VII SA/Wa 1674/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Sędzia WSA Artur Kuś, Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi [...]Spółka z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Decyzją Nr [...] z [...] stycznia 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: organ I instancji, PINB), działając na podstawie art. 48 ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z poźn. zm., dalej: p.b.) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r poz. 2096 z poźn. zm., dalej: k.p.a.), nakazał B. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: spółka, skarżąca, strona, inwestor) dokonanie całkowitej rozbiórki obiektu budowlanego – samowolnie wybudowanego parkingu samochodowego dla potrzeb sklepu B. - na działce nr ew. [...] i częściowo na działce nr ew. [...] (dawniej działka nr ew. [...]) z obrębu [...] w W., poprzez rozbiórkę utwardzenia terenu kostką betonową wraz z odwodnieniem liniowym i słupami oświetleniowymi. Podstawę decyzji stanowiły następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne: Sprawa dotycząca utwardzenia terenu działki o nr ewid. [...] obręb [...] przy ulicy E. w W. stanowiła po raz drugi przedmiot rozpoznania przez PINB. Decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: organ odwoławczy, [...]WINB) uchylił bowiem decyzję organu I instancji nr [...] z [...] lutego 2018 r. nakazującą skarżącej dokonanie całkowitej rozbiórki obiektu budowlanego – placu składowego na działce ewid. nr [...] z zaleceniem ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości, jakie konkretnie elementy placu składowego podlegają rozbiórce. Ponownie rozpoznając sprawę, na podstawie przeprowadzonych w dniu 17 października 2018 r. oględzin działek nr ew. [...] i [...] (dawniej działka nr ew. [...]) PINB ustalił, że na nieruchomościach tych wykonano utwardzenie z kostki betonowej wraz z krawężnikami oraz 4 słupy oświetleniowe. Stwierdzono demontaż ogrodzenia placu wraz z bramami wjazdowymi. Na terenie nie były składowane już żadne materiały budowlane, natomiast były zaparkowane samochody osobowe. Na utwardzonej nawierzchni wymalowano strzałki kierunkowe (znak drogowy poziomy strzałka kierunkowa na wprost). W dniu 16 listopada 2018 r. dokonano ponownej kontroli, w wyniku której stwierdzono, że na teren utwardzonej nawierzchni wjeżdżają oraz wyjeżdżają samochody, zarówno osobowe jak i dostawcze, wykorzystujące wjazd/wyjazd z terenu parkingu znajdującego się przy sklepie B. na działce nr ew. [...]. W trakcie kontroli stwierdzono parkowanie 15 samochodów osobowych i dostawczych na terenie działek nr ew. [...] i [...]. Ponownie wskazano na namalowane znaki poziome w kolorze białym, regulujące kierunek jazdy, a dodatkowo wskazano, że przy wyjeździe z utwardzonego terenu ustawiono znak drogowy: STOP oraz nakazu skrętu w prawo. Mając na uwadze powyższe organ I instancji uznał, że teren działki nr ew. [...] oraz częściowo teren działki nr ew. [...] użytkowany wcześniej na cele placu składowego dla potrzeb sklepu B., stanowi obecnie parking samochodowy dla potrzeb tego sklepu i jest w tym celu użytkowany. Budowa przedmiotowego obiektu budowlanego, zgodnie z art. 28 p.b., wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Powołując treść art. 48 p.b. wskazano zaś, że przedmiotowy parking znajduje się na terenie - oznaczonym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla P., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy W. z [...] maja 1999 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 62, poz. 2107 z 19 lipca 1999 r., dalej: m.p.z.p.) - symbolem OR - teren rolny, który wraz z terenem wód otwartych (OW) oraz ternem zieleni urządzonej (ONP) stanowi teren ochrony systemu przyrodniczego miasta "O" dla których ustalono podstawowe przeznaczenie; ochronę terenów biologicznie czynnych, zwłaszcza wód i łąk oraz utrzymanie funkcji rolniczej bez zabudowy siedliskowej (art. 10 ust.1 m.p.z.p.). Według art. 10 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p. na terenach ochrony systemu przyrodniczego (do których wlicza się tereny rolne - OR) "obowiązuje zachowanie i ochrona walorów środowiskowych i krajobrazowych tarasu dolnego w powiązaniu z krajobrazem kulturowym zabytkowego W. poprzez zakaz zmiany naturalnego ukształtowania terenu, zaś według art. 10 ust. 5 pkt 3 m.p.z.p. na terenach rolnych - OR, obowiązuje ochrona przez zmiana użytkowania terenów rolnych, w tym terenów łąkowych na orne. Zdaniem PINB samowolna budowa oraz użytkowanie tego terenu jako parkingu narusza art. 10 ust 2 pkt 2 oraz art. 10 ust. 5 pkt 3 m.p.z.p. W związku z powyższym brak jest podstaw do wdrożenia procedery legalizacyjnej z art. 48 ust 2 p.b., w związku z brakiem zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od ww. decyzji wniosła spółka zarzucając naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez: a) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niezgodnym z faktami przyjęciu, iż na działkach ewidencyjnych [...] oraz [...] zlokalizowano naniesienie budowlane w postaci parkingu; b) zaniechanie ustalenia jakiego rodzaju utwardzenie nieruchomości wykonano; c) pominięcie faktu, że utwardzenie nieruchomości kostką brukową wykonane zostało na podstawie znajdującego się w aktach zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych z 1 marca 2012 r., co do którego właściwy organ nie wniósł sprzeciwu; d) w konsekwencji nieustalenie, jakie prace wykonano na podstawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych z 1 marca 2012 r. i orzeczenie nakazu rozbiórki także prac objętych ww. zgłoszeniem; 2) art. 7a § 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 i 4 p.b. poprzez brak ustalenia, jakie konkretnie roboty strona wykonała poza zakresem zgłoszenia z 1 marca 2012 r. i w konsekwencji brak dostatecznej indywidualizacji przedmiotu nakazanej rozbiórki; 3) art. 48 ust. 1 i 4 p.b. poprzez wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę mimo braku podstaw tj. także w odniesieniu do obiektów, co do których pozwolenie na budowę nie jest wymagane; 4) art. 13 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla P. (Uchwała Rady Gminy W. z [...] maja 1999 r., dz. Urz, Woj. Mazowieckiego Nr 62 z 1999 r. poz. 2107) w zakresie, w jakim na rysunku planu wytyczono wzdłuż granicy aktualnych działek ew. nr [...] oraz [...], na obszarze działki nr [...], parking obsługujący miejsca rekreacyjne. Mając na uwadze powyższe inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzją Nr [...] z 13 maja 2019 r. [...]WINB, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust 2 p.b., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Wydanie decyzji poprzedzało zobowiązanie organu I instancji do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego. Mianowicie, postanowieniem nr [...] z [...] marca 2019 r. zlecono PINB dokonanie oględzin z zachowaniem wymogów art. 79 k.p.a. w celu dokładnego określenia aktualnego stanu faktycznego, tj. ustalenia czy działka nr ew. [...] z obrębu [...] w W. jest działką wygrodzoną, czy też istnieje swobodny przejazd między działką nr ew. [...], na której to realizowana jest działalność usługowa B. sp. z o.o. a działką nr ew. [...], a zatem czy stanowią funkcjonalną całość. W odpowiedzi na to wezwanie, organ I instancji w dniu 17 kwietnia 2019 r. dokonał ponownej kontroli terenu, z której sporządzono protokół nr IOT/521/2019. Dokonując analizy akt sprawy organ odwoławczy wskazał, że działka nr ew. [...] z obrębu [...] w W. pozostaje w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr ew. [...], na terenie której realizowana jest działalność usługowa skarżącej, w ramach której część działki przeznaczana jest na parking samochodowy. Wykorzystywanie spornego terenu działek nr [...] i częściowo. [...] na potrzeby parkingu samochodowego potwierdzają zaś ustalenia dokonane podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych 17 października 2018 r. oraz 16 listopada 2018 r. ujęte w protokołach nr IVOT/1273/2018 oraz nr IVOT/1401/2018, z których jednoznacznie wynika, że w trakcie oględzin zaparkowane były samochody osobowe lub dostawcze. W ramach ww. czynności kontrolnych ustalono również, że na utwardzeniu znajdują się oznakowania poziome, a także znaki drogowe (stop i nakaz skrętu w prawo) służące umożliwieniu korzystania z tego parkingu w sposób możliwie bezkolizyjny. Ponadto w wyniku wykonania postanowienia nr [...] z [...] marca 2019 r. organ powiatowy ustalił, iż pomiędzy działkami nr [...] i [...] nie wykonane jest żadne ogrodzenie. Pomiędzy utwardzeniem z kostki brukowej na działce nr [...], a utwardzeniem z kostki brukowej na działce nr ew. [...] w dwóch miejscach na długości 8,6 m oraz 5,6 m nie występuje krawężnik lub inne oddzielenie nawierzchni z kostki brukowej. Między tymi przejazdami jest odległość ok. 21 m. Na odcinku 21 m oraz na pozostałych odcinkach pomiędzy działką nr [...] i [...] wykonane są przedzielenia z dwóch krawężników z pasem zieleni o łącznej szerokości 84 cm. Z materiału zdjęciowego do ww. kontroli wynika, iż w dniu oględzin także były zaparkowane samochody osobowe na działce nr ew. [...]