II SA/Rz 1128/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Piotr Godlewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Opioła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych -skargę oddala- Przedmiotem skargi P.M. jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej zwany jako DIAS) z dnia [...] lipca 2019 r., znak sprawy [...], w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia rachmistrza P.M. w pełnieniu obowiązków służbowych funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej do końca zakończenia postępowania karnego. Organ, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie ustalił, iż [...] Wydział Zamiejscowy Departamentu ds. Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w piśmie z dnia [...] lutego 2019 roku przekazał informację o tym, że przeciwko rachmistrzowi P.M. zostało wszczęte postępowanie karne. Natomiast postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r., Prokurator zastosował wobec P.M. środki zapobiegawcze w postaci poręczenia majątkowego oraz zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza służby celno-skarbowej. Wobec tych informacji Organ, stosując się do przepisu art. 178 ust. 1 pkt 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, zawiesił rachmistrza P.M. w pełnieniu obowiązków służbowych funkcjonariusza celno-skarbowego na okres 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji własnej z dnia [...] lutego 2019 r., postanowił utrzymać ją w mocy. Następnie pismem z dnia [...] maja 2019 r., Dyrektor zwrócił się do [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu ds. Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej z zapytaniem dotyczącym prowadzonego postępowania karnego w sprawie wyżej wymienionego funkcjonariusza. W odpowiedzi na to zapytanie Prokuratura w piśmie z dnia [...] maja 2019 r. poinformowała orzekający Organ, iż aktualne są przesłanki, które legły u podstaw zastosowania wobec podejrzanego środków zapobiegawczych o charakterze wolnościowym, tj. poręczenie majątkowe oraz zawieszenie w czynnościach służbowych funkcjonariusza służby celno-skarbowej. Prowadzone w sprawie śledztwo przeciwko P.M. i innym podejrzanym zostało przedłużone na dalszy czas oznaczony do [...] sierpnia 2019 r. W związku z tym Organ decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], przedłużył okres zawieszenia rachmistrza P.M. w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Od powyższej decyzji DIAS pełnomocnik funkcjonariusza złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc w nim, iż przedłużenie zawieszenia w obowiązkach służbowych do końca postępowania karnego nie powinno mieć miejsca. Rachmistrz P.M. jest osobą niewinną, korzystającą ze statusu osoby niewinnej, co oznacza, iż jego opinia zawodowa jest nieposzlakowana, i że nie przyznaje się On do winy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., postanowił utrzymać w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2019 r., o przedłużeniu okresu zawieszenia strony w pełnieniu obowiązków służbowych funkcjonariusza do czasu zakończenia postępowania karnego. Stwierdzono w uzasadnieniu, iż na mocy postanowienia Prokuratury z dnia [...] lutego 2019 r., wobec strony nadal są stosowane środki zapobiegawcze m.in. zawieszenie w czynnościach służbowych funkcjonariusza służby celno-skarbowej. Oznacza to, że Prokuratura uznała za zasadne i konieczne stosowanie powyższego środka zapobiegawczego na dalszy czas prowadzenia śledztwa. Przestępstwa zarzucane rachmistrzowi P.M. mają charakter umyślny, są też ścigane z oskarżenia publicznego co związane jest z tym, że o trybie ścigania decydują przepisy części szczególnej prawa karnego materialnego. Biorąc to pod uwagę należy stwierdzić, że przekazane w piśmie z dnia [...] maja 2019 r., przez prokuraturę informacje pozwoliły na ustalenie ponad wszelką wątpliwość, że w przypadku rachmistrza P.M. zostały spełnione przesłanki określone w art. 178 ust. 4 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej. Organ podkreślił, iż zgodnie z tym przepisem w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych można przedłużyć do czasu zakończenia postępowania karnego lub karnego skarbowego. Szczególnie uzasadnionym przypadkiem oprócz wszczęcia prowadzenia postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego jest przede wszystkim rodzaj zarzucanych czynów popełnionych w związku z pełnieniem służby oraz ich charakter. Podejrzenie popełnienia przestępstwa z art. 228 § 3 Kodeksu karnego jest szczególnym przypadkiem uzasadniającym zawieszenie w pełnieniu obowiązków służbowych. Za całkowicie chybione uznano postawiony przez stronę zarzut nadużycia stosowania prawa poprzez zawieszenie w obowiązkach służbowych na podstawie wszczętego postępowania karnego bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania wewnętrznego w tej sprawie. Postępowanie wewnętrzne jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego. Podkreślono także, iż decyzja o przedłużeniu okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego nie jest równoznaczna z uznaniem winy w postępowaniu karnym i nie jest naruszeniem zasady domniemania niewinności. