II SA/Po 873/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Świstak Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Decyzją z dnia 1 sierpnia 2017 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), po rozpoznaniu w trybie autokontroli skargi A. J., uchyliło decyzję własną z dnia 18 lipca 2017 r., [...] oraz w to miejsce orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia 13 lipca 2016 r., [...] Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach. Decyzją z dnia 8 stycznia 2010 r., [...] Burmistrz K. (zwany dalej "Burmistrzem") ustalił na rzecz T. K. i B. K. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego i gospodarczo - garażowego na działce [...], położonej w S. , przy ul. [...] i ul. [...]. Pismem z dnia 31 maja 2016 r. A. J. wystąpił o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji wskazując, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wyraża się to w określeniu warunków zabudowy dla dwóch różnych budynków w jednej decyzji. Zdaniem wnioskodawcy rozstrzygnięcie z dnia 8 stycznia 2010 r. nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej zwanym "r.u.w.z."). Z decyzji nie wynika, że został prawidłowo wyznaczony obszar analizowany. Decyzja zawiera dwa załączniki: nr [...], w którym określono wymagania, nr [...] - mapkę bez jakiejkolwiek legendy z zaznaczoną linią A-B w odległości 10 m od pasa drogi - ul. [...]. Zdaniem A. J. Burmistrz nie przeprowadził analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie wyjaśniono dlaczego planowane przedsięwzięcie ma spełniać warunki techniczne dla budowli rolniczych. W dniu 11 lipca 2016 r. do Kolegium wpłynęło pismo T. K. i B. K., w którym zakwestionowali oni status A. J. jako strony uprawnionej do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Decyzją z dnia 13 lipca 2016 r., [...] Kolegium, powołując się między innymi na art. 17 pkt 1, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23, obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – uw. WSA, dalej "K.p.a."), odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza. Oceniając przesłanki nieważnościowe Kolegium stwierdziło, że nie doszło do wydania decyzji bez podstawy prawnej czy z rażącym naruszeniem prawa. Organ opisał reguły rządzące postępowaniem w sprawie warunków zabudowy (wskazano na treść art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na datę decyzji Burmistrza: Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.; dalej "u.p.z.p." oraz przepisy r.u.w.z.). Odnosząc się do okoliczności sprawy Kolegium odnotowało, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kwestionowanego w postępowaniu nieważnościowym przeprowadzono analizę funkcji oraz cech i zagospodarowania terenu, i choć jest ona bardzo ogólna, to jednak nie uzasadnia to stwierdzenia nieważności decyzji. Analiza została opieczętowana przez organ prowadzący postępowanie i załączona do akt sprawy. Zdaniem Kolegium błędnie przeprowadzona analiza może mieć wpływ na wynik sprawy i skutkować uchyleniem decyzji w toku zwykłego postępowania odwoławczego, jednakże nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności. Kolegium uznało też, że w sprawie została spełniona przesłanka dobrego sąsiedztwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. Zabudowa otaczająca inwestycję dopuszczona decyzją Burmistrza realizuje co prawda funkcje mieszkaniowe, jednak nie jest tak, że nowy obiekt może być tylko budynkiem mieszkalnym. Kolegium ustaliło, że w obszarze analizowanym znajduje się głównie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa gospodarczo - garażowa jako uzupełniająca, zabudowa zagrodowa oraz tereny upraw polowych i sądowniczo - ogrodniczych. A zatem planowana inwestycja kontynuuje istniejąca funkcję zabudowy. Odnosząc się do kwestii prawnych Kolegium zaznaczyło, że o rażącym naruszeniu prawa można twierdzić, gdy rozstrzygnięcie jest w oczywisty sposób sprzeczne z wyraźnym i niebudzącym wątpliwości przepisem prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się konsekwentnie, iż nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy została oparta na wadliwej analizie urbanistycznej. Względem decyzji Burmistrza [...] nie dopatrzyło się też żadnej z pozostałych przesłanek nieważnościowych (art. 156 § 1 pkt 1 i 3-7 K.p.a.). Co do zarzutów A. J. wskazało z kolei, że decyzja z dnia 8 stycznia 2010 r. nie określa wymagań jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze, a jedynie określała, iż w przypadku budowli rolniczych uciążliwych dla otoczenia inwestor powinien je odizolować od przyległych terenów pasami zieleni średnio i wysokopiennej. Nadto kwestionowana decyzja zawiera prawidłową podstawę prawną. R.u.w.z. jest aktem wykonawczym do u.p.z.p., która jest aktem wyższego rzędu, a jej przepisy zostały powołane w podstawie prawnej. Wreszcie ustosunkowując się do treści pisma T. K. i B. K., którzy kwestionowali status A. J. jako strony postępowania, Kolegium doszło następnie do przekonania, że A. J. jest podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z dnia 8 stycznia 2010 r. W żądaniu ponownego rozpatrzenia sprawy A. J. podtrzymał zarzut, że Burmistrz wydał decyzję z rażącym naruszeniem prawa, to jest bez przeprowadzenia analizy urbanistycznej wymaganej przepisami r.u.w.z. Jako takie naruszenie kwalifikuje się także ustalenie warunków zabudowy dla dwóch różnych budynków w jednej decyzji oraz wskazanie w decyzji, że obiekt planowany powinien odpowiadać warunkom technicznym określonym w rozporządzeniu Ministra infrastruktury z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Decyzją z dnia 18 sierpnia 2016 r. Kolegium utrzymało decyzję własną w mocy. Kolegium powtórzyło, że przed wydaniem decyzji z dnia 8 stycznia 2010 r. nie przeprowadzono należycie analizy urbanistycznej. Niemniej w aktach znajdują się wnioski z analizy przeprowadzonej w terenie z dnia 19 października 2009 r. oraz materiał zdjęciowy obrazujący sposób zagospodarowania w sąsiedztwie inwestycji. Pozwalają one ustalić, że w otoczeniu występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i gospodarczo garażowa jako uzupełniająca, zabudowa zagrodowa, tereny upraw polowych i sadowniczo- ogrodniczych. Gabaryty i formy istniejących obiektów są częściowo ujednolicone. Linia zabudowy znajduje się w odległości minimum 10 m od strony ul. [...] i L.. Występują dachy strome wielospadowe o kącie pochylenia połaci dachowych od 30 do 45 stopni. Budynek mieszkalny parterowy z poddaszem użytkowym o maksymalnej wysokości 9 m, budynek gospodarczy o maksymalnej wysokości 9 m. Materiał zdjęciowy potwierdza wnioski zawarte w części opisowej. Mając na uwadze powyższe Kolegium doszło do przekonania, że naruszenie r.u.w.z. nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa. Nie zachodzi też oczywista sprzeczność z przepisami mającymi znaczenie przy ustalaniu warunków zabudowy. Uzupełniająco Kolegium wskazało, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej i ma wystarczające uzbrojenie techniczne. Nadto postanowieniem z dnia 16 listopada 2009 r. Starosta K. uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych. Odnosząc się do zarzutów A. J. dotyczących wydania jednej decyzji dla dwóch obiektów Kolegium podkreśliło, że warunki zabudowy ustala się na wniosek inwestora. We wniosku z dnia 22 września 2009 r. inwestorzy wystąpili o ustalenie warunków zabudowy na budynek mieszkalny oraz gospodarczy z przeznaczeniem na maszyny rolnicze, suszarnię, chłodnię na terenie niezabudowanej działki [...]