowadzić postępowania wyjaśniającego na zasadach określonych w art. 7 i art. 77 kpa., a wystarczy, że w wyniku dokonania wstępnej oceny uzna, że nie zachodzą okoliczności obligujące go do zastosowania przepisu art. 152 § 1 kpa. Jednocześnie organ zaznaczył, że interpretacja przesłanki z art. 152 § 1 kpa - z uwagi na zasadę trwałości decyzji administracyjnych - powinna mieć charakter ścieśniający, a określone w tym przepisie "prawdopodobieństwo" powinno być traktowane nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych okoliczności sprawy. Zdaniem organu odwoławczego, w świetle powyższych uwag, należało uznać, że Starosta R. prawidłowo ocenił w sprawie przesłankę wstrzymania wykonania decyzji z art. 152 § 1 kpa, dokonując obiektywnej oceny tego, czy zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego, gdyż należy to bowiem do rozstrzygnięcia kończącego wznowienie postępowania. W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie kończące wznowienie postępowania zapadło zaś w dniu [...] lipca 2019 r., w ramach którego, jak podkreślił organ II instancji, Starosta R. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2016 r. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie uprawdopodobniono uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r., podnosząc przy tym, że o słuszności rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu Starosty [...] świadczy również fakt, że w dalszym toku postępowania przed organem I instancji odmówiono uchylenia decyzji, której wstrzymania wykonania domagali się skarżący. Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli skargę do WSA w Bydgoszczy, domagając się jego uchylenia lub stwierdzenie nieważności postanowień organów I i II instancji skarżący zarzucili, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów zażalenia, że przede wszystkim jednak organy obu instancji nie uwzględniły prawomocnego wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 1134/17, że rażąco błędne postępowanie organów doprowadziło do tego, że inwestor zakończył budowę spornego obiektu rolniczego na terenie zabudowy mieszkaniowej w odległości 3 m od działki skarżących i budynku mieszkalnego. Skarżący wskazali przy tym na okoliczność wydawania w sprawie przez organy licznych nieprawidłowych decyzji i postanowień, które następnie w toku kontroli instancyjnej i sądowej były uchylane, co w ich ocenie świadczy o nieznajomości prawa przez urzędników oraz o świadomym naciąganiu przepisów prawa w celu uzyskania planowanego efektu zakończenia budowy. Podnieśli również, że błędne uzasadnienie decyzji organu II instancji nie pozwala im polemizować ze stanowiskiem, iż skarżący w ramach powoływanych okoliczności nie uprawdopodobnili uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, co w szczególności dotyczący kwestii naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich. Zdaniem skarżących w sprawie nie zostały w ogóle rozstrzygnięte powołane przez nich przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sprawę podlegającą kontroli Sądu zainicjował złożony w ramach wznowionego postępowania wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorom W. K. i M. K. pozwolenie na budowę "budynku gospodarczego - magazynu płodów rolnych w miejscowości P. K., gmina P. K. na działce o nr [...]. W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 152 § 1 kpa organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W przypadku wznowienia postępowania mamy do czynienia ze względną suspensywnością. Samo złożenie żądania wznowienia nie powoduje, w przeciwieństwie do odwołania, wstrzymania wykonania decyzji. Istnieje jedynie obowiązek rozważenia tej kwestii, zwłaszcza gdy z odpowiednim wnioskiem występuje strona wnioskująca o wznowienie. Wstrzymanie nie jest przy tym pozostawione swobodnemu uznaniu organu, ale uzależnione od zaistnienia przesłanek z art. 151 § 2 kpa, tj. wystąpienia w sprawie okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Prawdopodobieństwo uchylenia decyzji dotychczasowej nie oznacza jednak, że kwestia ta podlega udowodnieniu, albowiem takim terminem nie posłużył się ustawodawca. Wystarczające, a jednocześnie konieczne jest powzięcie przez organ uzasadnionego przekonania, że we wznowionym postępowaniu może dojść do wydania decyzji uchylającej. Ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji musi być dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia w sprawie zgłoszonej we wniosku podstawy wznowienia postępowania, w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego oraz możliwości uchylenia badanej decyzji. Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że w postępowaniu o wstrzymanie wykonania decyzji nawet ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza o wstrzymaniu wykonania decyzji, ale dopiero uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa, obliguje organ do wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 kpa. Zaznaczyć również należy, że ocena przesłanki wstrzymania wykonania decyzji w postaci prawdopodobieństwa uchylenia decyzji dotychczasowej, z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznych powinna mieć jednak, co słusznie podkreślił organ II instancji, charakter ścieśniający, oraz powinna być dokonywana przez pryzmat zarzutów podniesionych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i ich możliwej skuteczności w ramach "wstępnej oceny" tego czy istnieje podstawa do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona. Istotnym również jest to, że w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego, a jedynie bada się zaistnienie przesłanki zastosowania instytucji procesowej, o której mowa w art. 152 § 1 kpa. W związku z tym, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji, o której mowa w art. 152 § 1 kpa odnosi się do trybu postępowania uregulowanego w rozdziale 12 kpa, tj. wznowienia postępowania wskazać należy, że przepisy regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 – art. 152 kpa) wyodrębniają kilka etapów tego postępowania. Etap wstępny omawianego postępowania obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia (w tym zachowanie terminu z art. 148 kpa), kolejny zaś - mający miejsce po wydaniu postanowienia o wznowieniu, dotyczy badania istnienia przyczyny wznowienia. Jeżeli organ stwierdzi we wznowionym postępowaniu, że nie występuje przesłanka (przyczyna) wznowieniowa, to zgodnie z art.151 § 1 pkt 1 wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. Jeżeli natomiast stwierdzi on, że postępowanie poprzedzające wydanie kwestionowanej decyzji, dotknięte jest przesłanką wznowieniową, to zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą sprawę co do jej istoty, co następuje w ramach kolejnego etapu postępowania dotyczącego rozstrzygania istoty sprawy. Ta ostatnia decyzja nie może być jednak podjęta w sytuacji, gdy wystąpią przesłanki negatywne z art. 146 kpa, wyłączające możliwość uchylenia decyzji dotychczasowej. Tego rodzaju sytuację normuje art. 151 § 2 kpa, który określa, że decyzją kończącą postępowanie w sprawie wznowienia jest również decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, którą to organ wydaje właśnie w przypadku, gdy wystąpi przesłanka negatywne określona w art. 146 kpa, wyłączająca dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. Z powyższego wynika, że nawet stwierdzenie wystąpienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza kwestii uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji dotychczasowej, a więc tego, że podjęta zostanie decyzja, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 2 kpa, gdyż w sytuacji wystąpienia jednej z przesłanek negatywnych do uchylenia decyzji dotychczasowej z art. 146 kpa, w tym tej określonej w art. 146 § 2 kpa w postaci możliwości zapadnięcia we wznowionym postępowaniu wyłącznie decyzji odpowiadającej w swej istocie decyzji dotychczasowej, ustawodawca wyłączył możliwość uchylenia decyzji dotychczasowej, wskazując że w takiej sytuacji organ wydaje decyzję, o której mowa w art. 151 § 2 kpa. Oznacza to zatem, że samo ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza jeszcze o zaistnieniu podstawy do wstrzymania wykonania decyzji, gdyż do tego konieczne jest uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji dotychczasowej, co jest wyłączone w sytuacji zaistnienia przesłanki negatywnej m.in. z art. 146 § 2 kpa. Wbrew stanowisku skarżących możliwość stwierdzenia wystąpienia przesłanki negatywnej z art. 146 § 2 kpa nie jest determinowane momentem jej dostrzeżenia przez organ we wznowionym postępowaniu, lecz tym czy zweryfikowane przez organ okoliczności wskazują, że we wznowionym postępowaniu mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadającej w swej istocie decyzji dotychczasowej. Należy wskazać, że analiza całości uzasadnienia postanowień organów obu instancji prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej sprawie orzekające organy przyjęły, że skarżący mają w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowalny i udzielającą pozwolenie na budowę spornej inwestycji przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 pb, a więc w konsekwencji, że spełniona została powołana przez skarżących przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Tym samym nie mógł zasługiwać na uwzględnieni zarzut skarżących o zignorowaniu wskazań zawartych w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 1134/17 i wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 754/18. W wyroku z dnia 28 marca 2018 r. o sygn. akt II SA/Bd 1134/17 Sąd wskazał bowiem przede wszystkim na powinność organów ustosunkowania się do powoływanych przez skarżących okoliczności mających świadczyć o ich statusie strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, o bezpodstawnym pominięciu ich udziału w tym postępowaniu. Tym samym Sąd zobowiązał organy do zweryfikowania czy skarżący powinni byli być stronami postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie oznacza to jednak, że Sąd zobowiązał organy do stwierdzenia, że w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji dotychczasowej. Sąd bowiem zobowiązał organy jedynie do oceny tego prawdopodobieństwa, wraz z wyszczególnieniem okoliczności, którą należy zbadać przy ocenie tego prawdopodobieństwa, nie wskazując przy tym że stwierdzenie tego rodzaju okoliczności obliguje do wstrzymania decyzji dotychczasowej. Natomiast w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 25 września 2018 r. o sygn. akt II SA/Bd 754/18 Sąd, w kontekście oceny statusu skarżących jako strony postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, stwierdził że nie można się zgodzić z ustaleniami organów, że nieruchomość skarżących położona jest poza obszarem oddziaływania obiektu. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy uwzględniły przytoczone wskazania i stanowisko wyrażone w ww. wyrokach, gdyż z rozstrzygnięć organów wynika pozytywna ocena statusu skarżących jako strony postępowania zakończonego decyzją dotychczasową. Jednocześnie jednak organy te stwierdziły, że nie oznacza to, że w sprawie są podstawy do uznania, w ramach oceny sprawy na tym wstępnym etapie, że dojdzie do uchylenia wydanego pozwolenia na budowę, że istnieje prawdopodobieństwo, iż przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa, a tym samym że w sprawie zachodzi ustawowa podstawa do wstrzymania wykonania decyzji. Ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji niewątpliwie dokonywana jest z uwzględnieniem zarzutów podniesionych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W ramach zarzutów zawartych w pismach, którymi skarżący wnioskowali o wstrzymanie wykonania decyzji, skarżący wskazywali na okoliczności sprawy świadczące o ich statusie strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, czego organy nie zakwestionowały, zaznaczając jednak, że nie jest to wystarczające do eliminacji wydanego pozwolenia na budowę. Na poparcie tego stanowiska organ I instancji przytoczył okoliczności, które w ramach wstępnej oceny wydanego pozwolenia na budowę, nie pozwalały mu uznać, że w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji dotychczasowej. W tym zakresie powołał się m.in. na spełnienie przez projekt budowalny wymagań z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz na opracowanie go zgodnie z wydaną dla inwestycji i pozostającą w obrocie prawnym decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2015 r. Decyzja o warunkach zabudowy, której rozwiązania w zakresie przyjętej w niej - a kontestowanej przez skarżących we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji - funkcji terenu dla spornej inwestycji (zabudowa zagrodowa), dopóki obowiązuje wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Z akt sprawy wynika ponadto, że kwestia zarzucanej przez skarżących samowoli budowlanych na działce inwestycyjnej, była weryfikowana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R., który w dniu [...] maja 2017 r. przeprowadził kontrolę w zakresie legalności budynków usytuowanych na działce nr [...] i stwierdził brak podstaw do wszczęcia postępowania w trybie nadzoru według art. 48 i art. 49 ww. ustawy Prawo budowlane. Jak wskazano powyżej nie można w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji wymagać od organów, aby badały one merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego, tak jak czynione jest to w ramach podejmowania rozstrzygnięcia kończonego wznowione postępowanie. Zbyt szybkie wstrzymanie decyzji dotychczasowej, nie poparte jednoznacznymi i przekonywującymi argumentami i materiałami wskazującymi na prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji, a więc na istnienie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych. W ocenie Sądu ocena organów, że w sprawie takie prawdopodobieństwo nie występuje była na tym etapie postępowania prawidłowa biorąc pod uwagę materiał dowodowy sprawy oraz okoliczności powoływane przez skarżących w ramach pism, w których wnioskowali o wstrzymanie wykonanie decyzji, a także mając na względzie poczynione przez Sąd uwagi, iż nawet ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza o wstrzymaniu wykonania decyzji. Dodatkowo należy podkreślić, że decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. Starosta R. orzekł o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W dniu orzekania przez organ II instancji tj. dnia [...] sierpnia 2019 r. decyzja ta pozostawała w obrocie prawnym, na co prawidłowo zwrócił uwagę organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu. Organ II instancji decyzją z dnia [...] września 2019 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Starosta R. z dnia [...] lipca 2019 r. Zdaniem Sądu uzasadnienia kontrolowanych w sprawie postanowień o odmowie wstrzymania wykonania decyzji dotychczasowej umożliwiały dokonanie kontroli legalności rozstrzygnięć orzekających w sprawie organów i pozwalały na zdekodowanie powodów niewstrzymania kontestowanej przez skarżących decyzji. Sąd wyraża stanowisko, że w świetle okoliczności powoływanych przez skarżących i dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, nie można było w sposób niewątpliwy stwierdzić, na tym wstępnym etapie oceny sprawy, że zachodzi w sprawie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji dotychczasowej. W tym stanie rzeczy uwzględniając wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł o oddaleniu wniesionej w spawie skargi, nie stwierdzając uchybień kontrolowanych postanowień w stopniu uzasadniających ich uchylenie.