. Zdaniem organu odwoławczego utwardzanie dodatkowego terenu świadczy o przedłużeniu parkingu, wykorzystywanego na potrzeby prowadzonej działalności usługowej, stanowiące funkcjonalną całość, które wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów odwołania WINB wyjaśnił, że 13 stycznia 2012 r. inwestorzy dokonali zgłoszenia wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu terenu, lokalnym wyrównaniu powierzchni, a następnie ułożeniu kamienia łamanego (tłucznia) i zagęszczeniu go na działce ewid. nr [...] (obecnie działka ewid. nr [...] i część działki [...]). Decyzją nr [...] z [...] stycznia 2012 r. organ wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia wskazując, że projektowana inwestycja jest niezgodna z m.p.z.p. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] marca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W związku z tym ww. zgłoszenie nie było skuteczne. W zakresie zaś zgłoszenia dokonanego w dniu 1 marca 2012 r. organ odwoławczy wskazał, iż dotyczyło ono "wykonania robót budowlanych urządzenia nadwodnego ciągu spacerowego (...) poprzez montaż małej architektury i zieleni oraz wyrównanie i utwardzenie nawierzchni terenu". Nie można więc uznać go za skuteczne zgłoszenie zamiaru budowy parkingu. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy wywiódł, że właściwy tryb postępowania w sprawie wyznaczał art. 48 p.b. Podzielił przy tym stanowisko PINB, że przeszkodą do wdrożenia w niniejszym przypadku procedury legalizacyjnej jest to, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący powołuje się na zapisy dotyczące parkingu obsługującego tereny rekreacyjne, zaś jak wyjaśniono powyżej parking, będący przedłużeniem parkingu, wykorzystywanego na potrzeby prowadzonej działalności usługowej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca powtórzyła zarzuty odwołania zarzucając dodatkowo naruszenie art. art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie za organem I instancji, jako podstawy rozstrzygnięcia, że te same naniesienia budowlane stanowiły, w zależności od czasu kontroli, zarazem "plac składowy" jak i "parking samochody", a nadto, że parkowanie samochodów przez osoby trzecie na terenie nieruchomości przesądza o fakcie, że utwardzanie terenu stanowi "parking samochody" w rozumieniu p.b. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że nadal najistotniejszym zarzutem wobec prawidłowości rozstrzygnięcia jest arbitralne przypisywanie utwardzeniu terenu cech dwóch różnych obiektów (raz placu składowego, raz parkingu samochodowego). Organ I instancji nie stwierdził, by teren działek [...] i [...] był zagospodarowany w sposób odpowiadający funkcji parkingu (brak wyznaczonych miejsc postojowych, brak oznaczeń czy znaków wskazujących np. klientom sklepu na lokalizację parkingu). Ustalenie rozmiarów ewentualnego parkingu, jaki znajduje się na nieruchomości, czy też stwierdzenie, ile miejsc postojowych zostało wyznaczonych, powinno być istotnym elementem stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydania decyzji. Organ nie wskazał nadto, na jakiej podstawie przyjął, że wykonano na nieruchomości parking ponad 10-stanowiskowy. Dodatkowo całkowicie pominął ustalenie i rozstrzygnięcie, do jakich naniesień budowlanych na przedmiotowych nieruchomościach inwestor był uprawniony na mocy zgłoszenia z 1 marca 2012 r. Zdaniem skarżącej organ II instancji ograniczył się do zacytowania treści art. 10 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p., pomijając jednak rysunek planu dopuszczający lokowanie miejsc parkingowych na obszarze działek objętych decyzją. Organ co prawda wskazał, że parking wyznaczony w m.p.z.p. nie był zaplanowany dla obsługi obiektu handlowego, ale nie wykazał w postępowaniu administracyjnym, na jakiej podstawie ustalił, że teren nieruchomości przeznaczony jest właśnie "dla obsługi obiektu handlowego". Mając na uwadze powyższe skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji jak również decyzji jej poprzedzającej oraz zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 t.j.