VI SA/Wa 1822/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant st. spec. Łukasz Skóra po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej "SKO", "organ odwoławczy" lub "organ") decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], w oparciu o art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 570), po rozpatrzeniu odwołania M. S.A. (dalej "skarżący" lub "spółka") od decyzji Prezydenta [...] (dalej "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], w sprawie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] (działka ew. nr [...]) w celu umieszczenia odcinka sieci kanalizacji sanitarnej stanowiącego przyłącze kanalizacji sanitarnej do posesji przy ul. [...]) w jezdni pasa drogowego o pow. 0,16 m2 oraz pozostałych elementach pasa drogowego o pow. 0,56 m2, tj. urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2040 r., ustalając opłatę za umieszczenie ww. urządzeń za okres 1 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. w kwocie 30,55 zł oraz opłatę roczną w kwocie 30,55 zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Organ I instancji udzielił spółce zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...]) w celu umieszczenia odcinka sieci kanalizacji sanitarnej stanowiącego przyłącze kanalizacji sanitarnej do posesji przy ul. [...]) w jezdni pasa drogowego o pow. 0,16 m2 oraz pozostałych elementach pasa drogowego o pow. 0,56 m2, tj. urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2040 r., ustalając opłatę za umieszczenie ww. urządzeń za okres 1 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. w kwocie 30,55 zł oraz opłatę roczną w kwocie 30,55 zł. Spółka złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji wnosząc o korektę stawek za zajęcie pasa drogowego. Wskazała, że zgodnie z uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. dla przewodów kanalizacyjnych służących do odprowadzania ścieków w kolumnie 1A w wierszu 4 za zajęcie 1 m2 pasa jezdni przewiduje stawkę 10 zł i odpowiednio dla urządzeń umieszczonych w pozostałych elementach pasa drogi 5 zł, tymczasem w zaskarżonej decyzji zastosowano stawkę z kolumny nr 2A i 2B z wiersza 4, jak dla przyłącza kanalizacyjnego, a nie dla urządzeń infrastruktury technicznej tj. przewodów kanalizacyjnych. Po rozpatrzeniu wniesionego przez spółkę odwołania, SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazało, że biorąc pod uwagę techniczno-funkcjonalny charakter spornego urządzenia należy wskazać, że wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez przyłącze kanalizacji sanitarnej i ustalenie opłaty z zastosowaniem stawek przewidzianych dla przyłącza kanalizacyjnego było prawidłowe. Na decyzję organu odwoławczego spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie art. 39, art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt. 2 i ust. 3, ust. 5, ust. 8, ust. 10, ust. 11, ust. 13, ust. 13a, ust. 15 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2068 z późn. zm.), dalej "u.d.p.", w zw. z załącznikiem nr 2 do Uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, zmienionej Uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. zmieniającej uchwałę w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1152 z późn. zm.), dalej "u.z.z.w.", poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do wniosku, że odcinek przewodu kanalizacyjnego znajdujący się poza granicą nieruchomości odbiorcy usług stanowi przyłącze kanalizacyjne, a nie przewód kanalizacyjny, co skutkowało ustaleniem opłaty za urządzenie kanalizacyjne objęte wnioskiem przy przyjęciu stawki jak za przyłącze kanalizacyjne, a nie jak za przewód kanalizacyjny. Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest zakwalifikowanie urządzenia kanalizacyjnego do posesji na działce ewidencyjnej nr [...] obręb [...] przechodzącego przez pas drogowy drogi gminnej ul. [...], tj. pod jezdnią i pod chodnikiem (działka ew. nr [...]), jako przewodu kanalizacyjnego albo jako przyłącza kanalizacji sanitarnej, a tym samym prawidłowego ustalenia wysokości opłaty, jaką powinna ponieść spółka za umieszczenie urządzenia kanalizacyjnego w pasie drogowym. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że stosownie do ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego celem umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego wymaga uzyskania zezwolenia od zarządy drogi (art. 40 ust. 1 oraz art. 40 ust. 2 pkt 2). Natomiast infrastrukturę techniczną niezwiązaną z drogą stanowią w szczególności przewody kanalizacyjne niesłużące do odwodnienia drogi, gazowe, ciepłownicze i wodociągowe, o czym stanowi § 140 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 124). Natomiast pojęcie "przyłącza kanalizacyjnego" zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 5 u.z.z.w. Zgodnie z tym przepisem przyłącze kanalizacyjne oznacza odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku do granicy nieruchomości gruntowej. Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów wskazał, że przyłączem kanalizacyjnym w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.z.z.w. jest przewód łączący wewnętrzną instalację kanalizacyjną zakończoną studzienką w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, na odcinku od studzienki do sieci kanalizacyjnej. Skoro zaś przyłącze łączy wewnętrzną instalację w nieruchomości z siecią, to nie może się kończyć na granicy nieruchomości, lecz musi wykraczać poza nią. Tylko gdy nie ma studzienki, to przyłącze kończy się na granicy nieruchomości (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt III SZP 2/16, LEX nr 2308312). Powyższe wskazuje, że organ słusznie zakwalifikował sporne urządzenie kanalizacyjne jako przyłącze kanalizacji sanitarnej, co wiązało się z naliczeniem opłaty za zajęcie pasa drogowego z zastosowaniem stawek przewidzianych dla takiego przyłącza. Należy bowiem podkreślić, że za zajęcie pasa drogowego pobiera się stosowną opłatę, o czym stanowi art. 40 ust. 3 u.d.p. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym. Przy czym, za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim (art. 40 ust. 5 u.d.p.). Sporne urządzenie kanalizacyjne stanowi przyłącze kanalizacji sanitarnej oraz zajmuje pas drogowy ulicy gminnej, stąd prawidłowe ustalenie przez organ wysokości opłaty w oparciu o poz. 4.2.A. oraz poz. 4.2.B. załącznika nr 2 do Uchwały Nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Za niezasadne zaś należy uznać zarzuty podniesione przez skarżącego w odniesieniu do zaskarżonej decyzji. Nie narusza ona bowiem przepisów art. 39 i art. 40 u.d.p., ani też art. 5 ust. 2 uz.z.w. Fakt, że urządzenie kanalizacyjne znajduje się poza granicami nieruchomości nie oznacza, że nie jest ono przyłączem, a stanowi przewód kanalizacyjny. Jak zostało wyżej wskazane, przyłącze kanalizacyjne to odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku. Jeżeli przyłącze łączy wewnętrzną instalację w nieruchomości z siecią, to nie może się kończyć na granicy nieruchomości, lecz musi wykraczać poza nią. Dopiero w przypadku braku studzienki, ustawodawca przyjmuje, że przyłącze kanalizacyjne kończy się na granicy nieruchomości gruntowej. Organ odwoławczy prawidłowo zatem uznał sporne urządzenie kanalizacyjne za przyłącze kanalizacji sanitarnej i ustalił wysokość należnej opłaty. Tym samym Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja ani decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.