II OSK 1054/21

Dnia 3 października 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 3 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2584/19 w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 16 września 2019 r., znak: 785/OPON/2019 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2584/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie pozwolenia na budowę. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z dnia 11 stycznia 2019 r., nr 14/MOK/2019, Prezydent m.st. Warszawy zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługowo-handlową w parterze, garażem podziemnym, wjazdami, zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną na dz. nr ew. [...],[...],[...],[...],[...] i rozbiórką zabudowy na dz. nr ew. [...]. Odwołanie od ww. decyzji wniosła skarżąca. Zaskarżoną decyzję Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w trakcie postępowania zostały usunięte nieprawidłowości oraz nastąpiła korekta dokumentacji projektowej. Wypełniono wszystkie obowiązki wynikające z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), w tym przedmiotowa inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy z 5 czerwca 2012 r. Inwestycja nie oddziałuje na środowisko w świetle ustawy z dnia 3 października 2018 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081). Inwestor złożył projekt inwentaryzacji zieleni z gospodarką drzewostanu. Budynek odpowiada decyzji z dnia 10 maja 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Budynki sąsiednie znajdują się w strefie bezpośredniego oddziaływania wykopu, co powoduje konieczność podjęcia działań zabezpieczających. Dlatego inwestor złożył stosowną ekspertyzę techniczną. Inwestycja nie ogranicza sytuowania obiektów na działkach sąsiednich i nie pozbawia dostępu do drogi publicznej i mediów, tylko ogranicza ten dostęp na czas przebudowy infrastruktury technicznej. Obiekt należy do III kat. geotechnicznej w warunkach złożonych, zatem zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. 2012 r. poz. 463 ze zm.) inwestor złożył dokumentację geologiczno-inżynierską zatwierdzoną decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z 15 października 2015 r. Budynek zakwalifikowano do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV w części mieszkalnej, do ZL III w części usługowej oraz do ZL I w części usługowej z pomieszczeniami na pobyt ponad 50 osób. Sklasyfikowano go jako wysoki, a drogą pożarową będzie projektowana droga od ul. [...]. Budynek odpowiada rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.). Nie narusza § 271-273. Oddalony jest od innych budynków mieszkalnych o ponad 8 m. Zgodny jest z § 18 i § 19 (odległość miejsc postojowych od okien, granic działki), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych – w godzinach 7.00 - 17.00), § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi) – zgodnie z § 40 zaprojektowano plac zabaw i miejsce rekreacji. Inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto do planowanej rozbiórki zabudowy nie ma zastosowania art. 32 ust. 1 P.b. i inne wymogi związane z ochroną środowiska, a obowiązkiem inwestora było dołączenie tylko dokumentów wymienionych w art. 33 ust. 4 P.b., co też inwestor uczynił, składając projekt rozbiórki o określonej treści. Wojewoda uznał zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 9 i art. 107 K.p.a. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. za bezzasadne. Podkreślił m.in., że ocenie podlegało to, czy nie naruszono interesów osób trzecich, ale tylko w aspekcie ewentualnego Prawa budowlanego i warunków technicznych. Dolegliwości i utrudnienia przy realizacji budowy nie są traktowane jako naruszające ww. interesy. Wojewoda odniósł się też do zarzutów w zakresie nasłonecznienia i zacieniania nieruchomości skarżącej, braku ekspertyzy oddziaływania zabezpieczenia wykopu na stateczność jej budynku oraz art. 140 i art. 144 K.c. Stwierdził, że inwestycja będzie realizowana w granicy z nieruchomością skarżącej. Jednak prawo do zagospodarowania i korzystania z nieruchomości zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem należy do jej właściciela – art. 140 k.c. Właściciele sąsiednich nieruchomości nie mogą decydować o sposobie korzystania przez inwestora ze swojej nieruchomości, jeżeli nie oddziałuje on na ich prawa. Ponadto, strona nie złożyła dowodów potwierdzających niezgodność inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji. W skardze zarzucono, że: - decyzję wydano bez uwzględnienia