I OSK 1248/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Aleksandra Czapla po rozpoznaniu w dniu 25 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. G. i W. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 lutego 2020r., sygn. akt III SA/Lu 630/19 w sprawie ze skargi A. G. i W. G. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia 30 września 2019r. nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 5 lutego 2020 r. sygn. akt III SA/Lu 630/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. G. i W. G. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia 30 września 2019 r. w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Skarżący złożyli w dniu 27 lipca 2018 r. pismo zatytułowane "skarga na działalność Starosty Tomaszowskiego". Skarżący zwrócili się o wyjaśnienie rozbieżności danych ewidencyjnych powstałych podczas przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów. Decyzją z dnia 9 lipca 2019 r. Starosta Tomaszowski odmówił aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu ewidencyjnego [...], dotyczących granic ewidencyjnych działki nr [...], ark. mapy [...], położonej przy ulicy [...], polegającej na zmianie powierzchni działki i przywrócenia jej do stanu pierwotnego zgodnie z aktem notarialnym Rep. A nr 2063/99 z dnia 12 października 1999 r. oraz wycofania, usunięcia wpisu budynku gospodarczego nr [...] sąsiada z księgi wieczystej działki nr [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli skarżący. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 30 września 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucili naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 z późn. zm.) oraz art. 7 i art. 77 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę wskazał, że zaskarżona decyzja narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził bowiem nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Z tego powodu uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Starosta Tomaszowski na podstawie art. 24a ust. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r., poz. 725 ze zm.), zwanej dalej "p.g.k.", prawidłowo uznał, iż projekt operatu opisowo-kartograficznego opracowany w ramach modernizacji ewidencji gruntów i budynków wraz z założeniem ewidencji budynków i lokali miasta T., wyłożony do wglądu osób fizycznych, osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, w siedzibie Starostwa Powiatowego w Tomaszowie Lubelskim w dniach od 10 lutego 2009 r. do dnia 2 marca 2009 r., stał się operatem ewidencji gruntów i budynków. Modernizacja ewidencji gruntów i budynków została zakończona w dniu 8 lipca 2009 r. i ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego. W terminie określonym w art. 24a ust. 9 p.g.k. nie zgłoszono żadnych zarzutów odnośnie działek nr [...] i sąsiednich. Jak wynika z art. 42 ust. 3 p.g.k., obowiązkiem każdego wykonawcy pracy geodezyjnej i kartograficznej jest wykonywanie zadań z należytą starannością, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa. W ocenie Sądu, pomimo przeciwnych sugestii strony skarżącej, z akt sprawy wynika, iż wykonawca prac modernizacyjnych z 2009 r. dokonał swoich czynności z należytą starannością i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Powierzchnia działek obliczona została na podstawie współrzędnych punktów granicznych uzyskanych z pomiaru w terenie wykonanego podczas ustalenia granic działek. Zmiana powierzchni działek, która nastąpiła w wyniku przeprowadzenia modernizacji ewidencji gruntów i budynków, wynika z zastosowania nowych dokładniejszych technologii pomiarów oraz precyzyjniejszego wykazania powierzchni przedmiotowych działek. Skarżący byli informowani o modernizacji ewidencji i brak jest dowodów, aby zgłaszali jakiekolwiek zastrzeżenia do wykonawcy modernizacji. Powyższe rozważania, zdaniem Sądu wskazują na to, że organy prawidłowo wyjaśniły stronom postępowania kwestię "pomniejszenia powierzchni gruntu jak też powstanie niezgodności powierzchni z obowiązującym aktem notarialnym Rep. A nr 2063/99 z dnia 12 października 1999 r. w który wskazano powierzchnie działki nr [...] na [...]m2 a aktualnie istniejącą powierzchnią [...]m2", a także prawidłowo odmówiły aktualizacji operatu na podstawie cytowanych powyżej przepisów prawa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy obu instancji art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego oraz kwestię samowoli budowlanej sąsiada, to wydając decyzję Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego i Starosta Tomaszowski nie stosowali przepisów prawa budowlanego, które przytacza strona w skardze, bowiem nie znajdują one zastosowania do prawnej kwalifikacji sprawy w zakresie aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu ewidencyjnego [...], dotyczących granic ewidencyjnych działki nr [...], ark. mapy [...], położonej przy ulicy [...]. Sąd podzielił w całości ustalenia organu dotyczące budynku nr [...], pobudowanego przez A. M. położonego w większości na działce nr [...]