II SA/Wr 803/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz- Kremis (spr.) Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: Specjalista Magda Minkisiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lutego 2020 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany w zakresie zatwierdzonego projektu budowlanego - ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny obejmujący przebudowę i rozbudowę istniejącego budynku i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę w całości. Pismem z dnia [...] listopada 2019 r. K. M. (skarżący) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany w zakresie zatwierdzonego projektu budowlanego - ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny obejmujący przebudowę i rozbudowę istniejącego budynku i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. odmówił zmiany - w zakresie zatwierdzonego projektu budowlanego - ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r., zatwierdzającej projekt budowlany zamienny obejmujący przebudowę i rozbudowę istniejącego budynku przy ul. [...][...] we [...] na Dom Pomocy Społecznej i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, sprostowanej postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. oraz przeniesionej na K. M. i D. K.-M. decyzją nr [...] z dnia [...] września 2005 r. Organ wskazał, że przedstawione przez inwestora zmiany dotyczyły m. in., przedmiotu inwestycji – zmiana funkcji obiektu z Domu Pomocy Społecznej na obiekt hotelarski z przeznaczeniem na pobyt długookresowy dla osób starszych z nieograniczoną możliwością poruszania się oraz zagospodarowania terenu – zmiany układu komunikacyjnego, zmiany zagospodarowania terenów zielonych, terenów utwardzonych przeznaczonych na komunikację pieszą, zaprojektowanie instalacji zewnętrznych oraz dojść do budynku. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. inwestor został wezwany do usunięcia szeregu nieprawidłowości w złożonej dokumentacji projektowej, w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymanie postanowienia. Po przeanalizowaniu dokumentacji przedłożonej przez inwestora organ I instancji stwierdził, że nieprawidłowości nie zostały usunięte, w związku z czym organ pismem z dnia [...] maja 2019 r. zawiadomił o zakończeniu postępowania. PINB w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że projekt budowlany zamienny zawierał braki i nieścisłości, które nie zostały usunięte w toku postępowania. Kluczową nieprawidłowość, która determinuje również inne, stanowi brak jednoznacznego i prawidłowego określenia funkcji obiektu w przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym. Przedmiotowy obiekt określany jest przez inwestora raz jako "Dom Seniora", a w innych miejscach jako obiekt hotelarski lub pensjonat. Takie określenia stanowią sprzeczność. Organ wskazał, że dom seniora to obiekt przeznaczony dla osób starszych, należący w świetle przepisów Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, do odrębnej grupy obiektów wśród budynków zamieszkania zbiorowego i jest zaliczany do kategorii XI obiektów budowlanych, obejmującej m. in. domy pomocy i opieki społecznej oraz domy rencisty. Natomiast pensjonaty i obiekty hotelarskie należą do kategorii XIV, obejmującej budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego. Jednoznaczne i precyzyjne wskazanie przeznaczenia obiektu determinuje zastosowanie właściwych przepisów określających wymogi, jakie winien spełnić obiekt określonej kategorii. W ocenie organu niejednoznaczność sformułowań i funkcji obiektu nie pozwala na weryfikację projektu budowlanego zamiennego, gdyż nie wiadomo, czy projekt oceniać pod kątem spełnienia wymogów dla obiektu hotelowego czy dla domu seniora. Ponadto organ wskazał, że wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej przewidziane dla obiektów zamieszkania zbiorowego są inne niż dla obiektów hotelarskich. Funkcja obiektu ma również kluczowe znaczenie z punktu widzenia spełnienia warunków miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa nieruchomość jest położona na terenie, dla którego plan miejscowy określa przeznaczenie podstawowe: m. in. obiekty pomocy społecznej. Należy przez nie rozumieć domy dziecka, domy seniora, domy pomocy społecznej, obiekty pogotowi opiekuńczych, schroniska dla bezdomnych wraz z obiektami towarzyszącymi, a także obiekty do nich podobne należące do innej kategorii przeznaczenia terenu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że prowadzenie pensjonatu dla osób starszych, tylko o nieograniczonej możliwości poruszania się jest niemożliwe na terenie nieruchomości przy ul. [...][...] we [...], gdyż takiej funkcji nie dopuszcza obowiązujący plan miejscowy. Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. K. M. złożył odwołanie od decyzji PINB dla [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...]i zarzucił organowi pierwszej instancji: 1) przekroczenie kompetencji poprzez stosowanie dowolnej interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjmując na podstawie analizy merytorycznej projektu budowlanego, iż przeprojektowany obiekt powinien być domem opieki społecznej podczas gdy wolą inwestora potwierdzoną tytułem inwestycji jest przebudowa, a w konsekwencji zmiana przeznaczenia z Domu Opieki Społecznej na Dom Seniora; 2) przekroczenie kompetencji poprzez weryfikację merytoryczną projektu budowlanego zamiennego do czego organ I instancji nie ma uprawnień a co wynika wprost z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, do którego organ zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3 musi się odnieść; 3) przyjęcie pojęcia "zapis planu" za tożsamy z pojęciem "kategoria obiektu". Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i jej rozstrzygnięcie lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania K. M. od PINB dla [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru przywołał treść art. 155 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z treści tego przepisu jasno wynika, że organ administracji publicznej może uchylić bądź zmienić decyzję ostateczną jedynie jeżeli zostaną łącznie spełnione następujące przesłanki: a) postępowanie w sprawie indywidualnej zostało zakończone decyzją ostateczną, na mocy której strona nabyła prawo; b) strona wyraziła zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji; c) uchyleniu lub zmianie decyzji nie sprzeciwiają się przepisy szczególne; d) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W ocenie DWINB w badanym przypadku nie doszło do łącznego spełnienia tych przesłanek, a zatem słuszne jest stanowisko PINB wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu co do tego, że przedmiotowa decyzja nie może zostać zmieniona zgodnie ze złożonym wnioskiem. Zmianie ostatecznej decyzji sprzeciwiają się przepisy szczególne. Ponadto należy zauważyć, że projekt budowlany zamienny podlega merytorycznej ocenie organu, tak jak projekt "pierwotny". Stosownie bowiem do treści art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w odniesieniu do projektu budowlanego zamiennego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące projektu budowlanego "pierwotnego". Oznacza to, że stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, znajdującego w stosunku do projektu zamiennego odpowiednie zastosowanie, przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego właściwy organ sprawdza zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń; wykonanie projektu, a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu także sprawdzenie, przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Dopiero w razie spełnienia tych wymagań organ na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego wydaje decyzję zatwierdzającą projekt budowlany zamienny. W przedłożonym przez inwestora projekcie przedmiotowy obiekt nazwany jest "Domem Seniora", przeznaczonym dla osób o nieograniczonej zdolności poruszania się, przy czym spełnia on wymagania określone w przepisach przewidzianych dla obiektów typu hotelowego i tak też jest w części opisowej nazywany. W tym miejscu zauważyć należy, że projekt budowlany musi być spójny, a forma projektowanego obiektu musi odpowiadać jego przeznaczeniu. Organ II instancji wskazał na brak legalnej definicji "domu seniora", przy czym stwierdził, że jest to obiekt przeznaczony dla osób starszych, należący w świetle przepisów Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - do odrębnej grupy obiektów wśród budynków zamieszkania zbiorowego i zaliczany jest do kategorii XI obiektów budowlanych, obejmującej budynki służby zdrowia, opieki społecznej i socjalnej, jak m.in. domy pomocy i opieki społecznej, domy dziecka, domy rencisty, schroniska dla bezdomnych. Wobec powyższego dom seniora winien spełniać określone przepisami prawa wymogi dotyczące np. ochrony przeciwpożarowej przewidziane dla obiektów zamieszkania zbiorowego zaliczonych do kategorii XI. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie nie zostało w sposób bezsprzeczny wykazane, że mamy do czynienia z domem seniora zaliczonym do kategorii XI, bowiem analizując przełożony projekt stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja polega na wykonaniu obiektu hotelowego, pensjonatu, które to obiekty należą do kategorii XIV, obejmującej budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego. Na powyższe wskazuje sposób zapewnienia ochrony przeciwpożarowej budynku. W części opisowej przedłożonego projektu budowlanego zamiennego wskazano, iż przedmiotowy obiekt należy do kategorii zagrożenia ludzi ZL V (budynki zamieszkania zbiorowego, niezakwalifikowane do ZL I i ZL II - § 209 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Natomiast zgodnie z § 209 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia do kategorii zagrożenia ludzi ZL II należą budynki przeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o organicznej zdolności poruszania się, takie jak szpitale, żłobki, przedszkola, domy dla osób starszych. W części opisowej przedłożonego projektu budowlanego zamiennego określono również funkcję przedmiotowego budynku jako: "obiekt hotelarski z przeznaczeniem na pobyt długookresowy dla osób starszych z nieograniczoną możliwością poruszania się". Jednoznaczne wyjaśnienie kwestii określenia funkcji przedmiotowego obiektu ma znaczenie przy badaniu inwestycji co do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] we [...], uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej [...] z dnia [...] maja 2007r. nr [...] wynika, że przedmiotowa działka znajduje się na obszarze oznaczanym 2MN/U, dla którego w § 33 uchwały ustala się jako przeznaczenie podstawowe m.in. obiekty pomocy społecznej. Należy przez nie rozumieć domy dziecka, domy seniora, domy pomocy społecznej, obiekty pogotowi opiekuńczych, schroniska dla bezdomnych wraz z obiektami towarzyszącymi, a także obiekty do nich podobne nienależące do innej kategorii przeznaczenia terenu (§ 4 pkt 22 uchwały). W wymienionym katalogu brak jest obiektów hotelarskich, pensjonatów - budynków niemieszkalnych turystycznego zakwaterowania, gdyż są one zaliczone do odrębnej kategorii, a tym i to równoznaczne z tym, iż na tym terenie nie może powstać pensjonat. Jedynie dom seniora będący nim nie tylko z nazwy, ale w istocie spełniający wymogi określone w przepisach prawa dla tej kategorii obiektów, tj. budynków zamieszkania długoterminowego dla osób starszych, które z założenia mają bądź mogą mieć w niedalekiej przyszłości ograniczoną zdolność poruszania, będzie zgodny z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, obejmującym nieruchomość przy ul. [...][...] we [...]. Prowadzenie pensjonatu dla osób starszych, tylko o nieograniczonej możliwości poruszania się nazwanego "Domem Seniora" (zakwalifikowanego do XIV kategorii obiektów budowlanych) jest niemożliwe na terenie przedmiotowej nieruchomości, z uwagi na fakt, iż takiej funkcji obiektu nie dopuszcza obowiązujący na tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2019 r., nie zgodził się K. M. W skardze z dnia [...] listopada 2019 r. zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z 155 k.p.a. oraz art. 83 Prawo budowlane, poprzez uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki pozwalające na zmianę decyzji z uwagi na fakt, że zmianie decyzji sprzeciwiają się przepisy szczególne, podczas gdy organ nadzoru budowlanego nie jest uprawniony na podstawie art. 35 pkt. 1 ust. 2 Prawa budowlanego do weryfikowania rozwiązań przyjętych w projekcie w zakresie spełnienia wymogów techniczno-budowlanych, które nie dotyczą wymogów związanych prawidłowym i zgodnym z prawem zagospodarowaniem działki bądź terenu, a jakakolwiek rozszerzająca wykładnia art. 35 pkt. 1 ust. 2 Prawa budowlanego jest niedopuszczalna, tym samym organ nie ma podstaw do ustalania funkcji obiektu przez pryzmat merytorycznej analizy przyjętych rozwiązań projektowych; 2) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 155 k.p.a. oraz § 4 pkt 22 oraz § 33 ust. 1 piet 1 lit. e Uchwały Rady Miejskiej [...] z [...] maja 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] we [...], poprzez uznanie, że nie jest możliwa zmiana decyzji z uwagi na sprzeczność przyjętych