VII SA/Wa 1724/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), , Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant st. referent Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], znak: [...] Wojewoda [...] (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji Starosty [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] marca 2019 r., Nr [...], znak: [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Decyzja organu II instancji zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., znak: [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. N. i A. N. (dalej: "inwestorzy"), pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ew. [...], obręb [...], gm. [...]. Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB"), na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, wstrzymał prowadzenie robót budowlanych wyżej wspomnianego budynku. Następnie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2014 r., nałożył na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedstawienia zamiennego projektu budowlanego budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych przy budowie robót budowlanych, wraz z oceną techniczną tych robót ( 3 egzemplarze projektu budowlanego wraz z kserokopią uprawnień projektanta i zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego aktualnych na dzień sporządzenia projektu) zawierającego wskazanie robót pozostałych do zakończenia budowy. W związku z tym Starosta [...], działając na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., uchylił własne rozstrzygnięcie z dnia [...] maja 2007 r. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], zatwierdził przedłożony przez inwestorów projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych., wstrzymanych postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2014 r. W dniu 8 marca 2019 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek A. K. (dalej: "wnioskodawczyni", "skarżąca") o wznowienie postępowania w sprawie decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] maja 2007 r. Wnioskodawczyni wskazała, że organ I instancji powinien wyjaśnić czy powyższe pozwolenie zostało wydane zgodnie z prawem czy z jego rażącym naruszeniem. Jako podstawę prawną wniosku, wskazała art. 145 § 3 k.p.a. Po rozpatrzeniu wniosku, Starosta [...] decyzją z [...] marca 2019 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wznowienia postępowania we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że żądanie wnioskodawczyni jest bezprzedmiotowe. Skarżąca, pismem z 12 kwietnia 2019 r., wniosła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wskazując, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę, stąd postępowanie to powinno zostać wznowione. Podkreśliła, że organ I instancji wydając w dniu [...] maja 2007 r. kwestionowane rozstrzygnięcie nie ustalił czy nie narusza ono przepisów Prawa wodnego i Prawa budowlanego. Po przeanalizowaniu zarzutów sformułowanych w odwołaniu, Wojewoda [...] skarżoną decyzją z [...] maja 2019 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ II instancji wskazał, że wznowienie postępowania, uregulowane w art. 145 - 153 k.p.a., jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji gdy postępowanie, w którym zapadło weryfikowane rozstrzygnięcie, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1 oraz art. 145a k.p.a. Organ wyjaśnił, że podanie o wznowienie postępowania, wszczyna postępowanie wstępne, w toku którego organ sprawdza, czy spełnia ono wymagania formalne, a więc czy zostało wniesione w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. oraz czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia postępowania. Ponadto, stosownie do brzmienia art. 147 k.p.a., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Dopiero wystąpienie powyższych przesłanek łącznie, obliguje właściwy organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Jednakże w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na przesłance przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a więc zawiera twierdzenie wnioskodawcy, że przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, a został w tym postępowaniu pominięty, to weryfikacja twierdzeń wnoszącego podanie następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Organ administracji przeprowadza wtedy merytoryczną ocenę materiału sprawy i dokonuje weryfikacji twierdzeń wnoszącego podanie. W sytuacji, gdy organ administracji stwierdzi, że nie występują przesłanki do wznowienia postępowania przewidziane w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., powinien zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówić uchylenia dotychczasowej decyzji. Wojewoda podkreślił, że interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania, musi istnieć obiektywnie a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Ocena interesu prawnego, nie może być dokonywana również w oparciu o indywidualną wrażliwość zainteresowanego. Tylko takie bowiem ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości, prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podkreślił, że od interesu prawnego należy również odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Wojewoda wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie Starosta [...], decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ew. [...] w obrębie [...], gm. [...]