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), według którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania była decyzja [...]WINB nr [...] z [...] maja 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję PINB nr [...] z [...] stycznia 2019 r., nakazująca inwestorowi rozbiórkę samowolnie wybudowanego parkingu samochodowego na działce o nr ew. [...] i częściowo na działce [...] obręb: [...] w W. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy p.b. Zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 p.b. Przez "roboty budowlane" należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 ust. 7 p.b.). "Budowa" oznacza z kolei wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę bądź też nadbudowę obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 p. b.). Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 10 p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, zgodnie zaś z art. 29 ust. 2 pkt 5 p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Okolicznością sporną w sprawie była kwestia kwalifikacji robót budowlanych zrealizowanych przez skarżącą, a także funkcja jaką spełniają przedmiotowe nieruchomości. Strona podnosiła bowiem, że prace, polegające na utwardzeniu terenu, zostały zrealizowane na podstawie zgłoszenia, kwestionowała zaś istnienie parkingu. Organy administracji publicznej wywodziły natomiast przeciwnie, uznając, że roboty budowlane wykonane przez inwestora odpowiadają samowolnej budowie obiektu budowlanego - parkingu. Rozstrzygając sprawę niniejszą Sąd uznał za prawidłową argumentację organu. W pierwszej kolejności podnieść należy, że art. 29 ust. 2 pkt 5 p.b. stanowi podstawę do zgłoszenia zamiaru polegającego na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Nie chodzi w nim zatem o utwardzenie powierzchni jakiegokolwiek gruntu, a jedynie znajdującego się na działce budowlanej. Poza sporem jest, że teren na którym wybudowano parking nie jest działką budowlaną, a stanowi teren rolny, co wynika z ustaleń m.p.z.p. Zgłoszenie zamiaru utwardzenia terenu, w oparciu o ww. przepis, okazało się zatem nieskuteczne. Po drugie, art. 29 ust. 1 pkt 10 p.b. zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. Tymczasem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że na działce o nr ewid. [...] i częściowo na działce [...] znajduje się parking samochodowy znacznie tę liczbę przewyższający. Jakkolwiek z protokołu kontroli robót budowlanych nr IVOT/1273/2018 z 17 października 2019 r. nie wynika jaka liczba pojazdów była zaparkowana na terenie utwardzonym kostką brukową, to informacja ta została zawarta w protokole nr IVOT/1401/2018 z 16 listopada 2018 r. Wskazano w nim, że w trakcie kontroli zaparkowane było 15 pojazdów. Nie ma zatem wątpliwości, że na przedmiotowych działkach powstał obiekt budowlany – parking wybudowany bez wymaganego pozwolenia. Rozwijając rozważania co o do charakteru wybudowanego obiektu budowlanego Sąd wskazuje, że trafnie organ odwoławczy skonstatował, że teren wykorzystywany jest na potrzeby parkingu samochodowego. Każdy z protokołów kontroli robót budowlanych sporządzony przez pracowników organu I instancji przy ponownym rozpoznaniu potwierdza, że na spornym terenie parkowane są różnego rodzaju pojazdy. Dodatkowo na utwardzonym terenie znajdują się oznakowania poziome, a także znaki drogowe (stop i nakaz skrętu w prawo), umożliwiające korzystanie z tego parkingu w sposób sprawny, uporządkowany. Ustalenia te znajdują swoje odzwierciedlenie także w znajdującej się w aktach administracyjnych dokumentacji fotograficznej. Tym samym, wbrew zarzutom skarżącej, przedmiotowa nieruchomość była faktycznie urządzona i wykorzystywana jako parking. Z całą stanowczością podkreślić w tym miejscu należy, że funkcji terenu jako parkingu nie niweczy brak wyznaczonych miejsc postojowych czy brak znaku wskazującego, że faktycznie jest to parking. W ocenie Sądu, nie było także konieczności badania, jaka faktycznie maksymalna liczba pojazdów może być zaparkowana na ww. terenie. Istotne w sprawie pozostawało bowiem, by na parkingu mogło być zaparkowane powyżej 10 pojazdów. Okoliczność ta została udowodniona. Wbrew twierdzom skarżącego pozostawienie pojazdów na parkingu nie było incydentalne, skoro w toku