rozwiązań projektowych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy organy dokonały przekraczającej ich kompetencje analizy funkcji obiektu przez pryzmat przyjętych rozwiązań z zakresu ochrony przeciwpożarowej w konsekwencji czego błędnie uznały, że przyjęte w projekcie kryterium techniczne obiektu jest równoznaczne z jego formułą użytkową, podczas, gdy przyjęta kategoria zagrożenia ludzi ZL V jest wynikiem ustalonej funkcji obiektu i zyskała akceptację Komendanta Wojewódzkiej Straży Pożarnej; 3) naruszenie przepisów postępowania - art. 138 § 1 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności w postępowaniu polegające na zupełnym pominięciu podniesionych w odwołaniu zarzutów, które zawierały merytoryczne argumenty i odnosiły się do kwestii, które w ocenie organu I instancji nie pozwalały na zmianę decyzji. W skardze został zawarty wniosek o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, oraz 2) zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm prawem przepisanych, w tym kosztów reprezentacji przez adwokata. W uzasadnieniu skargi zostały szeroko rozwinięte zarzuty skargi wraz z przywołaniem orzecznictwa sądowoadministracyjnego. W doręczonej Sądowi odpowiedzi na skargę z dnia [...] grudnia 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ stwierdził, że po zapoznaniu się ze skargą, nie znalazł podstaw do uchylenia własnego rozstrzygnięcia. Wyjaśnił, że wyczerpujące uzasadnienie zawarte zostało w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonego aktu na podstawie powołanych kryteriów, zdaniem sądu nie narusza on prawa. Przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., którą organ ten odmówił zmiany - w zakresie zatwierdzonego projektu budowlanego - ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r., zatwierdzającej projekt budowlany zamienny obejmujący przebudowę i rozbudowę istniejącego budynku przy ul. [...][...] we [...] na Dom Pomocy Społecznej i udzielającej inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Po pierwsze i zasadnicze trzeba wskazać, że w przypadku każdego projektu budowlanego niezbędna jest jego spójność (a co za tym idzie podlega badaniu) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p., i taka zgodność winna zachodzić w chwili wydawania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, przy czym taka sama zasada obowiązuje w odniesieniu do projektu budowlanego zamiennego. Stan prawny musi być więc oceniany według daty wydania decyzji, w tym przypadku dotyczącej zmiany pozwolenia na budowę. Odnosząc się do wymagań usunięcia nieprawidłowości zmienionego projektu budowlanego, określonych w postanowieniu, zasadnie nałożono obowiązek usunięcia wymienionych nieprawidłowości i braków. Zdaniem sądu w tym składzie zmiany projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...].02.2005 r. stoją w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. przyjętego uchwałą Rady Miejskiej [...] nr [...]. Mianowicie z treści tej uchwały wynika (słowniczek uchwały (§ 2), że pod pojęciem przeznaczenie terenu uchwała rozumie obiekty, które jako jedyne są dopuszczone na danym terenie; przeznaczenie podstawowe terenu - część przeznaczenia terenu, która powinna dominować na danym terenie w sposób określony w ustaleniach planu; przeznaczenie uzupełniające terenu - część przeznaczenia terenu, która uzupełnia lub wzbogaca przeznaczenie podstawowe w sposób określony w ustaleniach plan. Dalej § 4 aktu ustala kategorie przeznaczenia terenu objętego planem uściślając, że przez hotele należy rozumieć budynki niemieszkalne turystycznego zakwaterowania, w tym hotele, motele, pensjonaty, gospody, schroniska młodzieżowe, schroniska turystyczne wraz z obiektami towarzyszącymi, a także obiekty do nich podobne nienależące do innej kategorii przeznaczenia terenu, zaś przez obiekty pomocy społecznej - należy rozumieć: domy dziecka, domy seniora, domy pomocy społecznej, obiekty pogotowi opiekuńczych, schroniska dla bezdomnych wraz z obiektami towarzyszącymi, a także obiekty do nich podobne nienależące do innej kategorii przeznaczenia terenu. Z kolei rozdział trzeci omawianego aktu, określający ustalenia dla terenów w § 33 stanowi, że teren na którym znajduje się realizowana inwestycja (2MN/U) przeznaczony został (w zakresie przeznaczenia podstawowego) między innymi na obiekty pomocy społecznej. Z wykładni systemowej przytoczonego unormowania, w