IV SA/Wa 2419/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Anna Sękowska Protokolant st. ref. Luiza Cycling po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty sankcyjnej za prowadzenie reklamy środków ochrony roślin z naruszeniem przepisów prawa I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa na rzecz [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] 17 684 zł (siedemnaście tysięcy sześćset osiemdziesiąt cztery złote), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. F. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z [...] lipca 2019 r., w której utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w [...] z [...] kwietnia 2019 r. określającą opłaty sankcyjne w łącznej wysokości 688 372,24 zł za prowadzenie reklamy środków ochrony roślin z naruszeniem przepisów. Stan sprawy przedstawia się następująco: [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa w [...] – po przeprowadzeniu z urzędu postępowania wobec "C." sp. z o.o. z siedzibą w W. aktualnie działającą pod firmą F. sp. z o.o. z siedzibą w W. - decyzją z [...] kwietnia 2019 r. (uzupełnioną postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r.) określił: 1) opłatę sankcyjną za prowadzenie reklamy środka ochrony roślin [...] w wysokości 5 000 zł; 2) opłatę sankcyjną za prowadzenie reklamy środka ochrony roślin [...] w wysokości 5 000 zł; 3) opłatę sankcyjną za prowadzenie reklamy środka ochrony roślin [...] w wysokości 48 353,95 zł; 4) opłatę sankcyjną za prowadzenie reklamy środka ochrony roślin [...] w wysokości 5 000 zł; 5) opłatę sankcyjną za prowadzenie reklamy środka ochrony roślin [...] w wysokości 59 275,93 zł; 6) opłatę sankcyjną za prowadzenie reklamy środka ochrony roślin [...] w wysokości 182 605,31 zł; 7) opłatę sankcyjną za prowadzenie reklamy środka ochrony roślin [...] w wysokości 47 106,10 zł; 8) opłatę sankcyjną za prowadzenie reklamy środka ochrony roślin [...] w wysokości 158 184,38 zł; 9) opłatę sankcyjną za prowadzenie reklamy [...], w ramach której reklamowano łącznie środki ochrony roślin [...], [...], [...] i [...] w wysokości 22 455,71 zł; 10) opłatę sankcyjną za prowadzenie reklamy środka ochrony roślin [...] w wysokości 91 902,54 zł; 11) opłatę sankcyjną za prowadzenie reklamy środka ochrony roślin [...] w wysokości 22 786,78 zł; 12) opłatę sankcyjną za prowadzenie reklamy środka ochrony roślin [...] w wysokości 35 701,54 zł; 13) opłatę sankcyjną za prowadzenie reklamy środka ochrony roślin [...] w wysokości 5 000 zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że przeprowadzone czynności kontrolne i czynności urzędowe wykazały, że ww. Spółka prowadziła w latach 2014 – 2016 reklamy środków ochrony roślin w sposób niezgodny z art. 66 ust. 1 i 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG [(Dz. Urz. UE L309/1 z 24.11.2009 r. z późn. zm.) – zwanego dalej: "rozporządzeniem nr 1107/2009]. Reklamy te były prowadzone w czasopismach, w postaci ulotek reklamowych i na stronach internetowych. Reklamom nie towarzyszyły zdania "Ze środków ochrony roślin należy korzystać z zachowaniem bezpieczeństwa. Przed każdym użyciem przeczytaj informacje zamieszczone w etykiecie i informacje dotyczące produktu", a materiały reklamowe nie zwracały uwagi na stosowne zwroty i symbole ostrzegawcze umieszczone w etykietach reklamowanych środków ochrony roślin. Taki sposób prowadzenia reklamy środków ochrony roślin, czyli niezgodnie z art. 66 rozporządzenia nr 1107/2009 podlega sankcji wynikającej z art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin [(Dz. U. z 2018 r., poz. 1310, z późn. zm.) – dalej w skrócie: "uśor"]. Zatem doszło do określenia wobec skarżącej ww. opłat sankcyjnych. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie. Skarżąca zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości ze specjalnością: ekonomia, marketing i reklama na okoliczność ustalenia przeciętnych kosztów emisji, publikacji lub dystrybucji reklamy, za którą organ pierwszej instancji naliczył opłaty sankcyjne oraz z zakresu metrologii ze specjalnością wagi, legalizacje, pomiar masy na okoliczność ustalenia wagi ulotek reklamowych, za które organ pierwszej instancji naliczył opłaty sankcyjne. Odwołująca się zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. przez wydanie decyzji w oparciu o błędne, nieuzasadnione i rażąco sprzeczne z logiką przyjęcie, że użyte w art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy pojęcia: "przeciętny koszt emisji, publikacji lub dystrybucji takiej reklamy" znaczy wyłącznie "równy kwotom podanym przez wydawców w cenniku" lub "równy kwotom zaproponowanym przez wydawców w ofercie" zamiast stwierdzić że "przeciętny koszt tego typu emisji, publikacji lub dystrybucji takiej reklamy" znaczy tyle co "średni koszt tego typu reklamy finalnie ustalany przez reklamodawcę i reklamobiorcę", a zatem średni, faktyczny i rzeczywisty koszt danej reklamy w danym momencie, co potwierdza korespondencja skarżącej z wydawnictwami prasy rolniczej oraz wystawione przez te podmioty faktury; nadto przez wyselekcjonowanie sztucznie jako oddzielny środek ochrony roślin w postaci [...], zamiast stwierdzić, że reklama oznacza środki promocji sprzedaży lub stosowania środków ochrony roślin w drukowanych lub elektronicznych środkach przekazu i odnosi się ona i jest obliczana wyłącznie do wszystkich zakwestionowanych przez organ działań promujących te środki, nie dzieląc ich na poszczególne środki ochrony roślin i poszczególne formy reklamy; 2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. przez wydanie decyzji bez zgromadzenia i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego, w szczególności: w oparciu o ustalony koszt emisji, publikacji lub dystrybucji reklamy środków ochrony roślin oraz wagę zakwestionowanych ulotek reklamowych i zmanipulowane "przykładowe zrzuty ekranu reklamy", całkowite pominięcie faktu ukierunkowania reklam na profesjonalnego