. Rozpatrując wniosek Burmistrz, wbrew zarzutom skarżącego, nie miał podstaw do wydawania dwóch odrębnych decyzji, to jest jednej na budynek mieszkalny oraz drugiej na budynek gospodarczo-garażowy. Realizacja budynku mieszkalnego i gospodarczo-garażowego w zabudowie zagrodowej jako zadanie inwestycyjne objęte decyzją o warunkach zabudowy nie narusza u.p.z.p. Kolegium nie podzieliło również poglądu, że rażącym naruszeniem prawa jest wskazanie w decyzji, że obiekt powinien odpowiadać warunkom technicznym określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Decyzja o warunkach zabudowy zgodnie z art. 54 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie określa miejsca usytuowania budynków na terenie objętym wnioskiem, lecz jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiednie skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p. Konkretyzacja w tym zakresie ma miejsce w następnym etapie postępowania, jakim jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Mając na względzie, że inwestycja jest realizowana w zabudowie zagrodowej, wskazanie w decyzji, że budowle rolnicze uciążliwe dla otoczenia powinny być odizolowane od przyległych terenów pasami zieleni średnio i wysokopiennej oraz, że wszelkie uciążliwości nie mogą wykraczać poza teren inwestycji, powołanie wskazanego rozporządzenia nie nosi cech rażącego naruszenia prawa, a jedynie stanowi zabezpieczenie interesów osób trzecich. Skargę na decyzję z dnia 18 sierpnia 2016 r. wniósł A. J. zarzucając Kolegium naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 - § 9 r.u.w.z. polegające na wydaniu decyzji pozostającej z nimi w sprzeczności. Zdaniem skarżącego nie wyznaczono wokół działki obszaru analizowanego i nie przeprowadzono na nim analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu (§ 3 r.u.w.z.), nie wyznaczono obowiązującej linii zabudowy (§ 4 r.u.w.z.), bezpodstawnie wyznaczono wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy (§ 5 r.u.w.z.), nie wyznaczono szerokości elewacji frontowej (§ 6 r.u.w.z.), górnej krawędzi elewacji frontowej (§ 7 r.u.w.z.), nie ustalono wysokości głównej kalenicy i jej kierunku w stosunku do frontu działki, a także nie ustalono, która strona działki jest jej frontem (§ 8 i § 2 pkt 5 r.u.w.z.), wreszcie nie sporządzono załączników do decyzji będących wynikami analizy, a część graficzną decyzji przygotowano na mapie bez jakichkolwiek oznaczeń graficznych (§ 9 r.u.w.z.). A. J. powtórzył, że decyzję z dnia 8 stycznia 2010 r. wydano dla więcej niż jednego obiektu, co narusza art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Zaznaczył także, że wbrew art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 52 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie wezwano inwestora do usunięcia nieprawidłowości we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, który nie spełniał wymagań określonych w art. 52 ust. 2 u.p.z.p., w szczególności art. 52 ust. 2 pkt 2b u.p.z.p. Końcowo skarżący zauważył, że uchybiono także treści art. 60 ust. 4 u.p.z.p., gdyż nie powierzono sporządzenia projektu decyzji osobie uprawnionej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Wyrokiem z dnia 15 lutego 2017 r., II SA/Po 744/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Kolegium z dnia 18 sierpnia 2016 r. W motywach orzeczenia wskazał na wstępie, że akceptuje stanowisko organu, że brak prawidłowo przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie może stanowić samodzielnej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa, jeżeli nie zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy tą decyzją a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa. Sąd zaznaczył dalej, że w aktach administracyjnych znajdują się wnioski z analizy przeprowadzonej w terenie w dniu 19 października 2009 r. oraz materiał zdjęciowy obrazujący sposób zagospodarowania terenu. Materiał ten daje podstawę do przyjęcia, że w obszarze analizowanym faktycznie występuje taka zabudowa, która daje się pogodzić z planowaną inwestycją w zakresie zabudowy mieszkaniowej. Inaczej należało ocenić – zdaniem Sądu – projektowaną zabudowę gospodarczą. Dokumentacja fotograficzna, do której odwołało się Kolegium, nie wskazuje, aby w obszarze analizowanym taki rodzaj budynku występował. Materiał zgromadzony w toku postępowania jest stanowczo niewystarczający, aby w sposób jednoznaczny przesądzić, czy powyższe braki mogą stanowić o rażącym naruszeniu prawa albo że nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Sąd stwierdził, że w tej części Kolegium powinno uzupełnić swoje