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie jest uprawniony do badania prawdziwości zarzutów stawianych w postępowaniu karnym. Objęcie funkcjonariusza zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu sprawia, iż traci On autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, a są to elementy niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków służbowych funkcjonariusza, któremu postawiono zarzut dotyczący popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu. Funkcjonariusz traci przymiot nieskazitelności charakteru, a taka sytuacja wpływa demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, rzutując na powstanie negatywnego wizerunku Służby w odbiorze społecznym. Na opisaną wyżej decyzję Skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej: WSA), zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego - głównie art. 178 ust. 1 pkt 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej oraz naruszenie Konstytucji RP - głównie art. 42 ust. 3. W związku z przedstawionymi zarzutami Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy państwowe dublują stosowanie wobec Skarżącego zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza. Środek ten jest stosowany zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i przedsądowym postępowaniu karnym. Dublowanie stosowanych środków jest w odczuciu Skarżącego nieuzasadnione i niezrozumiałe. Skarżący podniósł, że DIAS nie przeprowadził postępowania wewnętrznego związanego z wyjaśnieniem przedłużenia stosowania zawieszenia w czynnościach służbowych, a jedynie powołuje się na zastosowanie zawieszenia przez prokuraturę w postępowaniu przygotowawczym. Zaznaczył, że w zaskarżonej decyzji Organ nie wykazał, iż do przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych została spełniona niezbędna przesłanka związana z występowaniem szczególnego przypadku. Taka sytuacja nie występuje w sprawie Skarżącego. Podkreślono, że Skarżący nie przyznaje się do stawianego zarzutu. Zarzut przyjęcia korzyści majątkowej w wysokości 55,16 zł zasługuje na wyjaśnienie bardziej w ramach postępowania wewnętrznego niż szeroko zakrojonego postępowania karnego, którego zakończenie przy obecnym zakresie prowadzenia nie jest możliwe nawet w bliżej określonej przyszłości. Czas trwanie postępowania przygotowawczego dłużej niż 3 miesiące jest standardem w obecnych realiach związanych z prowadzeniem postępowania karnego. Stosowanie obecnych środków zabezpieczających wobec Skarżącego praktycznie powoduje niemożność jego powrotu do pracy w przyszłości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że "szczególnie uzasadnionym przypadkiem", o którym mowa w art. 178 ust. 4 ustawy o KAS jest na gruncie niniejszej sprawy okoliczność, iż Skarżący nadal jest podejrzany o popełnienie przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego (m.in.: art. 228 § 3 k.k.) oraz nadal są stosowane wobec niego środki zapobiegawcze o charakterze wolnościowym. Organ zauważył ponadto, że objęcie funkcjonariusza zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków służbowych. W ocenie Organu zarzut naruszenia art. 42 ust. 3 Konstytucji nie zasługuje na uwzględnienie. Organ nie naruszył konstytucyjnej zasady domniemania niewinności, ponieważ to nie wina, czy też niewinność Skarżącego legły u podstaw wydanej decyzji, lecz fakt wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. DIAS zaznaczył, że przed podjęciem decyzji podjął niezbędne czynności mające na celu ustalenie występowania okoliczności uzasadniających przedłużenia okresu zawieszenia Skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych do końca postępowania karnego. Ponad wszelką wątpliwość ustalono, że w przypadku Skarżącego zostały spełnione przesłanki określone w art. 178 ust. 4 ustawy o KAS. Organ zaznaczył, że decyzja o przedłużeniu okresu zawieszenia Skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego nie jest równoznaczna z uznaniem winy w postępowaniu karnym i nie jest naruszeniem zasady domniemania niewinności, lecz jednocześnie Organ ten nie jest uprawniony do badania prawdziwości zarzutów stawianych w postępowaniu karnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga jako niezasadna, została przez Sąd oddalona w całości. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, wydając kwestionowaną przez skarżącego decyzję zastosował względem niego przepis art. 178 ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2019 r., poz. 768 ze zm.; zwana dalej u.K.a.s.). Stanowi on, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych można przedłużyć do czasu zakończenia postępowania karnego lub postępowania karnego skarbowego. Natomiast w myśl kolejnego ustępu art. 178 okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych wlicza się do okresu pełnienia służby, od którego zależą uprawnienia funkcjonariusza. Jednocześnie wniesienie środka odwoławczego od decyzji o zawieszeniu nie wstrzymuje jej wykonania. Zawieszenie w pełnieniu obowiązków służbowych zarówno o charakterze obligatoryjnym lub fakultatywnym, skutkuje czasowym odsunięciem funkcjonariusza od wykonywania dotychczasowych obowiązków, co oznacza zwolnienie go, jeżeli wątpliwe jest dalsze spełnienie przez niego m.in. warunku niekaralności, który wynika z art. 151 ust. 1 pkt 3 u.K.a.s. Funkcjonariuszem służby skarbowo – celnej może być bowiem tylko osoba, która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Dalsze wykonywanie przez zawieszonego funkcjonariusza czynności służbowych stanowić będzie przewinienie służbowe, a tym samym podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego (zob. I. Wołczak-Ciecierska. Art. 178. W: Krajowa Administracja Skarbowa. Komentarz. Wolters Kluwer Polska, 2018). Zastosowany w niniejszej sprawie przepis pozostaje w funkcjonalnym związku z art. 178 ust. 1 u.K.A.S. W przepisie tym wymieniono bowiem okoliczności skutkujące obligatoryjnym zawieszeniem w pełnieniu obowiązków służbowych funkcjonariusza służby celnej. Również ten przepis był stosowany przez Organ, co nastąpiło na mocy decyzji DIAS z dnia [...] maja 2019 r., o zawieszeniu skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych funkcjonariusza służby celno-skarbowej. Decyzja Dyrektora w tym przedmiocie została poddana sądowej kontroli, której wynik okazał się dla organu korzystny, co wynika z faktu wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyroku z dnia 24 października 2019 r., sygn. II SA/Rz 851/19. Na jego mocy Sąd Administracyjny pierwszej instancji oddalił skargę P.M. na decyzję DIAS z dnia [...] maja 2019 r., w przedmiocie zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych. Sąd zauważa, iż art. 178 ust. 4 u.K.A.S. uzależnia przedłużenie okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych od ustalenia przez organ okoliczności świadczących o istnieniu szczególnie uzasadnionych przyczyn dalszego trwania okresu odsunięcia funkcjonariusza od służby. Decyzja wydawana na podstawie tej regulacji ma charakter tzw. decyzji uznaniowej, o czym świadczy użycie w jej treści sformułowania "można przedłużyć". Organ dla wykazania prawidłowości swego rozstrzygnięcia winien więc starannie wykazać przesłanki znajdujące oparcie w interesie społecznym, których zestawienie ze słusznym interesem funkcjonariusza, ma przemawiać za kontynuacją odsunięcia go od wykonywania obowiązków służbowych. Innymi słowy, organ stosujący art. 178 ust. 4 u.K.A.S. musi przekonać, że jego decyzja nie ma charakteru dowolnego, lecz znajduje oparcie zarówno w okolicznościach faktycznych jak i prawnych. Uznaniowy charakter decyzji nie oznacza bowiem, że Organ, który ją wydaje, działa poza regułami postępowania administracyjnego. Rolą sądu administracyjnego kontrolującego tego typu rozstrzygnięcie jest zbadanie czy wydano ją w oparciu o wszechstronnie zgromadzony materiał dowodowy, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów oraz czy wyniki tego procesu zostały należycie wykazane w treści uzasadnienia decyzji uznaniowej, a więc przy zachowaniu zasady przekonywania. Jednocześnie podstawy wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia wyrażone w ustawie, powinny zostać wystarczająco zindywidualizowane i skonkretyzowane wobec stwierdzonych w sposób bezsprzeczny w toku postępowania wyjaśniającego okoliczności faktycznych oraz prawnych. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie DIAS wydając decyzję o przedłużeniu zawieszenia Skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Jego rozstrzygnięcie zostało należycie uzasadnione zaś poszczególne elementy tego uzasadnienia znajdują odzwierciedlenie w prawidłowo ocenionym i zebranym materiale dowodowym. Innymi słowy, bezsprzecznie wykazano, iż w sprawie wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek przemawiający za koniecznością przedłużenia okresu zawieszenia – art. 178 ust. 4 u.K.A.S. Organ słusznie eksponuje w treści pisemnego uzasadnienia skarżonej do Sądu decyzji, iż o wystąpieniu szczególnie uzasadnionego przypadku świadczy wszczęcie i prowadzenie postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Skarżący jest podejrzany o popełnienie przestępstwa opisanego w treści art. 228 § 3 Kodeksu karnego, który to przepis penalizuje tzw. "sprzedajność" osoby pełniącej funkcję publiczną. Z postanowienia Prokuratury Krajowej [...] Wydział Zamiejscowy Departamentu ds. Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji z dnia [...] lutego 2019 r. wynika zaś, że wobec skarżącego zastosowano środki zapobiegawcze, m.in. w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza służby celno-skarbowej. Prokurator tego Departamentu w piśmie z dnia [...] maja 2019 r., poinformował DIAS, iż wobec podejrzanego P.M. w dalszym ciągu stosowane są środki zapobiegawcze o charakterze wolnościowym w postaci poręczenia majątkowego oraz zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza służby celno-skarbowej. Poinformowano Organ o przedłużeniu śledztwa w sprawie przeciwko P.M. oraz innym podejrzanym na dalszy czas oznaczony, tj. do [...] sierpnia 2019 r. Oznacza to, iż w chwili wydawania decyzji o przedłużeniu zawieszenia trwało postępowanie karne prowadzone przeciwko skarżącemu, w ramach którego były stosowane środki zapobiegawcze analogiczne do tych, które przewidują przepisy u.K.A.S. Nie może więc budzić wątpliwości, iż trwa stan skutkujący uprzednim obligatoryjnym zawieszeniem funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych. Słusznie zatem Organ przekonuje, iż objęcie funkcjonariusza zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu sprawia to, iż traci on autorytet i wiarygodność, które są niezbędnymi elementami właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków służbowych. Potwierdzone postanowieniem Prokuratury podejrzenie o zachowania karalne skarżącego, niewątpliwie naraża dobre imię Służby, co także znajduje się w przywołanych argumentach zaskarżonej do Sądu decyzji DIAS. Z uwagi na cele realizowane przez Służbę Celną mogą w niej pełnić obowiązki wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii, a to potwierdza art. 151 ust. 1 pkt 5 u.K.A.S. Za wydanym rozstrzygnięciem przemawia także ta argumentacja Organu, gdzie podkreśla się, iż funkcjonariusz, któremu postawiono zarzut dotyczący popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu mógłby działać demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy i jednocześnie rzutować na powstanie negatywnego wizerunku służby w odbiorze społecznym, co z kolei przełożyłoby się niewątpliwie na utratę zaufania do organów państwa. WSA odnosząc się zaś do podniesionych w skardze zarzutów pragnie podkreślić, iż stanowiły one już przedmiot rozpoznania WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 24 października 2019 r. o sygn. II SA/Rz 851/19. W tym orzeczeniu podkreślono wyraźnie, iż stosowanie w ramach dwóch postępowań zawieszenia w obowiązkach służbowych, nie jest nadużyciem prawa przez organy państwowe i nie stanowi też nadmiernej sankcji wobec obywatela. Środki te dotyczą bowiem różnych reżimów odpowiedzialności i nie powodują nadmiernej represji. Związana z nimi surowość została świadomie ustanowiona przez ustawodawcę, o czym świadczy obowiązywanie stosownych regulacji Kodeksu postępowania karnego oraz przepisów u.K.A.S. Służba celno-skarbowa jest rodzajem służby publicznej podlegającej określonym w ustawie rygorom i ograniczeniom, zaś od członków tej formacji wymaga się, aby w gronie tworzących ją funkcjonariusz znajdowały się osoby wolne od jakichkolwiek podejrzeń, czemu ma przeciwdziałać instytucja obligatoryjnego zawieszenia w obowiązkach służbowych oraz przewidziana w przepisach możliwość przedłużenia okresu zawieszenia w obowiązkach służbowych. Należy też wyjaśnić za przytoczonym wyżej wyrokiem WSA, iż podstawy przedłużenia wywodzone z art. 178 ust. 4 u.K.A.S. nie są pozbawione racjonalności skoro w praktyce nie jest możliwe zakończenie postępowania karnego w czasie krótszym niż 3 miesiące. Zdaniem Sądu, przepisy u.K.A.S. nie stanowią o konieczności uprzedniego wszczęcia postępowania wewnętrznego, o którym pisze Skarżący. Innymi słowy, dla powstania przesłanek zawieszenia obligatoryjnego, a następnie czasowego, właściwy organ nie musi wykazywać, iż prowadzi postępowanie wewnętrzne, i że zakończyło się ono niekorzystnym dla zawieszonego funkcjonariusza wynikiem. Słusznie też argumentuje DIAS, iż postępowanie dyscyplinarne, w ramach którego toczy się postępowanie wewnętrzne, służy wyłącznie ustalaniu odpowiedzialności dyscyplinarnej, a więc odpowiedzialności innego rodzaju niż odpowiedzialność karna. Wywody organu poparte orzecznictwem sądów administracyjnych i Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji, jako logiczne i mające oparcie w przepisach, Sąd w pełni akceptuje i potwierdza, że wpisują się one w przesłanki uzasadnionego przypadku, o jakim mowa w zastosowanym przepisie. Nie może być też mowy o naruszeniu przepisów Konstytucji RP, w tym jej art. 42 ust. 3. Zasada domniemania niewinności nie może być bowiem wiązana z każdym naruszeniem prawa. Nie ma podstaw, aby przepisy o zasadzie niewinności rozciągać na wszelkie postępowania, w których stosowane są jakiekolwiek środki przewidujące dla adresata orzeczenia sankcje dolegliwości w postaci zawieszenia w obowiązkach służbowych. Sąd podkreśla, iż zawieszenie w obowiązkach służbowych nie oznacza winny funkcjonariusza, zaś kwestia ta będzie oceniana w postępowaniu przed sądem karnym. Wobec wykazania przez DIAS ustawowych przesłanek zawieszenia funkcjonariusza w obowiązkach służbowych oraz przedłużenia okresu zawieszenia w tych obowiązkach, skarga jako nieuzasadniona została oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a.