II SAB/Łd 105/19

Dnia 29 stycznia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Protokolant Asystent sędziego Daria Przybylska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2020 roku sprawy ze skargi Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł. na bezczynność Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego 1. zobowiązuje Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. do rozpoznania wniosku Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł. z dnia 26 listopada 2018 r. w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt organowi; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszenie prawa; 3. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. na rzecz strony skarżącej Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł. Zarząd Dróg Wojewódzkich w Ł., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. w sprawie udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. Pełnomocnik strony skarżącej zarzucił organowi naruszenie art. 398 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie skutkujące pozostawieniem wniosku Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł. bez rozpoznania i rażącym przekroczeniem terminów do załatwienia sprawy. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zobowiązanie Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. do rozpoznania wniosku Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł. w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych do urządzenia wodnego — rowu z odcinka drogi wojewódzkiej nr [...], drogi powiatowej i drogi gminnej oraz do rzeki W. w km. 548+470 z odcinka drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości B., Gmina B., w terminie 14 dnia od daty doręczenia akt organowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że przedmiotem skargi jest bezczynność organu administracji publicznej w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych do rowu oraz do rzeki W. za pomocą istniejących wylotów kanalizacji deszczowej, tj.: - wylot nr 1 — do istniejącego rowu zlokalizowanego na działce ewid. nr 599/[...] obręb B. z odcinka drogi wojewódzkiej nr [...], drogi powiatowej oraz odcinka drogi gminnej w miejscowości B., - wylot nr 2 — do rzeki W. w km 548+470 z odcinka drogi wojewódzkiej nr [...] (odcinek mostu nad rzeką Wartą) w miejscowości B.. W pierwszej kolejności pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że w pierwszym etapie postępowania, Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. uwzględnił wniosek Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł. decyzją z dnia [...] marca 2019 r. udzielając pozwolenia oraz określając jego warunki. W pkt VI ww. decyzji organ zobowiązał stronę do uiszczenia "brakującej opłaty" w wysokości 217 zł za udzielenie zgody wodnoprawnej pod rygorem przymusowego ściągnięcia w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odniesieniu do powyższego pełnomocnik strony skarżącej dodał, że uzasadniając decyzję, organ przyjął, że przedmiotem rozstrzygnięcia są dwa pozwolenia wodnoprawne, które nie są tożsame rodzajowo. Na mocy zatem art. 389 ust. 4 ustawy Prawo wodne należy uiścić dwie opłaty, a nie jedną, jak to uczynił wnioskodawca. Następnie pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że od wydanej decyzji Zarząd Dróg Wojewódzkich w Ł. wniósł odwołanie, zaskarżając ją w części dotyczącej rozstrzygnięcia w sprawie opłaty. Odwołujący się wskazał, że do wniosku załączono dowód uiszczenia opłaty w prawidłowej wysokości (217 zł), gdyż przedmiotem sprawy jest pozwolenie wodnoprawne, które jest tożsame rodzajowo. Dotyczy ono tej samej kategorii usługi wodnej, tj. odprowadzania wód opadowych i roztopowych z tej samej drogi wojewódzkiej dwoma wylotami — jednym do rzeki W., drugim do rowu. Odwołujący się podniósł także, iż zgodnie z ustawą Prawo wodne, niezależnie od tego ile pozwoleń wodnoprawnych na takie usługi wodne zostało udzielone jedną decyzją, odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z drogi wojewódzkiej ma charakter jednorodzajowy, ponieważ ujęto je w jednej kategorii usług wodnych wymienionych w art. 389 ust. 1 ustawy Prawo wodne, więc powinny być wydane w ramach jednej opłaty. Jednocześnie pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor RZGW Wód Polskich w P. decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, uznając brak istnienia podstaw do wszczęcia postępowania oraz wydania decyzji. W dalszych motywach skargi pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że wykonując dyspozycję organu wyższej instancji, Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. pismem z dnia 6 sierpnia 2019 r. (znak: [...]) pozostawił sprawę bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek złożony został na udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną w zakresie wprowadzenia wód opadowych i roztopowych, które będą realizowane za pomocą 2 istniejących wylotów uchodzących do dwóch różnych odbiorników. Odwołał się także do treści art. 398 ust. 9 ww. ustawy, przyjmując że dowód uiszczenia opłaty jest traktowany jako formalny załącznik do wniosku, a jego brak lub nieuzupełnienie w terminie wskazanym przez organ powoduje pozostawienie sprawy bez rozpoznania, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. Pełnomocnik strony skarżącej wskazał także, iż pismem z dnia 29 sierpnia 2019 r. strona skarżąca wystosowała ponaglenie dotyczące bezczynności Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S., po rozpoznaniu którego postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. nie stwierdził bezczynności organu, którego ponaglenie dotyczyło. Motywując skargę w dalszej części pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że złożony przez stronę skarżącą wniosek nie wymagał uiszczenia dwóch opłat za dwa pozwolenia wodnoprawne, a ponadto, że brak uiszczenia tej opłaty nie jest brakiem formalnym skutkującym pozostawieniem wniosku bez rozpoznania na podstawie art.64 § 2 k.p.a. W ocenie pełnomocnika strony skarżącej, bezzasadne jest stwierdzenie, że każdy wylot stanowi osobne pozwolenie wodnoprawne, które są odrębne rodzajowo, z tytułu którego należy uiścić dwie opłaty. Zdaniem skarżącego, "tożsamość rodzajowa", o której mowa w art. 398 ust. 4 ustawy Prawo wodne, powinna dotyczyć rodzajów pozwoleń wodnoprawnych określonych w art. 389 pkt 1 -10 oraz w art. 390 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Nawet jeśli w tym przypadku mamy do czynienia z kilkoma pozwoleniami wodnoprawnymi, to nie uzasadnia to tezy o zwielokrotnieniu opłaty określonej w art. 398 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Ponadto, odwołując się do treści art. 398 ust. 4 ustawy Prawo wodne, pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że udzielenie w jednej decyzji co najmniej dwóch jednorodzajowych pozwoleń wodnoprawnych nie rodzi obowiązku poniesienia więcej niż jednej opłaty z tego tytułu. Jednorodność pozwoleń wodnoprawnych da się ocenić poprzez poszczególne kategorie działań, na które wymagane jest takie pozwolenie w art. 389 ustawy Prawo wodne. W odniesieniu do powyższego pełnomocnik strony skarżącej dodał, że analogiczny pogląd na temat wykładni przywołanych wyżej przepisów prawa prezentowany jest w orzecznictwie. Jednocześnie pełnomocnik wskazał, że Zarząd Dróg Wojewódzkich w Ł. jest samorządową jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej Województwa [...], która na mocy art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych sprawuje trwały zarząd gruntami w pasie drogowym. Wykonując władztwo oraz obowiązki związane z trwałym zarządem posiada interes prawny w złożeniu przedmiotowej skargi, jako strona której wniosek został pozostawiony przez organ administracji publicznej bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie odprowadzanie wód opadowych i roztopowych realizowane będzie za pomocą dwóch wylotów kanalizacji deszczowej, uchodzących do dwóch różnych odbiorników tj. do rzeki W. (wylot nr 1) oraz do rowu (wylot nr 2). Zatem każdy wylot służący do odprowadzania ścieków lub wód opadowych i roztopowych stanowi odrębne urządzenie wodne (obiekt budowlany), posiadające swoją lokalizację podaną za pomocą współrzędnych geodezyjnych oraz swój zasięg oddziaływania. Zdaniem organu, odprowadzanie wód opadowych i roztopowych, realizowane przez dwa różne wyloty uchodzące do dwóch różnych odbiorników, wymaga uzyskania odrębnego pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną dla każdego z wylotów. Ponadto organ podniósł, że stosownie do unormowań prawnych wynikających z ustawy Prawo wodne poświadczenie wniesienia opłaty za zgodę wodnoprawną dołącza się do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego (art. 398 ust. 9 pkt 2 ustawy Prawo wodne). W związku z tym, zdaniem organu, dowód uiszczenia opłaty za wydanie pozwolenia jest traktowany jako formalny załącznik do wniosku, a jego brak lub nieuzupełnienie w terminie wskazanym przez organ powoduje pozostawienie sprawy bez rozpoznania, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Sądowa kontrola organów administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w postępowaniach niezakończonych decyzją administracyjną, postanowieniem, innymi aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – tekst jedn. Dz.U. z 2019r., poz. 2167 - i art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 1 – 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a."). Podkreślić przy tym