ustalenia dla udokumentowania, że w realiach jaki występuje na terenie analizowanym możliwe jest do zaakceptowania istnienie budynku gospodarczego o wskazanych gabarytach i różnorodnej funkcji. Uzupełniając powyższe Sąd dopowiedział, że ustawową przesłanką wydania decyzji o warunkach zabudowy jest zasada dobrego sąsiedztwa określona w art. 61 ust.1 u.p.z.p. i to dopiero brak spełnienia tej przesłanki daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Podstawą nieważności nie może być tylko wadliwość procedowania, w tym niewłaściwe przeprowadzenie analizy, która jest jedynie środkiem dowodowym do ustalenia dobrego sąsiedztwa. Zdaniem Sądu o rażącym naruszeniu prawa w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy można więc mówić w przypadku, gdyby wynik nawet najbardziej ogólnej potencjalnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu był w sposób oczywisty sprzeczny z warunkami zabudowy ustalonymi w decyzji administracyjnej albo gdyby planowana zabudowa była oczywiście sprzeczna z dotychczasowym zagospodarowaniem terenu i w jakikolwiek sposób nie dawała się z nim pogodzić. Sąd podzielił też pogląd, że skutkiem niemożliwym do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności jest w szczególności wejście do obrotu prawnego decyzji ustalającej warunki zabudowy podjętej w sytuacji, gdy taka decyzja w ogóle nie powinna zostać wydana. W konkluzji wyroku II SA/Po 744/16 wskazano, że obowiązkiem Kolegium przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie ustalenie, czy zasada dobrego sąsiedztwa nie została naruszona w zakresie, w jakim decyzją z dnia 8 stycznia 2010 r. ustalono warunki zabudowy dla budynku gospodarczo-garażowego. Sąd wskazał też, że konieczne jest uzupełnienie materiału dowodowego, aby można było stwierdzić z całą stanowczością, że parametry zabudowy w części obejmującej duży, bo o dwóch kondygnacjach budynek gospodarczo garażowy, nie pozostają w sprzeczności z zasadą dobrego sąsiedztwa. Odnosząc się do pozostałych kwestii Sąd nie podzielił zarzutu skargi jakoby miało dojść do rażącego naruszenia r.u.w.z. Stwierdził, że w tym zakresie uzasadnienie decyzji Kolegium jest prawidłowe i wyczerpujące. Sąd za nietrafny uznał także wniosek uczestnika postępowania, aby umorzyć postępowanie z tej racji iż A. J. nie jest stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Rozpoznając sprawę po uchylającym wyroku Sądu Kolegium pismem z dnia 5 czerwca 2017 r. wezwało Burmistrza do nadesłania informacji dotyczącej zabudowy gospodarczo-garażowej znajdującej się w obszarze analizowanym z podaniem jej parametrów i gabarytów. W odpowiedzi wezwanie, pismem z dnia 13 czerwca 2017 r. Burmistrz wyjaśnił, że w otoczeniu działki objętej postępowaniem na działkach [...], [...], [...], [...] i [...] znajdują się budynki gospodarczo-garażowe o podobnych parametrach do zabudowy projektowanej przez inwestora. Do pisma dołączono tabelę z charakterystyką zabudowy na wymienionych działkach oraz mapę z oznaczeniem obszaru otaczającego działkę inwestycyjną (o promieniu trzykrotności frontu działki – 180 m), opisem funkcji zabudowy na tym terenie, a także z oznaczeniem miejsc wykonania fotografii istniejącej zabudowy, które to fotografie dodatkowo załączono (k. 140 do 150 akt administracyjnych). Decyzją z dnia 18 lipca 2017 r., [...] Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia 8 stycznia 2010 r. Na powyższą decyzję skargę wniósł A. J.. Decyzją z dnia 1 sierpnia 2017 r., [...] Kolegium, działając w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a."), a nadto także na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., uchyliło decyzję własną z dnia 18 lipca 2017 r., a w to miejsce orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia 13 lipca 2016 r., [...] W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium przyznało, że wyrokiem II SA/Po 744/16 uchylono tylko jedną decyzję, stąd należało rozpoznać wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i w tym zakresie wydać rozstrzygnięcie. W zakresie merytorycznych aspektów sprawy Kolegium podkreśliło, że realizowało wytyczne zawarte w wydanym w sprawie wyroku. Sąd polecił uzupełnić materiał dowodowy na okoliczność, czy projektowana zabudowa – w części dotyczącej budynku gospodarczo-garażowego – spełnia wymagania dobrego sąsiedztwa. Kolegium podkreśliło, że w tym celu uzupełniło materiał dowodowy. Pozwoliło to na stwierdzenie, że zabudowa gospodarczo-garażowa znajduje się na działkach [...], [...], [...], [...] i [...]