. Z uwagi na art. 20 ust. 1 pkt 2 p.g.k. w dokumentacji przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego istnieje obowiązek wykazania konturu budynku na mapach. Organ właściwy do spraw ewidencji gruntów i budynków nie jest zaś upoważniony do badania legalności wzniesionych budynków i budowli, nie może żądać dostarczenia pozwolenia na budowę w celu wykazania ich w operacie ewidencyjnym. Sąd zgodził się również z organem odwoławczym, że wnioskujący o dokonanie zmian nie przedstawili żadnych dokumentów potwierdzających, aby po dacie zdarzeń prawnych, w oparciu o które zostały w operacie ewidencyjnym ujawnione aktualne wpisy dotyczące przedmiotowej działki, nastąpiły jakiekolwiek zdarzenia świadczące o zmianach danych dotyczących tej działki, które podlegają ujawnieniu w operacie ewidencji gruntów i budynków. Skarżący nie przedstawili też żadnych dokumentów z daty późniejszej, niż data powstania dokumentów będących podstawą aktualnych wpisów ewidencyjnych dotyczących przedmiotowej działki. Tym samym organ nie miał podstaw prawnych do wprowadzenia wnioskowanych przez skarżących zmian. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący, zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d i pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, że w przedmiotowym postępowaniu nie zaistniały przesłanki uzasadniające dokonanie aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencyjnym, w sytuacji gdy mając na względzie całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zasadne jest przyjęcie, iż obecnie ujawniony wpis jest obarczony błędami i w konsekwencji wymaga zmiany, a nadto wniosek o aktualizację został złożony przez uprawniony podmiot, tj. właścicieli nieruchomości; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 12 u.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 107 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd dokonania wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz nieprzeprowadzenie należytej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w wyniku czego błędnie ustalono, że stanowisko skarżących nie zasługuje na podzielenie, podczas gdy w świetle ujawnionych w postępowaniu okoliczności uprawnione jest uznanie, że powinna zostać dokonana aktualizacja informacji zawartych w operacie ewidencyjnym, co skutkowało; 3) naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie skargi w całości oraz jej oddalenie, w sytuacji gdy w sprawie zostały ujawnione przesłanki uprawniające do jej uwzględnienia. Mając na względzie powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie oraz wszystkich poprzedzających je decyzji oraz uwzględnienie wniosku skarżących. Ponadto w piśmie procesowym z dnia 19 maja 2020 r. skarżący kasacyjnie wnieśli o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna okazała się niezasadna. Na wstępie należy wskazać, że art. 193 zd. drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji - w ramach zarzutów zgłoszonych w złożonej w niniejszej sprawie skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie NSA wielokrotnie zwracano uwagę, że zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. powinny wykazać, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tak więc skarżący powinien wykazać i uzasadnić, że wojewódzki sąd administracyjny nieprawidłowo odczytał normę prawną wynikającą z treści przepisu prawa materialnego, bądź mylnie zrozumiał treść przepisu prawa materialnego. W każdym więc z tych przypadków chodzi o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno-językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis. Natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany. Dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. W uzupełnieniu powyższych informacji dotyczących podstaw kasacyjnych i zasad formułowania zarzutów skargi kasacyjnej należy jeszcze zwrócić uwagę, na te postępowania w których mają zastosowanie szczególne zasady procesowe wynikające z przepisów szczególnych, a zasady procesowe wynikające z kodeksu postępowania administracyjnego stosowane są w kwestiach nieuregulowanych w sposób odmienny. Taka sytuacja ma miejsce w przypadku postępowania administracyjnego w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Problematyka dotycząca ewidencji gruntów i budynków została uregulowana zarówno w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne jak i w rozporządzeniu w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w dacie wydawania zaskarżonej decyzji było to rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r., które zawierało regulację materialnoprawną dotyczą ewidencji gruntów i budynków jak również przepisy regulujące postępowanie ewidencyjne. Stąd też jeżeli zaskarżona została decyzja wydana w postępowaniu w sprawie ewidencji gruntów i budynków, kontrola sądowa przeprowadzana jest z uwzględnieniem szczególnych regulacji prawnych dotyczących tego zagadnienia. To odwołanie się do powyższych zasad stało się konieczne, z uwagi na sposób sformułowania i zarzutów w rozpoznawanej skardze kasacyjnej. W skardze kasacyjnej w pkt 1 sformułowano zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d i pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, że w przedmiotowym postępowaniu nie zaistniały przesłanki uzasadniające dokonanie aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów. Powołany art. 24 ust. 2a stanowi, że informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji: pkt 1 urzędu, jeżeli zmiany te wynikają z: lit. d wykrycia błędnych informacji; pkt 2 na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Z powołanego art. 24 ust. 2a pkt 1 i pkt 2 ustawy wynika tylko tyle, że aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków może nastąpić z urzędu (ale tylko w wymienionych w pkt 1 lit. a do lit. d przypadkach) lub na wniosek wskazanych podmiotów. Natomiast w dalszej części art. 24, tj. w ust. 2b określone zostały tryby w jakich aktualizacja może być dokonana, tj. w pkt 1 w drodze czynności materialno-technicznej, ale tylko w oparciu o podstawy wymienione w lit. a do lit. h, w