VI SA/Wa 2642/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postepowania w sprawie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej oddala skargę Minister Rozwoju zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], którym odmówiono wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany zezwolenia nr [...] z dnia [...] marca 2000 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej udzielonego przez zarządzającego [...] Specjalna Strefą Ekonomiczną na rzecz F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Jako podstawę organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144, art. 127 § 3 oraz art. 61a § 1 k.p.a. Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej "skarżąca", "strona skarżąca", "skarżąca spółka") w dniu [...] marca 2000 r. uzyskała zezwolenie nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej "[...]SSE"). Zezwolenie zostało udzielone do dnia 30 listopada 2017 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. uzupełnionym pismem z dnia [...] marca 2016 r. strona skarżąca wystąpiła w trybie art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 20 października specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 282 ze zm.), dalej cyt. jako "ustawa o sse", z wnioskiem o zmianę pkt I zezwolenia poprzez wykreślenie sformułowania ".Zezwolenia udziela się do dnia 30 listopada 2017 r." Uzasadniając swój wniosek skarżąca wskazywała na ograniczone możliwości wykorzystania w pełni limitu przysługującej jej pomocy publicznej w okresie obowiązywania zezwolenia. Zwróciła uwagę na zmiany przepisów dotyczących specjalnych stref ekonomicznych, w wyniku których termin obowiązywania zezwolenia utracił swoje uzasadnienie i znaczenie prawne. Ponadto zdaniem skarżącej spółki utrzymanie terminu ważności zezwolenia nie znajduje podstaw prawnych w kontekście harmonizacji prawa polskiego z prawem unijnym. Wskazała również, że ograniczenie okresu obowiązywania zezwolenia stanowi ingerencję w wolność gospodarczą przedsiębiorcy. Podkreśliła, że w aktualnym stanie prawnym wszystkich przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą na terenie stref obowiązują jednolite zasady w zakresie zmiany zezwolenia. Przedstawiła także swoja definicję "zwiększenia pomocy publicznej", zgodnie z którą pojęcie to powinno być interpretowane jako zwiększenie wielkości pomocy przyznanej spółce. Ponadto skarżąca spółka opisała swoją pozycję w branży oraz dotychczasowe osiągnięcia. W dniu [...] marca 2016 r. Minister Rozwoju, powołując się na art. 61a § 1 k.p.a., wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zmiany ww. zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] SSE. Organ podniósł, że w dniu [...] listopada 2015 r. Minister Gospodarki wydał prawomocną decyzję nr [...] odmawiającą zmiany pkt I ww. zezwolenia poprzez wykreślenie sformułowania "zezwolenia udziela się do dnia 30 listopada 2017 r.". Organ wskazał, że w świetle art. 6 § 1 k.p.a. oznacza to, że wniosek nie może spowodować oczekiwanej przez spółkę reakcji organu polegającej na wydaniu przedmiotowego orzeczenia, albowiem gdy w sprawie zapadło już rozstrzygnięcie, organ zobligowany jest do odmowy wszczęcia nowego postępowania w tożsamej sprawie. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem ww. postanowienia z dnia [...] marca 2016 r. We wniosku skarżąca wskazała, że ww. postanowienie zostało wydane z naruszeniem: 1) art. 61 a § 1 oraz art. 163 k.p.a, w związku art. 19 ust. 4 ustawy o sse, jak również w związku z art. 6 k.p.a. poprzez bezprawną odmowę wszczęcia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia oraz, w rezultacie, bezprawny brak rozstrzygnięcia przez Ministra Rozwoju kwestii zmiany zezwolenia w sprawie z wniosku spółki z dnia [...] stycznia 2016 r. stanowiącej nową sprawę w stosunku do sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. ze względu na wskazanie przez stronę oraz oparcie jej żądania wyrażonego we wniosku z dnia [...] stycznia 2016 r. na nowych względach i okolicznościach, oraz pozbawienie skarżącej prawa do uzyskania rozstrzygnięcia administracyjnego w sprawie wniesionej przez skarżącą; 2) art. 163 k.p.a. w związku z art. 19 ust. 4 ustawy o sse poprzez odmowę wszczęcia postępowania, podczas