odbiorcę, a nie zwykłych konsumentów, błąd w ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że strona rozdysponowała 30 000 ulotek reklam w 2015 r. wskazanych w decyzji na str. 53, gdy faktycznie strona te okoliczność kwestionuje, oraz wadliwe sporządzenie uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji polegające na braku szczegółowego wskazania kryteriów i przyczyn ustalenia rodzaju i wysokości wymierzonej opłaty sankcyjnej, brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a nadto sposobu zrozumienia art. 75 ust. 1 ustawy o środkach ochrony roślin i art. 66 rozporządzenia nr 1107/2009; oraz przepisów prawa materialnego: 1) art. 72 rozporządzenia nr 1107/2009 przez niezastosowanie zasady proporcjonalności w wymiarze opłaty sankcyjnej i określenie tejże opłaty jak najwyższej oraz za naruszenie art. 66 ww. rozporządzenia w całości; 2) art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP przez powołanie się przez organ na art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw i w konsekwencji wymierzenie opłaty sankcyjnej za czyn, który nie wynika z art. 66 rozporządzenia nr 1107/2009. Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa decyzją z [...] lipca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w [...] z [...] kwietnia 2019 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, po zacytowaniu art. 66 ust. 1 i ust. 6 oraz art. 3 pkt 31 rozporządzenia nr 1107/2009 oraz art. 75 ust. 1 pkt 1 uśor, podał że w sprawie stwierdzono, że skarżąca na wymienionych wyżej stronach internetowych, czasopismach i ulotkach publikowała reklamy środków ochrony roślin wymienionych w decyzji organu pierwszej instancji, które posiadały w okresie prowadzenia reklam aktualne zezwolenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wprowadzenie do obrotu na terytorium Polski zgodnie z art. 3 pkt 10 i art. 28 pkt 1 rozporządzenia nr 1107/2009, a tym samym spełniały wymagania dotyczące definicji środków ochrony roślin określone w art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 1107/2009. Skarżąca prowadziła ww. reklamy w ujawnionych przez organ okresach. Podjęte przez organ czynności pozwoliły na dokładne ustalenie ich formy oraz ich ilości. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w sprawie mamy do czynienia z reklamą środków ochrony roślin. Dokonane w sprawie ustalenia potwierdzają reklamę środków ochrony roślin w formie publikacji umieszczonych na stronach internetowych, w czasopismach oraz w formie ulotek (str. 8-35 uzasadnienia ww. decyzji). Z treści przekazu zawartego na stronie internetowej 22 kwietnia 2016 r. [...] wynika, że umieszczono reklamę środka ochrony roślin – [...], gdzie nie podano zawartości substancji aktywnej i formulacji. Podobne braki zawiera publikacja w czasopismach: [...],[...],[...] w 2014 r., w nr. wydania [...] i [...] (str. 8 i 9 uzasadnienia ww. decyzji). Organ pierwszej instancji dokonał tabelarycznego zestawienia zwrotów i symboli ostrzegawczych zawartych na etykietach środków ochrony roślin w okresie prowadzenia ich reklam oraz przykładowe zestawienie sformułowań znajdujących się w reklamach, promujących i zachęcających do nabywania oraz ich stosowania. Organ odwoławczy podziela stanowisko organu pierwszej instancji w przedmiocie uchybień dotyczących reklamy środków ochrony roślin wskazanych w decyzji z [...] kwietnia 2019 r., w szczególności, że materiały reklamowe nie zwracały uwagi na stosowne zwroty i symbole ostrzegawcze zamieszczone w etykietach tychże środków ochrony roślin. Przekaz zawarty w reklamach ww. środków ochrony roślin zawierał informacje adresowane do określonej grupy odbiorców, najbardziej do producentów rolnych oraz innych osób zainteresowanych stosowaniem środków ochrony roślin, co docelowo miało spowodować zwiększenie preferencji i zainteresowanie tym produktem na rynku i skutkować wzrostem dochodu danej osoby, czy też firmy. Użyta kolorystyka jak i sama forma reklamy danego środka ochrony roślin może wywołać u odbiorcy nieświadome skojarzenia i odczucia, a tym samym skłonić go do zakupu danego środka. Taki przekaz wskazuje na konkretny środek ochrony roślin z nazwy handlowej oraz stanowi płatną formę promocji tego środka za pośrednictwem prasy fachowej, internetu i ulotek. Celem tego przekazu reklamowego jest więc promocja sprzedaży i stosowania środka ochrony roślin. Z uwagi na nieumieszczenie przez odwołującą się w treści reklam środków ochrony roślin zapisu z art. 66 ust. 1 rozporządzenia nr 1107/2009, że "Ze środków ochrony roślin należy korzystać z zachowaniem bezpieczeństwa. Przed każdym użyciem przeczytaj informacje w etykiecie i informacje dotyczące produktu " oraz brak zachowania w reklamach wskazań zawartych w art. 66 ust. 6 rozporządzenia nr 1107/2009, który stanowi, że "Materiały reklamowe lub promocyjne zwracają uwagę na stosowne zwroty i symbole ostrzegawcze umieszczone na etykietach", wymierzenie opłaty sankcyjnej na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 1 uśor uznano za zasadne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 w zw. z art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie zostało przeprowadzone z zachowaniem zasad postępowania określonych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. Strona miała zapewniony czynny udział w czynnościach proceduralnych na każdym etapie postępowania. Od [...] czerwca 2018r. strona działała przez profesjonalnego pełnomocnika, który był powiadamiany o każdej czynności postępowania. Organ rozstrzygający informował stronę o konieczności przedłużenia terminu załatwienia spawy i wyznaczał wskazany odpowiednio nowy termin. Ponadto strona miała możliwość zapoznania się z całokształtem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co też uczyniła. W toku prowadzonego postępowania strona była informowana o wszystkich podjętych czynnościach, a jej aktywność ograniczyła się do pisma pełnomocnika. Organ pierwszej instancji wydał decyzję z zachowaniem wymagań określonych w art. 107 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji w sposób dokładny przedstawił stan faktyczny sprawy, w szczególności dokonał wyliczenia nałożonej opłaty sankcyjnej w oparciu o przeciętne koszty emisji, publikacji lub dystrybucji reklam. Przyjęta przez organ pierwszej instancji metoda wyliczenia ww. kosztów została zobrazowana w tabelarycznych zestawieniach, w odniesieniu do publikacji reklam na stronach internetowych, w czasopismach oraz dystrybucji w formie ulotek reklamowych. Organ ustalił koszty reklam w oparciu o pozyskane ceny kosztów reklam od wydawnictw, na podstawie cenników/wycen przeciętnego kosztu dystrybucji ulotek reklamowych oraz na podstawie cenników przeciętnego kosztu publikacji reklam na stronach internetowych. W rezultacie organ odwoławczy stwierdził, że uzasadnienie faktyczne decyzji organu pierwszej instancji jest spójne, logiczne, oparte na prawidłowo zebranych dowodach, którym organ dał wiarę z uwagi na ich znaczenie dla sprawy, w odniesieniu do ujawnionych reklam, cen reklam i ich faktycznej ilości oraz wobec prawidłowo ustalonych naruszeń norm prawnych i świadomego, zawinionego działania strony postępowania. Redakcja uzasadnienia faktycznego przedstawia w staranny sposób tok postępowania i rozumowania organu. Ujawnione błędy w treści reklam środków ochrony roślin, a naruszające przepisy prawa unijnego i krajowego oraz faktyczne okresy prowadzenia tychże reklam dały podstawę do naliczenia opłat sankcyjnych. W oparciu o ustalenia faktyczne organ stwierdził naruszenie przez odwołującą się art. 66 ust. 1 i 6 rozporządzenia nr 1107/2009 oraz art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o środkach ochrony roślin. Ponadto w uzasadnieniu wskazano na obowiązek podmiotu reklamującego środki ochrony roślin wynikający z ww. przepisów prawa unijnego oraz na skutek niestarannego działania strony postępowania polegający na wprowadzeniu w błąd użytkowników tychże środków. Organ pierwszej instancji prawidłowo przywołał przepisy zawarte w podstawie prawnej rozstrzygnięcia, a przywołane normy prawa unijnego i krajowego oraz wyjaśnienie treści i celowości ich stosowania potwierdzają prawidłowość uzasadnienia prawnego decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji zostało sporządzone prawidłowo, co pozwoliło stronie na zrozumienie motywów organu będących podstawą podjętego przez niego rozstrzygnięcia. Tym samym zarzut naruszania art. 107 § 3 k.p.a. uznano za chybiony. Według organu na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. Organ pierwszej instancji od momentu wszczęcia postępowania do jego zakończenia gromadził materiał dowodowy w poprawny sposób. Ustalenie przeciętnego kosztu emisji, publikacji i dystrybucji dokonano prawidłowo uzyskując przeciętne ceny od operatorów internetowych, czy też dystrybucji reklam środków ochrony roślin prowadzonych przez skarżącą. Organ pierwszej instancji pozyskał cenniki publikacji reklam środków ochrony roślin w czasopismach i określił na podstawie cenników przeciętny koszt ich publikacji. Koszt dystrybucji ulotek reklamowych organ ustalił w podobny sposób i określił ich przeciętny koszt. Pozyskanie od operatorów internetowych przeciętnych kosztów emisji, publikacji lub dystrybucji reklam pozwoliło na określenie ich przeciętnej wysokości. Organ przyjął do określenia opłaty sankcyjnej minimalną kwotę 5 000 zł wymienioną w art. 75 ust. 1 pkt 1 uśor. Sposób wyliczenia opłaty sankcyjnej przeczy tezie odwołującej się o niezastosowaniu zasady proporcjonalności przy jej wyliczeniu. Zatem również zarzut obrazy prawa materialnego art. 72 rozporządzenia nr 1107/2009 organ odwoławczy uznał za nietrafny z uwagi na samą treść dyspozycji tego przepisu. Organ podkreślił, że odwołująca się swoim zawinionym działaniem dopuściła się naruszenia art. 66 ust. 1 i ust. 6 rozporządzenia nr 1107/2009, co skutkowało zastosowaniem w sprawie sankcji przewidzianych w art. 75 ust. 1 pkt 1 uśor. Z kolei podnoszony przez stronę zarzut sprzeczności art. 48 ust. 1 i ust. 2 z nadinterpretacją art. 66 ust. 6 rozporządzenia nr 1107/2009 oraz inne zarzuty zawarte w pkt 1 lit. a, c i d na stronie 2-4uzasadnienia odwołania, nie mogły zostać rozpatrzony z uwagi na brak umocowania prawnego organu odwoławczego do rozstrzygania kwestii leżących w gestii ustawodawcy. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu strony o naruszeniu przepisów postępowania przez powołanie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 16 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks Postępowania Administracyjnego - polegającym na wyłączeniu stosowania art. 7 a i art. 189 d k.p.a. Powyższa ustawa weszła w życie 1 czerwca 2017 r., a postępowanie w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wszczął 22 lipca 2016 r., co potwierdza prawidłowość przywołanej w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej. Złożonego w treści odwołania wniosku strony o powołanie biegłego, organ odwoławczy nie uwzględnił z uwagi na wyczerpujące i dokładne przeprowadzenie postępowania dowodowego, co pozwoliło organowi na wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o dokonane ustalenia i zebrane dowody w sprawie. Ustalenie kosztów emisji, publikacji lub dystrybucji reklam odwołującego było możliwe i powszechne, co nie wymagało pozyskania wiadomości szczególnych biegłego. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na nadrzędny cel jaki przyświecał ustawodawcy unijnemu przy regulacji prawnej dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin. Celem tym była przede wszystkim ochrona zdrowia i życia jak i środowiska naturalnego człowieka, co winno stanowić dla podmiotów trudniących się powyższą działalnością priorytet najwyższego rzędu. Ustawodawca unijny w rozdziale VII powyższego aktu prawnego określił parametry - wymogi dotyczące opakowań w art. 64, etykiet w art. 65 i reklamy w art. 66 rozporządzenia 1107/2009. W związku z tym, w ocenie organu odwoławczego każda reklama, bez względu na formę jej rozpowszechniania, w świetle art. 66 ww. rozporządzenia musi zawierać zdanie z art. 66 ust. 1 i ust. 6 przede wszystkim zwracać uwagę na zwroty i symbole ostrzegawcze umieszczane na etykietach. Tak poprawnego działania w poczynaniach odwołującej się spółki trudno się doszukać. Konsekwencją powyższego zaniedbania było naliczenie opłaty sankcyjnej za nieprawidłowe prowadzenie reklamy środków ochrony roślin. Działanie odwołującej się dotyczące prowadzenia reklamy środków ochrony roślin, wskazanych w decyzji organu pierwszej instancji, nie nosi znamion należytej staranności. Odwołująca się wprowadził w błąd potencjalnych odbiorców, czym dopuściła się czynu określonego w art. 75 ust. 1 pkt 1 uśor. Wobec powyższego uznano, że odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie i utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. F. sp. z o.o. z siedzibą w W. w skardze wniosła o: 1) zobowiązanie organu do przedłożenia poświadczonych przez należycie umocowanego przedstawiciela: (-) upoważnienia nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. oraz upoważnienia nr [...] z [...] czerwca 2013 r. Kierownika Oddziału w M. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w [...] L. C. do prowadzenia postępowania wobec skarżącej w przedmiocie nałożenia opłaty sankcyjnej i wydania decyzji z [...] kwietnia 2019 r.; (-) rejestru wydanych upoważnień w roku 2013 i 2016 - na okoliczność stwierdzenia istnienia i treści upoważnienia do prowadzenia postępowania i wydania ww. decyzji przez Kierownika Oddziału Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w M.; 2) stwierdzenie nieważności decyzji wydanych w sprawie, ewentualnie uchylenie ww. decyzji; 3) wyrażenie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania; 4) skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego dotyczącego wykładni przepisów prawa unijnego, tj. czy przewidziana w art. 72 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG zasada proporcjonalności wymierzanych sankcji za naruszenia rozporządzenia 1107/2009 umożliwia ustanowienie przez państwo członkowskie kary administracyjnej za jednoczesne naruszenie każdego z ustępów art. 66 rozporządzenia 1107/2009 w takiej samej wysokości, jak za naruszenie wyłącznie art. 66 ust. 6 rozporządzenia 1107/2009; 5) zawieszenie postępowania przed sądem administracyjnym do czasu rozstrzygnięcia przedstawionego powyżej pytania prejudycjalnego; 6) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła: I. Nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z racji braku upoważnienia do wydania decyzji pierwszej instancji, albowiem na podstawie złożonego do akt postępowania - dopiero po wydaniu decyzji pierwszej instancji - upoważnienia nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. Kierownik Oddziału w M. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w [...] L. C. nie był upoważniony do wydawania w imieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w [...] decyzji administracyjnych z zakresu reklamy środków ochrony roślin, w szczególności nie był upoważniony do wydawania decyzji administracyjnych w przedmiocie nałożenia opłaty sankcyjnej. II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i 81 k.p.a., jak i art. 107 § 3 k.p.a., tj. niewykonanie obowiązków kontrolnych przez organ odwoławczy przez: - próbę sztucznego zwiększenia długości uzasadnienia (stworzenie pozoru wyczerpującego uzasadnienia rozstrzygnięcia) w postaci pisania przez pierwsze ponad 1,5 strony o elemencie całkowicie bezspornym w niniejszej sprawie, a mianowicie o tym, że zakwestionowane przez organ reklamy są reklamami środków ochrony roślin, - samodzielne stworzenie przez organ - zapewne w tym samym celu, jak zostało wskazane wyżej - zarzutów niepostawionych w odwołaniu w postaci rzekomego braku zapewnienia skarżącej czynnego udziału w czynnościach proceduralnych na każdym etapie postępowania, - odmowę rozpatrzenia zarzutu nr 1 odwołania "z uwagi na brak umocowania prawnego organu odwoławczego do rozstrzygania kwestii leżących w gestii ustawodawcy". Organ miał obowiązek sprawdzić i wyjaśnić przytoczoną zupełnie dowolnie przez organ pierwszej instancji argumentację prawną, natomiast tego w żaden sposób nie uczynił, całkowicie otwarcie i wprost odmówił rozpoznania tego zarzutu, - odmowę rozpatrzenia zarzutu nr 2 odwołania i zupełne jego pominięcie, - odmowę rozpatrzenia zarzutu nr 4 odwołania i zupełne jego pominięcie, - zupełne niezrozumienie zarzutu nr 6 odwołania i rozpatrzenie go przez zdanie o treści "poprawny sposób wyliczenia opłaty sankcyjnej przeczy w sposób oczywisty tezie odwołującej się spółki o niezastosowaniu zasady proporcjonalności przy jej wyliczeniu", - całkowite niesprawdzenie poprawności danych i obliczeń opłaty sankcyjnej przedstawionych w decyzji pierwszej instancji i zaakceptowanie zawyżonej opłaty co najmniej o kwotę 9 087,34 zł (według skarżącej zapewne koszty druku i dystrybucji ulotek zostały błędnie dodane do łącznej opłaty sankcyjnej pomimo uwzględnienia ich w zryczałtowanych karach w wysokości 5 000 zł za reklamy środków ochrony roślin [...], [...], [...], [...]). Organ w ogóle nie zajął się kwestią poprawności danych składowych wymierzonej opłaty sankcyjnej oraz ich obliczeń. Błędnie obliczył opłatę sankcyjną. Skarżąca nie rozumie metodologii przyjętej przez organ i metodologia ta nigdy nie została wyjaśniona; - niewyjaśnienie na czym miało polegać wielokrotnie zarzucane skarżącej "wprowadzenie w błąd potencjalnych odbiorców", w szczególności, że reklamowane środki ochrony roślin były przeznaczone (możliwe do zakupienia) wyłącznie dla profesjonalistów i zawierały ostrzeżenie o treści "ze środków ochrony roślin należy korzystać z zachowaniem bezpieczeństwa. Przed każdym użyciem przeczytaj informacje zamieszczone