II SA/Sz 806/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi T. S. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia prawa do uposażenia I. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Komendanta Policji na rzecz skarżącego T. S. kwotę 497 zł (czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rozkazem personalnym z dnia [...]. nr [...], wydanym na podstawie art. 121e ust. 2 pkt 2, ust. 3 oraz ust. 13 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.), Komendant Powiatowy Policji w Ś. pozbawił sierżanta T. S. prawa do uposażenia za okres od 19 lutego 2019 r. do 12 kwietnia 2019 r. oraz za okres od 15 kwietnia 2019 r. do dnia 6 maja 2019 r. Organ I instancji, w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia stwierdził, że policjant nieprawidłowo wykorzystał zwolnienie lekarskie, bowiem podczas korzystania ze zwolnienia brał udział w biegach Parkrun w Ś.. Kwestionując wskazaną decyzję, T. S. złożył w terminie odwołanie od powyższego rozkazu, wnosząc o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego rozkazu bądź jego zmianę. Komendant Wojewódzki Policji w S. rozkazem personalnym z dnia [...]., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, organ II instancji przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że policjant nie pełnił służby z powodu choroby w terminie od dnia 19 lutego 2019 r. do 6 maja 2019 r. Powyższe zostało stwierdzone w oparciu o przedłożone zwolnienia lekarskie: serii [...] nr [...] z dnia [...] potwierdzające jego czasową niezdolność do służby w okresie od dnia 19 lutego 2019 r. do dnia 15 marca 2019 r., zaświadczenie serii [...] nr [...] potwierdzające jego czasową niezdolność do służby od dnia 16 marca 2019 r. do dnia 12 kwietnia 2019 r., serii [...] nr [...] potwierdzające jego czasową niezdolność do służby od dnia 13 kwietnia 2019 r. do dnia 14 kwietnia 2019 r. i ostatnie zaświadczenie lekarskie serii [...] nr [...] potwierdzające jego czasową niezdolność do służby od dnia 15 kwietnia 2019 r. do dnia 6 maja 2019 r. Zwolnienie lekarskie wystawione zostało z powodu urazu łokcia i złamania kości. Organ podkreślił, że zastępca naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w Ś., w dniu 26 kwietnia 2019 r. uzyskał informację od osoby, która chciała zostać anonimowa, o systematycznym uczestniczeniu – policjanta, przebywającego na zwolnieniu lekarskim w biegach "parkrun". W tej sytuacji, w dniu 27 kwietnia 2019 r., dokonano kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i sporządzono na tę okoliczność protokół, w którym wskazano, że funkcjonariusz brał udział w organizowanym w dniu 20 kwietnia 2019 r. biegu, w którym został wyróżniony dyplomem, jak również brał udział we wcześniejszych biegach. W toku postępowania wydano postanowienie z dnia 15 maja 2019 r., na mocy którego odmówiono uwzględnienia żądania dowodowego funkcjonariusza zgłoszonego w dniu 13 maja 2019 r., a polegającego na: - przeprowadzeniu dowodu z dokumentów w postaci: dokumentacji lekarskiej zwolnień lekarskich wystawionych na okres od 19 lutego 2019 r. do 6 maja 2019 r. i ustaleniu wskazań lekarskich; - przesłuchaniu w charakterze świadka lekarza K. O., T. G. i G. A. na okoliczność aktywności ruchowej po urazie łokcia w celu prawidłowego leczenia. Odnośnie pierwszego wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci zwolnień lekarskich o nr [...], [...] [...], [...] organ stwierdził, że wymienione dokumenty, zawierające wskazanie lekarskie - chory może chodzić, zostały już zaliczone w poczet materiału dowodowego. Zdaniem organu, drugi z wniosków dotyczący przesłuchania lekarza K. O., T. G. i G. A. na okoliczność aktywności ruchowej po urazie łokcia w celu prawidłowego leczenia – nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem stan zdrowia strony oraz ewentualne postępowanie po urazie, rehabilitacja itp. nie stanowią przedmiotu niniejszego postępowania. W dalszej części uzasadnienia Komendant Wojewódzki podniósł, że podczas przesłuchania w dniu 23 maja 2019 r. funkcjonariusz przyznał, iż brał udział w cotygodniowych biegach Parkrun Ś. w okresach od 19 lutego 2019 r. do 15 marca 2019 r., od 16 marca 2019 r. do 12 kwietnia 2019 r. oraz od 15 kwietnia 2019 r. do 6 maja 2019 r. Nie uczestniczył natomiast w biegach w okresie od 13 do 14 kwietnia 2019 r. Wedle policjanta żaden z wymienionych wyżej lekarzy nie wystawił skierowania na uczestniczenie w biegach. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, organ ustalił, że w dniu 2 marca 2019 r., funkcjonariusz brał udział w biegu Parkrun Ś. z założonym gipsem (zdjęcie znajduje się na oficjalnej stronie "Parkrun Ś." na Facebooku), jak również bezpośrednio dzień po ściągnięciu gipsu w dniu 9 marca 2019 r. Zdaniem organu, osiągane przez policjanta wyniki wskazują na to, że 5 kilometrów pokonał biegnąc. Komendant Wojewódzki podkreślił, że kwestia oceny stanu zdrowia funkcjonariusza pozostaje w kompetencji specjalnie do tego powołanych komisji lekarskich MSWiA. Nie jest rolą organu udzielanie wskazówek terapeutycznych i zaleceń w zakresie powrotu do zdrowia dla kontrolowanego. Takie zalecenia może on uzyskać od lekarza właściwej specjalizacji. Wedle organu wszelka umiarkowana aktywność fizyczna była z całą pewnością wskazana, jednak nie w takim zakresie, jaki prezentowała strona. Policjant wskazał, że miał zaleconą rehabilitację, zabiegi, gimnastykę ruchową, zdaniem organu biegi w ramach "Parkrun" Ś., nie mieszczą się w pojęciu terapeutycznych zaleceń lekarskich służących powrotowi chorego do zdrowia. Ponadto w zaświadczeniu lekarskim nie było wskazań odnoszących się do uczestniczenia w biegach. Powołując się na stanowisko wyrażone w judykaturze organ podkreślił, że umieszczony na druku zwolnienia zapis lekarza "chory może chodzić" oznacza, iż choroba nie wymaga leżenia w łóżku. Taki zapis upoważnia go jedynie do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, np. poruszania się po mieszkaniu, udania się na zabieg, kontrolę lekarską czy po codzienne zakupy żywności. Zachowaniem niezgodnym z celem zwolnienia od zajęć służbowych określić można postępowanie, które w powszechnym odczuciu jest nieodpowiednie dla osoby chorej i może nasuwać wątpliwości co do rzeczywistego stanu jej zdrowia. Okres spowodowanej chorobą niezdolności do służby ma służyć leczeniu. Podejmowanie się innych zajęć, niezwiązanych z leczeniem i niezaleconych przez lekarza należy traktować jako korzystanie ze zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem - do innych celów, niż leczenie i powrót do zdrowia. Mając powyższe na względzie zdaniem organu odwoławczego zajęcie, jakiego podjął się funkcjonariusz w okresie absencji, kolidowało z podstawowym celem jakim jest zwolnienie lekarskie i utrudniało mu powrót do pełni zdrowia i sił. Biegając z gipsem na ręku policjant był narażony przede wszystkim na możliwość dodatkowych urazów poprzez upadek podczas biegania lub urazu wtórnego, co z kolei miałoby wpływ na długość rekonwalescencji policjanta. W dalszej części uzasadnienia podkreślono ponadto, że przepisy art. 121e ustawy o Policji mają na celu generalne dokonanie ustaleń, czy doszło do nieprawidłowego wykorzystania przez policjanta zwolnienia lekarskiego, czy nie. Zdaniem organu ustalenia dokonane w przedmiotowym postępowaniu, są bezsporne i kwalifikowane przez organ jako nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, co stanowi podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia o utracie przez policjanta prawa do uposażenia. T. S. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na powyższą decyzję, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mającego istotny wpływ na wynik postępowania tj.: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zwłaszcza: nienależyte wyjaśnienie sprawy, pominięcie istoty i charakteru zwolnienia lekarskiego wystawionego w związku z procesem leczenia skarżącego oraz okoliczności i przyczyn jego wystawienia i udzielonych zaleceń, potwierdzonych 4 zaświadczeniami lekarza prowadzącego oraz zaniechanie wyjaśnienia charakteru choroby w celu rzetelnego określenia prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego; - zaniechanie przesłuchania lekarzy wystawiających zwolnienie lekarskie tj.