gdy w wymienionych przepisach nie wprowadza się ograniczeń czasowych ani ilościowych na zajęcie się ponownie sprawą, zmiany decyzji ostatecznej w interesie strony; 3) art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu postanowienia okoliczności faktycznych i prawnych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, co stanowiło naruszenie istotnych zasad postępowania administracyjnego stypizowanych w art. 7, 9 i 11 k.p.a.. W wyniku rozpoznania powyższego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Rozwoju wydał w dniu [...] sierpnia 2016 r. zaskarżone do tutejszego Sądu postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, wskazano, że skarżąca spółka pismem z dnia [...] września 2015 r. wystąpiła do organu z wnioskiem o zmianę pkt I przedmiotowego zezwolenia poprzez wykreślenie sformułowania "Zezwolenia udziela się do dnia 30 listopada 2017 r.". Skarżąca argumentowała przedmiotowy wniosek ograniczeniem możliwości wykorzystania w pełni limitu przysługującej mu pomocy publicznej w okresie obowiązywania zezwolenia. Oświadczyła także, że w aktualnym stanie prawnym wszystkich przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą na terenie stref obowiązują jednolite zasady w zakresie zmiany zezwolenia. Wskazała również, że ograniczenie okresu obowiązywania zezwolenia stanowi ingerencję w wolność gospodarczą przedsiębiorcy. Ponadto zwróciła uwagę na zmiany przepisów dotyczących sse, w wyniku których termin obowiązywania zezwolenia utracił swoje uzasadnienie i znaczenie prawne, a także na przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 141, poz. 1177, z późn. zm.) obowiązującej w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1840). Według skarżącej utrzymanie terminu ważności zezwolenia nie znajdowało podstaw prawnych w kontekście harmonizacji prawa polskiego z prawem unijnym. Strona powyższą zmianę argumentowała także nierównym traktowaniem przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenia do końca 2000 r. z przedsiębiorcami posiadającymi zezwolenia wydane po 1 stycznia 2001 r. We wniosku skarżąca przedstawiła swoją definicję "zwiększenia pomocy publicznej", zgodnie z którą pojęcie to powinno być interpretowane jako zwiększenie wielkości pomocy przyznanej Spółce. Podstawą prawną ww. wniosku był art. 19 ust. 4 ustawy o sse. W wyniku przeprowadzonego wówczas postępowania, w dniu [...] listopada 2015 r. została wydana decyzja Nr [...] odmawiająca zmiany zezwolenia we wnioskowanym zakresie. Następnie pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. uzupełnionym pismem z dnia [...] marca 2016 r. strona skarżąca wystąpiła ponownie w trybie art. 19 ust. 4 ustawy o sse z wnioskiem o zmianę pkt I zezwolenia poprzez wykreślenie sformułowania ".Zezwolenia udziela się do dnia 30 listopada 2017 r." i wskazała identyczne argumenty jak we wniosku z dnia [...] września 2015 r., dodatkowo opisując swoją pozycję w branży oraz dotychczasowe osiągnięcia. Zdaniem organu nie budzi wątpliwości, iż zakresy podmiotowe i przedmiotowe obu wniosków są identyczne. W sprawie niezmieniony jest również stan prawny. Słusznie więc organ I instancji uznał, że wniosek z dnia [...] stycznia 2016 r. nie mógł być przedmiotem rozstrzygnięcia administracyjnego, albowiem w tej samej sprawie toczyło się już postępowanie i zapadło rozstrzygnięcie, a nie uległy zmianie okoliczności, które uzasadniałyby ewentualne, ponowne przeprowadzenie postępowania w sprawie o tożsamym przedmiocie. Organ podkreślił, że niezasadne jest twierdzenie skarżącej, że skoro skarżąca wystąpiła już raz o zmianą zezwolenia polegającą na wykreśleniu danego fragmentu zezwolenia i organ oddalił to żądanie w drodze prawomocnej decyzji, to nie będzie już w przyszłości możliwe rozpoznanie wniosku skarżącej spółki o zmianę zezwolenia, nawet opartego o nowe podstawy. Zdaniem organu, tożsamość podmiotowa, przedmiotowa oraz identyczność stanu faktycznego i prawnego sprawy nowej oraz poprzedniej, rozstrzygniętej ostateczną decyzją, sprzeciwia się wydaniu merytorycznego rozstrzygnięcia w nowej sprawie, naruszyłoby ono bowiem zasadę trwałości decyzji administracyjnej, określonej w art. 16 § 1 k.p.a. i oznaczałoby spełnienie przesłanki nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Odnosząc się do zarzutu, że Minister odmawiając wszczęcia postępowania w rozpatrywanej sprawie błędnie uznał, że bez znaczenia są nowe względy i okoliczności przemawiające za zmianą zezwolenia, organ podniósł, że z redakcji przepisu 19 ust. 4 ustawy o sse jednoznacznie wynika, że uwzględnienie wniosku o zmianę zezwolenia w sytuacji ziszczenia się którejkolwiek z sytuacji objętych hipotezami pkt 1 - 3 w art. 19 ust. 4 ustawy o sse nie jest dopuszczalne. W ocenie organu przepis art. 19 ust. 4 ustawy o sse odwołuje się do skutków zmiany zezwolenia i należy go interpretować jako zakaz jakiejkolwiek zmiany zezwolenia skutkującej zwiększeniem pomocy publicznej, wynikającym zarówno ze zwiększenia limitu pomocy, jak i zwiększenia stopnia jej wykorzystania. Oznacza to brak możliwości wykreślenia z zezwolenia terminu jego ważności. Zatem zdaniem organu nawet gdyby w sprawie pojawiły się nowe okoliczności i dowody to zgodnie z ww. przepisem ustawy o sse nie miałyby one znaczenia w sprawie, bowiem nie wpłynęłyby na treść rozstrzygnięcia. Ponadto strona skarżąca pismem z dnia [...] maja 2016 r. przedstawiła dodatkowe wyjaśnienia odnoszące się do podstawy faktycznej wniosku o zmianę omawianego zezwolenia. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższe postanowienie z dnia [...] sierpnia 2016 r. F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1) art. 61 a § 1 oraz art. 163 k.p.a., w związku z art. 19 ust. 4 ustawy o sse, jak również w związku z art. 6 k.p.a. poprzez: a) uznanie, że Minister Rozwoju był uprawniony, ze względu na rzekome rozstrzygnięcie już przez ten organ tej samej sprawy wcześniejszą ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na wniosek skarżącej złożony w dniu [...] stycznia 2016 r., podczas gdy sprawa objęta tym wnioskiem nie była tą samą sprawą co sprawa rozstrzygnięta wspomnianą decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. oraz, w rezultacie, b) dopuszczenie do bezprawnego braku rozstrzygnięcia przez Ministra Rozwoju w kwestii zmiany zezwolenia w sprawie z wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 2016 r. stanowiącej nową sprawę w stosunku do sprawy rozstrzygniętej przez Ministra Rozwoju wspomnianą decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. ze względu na wskazanie przez stronę oraz oparcie jej żądania wyrażonego we wniosku z dnia [...] stycznia 2016 r. na nowych względach i okolicznościach faktycznych, c) pozbawienie skarżącej przez Ministra Rozwoju, z naruszeniem ciążących na nim ustawowych obowiązków i z naruszeniem zasady praworządności, prawa do uzyskania rozstrzygnięcia administracyjnego w sprawie wniesionej przez skarżącą w związku z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r., d) częściowe (w niewielkim zakresie, ze względu na całkowite pominięcie podstawy faktycznej wskazanej przez stronę) rozpoznanie wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 2016 r. w sposób charakterystyczny dla działania i rozstrzygnięcia organu w postępowaniu administracyjnym, choć - ze względu na wadliwe powołanie art. 61 a § 1 k.p.a. - bez wszczęcia takiego postępowania administracyjnego; 2) art. 163 k.p.a. w związku z art. 19 ust. 4 ustawy o sse poprzez przyjęcie, iż Minister Rozwoju był uprawniony do odmowy wszczęcia postępowania, podczas gdy we wspomnianych przepisach nie wprowadza się ograniczeń czasowych ani ilościowych na zajęcie się ponownie sprawą zmiany decyzji ostatecznej w interesie strony; 3) art. 124 § 2 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu skarżonego postanowienia nowych okoliczności faktycznych i prawnych wskazanych przez skarżącą we wniosku z dnia [...] stycznia 2016 r., jak również we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] kwietnia 2016 r., mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie ze względu na wynikający z tych nowych okoliczności brak tożsamości sprawy zakończonej decyzją Ministra Rozwoju z dnia [...] listopada 2015 r. oraz sprawy określonej we wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 2016 r., co stanowi również naruszenie istotnych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w: a) art. 7 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., formułującym