w etykiecie i informacje dotyczące produktu". III. Naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP w zw. z zasadą nr 1 oraz nr 2 Rekomendacji Komitetu Ministrów Rady Europy z 13 lutego 1991 r. Nr R(91)1 (dalej: "Rekomendacja") - błędna interpretacja przepisów prawa - przez wydanie decyzji drugiej instancji w oparciu o treść: a) pkt 67 preambuły rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) Nr 1907/2006 (dalej: "Rozporządzenie 1272/2008"), kiedy: - art. 75 ust. 1 pkt 1 uśor odnosi się wprost wyłącznie do art. 66 rozporządzenia nr 1107/2009, a nie innych przepisów prawa, - pkt 67 preambuły jest wytyczną legislacyjną, która została nienależycie wprowadzona do art. 66 rozporządzenia nr 1107/2009, dlatego nie może on stanowić podstawy prawnej nałożenia opłaty sankcyjnej na skarżącą; b) art. 48 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 1272/2008, kiedy: - art. 75 ust. 1 pkt 1 uśor odnosi się wprost wyłącznie do art. 66 rozporządzenia nr 1107/2009, a nie innych przepisów prawa, - art. 48 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 1272/2008 jest sprzeczny z zastosowaną przez organ nadinterpretacją art. 66 ust. 6 rozporządzenia 1107/2009 dotyczącą obowiązku dodania do reklamy zdania o treści "zwróć szczególną uwagę na stosowane zwroty wskazujące na rodzaj zagrożenia i symbole ostrzegawcze umieszczone w etykietach oraz przestrzegaj zalecanych środków bezpieczeństwa" - albowiem artykuł ten nakazuje wymienić w reklamie klasy lub kategorie zagrożenia, a nie ogólnie wspomnieć o ich istnieniu w etykiecie; c) pkt 43 preambuły rozporządzenia 1107/2019, kiedy: - zakwestionowane przez organ reklamy środków ochrony roślin nie wprowadzały w błąd kogokolwiek, - pkt 43 preambuły jest wytyczną legislacyjną, która została należycie wprowadzona do art. 66 rozporządzenia nr 1107/2009 przez dodanie wprost wymagań w ust. 2 i ust. 4, dlatego nie może on stanowić podstawy prawnej nałożenia opłaty sankcyjnej na skarżącego; d) stanowiska Komisji Europejskiej Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Konsumentów opisanego w dokumencie SANCO/12415/2013, wersja 6 z 15 listopada 2015 r., kiedy: - dokument ten nie stanowi żadnego źródła prawa, ani żadnego źródła orzeczniczego, czy też interpretacyjnego, co wyraźnie zostało wskazane w akapicie 3 rozdziału 1 tego dokumentu, - dokument ten został opublikowany wyłącznie w wersji elektronicznej nie wcześniej niż w 2016 r., a zatem w całości lub w zasadniczej części po przeprowadzeniu przez skarżącą zakwestionowanej reklamy środków ochrony roślin, dlatego nie może on stanowić podstawy prawnej nałożenia opłaty sankcyjnej na skarżącą, co nie daje się pogodzić ze standardami demokratycznego państwa prawnego, a w szczególności wynikającymi z nich zasadami pewności obrotu prawnego, budowania zaufania do organów państwa i poprawnej legislacji. Nie można stawiać adresatów norm prawnych, z których wynikają określone obowiązki, a następnie opłaty sankcyjne, w sytuacji niepewności, w której muszą się oni domyślać, - jaka tak naprawdę była wola prawodawcy, - jakie działania zadowolą nadzorcze organy administracji publicznej oraz - jaka będzie kara za (zupełnie nieumyślne) zachowanie niezgodne z daną oceną organu administracji publicznej. IV. Niezastosowanie przy ustalaniu wymiaru kary przepisów o randze ponadustawowej i: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 2, art. 7, art. 32 i art. 92 ust. 3 Konstytucji RP, przez wymierzenie opłaty sankcyjnej za czyn, który w sposób precyzyjny i jednoznaczny nie wynika z art. 66 ust. 6 rozporządzenia 1107/2009, ani z innego przepisu prawa materialnego; 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 2, art. 7, art. 32 i art. 92 ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 72 rozporządzenia 1107/2009, przez niezastosowanie przy wydaniu decyzji zasady proporcjonalności w wymiarze opłaty sankcyjnej, tj. ustalania wymiaru kary nie tylko w oparciu o ilość reklamy, ale przede wszystkim w oparciu o ilość i powagę naruszeń wymienionych w art. 66 rozporządzenia 1107/2009 - tylko nałożenie najwyższej możliwej opłaty sankcyjnej, tj. w takiej samej wysokości, jak gdyby zakwestionowana reklama środków ochrony roślin jednocześnie naruszała każdy ustęp art. 66 rozporządzenia 1107/2009; co nie daje się pogodzić z wyżej powołanymi standardami demokratycznego państwa prawnego. V. Błędna i niewyjaśniona interpretacja art. 75 ust. 1 pkt 1 uśor, tj. 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. w zw. z art. 2, art. 7 oraz art. 32 Konstytucji RP przez wydanie decyzji drugiej instancji w oparciu o błędne, nieuzasadnione i rażąco sprzeczne z logiką przyjęcie, że użyte w art. 75 ust. 1 pkt 1 uśor pojęcia: - "przeciętny koszt emisji, publikacji lub dystrybucji takiej reklamy" znaczy wyłącznie "równy kwotom podanym przed wydawców w cenniku" lub "równy kwotom zaproponowanym przez wydawców w ofercie", zamiast stwierdzić, że "przeciętny koszt emisji, publikacji lub dystrybucji takiej reklamy" znaczy tyle co "średni, rzeczywisty koszt tego typu reklamy finalnie ponoszony przez reklamobiorcę na rzecz reklamodawcy i", a zatem średni, faktyczny i rzeczywisty koszt danej reklamy w danym momencie, na co wskazują m. in. korespondencja skarżącej z wydawnictwami prasy rolniczej oraz wystawione przez te podmioty faktury, które zostały załączone do protokołu pokontrolnego skarżącej, - "stosownie do przeciętnego kosztu emisji" znaczy wyłącznie "tyle samo co" lub "równo do" maksymalnych kosztów emisji danej reklamy (czyli cennika), zamiast stwierdzić, że "stosownie do przeciętnego kosztu emisji" znaczy "mając na względzie" lub "w odpowiedniej proporcji do" przeciętnego kosztu emisji, - "reklama środka ochrony roślin" znaczy w ocenie organu wyłącznie promocję sprzedaży jednego środka ochrony roślin i organ w tej ocenie działa sprzecznie, bo celem wymiaru jeszcze większej opłaty sankcyjnej wyselekcjonował sztucznie