- K. O., T. G. i G. A., w sytuacji, gdy wystawione zaświadczenie lekarskie budziło wątpliwości organu; uznanie, że zaświadczenia te są przedstawione jedynie w celu obrony skarżącego, pomimo braku jednoczesnego podważenia merytorycznej treści zawartej w zaświadczeniu dotyczącej udzielonych zaleceń lekarskich - aktywność ruchowa po urazie łokcia w celu prawidłowego leczenia; uznanie za niemiarodajne dla oceny prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego zaświadczeń lekarzy, wskazujących na zalecenia co do sposobu wykorzystania okresu zwolnienia w związku ze schorzeniem skarżącego, poprzez ustalenie warunków wykorzystywania zwolnienia lekarskiego niezgodnie z przeznaczeniem z pominięciem indywidulanego przypadku skarżącego biorącego udział w sobotnich rekreacyjnych biegach w ramach "parkrun", a jedynie w oparciu o doświadczenie życiowe organu; - zaniechanie potwierdzenia i weryfikacji czy udział skarżącego w cotygodniowych biegach stanowiłby element zalecany w ramach przedmiotowego zwolnienia - co doprowadził do uznania przez organ, że skarżący nieprawidłowo wykorzystał zwolnienie lekarskie tj. brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego; - art. 80 k.p.a. poprzez brak zebrania w jego sprawie materiału dowodowego i uznanie okoliczności korzystania ze zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem za udowodnioną, nie posiadając wiadomości specjalnych w zakresie przebiegu leczenia skarżącego i zaleceń lekarskich; - art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa prawa, w wyniku zaniechania wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i uwzględnienia wyłącznie jednego interesu, tj. interesu służby, nie ustosunkowując się do zgłaszanych przez skarżącego twierdzeń i skupiając się wyłącznie na ogólnych tezach dotyczących zasad korzystania ze zwolnienia lekarskiego, nie uwzględniając w ogóle indywidualnej sytuacji skarżącego, pomimo że taki obowiązek wynika także z tez orzeczeń przytaczanych przez organ; wewnętrznej sprzeczności decyzji w zakresie oceny zachowań, jakie uznawane są przez organ za wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego niezgodnie z przeznaczeniem, wydawanie decyzji w oparciu o bliżej nieokreślone doświadczenie życiowe organu i przypuszczenia; - art. 84 § 4 k.p.a. poprzez rozstrzyganie o zasadach, na jakich skarżący może i powinien korzystać ze zwolnienia lekarskiego bez znajomości jego choroby, w oparciu wyłącznie o doświadczenie życiowe organu w sytuacji, gdy weryfikacja prawidłowości zwolnienia lekarskiego co do leczenia urazu łokcia w sprawie skarżącego wymagała co najmniej wiadomości specjalnych z zakresu medycyny, których organ nie posiada i tym samym poprzez zaniechanie zwrócenia się do biegłego o wydanie opinii w sprawie zasadności i zakresu stosowania czynności leczniczych w postaci umiarkowanej aktywności ruchowej w tym bieganie rekreacyjne, oraz iż sama aktywność ta nie utrudnia procesu leczenia oraz rekonwalescencji; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się do całokształtu merytorycznych zarzutów podniesionych w odwołaniu od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w Ś.. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 121e ust. 3,7,10,13 ustawy o Policji poprzez uznanie, że skarżący wykorzystał zwolnienie lekarskie w sposób nieprawidłowy, niezgodny z jego celem, podczas gdy w wystawionym zwolnieniu lekarskim nie był zawarty zakaz biegania bądź brania udziału w biegach rekreacyjnych, a w zaświadczeniach od lekarzy, którzy te zwolnienia wystawili i którzy leczyli skarżącego, zostały dodatkowo potwierdzone zalecenia, jakie skarżący otrzymał w związku z zaawansowaniem procesu leczenia w postaci zabiegów, gimnastyki ruchowej oraz dodatkowe zabiegi i zajęcia, aby szybciej odzyskać sprawność ręki. Jak również, pomimo że skarżący nie podjął żadnych działań, które w okresie zwolnienia lekarskiego miałyby na celu spowodowanie lub mogły spowodować pogorszenie jego stanu zdrowia. Ponadto dowolne uznawanie przez organ, jakie zachowania uznają za naruszające korzystanie ze zwolnienia lekarskiego. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości, jak również poprzedzającego go rozkazu personalnego KPP w Ś. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w S. wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie dnia 30 stycznia 2020 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącego podniósł, że impreza ta nie ma charakteru masowego, ma za zadanie propagować zdrowy styl życia. Ponadto skarżący oświadczył, że szedł z aparatem w dłoni, a nie biegł. Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym rozkazie personalnym i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się zasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonego aktu wykazała, że narusza on prawo w stopniu nakazującym wyeliminowanie go z obiegu prawnego. Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny, którym pozbawiono skarżącego prawa do uposażenia z powodu niewłaściwego wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 121e ust. 3 ustawy o Policji, który stanowi, że jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia. Art. 121e w ust. 1 przywołanej ustawy przewiduje możliwość kontrolowania prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego, którą – stosownie do regulacji zawartej w ust. 2 pkt 2 wskazanego przepisu, przeprowadza przełożony policjanta właściwy w sprawach osobowych. Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej (art. 121e ust. 7). W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że policjant wykonuje pracę zarobkową albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego (art. 121e ust. 10). Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4 (art. 121e ust. 13). Z treści przywołanych przepisów nie wynika, na czym polega niewłaściwe, niezgodne z celem wykorzystanie zwolnienia lekarskiego. Z oczywistych względów kwestia ta powinna być przedmiotem wnikliwego badania organu kontrolującego prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, indywidualnie w każdej sprawie. Ocena prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego niewątpliwie bowiem uzależniona będzie od rodzaju schorzenia, zaleceń lekarskich, dopuszczalnej aktywności chorego i jej ewentualnego wpływu na proces rekonwalescencji. Nie można w ocenie tej pomijać, że wykorzystanie zwolnienia w sposób niezgody z jego celem rodzi poważne konsekwencje, umożliwia bowiem pozbawienie w trybie administracyjnym prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia. Prawo do uposażenia podlega ochronie i jego pozbawienie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacjach niewątpliwie spełniających przesłanki ustawowe. Stąd też prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i jego wnikliwa ocena ma w tego typu sprawach fundamentalne znaczenie. Pozbawienie prawa do uposażenia nie może być bowiem wynikiem arbitralnej, niczym niepopartej oceny organu. Niewątpliwie w zakres tej oceny, oprócz wskazanych wyżej elementów wchodzić będzie również ustalenie rodzaju dopuszczalnej, przy określonym schorzeniu, aktywności chorego i jej ewentualnego wpływu na przebieg rekonwalescencji i powrotu do zdrowia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zasadniczym celem zwolnienia lekarskiego jest wyleczenie i powrót do pełnienia obowiązków służbowych. Zatem wszelkie działania podejmowane przez chorego w trakcie zwolnienia powinny być oceniane właśnie z punktu widzenia ich wpływu, pozytywnego bądź negatywnego, na proces zdrowienia. W badanej sprawie skarżący doznał urazu łokcia ze złamaniem kości, stąd jego zwolnienie lekarskie w rubryce "wskazania lekarskie" obejmowało zapis "może chodzić". Przyjmuje się, że tego typu wskazanie nie oznacza, że chory powinien podejmować każdą aktywność, ale taką, która jest dopuszczalna ze względu na rodzaj stwierdzonego schorzenia i nie przyczyni się do przedłużenia stanu chorobowego. Inaczej zatem oceniana będzie aktywność osoby chorej na schorzenia narządu ruchu, a inaczej osoby, u której choroba ma na przykład podłoże psychiczne. Dopuszczalność podejmowanej aktywności z punktu