. W dniu 18 września 2014 r. do organu I instancji wpłynęła decyzja PINB Nr [...] z dnia [...] września 2014 r., nakładająca na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedstawienia zamiennego projektu budowlanego dla przedmiotowej inwestycji. Starosta [...], działając na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, decyzją z dnia [...]grudnia 2014 r., uchylił własne rozstrzygnięcie z dnia [...] maja 2007 r., udzielające inwestorom pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy przypomniał, że na gruncie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej, zobowiązany jest uchylić decyzję zezwalającą na budowę, w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Równocześnie uchylenie pozwolenia na budowę przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w trybie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, następuje nie w wyniku wadliwości samej decyzji o pozwoleniu na budowę, ale stanowi konsekwencję niezgodnego z prawem postępowania inwestora, który uzyskawszy pozwolenie na budowę, dokonał istotnego odstąpienia od jego ustaleń bez wymaganej decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W świetle powyższych ustaleń Wojewoda [...] stwierdził, że decyzja organu I instancji, została wydana zgodnie z prawem, bowiem w myśl art. 105 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo w części. Z kolei bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Oznacza to, że wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego, są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Wojewoda wskazał, że w niniejszej sprawie, wniosek skarżącej, stał się bezprzedmiotowy z uwagi na to, że decyzja Starosty [...], wydana w dniu [...] grudnia 2014 r., na podstawie art. 36a Prawa budowlanego, uchyliła kwestionowane rozstrzygnięcie z dnia 11 maja 2007 r. Brak jest zatem przedmiotu postępowania, a więc decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę wydanej w 2007 roku. Wojewoda podkreślił także, że z chwilą wydania decyzji na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, postępowanie z prowadzonego przez organy administracji architektoniczno-budowlanej postępowania zmierzającego do zatwierdzenia projektu budowlanego, przechodzi pod jurysdykcję organów nadzoru budowlanego jako postępowanie zmierzające do doprowadzenia istniejącego już obiektu do stanu zgodnego z prawem.  Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. K.. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., które obligują organ do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co miało wpływ na wynik sprawy; - art. 127 ust. 7 Prawa wodnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie; - art. 8 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie administracji publicznej; - art. 8 k.p.a. przez pominięcie interesu prawnego i społecznego i stworzenie tym samym zagrożenia dla działek sąsiednich wskazując, że "wyjęcie" z ewidencji gruntu rowu sąsiadującego z inwestycją nie powoduje jego likwidacji; - art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez celowe pomijanie przez organ innych dowodów rzeczowych, co doprowadziło do wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia i naruszenia prawa wodnego, prawa geodezyjnego, praw sąsiedzkich, prawa budowlanego oraz zasad zagospodarowania przestrzennego na przedmiotowym terenie poprzez budowę domu przy rowie bez zachowania odległości 10 m od zbiornika wodnego; - art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. przez nieustalenie w sposób prawidłowy stron postępowania w wydawanej decyzji o pozwoleniu na budowę, pomijając właścicieli działki sąsiedniej i nie zawiadamiając ich o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, przez co odmówiono skarżącej czynnego udziału w postępowaniu; - art. 8 k.p.a. poprzez pominięcie interesu prawnego, społecznego i sąsiedzkiego i stworzenie zagrożenia bezpieczeństwa dla działek sąsiednich przez wydanie rozstrzygnięcia, które powinno być wydane na gruncie Prawa wodnego, gdyż "wyjęcie" z ewidencji gruntów rowu, nie powoduje jego likwidacji; skarżąca podkreśliła że decyzja dotycząca pozwolenia na budowę oparta była na decyzji o warunkach zabudowy nr [...] Wójta Gminy [...], która to nie uwzględniała przepisów Prawa wodnego i Prawa budowlanego, zaś o rozstrzygnięciu nr [...] skarżąca dowiedziała się w marcu 2018 roku, gdyż odmówiono skarżącej czynnego udziału w postępowaniu; - art. 140, art. 10 § 1 k.p.a. przez naruszenie prawa strony do wypowiedzenia się co do zebranego w postępowaniu odwoławczym materiału dowodowego; - art. 156 k.p.a. przez wydanie decyzji o pozwolenie