II FSK 1491/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Bogucki Sędzia NSA Grażyna Nasierowska Sędzia WSA (del.) Małgorzata Bejgerowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 29 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 758/19 w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 7 października 2019 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 5 lutego 2020 r., o sygn. akt I SA/Ol 758/19, oddalił skargę A. O. (dalej jako: "podatnik", "strona" lub "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 7 października 2019 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania ostatecznej decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny sporządził w niniejszej sprawie uzasadnienie wyroku, oddalającego skargę kasacyjną, z uwzględnieniem art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), czyli zawierające ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Stąd też w uzasadnieniu niniejszego wyroku nie przedstawiono opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej organów administracji oraz Sądu pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez WSA w Olsztynie przedstawiony został w uzasadnieniu powołanego na wstępie zaskarżonego wyroku (dostępnego na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl – podobnie jak i pozostałe orzeczenia powołane poniżej). Opis przedmiotowej sprawy znajduje się również w wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2017 r., o sygn. akt II FSK 3374/15. Istota sporu koncentruje się wokół dwóch wątków, a mianowicie zasadności odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania ostatecznej decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r., na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p.") oraz zaistnienia w sprawie przesłanek przedawnienia zobowiązania podatkowego przewidzianych w art. 70 § 1 O.p. wobec bezskutecznego, zdaniem strony skarżącej, zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, w myśl art. 70 c O.p., w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 18 marca 2019 r., o sygn. akt I FPS 3/18. 2. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący, reprezentowany przez doradcę podatkowego, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie: 1) art. 134 § 1 P.p.s.a., czyli rozstrzygnięcia w granicach sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, poprzez nie zbadanie i nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do całokształtu sprawy, treści niektórych zarzutów skarżącego oraz nie dostrzegając, że decyzja ostateczna organu, która objęta była wnioskiem wznowieniowym obarczona jest nieważnością, gdyż wydano ją po przedawnieniu zobowiązania podatkowego wskutek nie przerwania biegu przedawnienia; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a. wskutek oddalenia skargi, mimo, że skarżona decyzja organu podatkowego narusza przepisy prawne będące podstawą załatwienia sprawy, tj. art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 § 1 pkt 2) O.p., a także pośrednio przepisy o postępowaniu podatkowym - art. 70 § 1 w zw. z art. 70c, art. 145 § 2 oraz art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.; nie zastosowanie postanowień art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1, art. 70c, art. 136, art. 145 § 2 O.p., mimo nie spełnienia przez organ przesłanek skutecznego zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego poprzez nie skierowanie do prawidłowo umocowanego pełnomocnika w postępowaniu podatkowym zawiadomienia o wszczęciu postępowania karno-skarbowego i zawieszenia biegu terminu przedawnienia przed upływem terminu przedawnienia tego zobowiązania; 3) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez: - przyjęcie za podstawę oddalenia skargi, błędnego założenia, że organy podatkowe wyjaśniły w sposób niebudzący wątpliwości całość stanu faktycznego i że organ odwoławczy podjął rozstrzygnięcie w oparciu o kompletny materiał dowodowy, w sposób swobodny, ale nie dowolny, - błędne przyjęcie, że odszkodowanie wypłacone spadkobiercom jest tym świadczeniem, o którym mowa we wniosku wznowieniowym oraz w załączonym do niego piśmie organu samorządowego, - przyjęcie, że zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. nie uległo przedawnieniu przed wydaniem decyzji wymiarowej organu I instancji, mimo, iż prowadzono postępowanie i wydano decyzję wymiarową i ostateczną, po upływie terminu przedawnienia gdyż nie dokonano skutecznego przerwania lub zawieszenia terminu przedawnienia, czym w sposób rażący naruszono postanowienia art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1, art. 70c, art. 136 i art. 145 § 2 O.p. Zdaniem strony skarżącej żaden organ nie skierował do prawidłowo umocowanego pełnomocnika w postępowaniu podatkowym zawiadomienia, o którym mowa w art. 70c O.p. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia wskutek wszczęcia postępowania karno-skarbowego. - pominiecie w uzasadnieniu odniesienia się do zarzutów dotyczących faktu działania na niekorzyść podatnika, tj. nieposiadania przez niego dowodów kosztowych sprzed okresu, za który istniał obowiązek ich przechowywania, który wyznaczała ustawa Ordynacja podatkowa, tj. sprzed 6 i więcej lat, które dotyczyły poniesionych nakładów, ustawowo uznawanych w momencie sprzedaży, za koszty uzyskania przychodów. 4) niewłaściwe zastosowanie art. 245 § (bez podania numeru) pkt 2 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że wypłacone odszkodowanie i wydane mieszkania spadkobiercom, o czym mowa we wniosku wznowieniowym i załączonym do niego piśmie samorządowców eliminują z kosztów uzyskania przychodów nakłady poniesione na wykup praw spadkobierców. Wobec podniesionych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki, przewidziane w art. 189 P.p.s.a., które podlegają rozważeniu z urzędu, dokonując kontroli zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę jedynie zakres wyznaczony podstawą skargi kasacyjnej. 4.1. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że kwestia zaistnienia w sprawie przesłanek przedawnienia zobowiązania podatkowego przewidzianych w art. 70 § 1 O.p. wobec bezskutecznego, zdaniem strony skarżącej, zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, w myśl art. 70 c O.p., została rozstrzygnięta w wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2017 r., o sygn. akt II FSK 3374/15. W orzeczeniu tym wyjaśniono, że zgodnie z art. 70c O.p. (w stanie prawnym obowiązującym w niniejszej sprawie), organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Z akt badanej sprawy wynika, że do podatnika bezpośrednio skierowano pismo z dnia 26 listopada 2013 r., o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, które doręczono w trybie art. 150 § 2 O.p. Co istotne w dacie wysłania zawiadomienia skarżący nie był reprezentowany przez pełnomocnika i przepis art. 145 § 2 O.p. nie obligował organów podatkowych do wysłania zawiadomienia na adres pełnomocnika. Pełnomocnictwo dla doradcy podatkowego M.S. zostało wystawione z datą 28 listopada 2013 r. i złożone w sekretariacie Urzędu Kontroli Skarbowej w O. w dniu 29 listopada 2013 r. (k. 1430 akt podatkowych). W tym dniu pełnomocnik zapoznał się również z aktami sprawy. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym przyjmuje, podobnie jak w wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2017 r., o sygn. akt II FSK 3374/15, że strona została prawidłowo zawiadomiona o zaistnieniu przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. W świetle utrwalonego orzecznictwa poinformowanie strony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia może nastąpić także w warunkach fikcji doręczenia przesyłki zawierającej tę informację - w trybie art. 150 O.p. (przykładowo zob. wyrok NSA z dnia 17 maja 2017 r., o sygn. akt II FSK 1147/15). Kwestionując skuteczność zawiadomienia strony o zaistnieniu przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., autor skargi kasacyjnej powołał się na treść uchwały wydanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w dniu 18 marca 2019 r., o sygn. akt I FPS 3/18, wskazując jako podstawę do zmiany stanowiska w niniejszej sprawie. W myśl wspomnianej uchwały dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c O.p. zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. Uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. W skardze kasacyjnej pominięto jednak, że wydanie uchwały przez NSA nie stanowi podstawy do wzruszenia ostatecznych rozstrzygnięć organów administracyjnych w trybie wznowienia postępowania, w oparciu o treść art. 240 O.p. Powstaje pytanie, czy możliwa jest w niniejszej sprawie zmiana stanowiska w kwestii przedawnienia z uwagi na późniejsze (po wydaniu wyroku z dnia 15 grudnia 2017 r., o sygn. akt II FSK 3374/15) podjęcie przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwały zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego, zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 30 czerwca 2008 r., o sygn. akt I FPS 1/08. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, brak jest podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w wyroku z dnia 15 grudnia 2017 r., o sygn. akt II FSK 3374/15. Jak bowiem opisano powyżej w dacie wysłania zawiadomienia z dnia 26 listopada 2013 r., w trybie art. 70c O.p., skarżący nie miał ustanowionego pełnomocnika, a przepisy O.p. nie obligowały organów podatkowych do ponownego wysłania tego zawiadomienia na adres ustanowionego później pełnomocnika (pełnomocnictwo dla doradcy podatkowego wpłynęło do organu w dniu 29 listopada 2013 r.). Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a., twierdząc, że Sąd pierwszej instancji, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie zbadał i nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do całokształtu sprawy, treści niektórych zarzutów skarżącego oraz nie dostrzegł, że decyzja ostateczna organu, która objęta była wnioskiem wznowieniowym obarczona jest nieważnością, gdyż wydano ją po przedawnieniu zobowiązania podatkowego wskutek nie przerwania biegu przedawnienia. W orzecznictwie przyjęty został powszechny pogląd, że do naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. dochodzi, gdy sąd administracyjny nie dostrzegł uchybienia, które co prawda nie zostało podniesione w skardze do WSA, ale miało miejsce w toku rozpoznawania sprawy przez organy administracji, czego sąd nie zauważył. Innymi słowy, przepis ten można naruszyć wykraczając poza granice sprawy, bądź ograniczając się wyraźnie wyłącznie do zgłoszonych przez skarżącego zarzutów (błąd zaniechania) (por. np. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2020 r., o sygn. akt II FSK 1574/18 i wyrok NSA z dnia 12 lutego 2020 r., o sygn. akt II FSK 915/18). W niniejszej sprawie zauważyć należy, że Sąd pierwszej instancji nie przekroczył granic sprawy i wbrew twierdzeniom skarżącego, odniósł się do podstawowego zarzutu skargi, tj. uchybienia art. 120 O.p. W skardze tej nie został też sformułowany zarzut związany z przedawnieniem. Co jednak istotniejsze Sąd pierwszej instancji nie miał obowiązku odnoszenia się do kwestii przedawnienia, skoro została ona prawomocnie rozstrzygnięta w wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2017 r., o sygn. akt II FSK 3374/15. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym za bezzasadne uznał zatem zarzuty naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1, art. 70c, art. 136, art. 145 § 2 O.p. 4.2. Uwzględniając okoliczność, że niniejsza sprawa dotyczyła decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania, za kluczowy i rzutujący na ocenę skuteczności pozostałych zarzutów procesowych, a dotyczących postępowania dowodowego, uznać należało zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 O.p. Zdaniem skarżącego kasacyjnie załączone do wniosku o wznowienie postępowania pismo Burmistrza Dzielnicy U. z dnia 3 sierpnia 2017 r. potwierdza ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję. Odnosząc się do powyższego należy wyjaśnić, że w postępowaniu wznowieniowym istotnym jest, że nie prowadzi się od nowa w całości postępowania wymiarowego, lecz bada się sprawę w ramach przesłanek wznowienia postępowania. Postępowanie wznowieniowe nie jest bowiem powtórnym merytorycznym rozpoznaniem sprawy, lecz badaniem przede wszystkim, czy istnieje przesłanka wznowienia, a jeżeli tak, czy jest ona na tyle istotna, że ma wpływ na odmienne rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2015 r., o sygn. akt I FSK 63/08). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji zasadnie zaakceptował stanowisko organów podatkowych co do wykładni art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i w konsekwencji trafnie, po wznowieniu postępowania, odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej. Ze skargi kasacyjnej wynika, że strona oczekuje w istocie ponownego zbadania kwestii wypłaty odszkodowania i wykupu praw spadkobierców. Przy czym skarżący nie przedstawił w istocie nowej okoliczności dotyczącej spornego wydatku, a jedynie przedstawił nowe własne stanowisko w tej kwestii, co słusznie zostało ocenione przez WSA jako mogące mieć znaczenie w postępowaniu podatkowym dotyczącym wymiaru podatku, lecz jest niedopuszczalne w postępowaniu wznowieniowym. Sąd pierwszej instancji trafnie dostrzegł, że w toku postępowania wznowieniowego organ odwoławczy zwrócił się do organów administracji w W. o informacje dotyczące odszkodowań dla spadkobierczyń A. K.. Na podstawie uzyskanych odpowiedzi ustalono, że odszkodowanie, o którym mowa w załączonym do wniosku o wznowienie postępowania piśmie Burmistrza Dzielnicy U. z dnia 3 sierpnia 2017 r. dotyczyło zalewania nieruchomości, a zatem stanowi zupełnie inne odszkodowanie niż wynikające z aktu notarialnego z dnia 12 lutego 2001 r., które zapłacił skarżący i które było już przedmiotem oceny w decyzji wymiarowej, a wiąże się z roszczeniami spadkobierców wynikającymi z odebraniem własności nieruchomości w 1945 r. na podstawie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...]. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA w Olsztynie, że przedstawiony w niniejszej sprawie dokument w postaci pisma Burmistrza Dzielnicy U. z dnia 3 sierpnia 2017 r. nie ujawnił istotnych dla sprawy okoliczności. Nie dotyczy on bowiem wypłaty przez skarżącego odszkodowania spadkobiercom poprzedniego właściciela nieruchomości jako wydatku niezbędnego do nabycia nieruchomości, którego nie uznano go koszt uzyskania przychodów. Odszkodowanie uiszczone przez skarżącego na podstawie aktu notarialnego z dnia 12 lutego 2001 r. oraz odszkodowanie, o którym mowa w piśmie Burmistrza Dzielnicy U. z dnia 3 sierpnia 2017 r. to są dwa różne świadczenia, wypłacone z innego tytułu. Skoro to ostanie odszkodowanie, na które powołuje się skarżący nie ma związku z kosztami uzyskania przychodów, to brak jest podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji w trybie wznowieniowym. Wobec powyższego uznać należy, że autor skargi kasacyjnej nie podważył stanowiska Sądu pierwszej instancji i organów podatkowych, że przedmiotowe pismo Burmistrza Dzielnicy U. z dnia 3 sierpnia 2017 r. i opisane w nim odszkodowanie pozostaje bez wpływu na treść decyzji ostatecznej z dnia 25 marca 2015 r. objętej wnioskiem o wznowienie postępowania. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji przyjął, że organ podatkowy nie naruszył art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Z powyższych względów za pozbawione podstaw uznać również należy pozostałe zarzuty procesowe podniesione w skardze kasacyjnej, albowiem opierają się one na założeniu, że kwestia odszkodowania opisanego w piśmie Burmistrza Dzielnicy U. z dnia 3 sierpnia 2017 r. winna być w istocie zbadana i uwzględniona w materiale dowodowym w postępowaniu wznowieniowym. Taka polemika mogłaby być co najwyżej rozważana w zwykłym trybie odwoławczym, czy ewntualnie wskutek wniesienia skargi do sądu administracyjnego od decyzji wymiarowej. Mając na uwadze powyższe za nieuzasadnione uznano zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 § 1 pkt 2 O.p. oraz art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. 4.3. Za pozbawiony podstaw uznano podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny poddając ocenie powyższy zarzut stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada wymogom przewidzianym art. 141 § 4 P.p.s.a. i umożliwia jego kontrolę instancyjną. WSA w Olsztynie wskazał bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jaki stan faktyczny przyjmuje za podstawę rozstrzygnięcia i przekonująco uzasadnił swoje stanowisko co do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi. Sąd pierwszej instancji w sposób wyczerpujący i niepodważalny w pisemnych motywach orzeczenia wyjaśnił dlaczego oddalił skargę, przytaczając, o czym była mowa powyżej, dane obrazujące stan faktyczny rozpoznanej sprawy i adekwatne do niego przepisy prawa, dokonując ich wykładni. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które zostało sporządzone zgodnie z wymogami zawartymi w art. 141 § 4 P.p.s.a., dowodzi, że wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, WSA w Olsztynie w prawidłowy sposób wywiązał się ze swoich obowiązków i zastosował przy tym adekwatny do wyniku tej kontroli środek. Skoro bowiem stwierdził, że kwestionowane orzeczenie nie narusza prawa, to miał podstawy, działając w oparciu o treść art. 151 P.p.s.a., oddalić skargę. To zaś, że w skardze kasacyjnej nie zgodzono się z tak wyrażoną oceną, nie mogło być skuteczną podstawą do uznania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., o sygn. akt II FPS 8/09). 4.4. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, po uprzednim rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, w trybie art. 182 § 2 P.p.s.a., uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i stosownie do art. 184 P.p.s.a., podlega oddaleniu. W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o treść art. 209, art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). M. Bejgerowska S. Bogucki G. Nasierowska