. Kolegium zauważyło też, że wysokość projektowanego budynku gospodarczo-garażowego wyniosła maksymalnie 9 m, natomiast podobnej wielkości budynki znajdują się na działkach [...] i [...]. Organ powołał się także na oświadczenie i materiały pochodzące od inwestora, który wyjaśnił, że na działce [...] w dacie wydania decyzji z dnia 8 stycznia 2010 r. znajdowały się, oprócz domów mieszkalnych, budynki inwentarskie i gospodarczo-garażowe. Przechodząc do ponownej oceny wniosku o stwierdzenie nieważności Kolegium ponownie zaznaczyło, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przygotowana na potrzeby decyzji z dnia 8 stycznia 2010 r. jest bardzo ogólna, jednakże samo to nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Kolegium dalej zweryfikowało decyzję Burmistrza w jej płaszczyźnie merytorycznej i wskazało, że zabudowa dopuszczona na terenie działki [...] spełnia przesłankę z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Na obszarze analizowanym znajdują się budynki mieszkalne i gospodarczo-garażowe o podobnych parametrach jak projektowana inwestycja. Przedsięwzięcie spełnia też inne kryteria szczegółowe. Skargę na decyzję z dnia 1 sierpnia 2017 r. złożył A. J. wnosząc o uchylenie jej uchylenie, uchylenie decyzji poprzedzającej z dnia 13 lipca 2016 r. oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W skardze ponowiono zarzuty dotyczące kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji Burmistrza z dnia 8 stycznia 2010 r., które podniesione zostały uprzednio w skardze złożonej w sprawie II SA/Po 744/16 (opisane wyżej). Skarżący zaznaczył, że nie zgadza się z wydanym wyrokiem, gdy chodzi o stanowisko Sądu dotyczące prawidłowości weryfikowanej decyzji w kontekście podniesionych przez niego zarzutów naruszenia poszczególnych przepisów r.u.w.z. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do przedstawienia merytorycznych motywów wyroku Sąd wskazuje, że obecnie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja z dnia 1 sierpnia 2017 r., [...], która została wydana w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. po złożeniu skargi na uprzednią decyzję z dnia 18 lipca 2017 r., [...]. Postępowanie ze skargi na to ostatnie rozstrzygnięcie zostało zarejestrowane pod sygnaturą II SA/Po [...] i jest obecnie zawieszone do czasu rozpoznania niniejszej sprawy. Odnosząc się do obecnej skargi A. J. Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepisy art. 61 § 1 u.p.z.p. oraz § 3-9 r.u.w.z. nie zmieniły się w istotnym dla sprawy zakresie względem daty wydania wyroku II SA/Po 744/16, co oznacza, że zawarte w jego uzasadnieniu rozważania, a także wskazania są obecnie wiążące. Przede wszystkim rozpocząć należy od wyjaśnienia, że według Sądu orzekającego w sprawie II SA/Po [...] niezasadne okazały się kierowane przez A. J. zarzuty wówczas złożonej skargi, jakoby względem decyzji z dnia 8 stycznia 2010 r. mogło dojść do rażącego naruszenia poszczególnych jednostek redakcyjnych r.u.w.z. Stanowisko to przenieść należy na tą sprawę. Co prawda obecnie kontrolowana decyzja z dnia 1 sierpnia 2017 r., [...] zawiera nieco okrojone rozważania względem poprzednio kontrolowanej przez Sąd decyzji z dnia 18 sierpnia 2016 r., gdy chodzi o sam przedmiot warunków zabudowy z 2010 r., jednakże nie budzi wątpliwości, że po dacie poprzedniego wyroku nie zaistniały żadne okoliczności, a także ze strony skarżącego i uczestników postępowania nie podniesiono żadnych argumentów, które mogłyby podważyć stanowczą ocenę Sądu (II SA/Po 744/16), że weryfikowana w postępowaniu