widzenia celu zwolnienia lekarskiego należy zatem odnosić do konkretnej jednostki chorobowej i potencjalnego wpływu na kondycję chorego. W niniejszej sprawie organy obu instancji podjętą przez skarżącego aktywność oceniły jako zagrażającą procesowi rekonwalescencji wskazując, że udział w cotygodniowych biegach "parkrun", mógł narazić go na doznanie kolejnych urazów podczas upadku. W ocenie organu udział w biegach mógł pogorszyć zrost ręki "wskutek drgania ciała podczas biegu". Wyrażony przez organ pogląd należy zdaniem sądu ocenić jako dowolny i nieznajdujący oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Okoliczność udziału skarżącego w cotygodniowych biegach "parkrun" jest niesporna. Kwestią sporną pozostaje wpływ tego rodzaju aktywności na proces zdrowienia skarżącego, który wskazywał w toku postępowania, że konsultował możliwość udziału w biegach z prowadzącymi lekarzami i uzyskał informację, iż nie będzie to miało wpływu na proces rekonwalescencji. Skarżący składał w tym zakresie wniosek dowodowy, który nie został przez organ uwzględniony, chociaż przesłuchanie lekarza nadzorującego proces leczenia stanowiłoby miarodajne i wiarygodne źródło informacji na temat tego, jaka aktywność fizyczna jest zalecana przy tego typu schorzeniach i czy udział w biegach jeden raz w tygodniu może mieć negatywny wpływ na proces rekonwalescencji. Stąd twierdzenia organu, iż "drgania ciała podczas biegu" mogły ujemnie wpływać na zrost ręki, należy potraktować jako dowolne i nieznajdujące oparcia w materiale dowodowym. Tego rodzaju oceny mógłby dokonać podmiot posiadający wiadomości specjalne. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż lekarze, z którymi konsultował dopuszczalność udziału w biegach uznali, że tego rodzaju aktywność nie ma wpływu na proces rehabilitacji, nie została przez organ podważona. Nie przesądza o tym, w ocenie sądu, fakt, iż jak próbowano dowieść w trakcie przesłuchania skarżącego, żaden lekarz nie zalecił mu wprost udziału w biegu. Miarodajnym dla ustalenia, jaka aktywność w przypadku skarżącego nie utrudnia procesu zdrowienia i jest dla niego korzystna, byłoby bowiem przeprowadzenie dowodu z przesłuchania bądź opinii osoby posiadającej wiadomości specjalne. Za dowolne należy także, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego uznać twierdzenia, iż skarżący biegał z gipsem na ręku. Skarżący twierdził, że w dniu 2 marca 2019 r., kiedy wykonano zdjęcie, biegł truchtem obok żony i syna, o czym świadczyć może również dłuższy, aniżeli w pozostałych biegach czas pokonania tego samego dystansu. Bez znaczenia dla oceny prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego pozostaje jakie czasy kolejnych biegów uzyskiwał skarżący. Fakt, że były to czasy dobre, może jedynie świadczyć, że znajduje się w dobrej kondycji fizycznej, co w przypadku wykonywania zawodu policjanta ma niewątpliwie istotne znaczenie. Aktywność zmierzającą do podtrzymania tej kondycji należałoby ocenić pozytywnie, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący – poza kontuzją ręki, był osobą zdrową. Jak sam skarżący wskazywał, oprócz cotygodniowych biegów "parkrun", podejmował starania w kierunku odzyskania pełnej sprawności, uczestnicząc w zaleconych zabiegach i gimnastyce ruchowej oraz zabiegach i gimnastyce, które finansował z własnych środków, czego organ nie podważył. Nie sposób zatem wywodzić, że skarżący zaniedbał leczenie i rehabilitację opóźniając tym samym proces zdrowienia. W tym stanie rzeczy należało uznać, że ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego była dowolna, a poczynione przez organ ustalenia nie pozwalały na postawienie tezy, iż zwolnienie lekarskie skarżącego zostało wykorzystane niewłaściwie, czego konsekwencją było pozbawienie skarżącego prawa do uposażenia za cały okres tego zwolnienia. Z tych względów sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – j.t.) orzekł o uchyleniu zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu go poprzedzającego. O kosztach postępowania sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 przywołanej ustawy.