należy, że rolą sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ jest przede wszystkim ustalenie trzech kwestii. Po pierwsze, sąd powinien zbadać, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a., bowiem tylko wówczas uzasadniona jest kognicja sądu administracyjnego. Po drugie, sąd zobowiązany jest rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest poprzedzeniem jej określonym środkiem zaskarżenia oraz czy taki tryb przed wniesieniem doń skargi został wyczerpany. Następnie, o ile wynik badania dwóch pierwszych kwestii będzie pozytywny, sąd musi ustalić, czy organowi administracji można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a tym samym - zobowiązać do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność organu w zakresie wydania decyzji – pozwolenia wodnoprawnego. Stosownie do art. 400 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2268), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "ustawa Prawo wodne", udzielenie pozwolenia wodonoprawnego następuje w formie decyzji administracyjnej. Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca wnioskiem z dnia 26 listopada 2018 r. wystąpiła do organu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego w trybie art. 400 ustawy Prawo wodne. Tymczasem organ po przeprowadzonym ponownie postępowaniu administracyjnym w związku z decyzją kasacyjną organu odwoławczego z dnia [...] lipca 2019 r. pozostawił jej podanie bez rozpoznania. Na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) zgodnie z jednolitym stanowiskiem judykatury przysługuje skarga na bezczynność organu stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (uchwała 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., I OSP 2/13). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Realizując wymogi określone art. 53 § 2b p.p.s.a. skarżąca pismem z dnia 29 sierpnia 2019 r. wystąpiła z ponagleniem do Regionalnego Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. Ten zaś organ postanowieniem z dnia [...] września 2019r., znak: [...], nie stwierdził bezczynności Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. w przedmiotowej sprawie. Oznacza to zatem, że wymogi formalne do wniesienia skargi zostały zachowane, a kwestia kognicji sądu w tej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości. Przechodząc zatem w dalszej kolejności do merytorycznej oceny zasadności skargi wskazać należy, że stosownie do art. 398 ust. 3 ustawy Prawo wodne, w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia wniosku (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566) przez pełnomocnika Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł. o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, opłata za wydanie pozwolenia wodnoprawnego wynosiła 217 zł. Zarząd Dróg Wojewódzkich w Ł. wnioskował o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie do urządzeń wodnych i wód – rowu i rzeki W., wód opadowych i roztopowych z drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości B., gm. B., powiat [...], istniejącymi dwoma wylotami. Powyższy wniosek dotyczył udzielenia zgód wodnoprawnych na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych za pomocą zatem dwóch wylotów kanalizacji deszczowej, uchodzących do dwóch różnych odbiorników tj. do rzeki W. (wylot nr 1) oraz do rowu (wylot nr 2). Uzasadnione było więc wydanie tyle pozwoleń wodnoprawnych, ile jest wylotów kanalizacji deszczowej. Jednak nie znajduje uzasadnienia stanowisko o konieczności mnożenia opłaty za wydanie pozwolenia wodnoprawnego, o której stanowi art. 398 ust. 3 u.p.w. (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 13 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Rz 67/19, LEX nr 2727985). Kwestia mnożenia opłaty, o której stanowi wspomniany przepis art. 398 ust. 3 ustawy Prawo wodne, została uregulowana w ust. 4 art. 398 tej ustawy. W myśl tego przepisu opłatę mnoży się, jeżeli w jednej decyzji wydano co najmniej dwa pozwolenia wodnoprawne, które nie są tożsame rodzajowo. A contrario, oznacza to, że udzielenie w jednej decyzji administracyjnej co najmniej dwóch jednorodzajowych pozwoleń wodnoprawnych, nie rodzi obowiązku poniesienia więcej niż jednej opłaty z tego tytułu (art. 398 ust. 4 ustawy Prawo wodne). Ustawodawca expressis verbis nie rozstrzyga o tym, co należy rozumieć przez jednorodzajowe pozwolenia wodnoprawne. Ocen w tym zakresie można jednak bez trudu dokonać, analizując art. 389 ustawy Prawo wodne, który w swej treści wymienia poszczególne kategorie działań wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (por. powołany już wyżej wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 13 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Rz 67/19, LEX nr 2727985). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że odprowadzenia wód opadowych i roztopowych realizowane będzie za pomocą dwóch wylotów kanalizacji deszczowej, uchodzących do dwóch różnych odbiorników, tj. rzeki W. (wylot nr 1) oraz do rowu (wylot nr 2). Jak wskazał organ, każdy z tych wylotów służący do odprowadzania ścieków lub wód opadowych i roztopowych stanowi odrębne urządzenie wodne (obiekt budowlany). Odprowadzania tego rodzaju wód stanowi, zgodnie z art. 35 ust. 3 pkt 7 ustawy Prawo wodne, usługę wodną, a w myśl art. 389 pkt 1 tej ustawy, na taką usługę wymagane jest pozwolenie wodnoprawne, a skoro sprawa dotyczy dwóch urządzeń wodnych, stosowne jest wydanie w jednej decyzji dwóch takich pozwoleń. Reasumując, niezależnie od tego ile pozwoleń wodnoprawnych na usługi wodne udzielono tą samą decyzją, pozwolenia te mają charakter jednorodzajowy, bowiem zostały ujęte w jednej kategorii – stosownie do art. 389 pkt 1 ustawy Prawo wodne. Ustalając tożsamość rodzajową pozwoleń wodnoprawnych należy kierować się treścią art. 389 ustawy Prawo wodne, w którym enumeratywnie (choć nie w sposób zamknięty) określono kategorie działań wymagających uzyskania tej formy zgody wodnoprawnej (art. 389 ust. 1 pkt 1 u.p.w.). Analogiczne stanowisko w tej kwestii wyraził wcześniej WSA w Rzeszowie z dnia 13 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Rz 67/19, LEX nr 2727985. W konsekwencji odnosząc się do zastosowanego w sprawie przez organ art.64 § 2 k.p.a., wobec nieuiszczenia drugiej (wymaganej zdaniem organu) opłaty za wydanie pozwolenia wodnoprawnego, zauważyć należy, że powyższe stanowi wadliwe zastosowanie powyższego przepisu. W judykaturze podnosi się, że stosowanie art. 64 § 2 k.p.a. do sytuacji, która polega na tym, iż podanie nie zostało należycie opłacone, jest niedopuszczalne, gdyż kwestie uiszczania opłat reguluje w sposób szczególny art. 261 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2003 r., sygn. akt II SA/Gd 140/02, LEX nr 698186). Za nieuprawnione należy uznać zatem wezwanie Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł. do uiszczenia "brakującej" (drugiej) opłaty za wydanie pozwolenia wodnoprawnego w kwocie 217 zł, co skutkowało nieprawidłowym pozostawieniem wniosku strony skarżącej bez rozpoznania. Naruszenie art. 389 ust. 4 ustawy Prawo wodne i art. 64 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie powyższej koncepcji i w konsekwencji pozostawienie wniosku strony skarżącej bez rozpoznania czyni zasadnym zarzut bezczynności organu w niniejszej sprawie. Uwagę zwraca przy tym fakt, iż od złożenia wniosku (26 listopada 2018 r.) upłynął okres ponad 14 miesięcy, mimo złożonej skargi organ nie wydał w sprawie decyzji ostatecznie załatwiającej sprawę owego pozwolenia wodnoprawnego, choć pierwsza decyzja w tej sprawie zapadła w dniu [...] marca 2019 r. Tymczasem zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W myśl zaś art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Podkreślić przy tyn należy, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić - stosownie do art. 35 § 3 k.p.a. - nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jednocześnie – zgodnie z art. 35 § 4 k.p.a. - przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 tego artykułu. Brak należytej realizacji przez organ tych obowiązków wynikających z zasady sprawnego działania organów administracji nie budzi zatem w sprawie najmniejszych wątpliwości. Jednakże wziąwszy pod uwagę powyższe okoliczności i trudności organu związane z prawidłową analizą art. 398 ustawy Prawo wodne, w tym trudności wynikłe z przedstawionego w decyzji kasatoryjnej stanowiska organu odwoławczego, Sąd nie dopatrzył się podstaw do uznania, że bezczynność Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Niewątpliwie opisane działania organu nie dają podstaw do ich utożsamiania z lekceważącym stosunkiem do skarżącego, lecz z trudnościami związanym z prawidłowym działaniem w oparciu o obowiązujące i prawidłowo zinterpretowane przepisy. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. uwzględnił skargę na bezczynność organu i zobowiązał Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia 26 listopada 2018 r. w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt sprawy organowi (pkt 1 sentencji wyroku), stwierdzając przy tym, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku). Z kolei o kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 3 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 265). Zasądzona kwota obejmuje zwrot wpisu od skargi (100 zł) oraz wynagrodzenie dla pełnomocnika będącego radcą prawnym ([...] zł) wraz ze zwrotem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł). dc