na budowę z naruszeniem prawa; - art. 28 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; W uzasadnieniu skargi, skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ponadto pełnomocnik z urzędu skarżącej, złożył na rozprawie pismo z dnia 29 stycznia 2020 r. stanowiące uzupełnienie skargi W piśmie tym, podniesiono zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. i uznanie tym samym, że organ I instancji, miał podstawę do umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego decyzji Starosty [...] nr [...]z dnia [...] maja 2007 roku; 2. art. 105 k.p.a., przez bezpodstawne umorzenie postępowania przy niedokładnie wyjaśnionym stanie faktycznym: 3. art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 49 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, bowiem w przedmiotowej sprawie, są podstawy do wznowienia postępowania, bowiem strona bez własnej winy, nie brała udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, jak również w postępowaniu o zmianie tegoż pozwolenia na budowę, bowiem mając na uwadze treść art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 1 i 20 Prawa budowlanego, jak również art. 36a ust. 3 w zw. z art. 32 – 35 Prawa budowlanego, skarżącej przysługuje prawo przymiotu strony, bowiem jej nieruchomość, znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji zlokalizowanej na nieruchomości [...]. W uzupełnieniu skargi, zawarto również wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, zaś w uzasadnieniu przedstawiono obszerną argumentację na poparcie przedstawionych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu, nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ), dalej "p.p.s.a."). Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja, nie narusza prawa. Tytułem wstępu, przypomnieć należy, że w rozpoznawanej sprawie, w dniu 18 września 2014 r., do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynęła decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], nakładająca na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedstawienia zamiennego projektu budowlanego budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Następnie zaś, Starosta [...], działając na podstawie art. 36 a ust. 2 Prawa Budowlanego, decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., uchylił własną decyzję z dnia [...] maja 2007 r., udzielająca pozwolenia na budowę. Powyższe rozstrzygnięcie, było konsekwencją regulacji zawartej w art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którą organ administracji architektoniczno-budowlanej, zobowiązany jest uchylić decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Zasadność tego rozstrzygnięcia, potwierdza orzecznictwo ( np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 maja.2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2740/13, dostępny w CBOSA). Podkreślić w tym miejscu należy, że wniosek skarżącej o wznowienie z dnia 8 marca 2019 r., dotyczył decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2007 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorom pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ew. [...] w obrębie [...], gm. [...]. Z uwagi na argumentację przytoczoną w uzasadnieniu skargi, zasadniczą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie, stała się możliwość objęcia wnioskiem skarżącej, nie tylko postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2007 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę, ale także, postępowania, zakończonego decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, przyjęcie takiego rozwiązania, nie jest dopuszczalne. Co do zasady należy zgodzić się ze skarżącą, że w wyniku wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, dotychczasowa decyzja nie jest eliminowana z obrotu prawnego, a jedynie w określonym zakresie modyfikowana. Podkreślenia wymaga jednak, że decyzja o pozwoleniu na budowę oraz decyzja zmieniająca to pozwolenie na podstawie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, to decyzje co prawda ze sobą powiązane, ale jednak odrębne i wydawane w odrębnych postępowaniach ( por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 października 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 394/19, LEX nr 2731507 ). Odrębność tych dwóch decyzji, uniemożliwia rozpoznanie w jednym postępowaniu wniosku o wznowienie postępowań zakończonych tymi decyzjami. W tym zakresie, Sąd orzekający w sprawie, w pełni akceptuje i przyjmuje za własne, stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie 14 lipca 2017 roku ( sygn. akt II SA/Kr 529/17, LEX nr 2364694 ), wyrażone w następujących 5 tezach: 1. Zanim dojdzie do wznowienia postępowania w konkretnej sprawie, muszą zostać zweryfikowane przesłanki jego dopuszczalności - przesłanki rozumiane jako warunki, od których zależy samo uruchomienie odnośnego trybu nadzwyczajnego. Kształtują się one różnie w zależności od tego, czy wznowienie ma nastąpić z urzędu, czy też na żądanie strony. Zawsze należy do nich zakończenie sprawy decyzją ostateczną (art. 145 § 1 ab initio k.p.a.) oraz brak przepisu szczególnego wyłączającego dopuszczalność wznowienia postępowania. W tym drugim przypadku dodatkowo trzeba brać pod uwagę: legitymację składającego podanie, zachowanie terminu do złożenia podania oraz wskazanie w podaniu okoliczności odpowiadającej przyczynie wznowienia postępowania. Niespełnienie przesłanek, o których mowa, jest podstawą do wydania postanowienia odmownego, przewidzianego w art. 149 § 3 k.p.a. Gdyby zaś organ z takich czy innych przyczyn wszczął (wznowił) postępowanie podlega ono umorzeniu jako bezprzedmiotowe. 