kontroli dokonanej przez organ I instancji w dniu 17 października 2018 r., w dniu 16 listopada 2018 r. oraz 17 kwietnia 2019 r. pojazdy były zaparkowane, co potwierdza nie tylko treść protokołu, ale także dołączona do niego dokumentacja fotograficzna. Kwestie oddzielenia działek [...] i [...] wyraźnie opisane zostały w protokole z 17 kwietnia 2019 r., z którego wynika, że pomiędzy nimi nie znajduje się żadne ogrodzenie. Pomiędzy utwardzeniem z kostki brukowej na działce nr [...], a utwardzeniem z kostki brukowej na działce nr [...] w dwóch miejscach na długości ok. 8,6 m oraz 5,6 m nie występuje krawężnik lub inne oddzielenie nawierzchni. Między tymi przejazdami jest odległość ok. 21 m. Na odcinku 21 m oraz na pozostałych odcinkach pomiędzy działką nr [...] i [...] wykonane są przedzielenia z dwóch krawężników z pasem zieleni o łącznej szerokości 84 cm. Za prawidłową Sąd uznał więc argumentację, że utwardzenie dodatkowego terenu świadczy o przedłużeniu parkingu na potrzeby prowadzonej działalności usługowej. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy wskazuje bowiem, że roboty te faktycznie nakierowane były na stworzenie zwartego i funkcjonalnego kompleksu. Nie ma zatem wątpliwości, że na działce tej powstał obiekt wybudowany - utwardzony kostką brukową parking powyżej 10 stanowisk, z infrastrukturą: odwodnieniem liniowym i słupami oświetleniowymi bez wymaganego pozwolenia na budowę, a więc w warunkach samowoli budowlanej. Należy podkreślić, że organy administracyjne orzekają według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez nie decyzji. Obowiązek ten dotyczy również organu II instancji, co wynika z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zgodnie z którą organ drugiej instancji ma obowiązek uwzględniać aktualny stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji drugoinstancyjnej. Skoro więc w toku postępowania zmianie uległ sposób użytkowania kontrolowanych działek to nie znajduje uzasadnienia zarzut niewłaściwego ustalenia funkcji/przeznaczenia terenu. Nie budziło wątpliwości Sądu także i to, że inwestycja jest niezgodna z obowiązującym na przedmiotowym terenie m.p.z.p. Plan ten wyraźnie wskazuje przeznaczenie terenu rzeczonych działek jako teren rolny, który stanowi teren ochrony systemu przyrodniczego. Obowiązuje więc zakaz zmiany naturalnego ukształtowania terenu, zaś według art. 10 ust. 5 pkt 3 m.p.z.p. na terenach rolnych - OR, obowiązuje ochrona przed zmianą użytkowania terenów rolnych, w tym terenów łąkowych na orne. Powyższe regulacje uniemożliwiają prowadzenie postępowania legalizacyjnego i obligują organ do nakazania rozbiórki. Organy administracji publicznej słusznie uznały, że zastosowanie w rozpatrywanej sprawie powinien znaleźć art. 48 pr. bud. Z uwagi na niezgodność omawianej samowoli budowlanej z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jej legalizacja było wykluczona. Konieczne było zatem wydanie nakazu rozbiórki, do czego były zobligowane organy administracji publicznej. Tym samym kontrolowane rozstrzygnięcia okazały się prawidłowe. Mając powyższe na uwadze za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 i 4 p.b. W zaskarżonej decyzji [...]WINB odniósł się do dokonanych przez skarżącą zgłoszeń zasadnie przyjmując, że zgłoszenie z 1 marca 2012 r. dotyczyło wykonania robót budowlanych urządzenia nawadniającego ciągu spacerowego poprzez montaż małej architektury i zieleni. Zgłoszenie powyższe nie stanowiło zatem skutecznego zamiaru budowy parkingu, który wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy administracji publicznej art. 7, art. 7a § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, a nadto został poddany niezbędnej analizie. W sprawie nie powstały wątpliwości co do treści normy prawnej. Co więcej zarówno uzasadnienie decyzji organu I instancji, jak i uzasadnienie decyzji organu II instancji zawiera wskazanie okoliczności, które zostały uznane za udowodnione, dowodów, na podstawie których poczynione ustalenia faktyczne, oraz dowodów, których odmówiono wiarygodności. Za chybiony Sąd uznał zarzut naruszenia art. 13 ust. 2 m.p.z.p., w tym zakresie podzielić należy stanowisko organów nadzoru budowlanego. Argumentacja skarżącej stanowi zaś polemikę z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi w toku postępowania. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.