III SAB/Wr 201/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Anetta Chołuj, Katarzyna Borońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi I. L. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy pracę oddala skargę w całości. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody D. (dalej: organ, Wojewoda), w związku ze sprawą jej wniosku z 11 lutego 2016 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP. Jako podstawę wniesienia skargi powołała art. 50 § 1 i art. 54 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Stwierdziła, że organ dopuścił się naruszeń, które wskazują na jego bezczynność i które - tym samym - skutkowały pozbawieniem strony udziału w postępowaniu bez jej winy. Zarzuciła naruszenie: 1. art. 6, 7, 8 i 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: K.p.a.), przez naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności zasady legalności, prawdy obiektywnej, współdziałania organów administracji i pewności prawa oraz przez brak należytego i wyczerpującego informowania jej, jako strony postępowania, o okolicznościach faktycznych i prawnych związanych ze złożonym przez nią wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP, co bezpośrednio doprowadziło do poniesienia przez nią szkody i wszczęcia wobec niej procedury wydalenia z terenu RP; 2. art. 10 § 1 K.p.a., przez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, w każdym z jego stadiów; 3. art. 12 K.p.a., przez brak wnikliwego i szybkiego działania a w szczególności brak poinformowania strony, że jej wniosek pozostawiono bez rozpoznania, mimo iż do wygaśnięcia pozwolenia na pobyt czasowy i pracę składała ona pisma i wnioski w związku z tą sprawą; 4. art. 36 § 1 K.p.a., przez niezastosowanie regulacji, zgodnie z którą, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia, podczas gdy - w postępowaniu z jej wniosku - organ zaniechał jakiegokolwiek informowania strony o jej sprawie; 5. art. 39 w zw. z art. 40 § 1 K.p.a., poprzez brak skutecznego doręczenia pisma przez organ administracji publicznej do jej rąk (jako strony postępowania); 6. art. 64 § 1 K.p.a., przez pozostawienie sprawy bez rozpoznania, mimo że doręczenie zobowiązania do uzupełnienia braków zostało dokonane nie na jej adres a na adres jej pracodawcy - tak więc nieuzupełnienie braków odbyło się bez winy strony; 7. art. 108 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r., poz. 226 ze zm. - dalej: u.o.c.), przez brak umieszczenia w jej paszporcie odcisku stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy; 8. art. 88c ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez żądanie dostarczenia informacji właściwego starosty, że podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na rynku lokalnym, mimo że przedmiotem wniosku z 11 lutego 2016 r. było przedłużenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Tak stawiając zarzuty, skarżąca wniosła o: 1. przeprowadzenie dowodu z: a. dokumentów znajdujących się w aktach sprawy załatwianej przed Wojewodą - D. Urząd Wojewódzki w W. Wydział Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców pod sygn. [...]; b. dokumentów znajdujących się w aktach sprawy załatwianej przed Strażą Graniczną w W. pod sygn. [...]; c. dokumentów załączonych do jej podania na okoliczność zagubienia dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, ich niekompletności i tego, że dokonała uzupełnienia dokumentacji żądanej wezwaniem z 23 lutego 2016 r.; d. przesłuchanie skarżącej oraz jej męża (adres do doręczeń, jak dla skarżącej), na okoliczności podniesione w skardze; 2. zmianę rozstrzygnięcia przez zobowiązanie organu do merytorycznego rozpoznania sprawy i udzielenie jej pozwolenia na pobyt czasowy i pracę na terenie RP; 3. zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Skarżąca uzasadniła wnioski i zaprezentowała swoje stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu, w sprawie z wniosku skarżącej o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP, okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiuje pojęcia "bezczynności", podobnie jak K.p.a. Jednakże, zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych, są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy - w ustalonym przepisami terminie - organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać wydane/dokonane. Nie można zapominać, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 K.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji, czy wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 K.p.a. stanowi rozwinięcie w/w zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga podkreślenia, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 K.p.a. lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 K.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.). W ocenie Sądu, w sprawie nie wystąpiła tak rozumiana bezczynność. Z akt sprawy wynika, że 11 lutego 2016 r. do Wojewody wpłynął wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na wykonywanie pracy. Pismem z 23 lutego 2016 r., Wojewoda wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku przez przedłożenie informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, w nieprzekraczalnym terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma (wezwania). Pismo to zostało doręczone skarżącej 1 marca 2016 r. na adres podany przez nią we wniosku: ul. Z. [...],[...] W. (własnoręczny podpis strony na zwrotnym potwierdzeniu odbioru - poz. 142 akt administracyjnych). Termin na uzupełnienie braków formalnych wniosku upłynął 8 marca 2016 r. Braki formalne nie zostały przez skarżącą uzupełnione w terminie. Pismem z 16 marca 2016 r., skarżąca poinformowała organ o braku możliwości przedłożenia w/w informacji starosty w wyznaczonym terminie. Pismem z 5 kwietnia 2016 r., Wojewoda zawiadomił skarżącą o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Zawiadomienie zostało wysłane na adres j/w, tj. adres wskazany we wniosku (dowód: poz. 169-170 akt administracyjnych). Po dwukrotnym awizowaniu, przesyłka wróciła do nadawcy. Podkreślić należy, że - zgodnie z art. 44 K.p.a. - korespondencja organu została skutecznie doręczona z dniem 6 maja 2016 r. (przesyłkę awizowano po raz pierwszy 22 kwietnia 2016 r.). Sąd zauważa, że w/w zawiadomienie doręczono także pracodawcy skarżącej (dowód: poz. 167-168 akt administracyjnych). Skarżąca - mimo że miała taką możliwość - nie zakwestionowała zawiadomienia o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania, poprzez np. zanegowanie potrzeby dostarczenia przez nią wymaganej informacji starosty. Powyższe wskazuje, że Wojewoda nie pozostawał w sprawie bezczynny oraz że zarzuty skargi są niezasadne. Sąd uznał zatem, że organ nie dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu i skargę - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił w całości. Sąd orzekł w sprawie na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.