nadzorczym nie narusza rażąco § 3-9 r.u.w.z. Dopowiedzieć także trzeba, że w obecnie złożonej skardze A. J. zarzuty naruszenia r.u.w.z. podnosi w ramach polemiki z wyrokiem II SA/Po 744/16, co sam na wstępie rozważań uzasadnienia skargi przyznaje. Nie ulega więc wątpliwości, że skarżący podejmuje próbę ponownego przeforsowania zarzutów, które już raz zostały uznane za niezasadne w prawomocnym wyroku Sądu wydanym w tej samej sprawie. Merytorycznej oceny wymaga natomiast zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a konkretnie – zgodnie ze wskazaniami wyroku II SA/Po 744/16 – konieczne okazało się zweryfikowanie, czy względem budynku gospodarczo-garażowego dopuszczonego decyzją z dnia 8 stycznia 2010 r. na działce [...] (obecnie [...]) spełniony został wymóg kontynuacji funkcji względem zabudowy otaczającej inwestycję. Zgodnie z parametrami projektowanej zabudowy (załącznik nr [...], pkt 1 do decyzji z dnia 8 stycznia 2010 r.) na działce [...] przewidziano możliwość zrealizowania budynku gospodarczo-garażowego o maksymalnej wysokości 9 m. Stosownie do zaleceń wyroku II SA/Po 744/16 Kolegium przeprowadziło postępowanie uzupełniające, co do relacji tego obiektu względem istniejącej zabudowy w okolicach ulic L. i B. . Zdaniem Sądu z materiałów przekazanych Kolegium przez Burmistrza wraz z pismem z dnia 13 czerwca 2017 r. (k. 170 akt administracyjnych) wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że zaprojektowana w 2010 r. inwestycja na działce [...] (obecnie [...] – uw. Sądu) kontynuuje funkcję i parametry zabudowy zastanej na obszarze wyznaczonym w odległości zgodnej z § 3 ust. 2 r.u.w.z. Na działkach [...], [...], [...], [...] i [...] znajduje się zabudowa gospodarczo-garażowa zbliżona do projektowanej, natomiast obiekty na działkach [...] i [...] wykazują duże podobieństwo, gdy chodzi o parametry wysokości (9 m). Wreszcie zabudowę na obszarze otaczającym działkę [...] zobrazowano na opisanych fotografiach na k. 140-149 akt administracyjnych, które także utwierdzają w przekonaniu, że powstanie budynku gospodarczo-garażowego nie stanowi wyłomu z perspektywy urbanistycznej analizowanej części S.. Zdaniem Sądu zebrany przez Kolegium materiał dowodowy jest wystarczający, aby stwierdzić, że projektowana przez T. K. i B. K. i dopuszczona decyzją z dnia 8 stycznia 2010 r. inwestycja nie jest sprzeczna z zabudową na obszarze analizowanym, tak w zakresie funkcji jak i parametrów. Nie zachodzi więc podstawa do stwierdzenia nieważności kwestionowanej przez A. J. decyzji Burmistrza stosownie do wskazań zawartych w wyroku II SA/Po 744/16. Przypomnieć w tym miejscu należy, że w wyroku II SA/Po 744/16 jednoznacznie wskazano, iż "o rażącym naruszeniu prawa w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy można więc mówić w przypadku, gdyby wynik nawet najbardziej ogólnej potencjalnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu był w sposób oczywisty sprzeczny z warunkami zabudowy ustalonymi w decyzji administracyjnej albo gdyby planowana zabudowa była oczywiście sprzeczna z dotychczasowym zagospodarowaniem terenu i w jakikolwiek sposób nie dawała się z nim pogodzić". Jak wyjaśniono, ustalone decyzją z dnia 8 stycznia 2010 r. warunki zabudowy oparto na przygotowanej analizie urbanistycznej dostarczającej podstawowe dane o okolicznej zabudowie (k. 11 do 21 akt administracyjnych), natomiast po dokładniejszej weryfikacji w trakcie postępowania nieważnościowego ustalone zostało w sposób nie budzący wątpliwości, że projektowana zabudowa w żadnym razie nie może być uznana za sprzeczną z zabudową zastaną na obszarze analizowanym. Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 8 stycznia 2010 r. nie narusza prawa. Względem decyzji Burmistrza nie można bowiem stwierdzić przesłanek nieważności (art. 156 § 1 K.p.a.). Dodać należy, że zakres ponownego badania sprawy został wyznaczony wskazaniami wyroku II SA/Po 744/16, a Kolegium te wskazania zrealizowało. Sąd orzekł więc o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.