pkt 2 w drodze decyzji administracyjnej – w pozostałych przypadkach. Natomiast zgodnie z art. 24 ust. 2c odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej. Tym samym powołany w zarzucie skargi kasacyjnej art. 24 ust. 2a, wraz z uzupełniająco powołanym ust. 2b i ust. 2c określa do kogo może należeć inicjatywa w sprawie aktualizacji, tj. z urzędu lub na wniosek oraz tryb w jakim może być przeprowadzona aktualizacja, tj. w drodze czynności materialno-technicznej, lub w drodze decyzji administracyjnej, odmowa aktualizacji następuje zawsze w drodze decyzji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie postępowanie w sprawie aktualizacji zostało wszczęte na wniosek uprawnionych podmiotów, a zakończyło się wydaniem decyzji o odmowie aktualizacji. Tym samym nie doszło do naruszenia powołanego w zarzucie skargi kasacyjnej art. 24 ust. 2a jak również ust. 2b i ust. 2c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z kolei w pkt 2 skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 7, 77 i 107 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd dokonania wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz nieprzeprowadzenie należytej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej odwołano się do takich dokumentów jak: aktu notarialnego z dnia 12 października 1999 r. na mocy którego skarżący nabyli działkę nr [...] o pow. [...]m2, taka powierzchnia działki nr [...] była również ujawniona w ówczesnej księdze wieczystej KW [...], a także okoliczności i sporów powstałych w związku z budową na sąsiedniej działce budynku oznaczonego jako gospodarczy nr [...], a który zrealizowany został z naruszeniem pozwolenia budowlanego, konsekwencją czego są toczące się postępowania o doprowadzenie do stanu zgodnego z wydanym pozwoleniem na budowę, albowiem na skutek dokonanych modyfikacji budynek ten przestał mieć charakter gospodarczy, a uzyskał charakter mieszkalny. Zdaniem skarżących z dokumentów tych wynika, iż na skutek niezasadnych czynności organu I instancji nastąpiło zmniejszenie powierzchni działki nr [...] o m2. Odnosząc się do powyższego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest on niezasadny. Przede wszystkim wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji w uzasadnianiu zaskarżonego wyroku odniósł się do powyższych dokumentów i dokonał w sposób prawidłowy ich oceny z punktu widzenia przedmiotu niniejszego postępowania, tj. postępowania w sprawie aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków. Między innymi zasadnie wskazał Sąd i instancji, że organ ewidencyjny nie stosuje przepisów prawa budowlanego, naruszenie których stało się przedmiotem postępowań prowadzonych przed organami nadzoru budowlanego. Zasadnie wskazał również Sąd I instancji, że wpisy w dziale I-O księgi wieczystej, a więc dziale dotyczącym określenia charakteru nieruchomości, rodzaju użytku gruntowego, powierzchni nieruchomości nie są objęte i nie są chronione rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych wynikającą z art. 5 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, z powyższego przepisu wynika bezspornie, że zasada rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych dotyczy stanu prawnego nieruchomości. Nadto o niezasadności tego zarzutu świadczy również fakt ograniczenia go do wskazanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, pominięte zaś zostały przepisy szczególne dotyczące postępowania w sprawie ewidencji gruntów i budynków zawarte w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, którym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji było rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. To przepisy tego aktu regulowały szczegółowe zasady prowadzenia postępowania ewidencyjnego, w tym między innymi takie zagadnienia jak: źródła danych ewidencyjnych, ustalanie i przebieg granic działek ewidencyjnych, czy ustalanie powierzchni tych działek itp. Do tych przepisów regulujących powyższe zagadnienia odniósł się szczegółowo Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jednak przepisy te nie zostały objęte zarzutami skargi kasacyjnej. Stąd też zarzut skargi kasacyjnej zawarty w pkt 2 jest niezasadny. Niezasadny jest również zarzut skargi kasacyjnej sformułowany w pkt 3, a dotyczący naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi, w sytuacji gdy w sprawie zostały ujawnione przesłanki uprawniające do jej uwzględnienia. Przepis art. 151 p.p.s.a., podobnie jako art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należą do grupy przepisów wynikowych, które nie mogą samodzielnie stanowić podstawy zaskarżenia, a prawidłowa redakcja zarzutów opartych o naruszenie tych przepisów powinna odwoływać się do naruszenia innych przepisów, których nieprawidłowa wykładnia bądź niezastosowanie powoduje, że naruszone zostały powołane przepisy. Naruszenie przywołanego art. 151 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce jedynie wówczas, gdyby sąd - wydając zaskarżone orzeczenie - stwierdził naruszenie prawa, które powinno skutkować uwzględnieniem skargi, a pomimo powyższego ją oddalił. Dopiero ewentualne naruszenie przepisów powiązanych z ww. uregulowaniem decyduje o zasadności zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. Gdy sąd wydając zaskarżone orzeczenie nie stwierdził naruszeń prawa, to nie istniała przesłanka do uwzględnienia skargi, co czyni zasadnym jej oddalenie. Mając powyższe na uwadze zarzuty jakie zostały sformułowane w skardze kasacyjnej są niezasadne, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.