2. Ewentualnemu wznowieniu podlega konkretne postępowanie w konkretnej, jednostkowej sprawie administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną - i do takiego też postępowania musi być zrelatywizowane pozytywne bądź negatywne rozstrzygnięcie (postanowienie) z art. 149 § 1 lub § 3 k.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje łącznego czy też zbiorczego orzekania o wznowieniu lub odmowie wznowienia kilku postępowań administracyjnych. 3. Nawet w przypadku, gdyby w jednej sprawie toczyło się kilka postępowań administracyjnych (np. postępowanie zwyczajne i postępowanie nadzwyczajne), kwestia ewentualnego wznowienia mogłaby być rozpatrywana i rozstrzygana tylko w odniesieniu do każdego z nich z osobna. Wskazuje na to art. 151 k.p.a., a także art. 145 § 1 in principio k.p.a., odczytywany prawidłowo, tj. przy założeniu, że użyte tam słowo "sprawa" jest pewnym skrótem, a w istocie chodzi o "postępowanie w sprawie". 4. Przepisy: 1) art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36; 2) art. 40; 3) art. 36a p.b. ( Prawa budowlanego) - kreują odrębne sprawy administracyjne: sprawę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, sprawę przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę i sprawę zmiany pozwolenia na budowę. Są one odrębne zarówno w sensie materialnym, jak i w sensie procesowym - stanowią, każda z osobna, przedmiot postępowania jurysdykcyjnego, potencjalnego toku instancji i wreszcie rozstrzygnięcia w drodze decyzji. Pomiędzy decyzjami w tych sprawach istnieje oczywiście pewien związek, ale ich prawny byt jest niezależny. 5. Wzruszenie decyzji w sprawie zmiany pozwolenia na budowę nie pozbawia mocy wiążącej decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. I odwrotnie, wzruszenie decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę nie musi automatycznie przesądzać o losach decyzji w sprawie zmiany pozwolenia na budowę (choć w tym przypadku można, w zależności od okoliczności, rozważać stwierdzenie nieważności tej drugiej decyzji, wznowienie postępowania co do niej względnie uznanie jej za bezprzedmiotową i wygasłą). Ponadto wskazać należy, że organem właściwym do wydania decyzji w oparciu o art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, jest organ administracji architektoniczno-budowlanej, zaś decyzję w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, wydaje po przeprowadzeniu odpowiedniego postępowania organ nadzoru budowlanego. Zmianie, uległaby także właściwość organu wynikająca z art. 150 k.p.a. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, organy nie naruszyły reguł wyrażonych w art. 6, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 8 k.p.a. Organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy oraz uzasadniły swoje rozstrzygnięcia, zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Zasadnie zastosowano również regulację przewidzianą w art. 105 k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej, co do istoty. Oznacza to, że wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. W realiach rozpoznawanej sprawy wniosek skarżącej, dotyczył wznowienia postępowania w celu zbadania prawidłowości wydanego pozwolenia na budowę. Stał się on bezprzedmiotowy z uwagi na to, że decyzja Starosty [...] Nr [...] wydana w dniu [...] grudnia 2014 r. na podstawie art. 36a Prawa budowlanego uchyliła decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. Brak jest zatem przedmiotu postępowania, tj. decyzji pozwolenia na budowę wydanej w 2007 roku. Jeżeli intencją skarżącej, jest wznowienie postępowania zakończonego decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, wymaga to wystąpienia w tym zakresie z odrębnym wnioskiem. Wskazać bowiem należy, że postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę nie stanowi kontynuacji postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, dlatego organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę ma obowiązek samodzielnie ustalić strony tego postępowania, bez względu na to, komu został przyznany status strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ( wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 224/19, LEX nr 2693192 ). Biorąc pod uwagę powyższe, nie mogły być przedmiotem rozpoznania, podniesione w skardze argumenty związane z uchyloną decyzją o pozwoleniu na budowę. Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.