interesu obywateli, w tym skarżącej, niezgodnie z zasadą pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej m.in. przez niezbadanie wywodów odwołania; - naruszono zasadę dwuinstancyjności; - błędnie oceniono stan faktyczny i prawny i przez to rażąco naruszono art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 9 ust. 1 i ust. 3, art. 34 i art 35 P.b. oraz § 12 ust 1 3 4 i 7 rozporządzenia; - naruszono § 60 cyt. rozporządzenia w zakresie nasłonecznienia i błędnie przyjęto, że budowa nie narusza interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich; - inne wskazane w skardze. W pozostałym zakresie skarżąca podtrzymała zarzuty odwołania i stanowisko przedstawione w piśmie z sierpnia 2019 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2584/19, oddalając skargę, wyjaśnił skarżącej w jakim sposób w oparciu o art. 35 ust. 1 pkt 1-5 P.b. następuje kontrola legalności projektu budowlanego. Natomiast za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również zawarte w nim rozwiązania, odpowiada projektant, a jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 P.b. projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie takie oświadczenia zostały złożone. W razie spełnienia wszystkich prawnych przesłanek organ ma obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. Tak też uczyniły organy w kontrolowanej sprawie. Zdaniem Sądu, inwestor przedstawił wszystkie niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia (uchybienia usunął na wezwanie organu), a projekt budowlany odpowiada warunkom wskazanym w art. 35 P.b. W konsekwencji należało podzielić stanowisko i rozważania organów przedstawione w tym zakresie, dlatego nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi. A mianowicie, w sprawie prawidłowo oceniono, że przesłanka niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości, może mieć miejsce tylko wtedy, gdy planowany obiekt naruszałby konkretne przepisy. W tej sprawie organ dokonał analizy przedstawionej przez inwestora ekspertyzy w zakresie nasłonecznienia, która pozwala na stwierdzenie, że interesy te są wystarczająco zabezpieczone, a inwestycja zgodna jest z obowiązującymi przepisami (w zakresie wymaganego czasu nasłonecznienia - § 60 ww. rozporządzenia). Ponadto do akt sprawy została złożona ekspertyza związana z wykopami (tom VI projektu budowlanego), dlatego nie można doszukać się naruszenia § 204 ust. 5 ww. rozporządzenia. Ponadto w dokumentacji projektowej znajduje się (tom V) opracowanie przedstawiające m.in. warunki geotechniczne oraz projektowane rozwiązanie zabezpieczenia wykopu, ocenę wpływu realizacji wykopu na obiekty sąsiednie, prognozy przemieszczeń budynku projektowanego oraz budynków sąsiednich. Tym samym nie można zgodzić się z zarzutami skargi, że w ramach obowiązujących przepisów, organ naruszył art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w odniesieniu do wymogu poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich. Przy czym nie chodzi tu o utrudnienia, jakie może wprowadzać planowana inwestycja, ale wyłącznie takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych innych osób. W konsekwencji o takim naruszeniu nie można mówić w zakresie podnoszonego w skardze braku dostępu, dojścia w okresie budowy do lokalu usługowego. Jest to bowiem interes faktyczny, a nie prawny. Sąd wskazał, że projekt budowlany przewiduje dojście do budynku przy ul. [...] z każdej strony. W świetle przedstawionej argumentacji skarżąca nie może z faktu konkretnego usytuowania inwestycji, czy dążenia do maksymalnego, odpowiadającego inwestorowi wykorzystania powierzchni działki wyprowadzać wniosków zmierzających do ograniczenia prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością, w tym jej zabudowy zgodnie z wolą inwestora. Z reguły każda inwestycja jest uciążliwa dla sąsiednich nieruchomości (ogranicza światło, widok, w trakcie budowy generuje hałas). Ale jeśli nie można mówić o naruszeniu konkretnych przepisów prawa (w tym warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), to organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd nie uwzględnił także zarzutu naruszenia art. 15 K.p.a., tj. zasady dwuinstancyjności. Działając na skutek odwołania skarżącej Wojewoda przeprowadził bowiem ponowne, wyczerpujące postępowanie i rozpatrzył sprawę w jej całokształcie, w tym ustosunkował się do zarzutów i argumentów zawartych w ww. środku zaskarżenia. Dostrzegając uchybienia w dokumentacji projektowej wezwał ponadto inwestora do usunięcia nieprawidłowości, które wyszczególnił w piśmie z dnia 9 maja 2019 r., a które zostały uwzględnione w korekcie projektu budowlanego. W świetle dokonanej w tej sprawie szczegółowej analizy złożonej dokumentacji subiektywna ocena skarżącej, nie mogła prowadzić do podważenia zaskarżonych decyzji. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżącej o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Jolanty Augustyniak-Pęczkowskiej od orzekania w niniejszej sprawie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Ponadto zawnioskowano w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonej do skargi "Opinii technicznej" autorstwa inż. T. T. z dnia 20.03.2021 r. na okoliczność wpływu planowanych prac budowlanych w sąsiedztwie przedmiotowej działki na stan techniczny budynku skarżącej. Wyjaśniam, że przeprowadzenie tego dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. - art. 5 ust 1 pkt 9 w zw. z art. 35 P.b. w zw. z art. 140 i art. 144 K.c. przez brak poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, uzasadnionych interesów skarżącej i na skutek tego narażenie skarżącej na pogorszenie stanu technicznego należącego do niej budynku; - § 3 ust. 1 pkt 6 oraz § 6 ust. 7 pkt 3 oraz § 10 pkt 10 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych przez błędne uznanie, że planowana inwestycja została zaprojektowana z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w sytuacji gdy dokumentacja projektowa nie uwzględnia nakazu ustalenia wzajemnego oddziaływania obiektu budowlanego z obiektem będącym własnością skarżącej oraz nie określa zakresu niezbędnego monitorowania obiektów sąsiadujących i otaczającego gruntu, niezbędnych do rozpoznania zagrożeń mogących wystąpić w trakcie robót budowlanych lub w ich wyniku oraz w czasie użytkowania obiektu budowlanego; - § 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez uznanie jako wiarygodnych i rzetelnych dowodów w sprawie – przedstawionych Ekspertyz technicznych wykonanych w marcu 2017 r. i zaktualizowanej w sierpniu 2018 r. oraz opracowania geotechnicznego, które zdaniem skarżącej zostały sporządzone nierzetelnie, bez wizji obiektu skarżącej, bez zapoznania się z pełną dokumentacją techniczną obiektu oraz bez odkrywki fundamentów. Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. akt II OZ 353/21, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił zażalenie skarżącej na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2021 r. W piśmie procesowym z dnia 11 marca 2022 r. skarżąca przedstawiła swoje stanowisko w sprawie. W związku z zarządzeniem z dnia 25 kwietnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), skierował sprawę na posiedzenie niejawne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego. Na wstępie należy wskazać, że wszystkie sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczą jednej kwestii, a mianowicie wpływu projektowanej inwestycji na sąsiedni budynek skarżącej przy ul. [...] w W.. W ocenie skarżącej, w niniejszej sprawie, w związku z przysługującym jej prawem własności do ww. nieruchomości (wywodzonym z art. 140 i art. 144 K.c.), nie uwzględniono uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Wbrew jednak tym twierdzeniom, brak jest podstaw do stwierdzenia, że przy projektowaniu przedmiotowej inwestycji nie uwzględniono uzasadnionych interesów osób trzecich. Zasadniczo zarzuty skargi kasacyjnej i jej argumentacja, a dotyczące bliskości przedmiotowej inwestycji od budynku skarżącej, stanowią powielenie argumentów skargi "zwykłej" i nie wnoszą do sprawy nic nowego. Poza ogólnymi twierdzeniami, że z uwagi na zły stan techniczny budynku skarżącej przedmiotowa inwestycja powoduje zagrożenie dla tego budynku, nie wykazano, że przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania konstrukcyjne są złe. Skarżąca nie przedstawiła w sprawie stosownego dowodu na potwierdzenie swoich tez, że realizacja projektowanej inwestycji zagraża bezpieczeństwu jej budynku. Twierdzeń skarżącej nie potwierdza także przedłożona przez nią przy skardze "zwykłej" "Opinia techniczna" autorstwa inż. T. T.. Jak sama wskazała skarżąca w skardze kasacyjnej z treści tegoż opracowania wynika, że: "ogólny stan techniczny budynku budzi szereg wątpliwości. Nie można jednoznacznie stwierdzić, iż konstrukcja jest zdolna do przeniesienia dodatkowych oddziaływań od wpływu planowanych prac. Budynek nosi ślady dużego zużycia, a jego stan techniczny należy uznać za wątpliwy/zły. W świetle przyjętej