połączeniu z § 4 uchwały wynika, że wolą normodawcy gminnego było dopuszczenie na tym terenie lokalizacji domów pomocy społecznej, prywatnych domów opieki stanowiących przedsięwzięcia o charakterze komercyjnym, w ramach usług z zakresu pomocy seniorom, czy osobom niepełnosprawnym. Trzeba bowiem pamiętać, że domy pomocy społecznej są kierowane do osób najmniej zamożnych, stanowiących jedną z form wsparcia, zaś inna jest grupa adresatów form opieki o charakterze komercyjnym. Nie ulega wątpliwości, że ze wsparcia dla potrzebujących, udzielanego w ramach działalności gospodarczej i finansowanego ze środków prywatnych korzystają ci, których dochody pozwalająca pokrywanie kosztów takiej pomocy. Osoby w gorszej sytuacji materialnej zdane są natomiast na pomoc świadczoną przez gminy, czy przez powiaty, realizujące w ten sposób zadania, do których są powołane i władczo rozstrzygające o tym, kto z takiego wsparcia skorzysta. W tej sytuacji, zdaniem sądu, koncepcja inwestora, że obecnie planowana inwestycja będzie pełnić funkcję hotelową - Dom Seniora nie pozostaje w zgodności z planem miejscowym. Nie ulega bowiem wątpliwości, że omówione wcześniej zapisy planu nie dopuszczają, na terenie objętym inwestycją budynków o charakterze hotelowym. Jak wynika z akt organu pierwszej instancji rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych opracował ekspertyzę techniczną dla budynku hotelowego (12/4 akt). Na taką właśnie inwestycję postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. [...] Wojewódzki Komendant Straży Pożarnej wyraził zgodę (k12/3). Jak trafnie wskazuje w swojej decyzji organ odwoławczy okoliczność kategorii zagrożenia pożarowego ludzi przebywających w budynku ma bardzo istotne znaczenie dla jego bezpiecznego użytkowania i zabezpieczenia przed skutkami ewentualnego pożaru. Z ekspertyzy wynika nadto, że "w dobudowanej części obiektu będą zlokalizowane dwuosobowe pokoje dla gości (w tym przystosowane dla osób niepełnosprawnych)". Również na k. 11 ekspertyza posługuje się pojęciem "budynek hotelu". Już te podniesione okoliczności powodują, że organy trafnie uznały, że wniosek inwestora nie mógł zostać zaakceptowany przez nadzór budowlany. Trzeba bowiem dodać, że na przeszkodzie uwzględnieniu zatwierdzenia projektu zamiennego stoi przepis art. 35 p.b., który nakazuje każdorazowe sprawdzenie przedłożonego projektu z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Nadto, już w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, pełnomocnik skarżącego jednoznacznie stwierdził, że "inwestor nie jest absolutnie zainteresowany realizacją Domu Opieki Społecznej". Co więcej strona przyznaje, że ani prawo miejscowe, ani rozporządzenie w sprawie warunków technicznych budynków nie definiuje się obiektu, jakim jest Dom Seniora. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że wprawdzie istotnie w obowiązującym stanie prawnym kompetentny organ posiada uprawnienia do badania przedłożonego projektu w określonych art. 35 p.b. granicach, czyli (między innymi) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, nie mniej jednak nie może ujść z pola widzenia sądu, że, stosownie do ustępu 1 przywołanego artykułu organ ma normatywny obowiązek badania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, a w tej sprawie jest to związane z badaniem zgodności projektu w całym zakresie, celem ustalenia zgodności z obowiązującym prawem. Takie badanie wymaga od organu badania złożonego projektu w szerokim zakresie. Nawet gdyby przyjąć, że organ wyszedł w sprawie poza kompetencje, to nie ma to wpływu ostatecznie na wynik postępowania. Nadto, wbrew twierdzeniom skargi trudno sobie wyobrazić, aby wola inwestora było wyłącznie udostepnienie obiektu wyłącznie osobom całkowicie sprawnym ruchowo. Mogłoby to doprowadzić do sytuacji braku możliwości roztoczenia rzeczywistej opieki nad osobą, która (przebywając w Domu Seniora) np. złamie noge. Na marginesie dotychczasowych rozważań trzeba jeszcze dodać, że analiza przedłożonego projektu wskazuje, że posiada on szereg "naklejek" na poszczególnych stronach. Zdaniem sądu charakter dokumentu, jego doniosłość i konsekencje w toku procesu budowlanego nie pozwalają na takie zabiegi. W szczególności zaś w sprawie, gdzie osią sporu jest ocena czy projekt dotyczy oboiektu o charakterze hotelowym, czy opiekuńczym. Reasumując, na podstawie art. 151 ppsa należało orzec jak na wstępie.