II GZ 162/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "A" Spółka Jawna z siedzibą w C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 102/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi "A" Spółka Jawna z siedzibą w C. na decyzje Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania interpretacji oraz stwierdzenie nieprawidłowości stanowiska przedsiębiorcy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. I Główny Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez "A" Spółka jawna z siedzibą w C. (dalej jako: "Skarżąca") na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Częstochowie dnia [...] listopada 2018 r. w przedmiocie odmowy wydania interpretacji oraz stwierdzenie nieprawidłowości stanowiska spółki, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego została odebrana przez pełnomocnika substytucyjnego Skarżącej w dniu 15 listopada 2019 r. Pełnomocnik Skarżącej w dniu 18 grudnia 2019 r. (data stempla pocztowego) wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd I instancji postanowieniem z dnia 6 lutego 2020 r. postanowił odrzucić skargę. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie podniósł, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; dalej jako: "p.p.s.a."), merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Polega ono m.in. na sprawdzeniu czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona spółce w dniu 15 listopada 2019 r. Trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał 15 grudnia 2019 r. w niedzielę, dlatego też ostatnim dniem terminu na wniesienie skargi był 16 grudnia 2019 r., stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a. Przedmiotową skargę Skarżąca wniosła natomiast 18 grudnia 2019 r. (data stempla pocztowego), czyli po upływie terminu. W związku z tym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd I instancji odrzucił skargę z uwagi na to, że została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Zażalenie na postanowienie Sądu I instancji złożyła Skarżąca zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a. i art. 83 § 1 i § 3 p.p.s.a poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi w sytuacji, gdy Skarżąca nie uchybiła terminowi wniesienia skargi, a nadto skarga nie została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi Skarżącej, wobec czego bieg terminu do wniesienia skargi nie rozpoczął biegu. Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania, a to art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, na jakiej podstawie ustalono, że doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło w dniu 15 listopada 2019 r. oraz komu faktycznie doręczono decyzję. II Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie niniejszej dotyczy tego od kiedy powinien być liczony 30-dniowy termin do wniesienia skargi od decyzji wydanej w dniu [...] listopada 2019 r., ewentualnie, czy dla pełnomocnika Skarżącej w ogóle rozpoczął biec termin do złożenia skargi. Z treści postanowienia Sądu I instancji wynika, że termin ten powinien być liczony od dnia 15 listopada 2019 r., czyli od dnia, w którym decyzja "została doręczona spółce". W ocenie pełnomocnika Skarżącej, decyzja nie została prawidłowo doręczona, wobec czego termin do wniesienia skargi nie rozpoczął biegu, ponadto pełnomocnik Skarżącej zarzucił postanowieniu Sądu I instancji, że z jego z treści nie wynika na jakiej podstawie ustalono, że doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło 15 listopada 2019 r. oraz komu faktycznie doręczono decyzję. W rozpoznawanej sprawie wskazać należy, że Skarżąca działała przez pełnomocnika – adwokata T.D. Zatem stosownie do art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2002 poz. 256 ze zm.) wszelką korespondencję w sprawie należało kierować do rąk pełnomocnika. Niemniej organ administracji, będący podmiotem profesjonalnym pominął ten fakt i skierował korespondencję tj. zaskarżoną decyzję na adres pełnomocnika tj. Kancelarii Adwokackiej D. R. i P., ul. [...], [...] K., bez jego imiennego wskazania. Wobec powyższego istotne jest więc ustalenie, czy osoba, która odebrała przesyłkę listowną tj. zaskarżoną decyzję miała upoważnienie do tego typu czynności, co jednak Sąd I instancji pominął w zaskarżonym postanowieniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie rozważył całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności nie odniósł się do informacji wynikających ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki listownej tj. zaskarżonej decyzji, z której wynika jedynie doręczenie korespondencji na adres pełnomocnika Skarżącej. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych sprawy, niezbędne jest ustalenie, czy przedmiotowa decyzja została doręczona w sposób prawidłowy. Bowiem tylko prawidłowe doręczenie decyzji wywołuje skutki prawne w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi. Rozpoznając ponownie sprawę, Sąd I instancji zbada prawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego, jak również oceni fakt, przyznania w skardze przez pełnomocnika Skarżącej, o doręczeniu decyzji w dniu 18 listopada 2019 r., a następnie ustali, kiedy i czy w ogóle rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając za zasadne postawione w zażaleniu zarzuty orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.