kwalifikacji właściwości wbudowanych materiałów mają obniżoną klasę. Wymagany kompleksowy, gruntowny remont kapitalny wraz ze wzmocnieniem elementów konstrukcyjnych. Należy stwierdzić, iż prowadzenie prac polegających na rozbudowie i nadbudowie budynku, a także ingerencja w posadowienie w tym prowadzenie prac w bliskim sąsiedztwie budynku może doprowadzić do zagrożenia bezpieczeństwa użytkowania, bezpieczeństwa i niezawodności konstrukcji, a w konsekwencji zagrożenia zdrowia i mienia użytkowników". A zatem z przedstawionej przez skarżącą opinii nie wynika kategoryczne stwierdzenie, że projekt budowlany przewidywał złe rozwiązania techniczne, które miałyby negatywny wpływ na jej budynek. Z opinii tej wynikają jedynie obawy, że budynek skarżącej jest w złym stanie techniczny, i że także ingerencja w posadowienie, w tym prowadzenie prac w bliskim sąsiedztwie budynku może doprowadzić do zagrożenia budynku. Nie wynika z tej opinii o jakie konkretnie prace budowlane chodzi i w jakiej odległości od budynku skarżącej. Tego rodzaju stwierdzenia w żaden sposób nie podważają zatem oceny, zgodnie z którą skarżąca nie wykazała aby projekt budowlany przewidywał złe rozwiązania techniczne. Poza tym w sprawie uwzględniono projektowane odległości od zabudowy sąsiedniej, na potwierdzenie, że projektowany obiekt budowlany nie znajduje się bezpośrednim sąsiedztwie (ostrej granicy). Jak wskazano, planowany obiekt jest oddalony od 8 do 8,45 metrów w części nadziemnej i od 1,55 do 1,87 w części podziemnej oraz od rampy zjazdowej od 3,1 do 3,2 m. W skardze kasacyjnej tej oceny nie podważono. Ponadto w niniejszej sprawie, pomimo braku bezpośredniego sąsiedztwa, została sporządzona ekspertyza techniczna dotyczącą wpływu projektowanego budynku na zabudowę sąsiednią przy ul. [...] w W.. Istnienia tej ekspertyzy nie podważa skarżąca w skardze kasacyjnej, a jedynie argumentuje, że brak jest w aktach sprawy rzetelnych ekspertyz określających stan konstrukcji istniejącego budynku i wpływu projektowanych robót na budynek skarżącej. Nie jest to jednak przekonująca argumentacja, w sytuacji gdy w sprawie oceniono, że projektowana inwestycja nie polega na wzniesieniu budynku w bezpośrednim sąsiedztwie budynku należącego do skarżącej, co uniemożliwia stwierdzenie, że w sprawie naruszono § 206 ust. 1 w zw. z § 204 ust. 5 ww. rozporządzenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, twierdzenia skarżącej w omawianym zakresie są gołosłowne, ponieważ poza samym kwestionowaniem rozwiązań technicznych przyjętych w projekcie budowlanym, nie są poparte stosownymi dowodami, które podważałyby legalność projektu budowlanego. Taką też ocenę potwierdza okoliczność, że w sprawie inwestor przedłożył zatwierdzoną dokumentację geologiczno-inżynierską w formie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr 1088/OŚ/2015 z dnia 15 października 2015 r., a projekt zawiera także opracowanie przedstawiające m.in. warunki geotechniczne oraz projektowane rozwiązanie zabezpieczenia wykopu, ocenę wpływu realizacji wykopu na obiekty sąsiednie, prognozy przemieszczeń budynku projektowanego oraz budynków sąsiednich. Nie potwierdza to stanowiska skarżącej, zgodnie z którym błędnie uznano w sprawie, że planowana inwestycja została zaprojektowana z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Projekt uwzględnia bowiem wpływ projektowanej inwestycji na sąsiednie nieruchomości. Należy uwzględnić, że dokumentację geologiczno-inżynierską sporządza się w celu określenia warunków geologiczno-inżynierskich m.in. na potrzeby posadawiania obiektów budowlanych. Ponadto jeżeli warunki geotechnicznie nie ujawniły problemu negatywnego wpływu planowanej inwestycji na budynek skarżącej, to brak jest podstaw do stwierdzenia, że w sprawie o pozwolenie na budowę doszło do naruszenia § 3 ust. 1 pkt 6 oraz § 6 ust. 7 pkt 3 oraz § 10 pkt 10 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. Skoro skarżąca nie wykazała aby poza ww. dokumentacją geologiczno-inżynierską i warunkami geotechnicznymi istniały inne dowody, a potwierdzające jej twierdzenia, tym samym brak jest podstaw do kwestionowania legalności zaskarżonego wyroku we wskazywanym w skardze kasacyjnej zakresie. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 5 ust 1 pkt 9 w zw. z art. 35 P.b. w zw. z art. 140 i art. 144 K.c.; § 3 ust. 1 pkt 6 oraz § 6 ust. 7 pkt 3 oraz § 10 pkt 10 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych; oraz § 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.