zasadę prawdy obiektywnej - poprzez brak umotywowanej, rzeczowej oceny przez Ministra Rozwoju okoliczności wskazanych jako nowe we wniosku skarżącej spółki z dnia [...] stycznia 2016 r., jak również we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] kwietnia 2016 r., w świetle dodatkowych, szczegółowych wyjaśnień zawartych w piśmie skarżącej z dnia [...] maja 2016 r., b) art. 9 k.p.a., nakazującym informowanie stron postępowania przez prowadzący je organ - poprzez brak należytego uzasadnienia skarżonego postanowienia, w tym poprzez brak rzeczowego wyjaśnienia przyczyn, dla których Minister Rozwoju uznał, że okoliczności wskazane przez skarżącą we wniosku z dnia [...] stycznia 2016 r. oraz w piśmie z dnia [...] maja 2016 r., nie były nowe i nie uzasadniały uznaniu tego wniosku za podstawę nowej sprawy administracyjnej, c) art. 11 k.p.a., statuującym zasadę przekonywania - poprzez brak jakiegokolwiek wyjaśnienia w treści skarżonego postanowienia przyczyn przemawiających za odmową uznania okoliczności wskazanych przez skarżącą we wniosku z dnia [...] stycznia 2016 r. oraz uszczegółowionych dodatkowo we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz w piśmie skarżącej z dnia [...] maja 2016 r., za nowe okoliczności obligujące Ministra Rozwoju do merytorycznego rozpoznania żądania wyrażonego w tym wniosku przez stronę, niezależnie od podobnego żądania rozpatrzonego przez organ, na podstawie innych okoliczności, w sprawie zakończonej decyzja z dnia [...] listopada 2015 r. W związku z powyższym skarżąca wniosła o: - uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, jak również, w związku z art. 135 p.p.s.a., powołanego postanowienia Ministra Rozwoju z dnia [...] marca 2016 r., - na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. - uwzględnienie niniejszej skargi w całości przez Ministra Rozwoju, jako oczywiście uzasadnionej, - zasądzenie od Ministra Rozwoju na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała na różnice pomiędzy złożonymi wnioskami z dnia [...] września 2015 r. oraz z [...] stycznia 2016 o zmianę przedmiotowego zezwolenia. Podniosła, że wniosek z dnia [...] września 2015 r. w całości koncentrował się na argumentacji ściśle prawnej o braku przeszkód prawnych dla zmiany zezwolenia.. Natomiast we wniosku z dnia [...] stycznia 2016 r. skarżąca wskazywała na konkretne okoliczności faktyczne przemawiające za zmianą takiego zezwolenia, takie jak: presja cenowa ze strony klientów strony skarżącej, proces przenoszenia przez nich produkcji do innych państw Unii Europejskiej oraz proces utraty zleceń przez spółkę na rzecz chińskich konkurentów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie Ministra Rozwoju nie narusza prawa. Na wstępie należy zauważyć, że podstawą prawną zaskarżonego postanowienia Ministra Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2016 r. jak i utrzymanego nim w mocy postanowienia z dnia [...] marca 2016 r. był przepis art. 61a § 1 k.p.a., który - wprowadzony do ustawy w dniu 11 kwietnia 2011 r. na mocy ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 ze zm.) - stanowi, że organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Powołany przepis przewiduje zatem dwie sytuacje uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Pierwsza z nich ma miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną tego postępowania. Druga natomiast występuje, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn. Do takich przyczyn należą sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło rozstrzygniecie. Należy przy tym zauważyć, że aby organ mógł odmówić wszczęcia postępowania na podstawie przepisu art. 61a § 1 k.p.a., wystarczające jest ziszczenie się choćby jednego z wyżej przedstawionych warunków. Przepis art. 61a § 1 k.p.a. stanowi zatem podstawę prawną do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego m.in. w sytuacji, gdy kierowane do organu administracji publicznej żądanie dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej (tożsamość sprawy). Tak przyjmuje się zarówno w literaturze przedmiotu (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Warszawa 2011, teza 6 do art. 61a), jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1385/11). Podkreślić przy tym należy, że decyzja organu administracji państwowej, rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tego organu, a nie stanowiąca o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów k.p.a., jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 1981 r., sygn. akt SA 895/81, publ. ONSA Nr 1, poz. 47). Ewentualne ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną, możliwe jest tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie (por. M. Jaśkowska (w:), M. Jaśkowska, B. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego - Komentarz; Kraków 2005, s. 968). Przyjąć zatem należy, że dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne i to niezależnie od prawidłowości tej decyzji. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że, jak wskazują akta postępowania, F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (w dniu [...] marca 2000 r. uzyskała zezwolenie nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Zezwolenie zostało udzielone do dnia 30 listopada 2017 r. Skarżąca spółka, powołując się na art. 163 k.p.a. w zw. art.19 ust. 4 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych, pismem z dnia [...] września 2015 r. wystąpiła do Ministra Gospodarki z wnioskiem o zmianę pkt I przedmiotowego zezwolenia poprzez wykreślenie sformułowania "Zezwolenia udziela się do dnia 30 listopada 2017 r." Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] odmówił zmiany zezwolenia nr [...] z dnia [...] marca 2000 r. na prowadzenie przez skarżącą działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Organ wskazał, że w świetle art. 19 ust. 4 pkt 2 ustawy o sse zmiana zezwolenia nie może spowodować zwiększenia pomocy publicznej, a wnioskowana zmiana zezwolenia umożliwiłaby przedsiębiorcy skorzystanie z pomocy publicznej w znacznie wyższej wysokości niż w obecnie obowiązującej dacie ważności zezwolenia. Strona skarżąca pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem ww. decyzji. Minister Rozwoju postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez stronę skarżącą ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca nie zaskarż6yła ww. postanowienia z dnia [...] stycznia 2016 r. Następnie pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. uzupełnionym pismem z dnia [...] marca 2016 r. strona skarżąca ponownie wystąpiła w trybie art. 19 ust. 4 ustawy o sse z wnioskiem o zmianę pkt I zezwolenia poprzez wykreślenie sformułowania ".Zezwolenia udziela się do dnia 30 listopada 2017 r." W rozpoznawanej sprawie organ odmawiając wszczęcia postępowania powołał się na przesłankę wystąpienia "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających zainicjowanie postępowania administracyjnego, wskazując, że toczyło się już uprzednio postępowanie w przedmiocie zmiany zezwolenia z dnia [...] marca 2000 r. nr [...] wszczęte na skutek wniosku skarżącej z dnia [...] września 2015 r., które zakończyło się wydaniem przez Ministra Gospodarki decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] odmawiającej zmiany przedmiotowego zezwolenia. Sąd zgadza się z powyższym stanowiskiem organu. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że skarżąca wnioskiem z dnia [...] stycznia 201 r. żądała wszczęcia sprawy tożsamej z rozstrzygniętą decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2016 r. Należy zgodzić się z organem, iż podnoszone przez skarżącą twierdzenie o braku tożsamości przedmiotowej pomiędzy wnioskowanym przez nią pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. postępowaniem a zakończonym decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2016 r. postępowaniem wszczętym z wniosku skarżącej z dnia [...] września 2015 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości tożsamość ocenianych spraw pod względem prawnym. Zarówno wnioskiem z dnia [...] września 2015 r. jak i wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r. strona skarżąca wystąpiła w trybie art. 19 ust. 4 ustawy o sse z o zmianę pkt I zezwolenia poprzez wykreślenie sformułowania ".Zezwolenia udziela się do dnia 30 listopada 2017 r." W obydwu wnioskach zawarto identyczne argumenty prawne, dodatkowo we wniosku z dnia [...] stycznia 2016 r. strona skarżąca opisała swoją pozycję w branży oraz dotychczasowe osiągnięcia. Należy zgodzić się z organem, że z redakcji przepisu 19 ust. 4 ustawy o sse jednoznacznie wynika, że uwzględnienie wniosku o zmianę zezwolenia w sytuacji ziszczenia się którejkolwiek z sytuacji objętych hipotezami pkt 1 - 3 w art. 19 ust. 4 ustawy o sse nie jest dopuszczalne. W tym zakresie występuje związanie rozstrzygnięcia, w którym nie ma miejsca na uznaniowość, pomimo użytego w treści przepisu wyrażenia "może". Wystąpienie negatywnej przesłanki obliguje organ do wydania, tzw. decyzji związanej, w której nie ma miejsca na dodatkowe płaszczyzny oceny stanu faktycznego, wpływającego na rozstrzygniecie, w tym interesu społecznego. Decyzje te nie stwarzają organowi możliwości wydania innej decyzji niż odmawiającej zmiany zezwolenia. W ocenie organu przepis art. 19 ust. 4 ustawy o sse odwołuje się do skutków zmiany zezwolenia i należy go interpretować jako zakaz jakiejkolwiek zmiany zezwolenia skutkującej zwiększeniem pomocy publicznej, wynikającym zarówno ze zwiększenia limitu pomocy, jak i zwiększenia stopnia jej wykorzystania. Oznacza to brak możliwości wykreślenia z zezwolenia terminu jego ważności. Wnioskowana zmiana zezwolenia umożliwiłaby zwiększenie stopnia wykorzystania limitu dopuszczalnej pomocy, i tym samym skutkowałaby zwiększeniem pomocy publicznej. W związku z tym, że przedsiębiorca miałby możliwość skorzystania z pomocy publicznej w znacznie wyższej wysokości niż w obecnie obowiązującej dacie ważności zezwolenia, tj. 30 listopada 2017 r., w świetle ww. przepisu ustawy o sse nie ma możliwości zmiany zezwolenia w tym zakresie. Zatem słusznie organ wskazał, że nawet gdyby w sprawie pojawiły się nowe okoliczności i dowody, to zgodnie z ww. przepisem ustawy o sse nie miałyby one znaczenia w sprawie, bowiem nie wpłynęłyby na treść rozstrzygnięcia. Dlatego w świetle powyższego irrelewantne dla wydanego rozstrzygnięcia jest przywołanie przez stronę skarżącą we wniosku z dnia [...] stycznia 2011 r. okoliczności faktycznych, które w jej ocenie powinny skutkować zmianą omawianego zezwolenia. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, iż zakresy podmiotowe i przedmiotowe obu wniosków są identyczne. W sprawie niezmieniony jest również stan prawny. Słusznie więc organ uznał, że wniosek z dnia [...] stycznia 2016 r. nie mógł być przedmiotem rozstrzygnięcia administracyjnego, albowiem w tej samej sprawie toczyło się już postępowanie i zapadło rozstrzygnięcie, a nie uległy zmianie okoliczności, które uzasadniałyby ewentualne, ponowne przeprowadzenie postępowania w sprawie o tożsamym przedmiocie. Mając na uwadze powyższe, wydanie decyzji w sprawie już rozstrzygniętej ostateczną decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2015 r. funkcjonującą nadal w obrocie prawnym, musi skutkować odmową wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Podjęcie przez organ w tych okolicznościach kolejnego rozstrzygnięcia, o które wnioskuje strona skarżąca nie tylko naruszałoby zasadę trwałości decyzji ostatecznej (wyrażoną w art. 16 k.p.a.), ale i skutkowałoby tym, że decyzja taka byłaby obarczona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Tym samym bezpodstawne są zarzuty naruszenia art. 61a § 1 k.p.a. oraz art. 163 k.p.a. i art. 19 ust. 4 ustawy o sse. Nietrafne są także zarzuty naruszenia art. 7, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, organ wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, a uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wskazanie faktów uznanych za udowodnione, jak również przytoczenie przepisów prawa wraz z ich wyjaśnieniem, stanowiących podstawę jego wydania. Z kolei subiektywne oczekiwanie strony załatwienia sprawy w korzystny dla niej sposób nie może stanowić podstawy do wydania decyzji zgodnie z jej wnioskiem. Organ ma obowiązek działania w oparciu o normę prawną zawartą w ustawie lub przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie i w ramach wyraźnego upoważnienia zawartego w ustawie. Jednocześnie należy podkreślić, że organ w należyty sposób wyjaśnił skarżącej, dlaczego nie dostrzega podstaw do wszczęcia przedmiotowego postępowania na wniosek skarżącej. Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.