oddzielny środek ochrony roślin w postaci [...] - zamiast stwierdzić zgodnie z art. 3 pkt 31 rozporządzenia 1107/2009, a zatem reklama odnosi się i jest obliczana łącznie do wszystkich zakwestionowanych przez organ działań promujących środki ochrony roślin skarżącej, nie dzieląc je na poszczególne środki ochrony roślin i poszczególne formy reklamy, żeby m. in. nie można było: wymierzyć absurdalnie wysokich opłat sankcyjnych za niezgodną w ocenie organu reklamę prowadzoną w pięcioletnim okresie kontrolnym (dłuższy okres kontrolny jest niemożliwy z uwagi na zarzut przedawnienia), tylko jedną opłatę sankcyjną za łączny czyn objęty jedną decyzją administracyjną w kwocie nie większej niż 500 000 zł i wymierzyć bardzo wielu minimalnych kar w wysokości 5 000 zł za każdą oddzielną reklamę danego środka ochrony roślin, nawet gdy koszt tych reklam jest symboliczny (łączny koszt reklamy środków ochrony roślin [...] i [...] wyniósł 4,12 zł, koszt reklamy środka ochrony roślin [...] wyniósł 807,50 PLN, a [...] 432,98 zł); co nie daje się pogodzić z powołanymi wyżej przez skarżącą standardami demokratycznego państwa prawnego. VI. Zupełnie dowolne i niezgodnie z rzeczywistością ustalenie stanu faktycznego i: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 79, art. 80, 81, jak i art. 107 § 3 k.p.a. przez wydanie decyzji bez zgromadzenia i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego w postaci: - ustalenia w sposób niezależny przeciętnego kosztu emisji, publikacji lub dystrybucji zakwestionowanej reklamy środków ochrony roślin skarżącej, - ustalenia w sposób niezależny wagi zakwestionowanych ulotek reklamowych środków ochrony roślin (ustalenie tego w placówce urzędu pocztowego w M.- podmiotu całkowicie zewnętrznego, niezwiązanego z niniejszym postępowaniem i niedziałającego w imieniu organu - nie spełnia żadnych standardów prawa administracyjnego i dodatkowo jest znacząco różne od wagi ulotek przedstawionych w "Odpowiedzi na list z dn. [...].06.2017 r." W. sp. z o.o. sp.k. z dnia [...].07.2017 r., na podstawie którego została naliczona opłata sankcyjna za druk i dystrybucję ulotek reklamowych), - dopasowania w sposób poprawny poszczególnych pozycji z cenników do faktycznie opublikowanych reklam (skarżąca nie rozumie metodologii przyjętej przez organ i metodologia ta nigdy nie została wyjaśniona) i ponownego przeliczenia opłaty sankcyjnej, oraz w oparciu o zmanipulowane "przykładowe zrzuty ekranu reklamy", które skarżąca cały czas w całości kwestionuje; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 81, jak i art. 107 § 3 k.p.a. przez: - całkowite pominięcie faktu, że zakwestionowane reklamy dotyczyły środków ochrony roślin przeznaczonych wyłącznie dla "profesjonalistów", a nie zwykłych konsumentów, a zatem odbiorcy zakwestionowanych reklam - którzy muszą spełniać szereg wymogów, by móc je w ogóle kupić, przede wszystkim zdać państwowy egzamin ze środków ochrony roślin - stanowią osoby z obowiązkowym wykształceniem m. in. w bezpiecznym stosowaniu środków ochrony roślin, które wiedzą nie tylko o obowiązku czytania etykiet środków ochrony roślin przed każdym ich zastosowaniem, ale także wiedzą o "zagrożeniach związanych ze stosowaniem środków ochrony roślin i przymusem postępowania zgodnie ze środkami ostrożności wymienionymi na etykietach", dlatego reklamy nie mogły wprowadzać ich w błąd i reklamy były wyłącznie do nich skierowane, - błąd w ustaleniach faktycznych i nieuzasadnione przyjęcie, że: (-) skarżąca rozdysponowała 30 000 ilości ulotek reklam środków ochrony roślin w 2015 r., w szczególności w wysokości wskazanej wobec poszczególnych środków na str. 53 decyzji - skarżąca kwestionuje także tę okoliczność; (-) skarżąca nie dodawała do reklam środków ochrony roślin emitowanych w sieci Internet obowiązkowych sformułowań zawartych w art. 66 ust. 1 rozporządzenia 1107/2009 – skarżąca dodawała te sformułowania, były one także dostępne na stronach, na których emitowane był dane filmy reklamowe, - niepoprawne dopasowanie poszczególnych pozycji z cenników do faktycznie opublikowanych reklam oraz niewyjaśnienie, ani w żaden sposób niewskazanie w decyzji drugiej instancji ani w decyzji pierwszej instancji, która konkretnie pozycja z cennika odpowiada konkretnej, opublikowanej na zlecenie skarżącej reklamie; 3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80, 81 i art. 84 § 1, jak i art. 107 § 3 k.p.a. przez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego z: - zakresu rachunkowości ze specjalnością: ekonomia, marketing i reklama na okoliczność: ustalenia przeciętnych (rzeczywistych, realnych) kosztów emisji, publikacji lub dystrybucji reklamy, za którą organ podtrzymał decyzję pierwszej instancji o nałożeniu opłaty sankcyjnej, poprawnego dopasowania poszczególnych pozycji z cenników do faktycznie opublikowanych reklam oraz ponownego, poprawnego wyliczenia opłaty sankcyjnej, - zakresu metrologii ze specjalnością: wagi, legalizacji, pomiaru masy, na okoliczność ustalenia poprawnej wagi ulotek reklamowych, za którą organ podtrzymał decyzję pierwszej instancji o nałożeniu opłaty sankcyjnej, wynikiem czego organ błędnie. VII. Naruszenie Konstytucji RP przy ustalaniu zasad wymiaru kary: 1) naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, przez powołanie się na art. 16 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw i wyłączenie stosowania w niniejszej sprawie m. in. art. 7a oraz art. 189d k.p.a., co doprowadziło do naruszenia art. 2, art. 7 oraz art. 32 Konstytucji RP w zw. z zasadą nr 2 Rekomendacji Komitetu Ministrów Rady Europy z dnia 13 lutego 1991 r. Nr R(91)1, w tym m. in. z zasadą, że: - wejście w życie, po dokonaniu czynu sprzecznego z obowiązującymi normami, mniej represyjnych nowych postanowień powinno działać na korzyść podmiotu, co do którego rozważa się nałożenie sankcji, - ustawodawca zobowiązany jest dokładnie określić przez prawo okoliczności, w których kary administracyjne mogą być nakładane, szczególnie w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2009 r. (sygn. akt: P 66/07), w którym zwrócono uwagę, że "sama formuła «do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się (...) przepisy tej ustawy» nie ma charakteru wyjątkowego. Jest ona typowym sposobem wyrażenia jednej z trzech zasad intertemporalnych - zasady bezpośredniego działania nowego prawa, polegającej na tym, że nowe przepisy od momentu wejścia w życie regulują wszystkie zdarzenia - zarówno przyszłe, jak i przeszłe, w tym nawet takie, które w całości zostały zakończone przed wejściem w życie tej ustawy". W motywach skargi przytoczono argumentację na poparcie postawionych zarzutów. Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na skargę. Skarżąca w replice na odpowiedź organu na skargę z 28 października 2019 r. zauważyła, że organ odwoławczy nadal nie wyjaśnił szeregu okoliczności dotychczas podnoszonych przez skarżącą i wniosła jak w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019, poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. 2019, poz. 2325, ze zm.) - zwanej dalej: p.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, że decyzja Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z [...] lipca 2019 r. narusza prawo w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Na wstępie oceny pod względem legalności zaskarżonej decyzji odparcia wymaga zarzut skargi dotyczący wydania decyzji z [...] kwietnia 2019 r. przez osobę nieupoważnioną. Sąd nie podzielił twierdzenia skarżącej, że Kierownik Oddziału w M. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w [...] – L. C. (państwowy inspektor) nie był upoważniony do wydania - w imieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w [...] - decyzji z zakresu reklamy środków ochrony roślin, w szczególności nałożenia opłaty sankcyjnej. Oczywiście bez znaczenia dla prawidłowości oceny kwestionowanego przez skarżącą upoważnienia Nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. jest dołączenie tego upoważnienia (i innych) do akt postępowaniu administracyjnego po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej przez organ pierwszej instancji w sytuacji, gdy upoważnienie zostało udzielone przed jej wydaniem, czyli [...] kwietnia 2019 r. Z upoważnienia tego wynika, że ww. Kierownik Oddziału był upoważniony do załatwiania spraw na podstawie obowiązujących przepisów prawa w ramach nadzoru nad wprowadzaniem do obrotu i stosowaniem środków ochrony roślin w zakresie wydawania decyzji administracyjnych (pkt 6 upoważnienia). Upoważnienia udzielono na postawie art. 268a k.p.a., który w dniu jego udzielenia ([...] sierpnia 2016 r.) stanowił, że organ administracji publicznej może upoważnić, w formie pisemnej pracowników obsługujących organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, [...] i art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin (Dz. U. poz. 17), który w dniu udzielenia stanowił, że wojewódzcy inspektorzy mogą upoważniać na piśmie pracowników Inspekcji, zwanych dalej "państwowymi inspektorami", do załatwiania spraw w ich imieniu, w tym do [...], wydawania decyzji administracyjnych, [...]. Nadto, upoważnienie to zawierało wszystkie elementy wymagane art. 91 ust. 4 ww. ustawy. Wydania decyzji określającej opłatę sankcyjną na podstawie upoważnienia i w imieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa – wbrew twierdzeniu skarżącej – nie wyłącza brzmienie art. 75 ust. 3 uśor, który stanowi, że opłatę sankcyjną, o której mowa w ust. 1, określa, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce zamieszania albo siedzibę podmiotu. Nie można także potwierdzić spostrzeżenia skarżącej, że załączone do akt administracyjnych upoważnienia późniejsze są opatrzone numerem niższym niż upoważnienia wcześniejsze. Upoważnienie z [...] czerwca 2013 r., które utraciło moc po udzieleniu upoważnienia z [...] sierpnia 2016 r. o numerze [...] ma bowiem numer [...] i jest z 2013 r. Sąd nie dostrzegł też potrzeby zobowiązania Głównego Inspektora, jak wnioskowała skarżąca, do przedłożenia "poświadczonych przez należycie umocowanego przedstawiciela" ww. upoważnień i "rejestru upoważnień z 2013 i 2016 r." Przedmiotowe upoważnienia stanowią bowiem część składową akt administracyjnych oraz są należycie poświadczone przez pracownika organu. Wynikające z nich upoważnienie dla ww. Kierownika Oddziału do wydania decyzji określającej opłatę sankcyjną nie budzi wątpliwości Sądu, to i wzywanie o ww. rejestr upoważnień należało uznać za zbyteczne. Z kolei przechodząc do uzasadnienia powodu uchylenia zaskarżonej decyzji należy wyjść od art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. stanowiącego podstawę procesową jej wydania. Norma ta stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wydaje decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji wówczas, gdy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Organ jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji, tak w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, jak i pod kątem przepisów postępowania i prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Ocena ta nie powinna być jedynie formalna w znaczeniu przyjętym dla kasacyjnego modelu orzekania, lecz powinna być poprzedzona, dla sprawdzenia zasadności i poprawności decyzji, przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego (Jaśkowska M., Wilbrandt-Gotowicz M., Wróbel A., Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, opublikowano: LEX/el. 2019). Decyzja o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji nie jest "decyzją zatwierdzającą decyzję organu pierwszej instancji", ale jest decyzją wydaną przez organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, jako dwuinstancyjnego. Oznacza to, że postępowanie poprzedzające jej wydanie musi stanowić wynik realizacji zasady ogólnej unormowanej w art. 15 K.p.a., zgodnie z którą postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. W myśl tej zasady każda sprawa administracyjna rozpoznana, a następnie rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji - podlega w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja zaskarżonej decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. W ramach postępowania odwoławczego należy rzetelnie przeprowadzić postępowanie wyjaśniającego (art. 7 w zw. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) i uzasadnić wydanie decyzji w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. Organ przystępując do rozpatrzenia środka zaskarżenia (odwołania) w szczególności dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego i rozpatrzonego przez organ pierwszej instancji oraz zbadania ustaleń poczynionych przez ten organ, a nadto rozpoznaje i rozstrzyga sprawę z uwzględnieniem i odniesieniem się do argumentacji strony zawartej w odwołaniu. W przypadku, gdy materiał dowodowy został w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji zebrany w sposób wyczerpujący, organ odwoławczy ma obowiązek dokonać ponownej jego oceny i wydać orzeczenie co do istoty sprawy, zaś w przypadku stwierdzenia braków w materiale, uprawnieniem organu odwoławczego jest uzupełnienie postępowania dowodowego w ramach art. 136 K.p.a. Zasadniczy cel postępowania odwoławczego sprowadza się do merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją organu pierwszej instancji. Co do zasady rozstrzygnięcie organu odwoławczego ma charakter merytoryczny (art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.) lub merytoryczno-reformacyjny (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.). Wyniki poczynionych ustaleń faktycznych i prawnych organ odwoławczy winien uzewnętrznić w uzasadnieniu wydanej decyzji, które winno zawierać jednoznaczne wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o jej treści, tak aby przekonać stronę do swojej racji. Innymi słowy organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego, uzasadnić je jasno i należycie, a nadto w sposób wyczerpujący odnieść się do treści podnoszonych w środku zaskarżenia. Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno zatem umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także stanowić wynik kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie jest tym elementem aktu administracyjnego, w którym organ ma przekonać stronę postępowania do jednego z elementów aktu, mianowicie do rozstrzygnięcia. To właśnie realizując zasadę przekonywania organ ma obowiązek wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy (art. 11 K.p.a.). Motywy winny wyjaśnić tok rozumowania organu. Zasada przekonywania łączy się też ściśle z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 K.p.a.). Strona, która wniosła odwołanie winna poznać argumenty i przesłanki podejmowanej decyzji. Natomiast, nie można mówić o zrealizowaniu powyższych zasad postępowania administracyjnego, wówczas gdy organ nie rozpoznaje sprawy na nowo, co – według Sądu – nastąpiło w kontrolowanym postępowaniu odwoławczym. W ocenie Sądu, Główny Inspektor rozpoznając i rozstrzygając sprawę w postępowaniu odwoławczym, nie tylko nie zadośćuczynił wyżej przywołanej zasadzie określonej w art. 15 K.p.a., ale i innym wymienionym wyżej zasadom ogólnym i zasadom postępowania dowodowego, co z kolei przełożyło się na sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisu określającego wymagania względem jego części składowych (uzasadnienie faktyczne i prawne) i z pominięciem zasady przekonywania. W efekcie doszło do naruszenia ww. przepisów postępowania, w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy nie dokonał ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. Chociaż stwierdził, że zaskarżona decyzja zapadła po dokonaniu ponownej analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w wyniku jego oceny, niemniej stwierdzenie to nie znalazło przełożenia na treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie decyzji z [...] lipca 2019 r. w zakresie rozważań, czyli części miarodajnej dla rozstrzygnięcia sprawy i istotnej z punktu widzenia skarżącej, a zarazem będącej przedmiotem postępowania, sprowadza się do podzielenia stanowiska organu pierwszej instancji, przedstawienia tego co ustalił organ pierwszej instancji i co zawarł w swoim uzasadnieniu. Ogólnie rzecz ujmując, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera własnej oceny organu odwoławczego dokonanej w ramach art. 80 K.p.a. Tymczasem swobodna ocena dowodów musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na oparciu się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, który musi być poddany wszechstronnej ocenie, a ocena ta powinna odnosić się do materiału zgromadzonego w sprawie z uwzględnieniem jego znaczenia dla sprawy. Powyższe przeczy więc i twierdzeniu Głównego Inspektora sformułowanemu na odparcie - zawartego w treści odwołania - wniosku skarżącej o powołanie biegłego. Nieuwzględnienie przedmiotowego wniosku organ odwoławczy uzasadnił wyczerpującym przeprowadzeniem we własnym zakresie postępowania w sprawie, które nie uzasadnia potrzeby sięgania do wiadomości specjalnych. Tymczasem skarżąca zakwestionowała w sprawie: (1) brak weryfikacji poprawności danych i obliczeń składowych opłat sankcyjnych ujętych w decyzji organu pierwszej instancji, tym samym zaakceptowanie przez Głównego Inspektora zawyżonej opłaty co najmniej o kwotę 9 087,34 zł (według skarżącej prawdopodobnie o koszty druku i dystrybucji ulotek, które zostały błędnie dodane do łącznej opłaty sankcyjnej, pomimo uwzględnienia ich w zryczałtowanych karach w wysokości 5 000 zł za reklamy środków ochrony roślin: [...], [...], [...], [...]. W kontekście tego zarzutu skarżąca podkreśliła, że metodologii obliczeń dotychczas nie poznała); (2) sposób dopasowania poszczególnych pozycji z cenników do faktycznie opublikowanych reklam, niewskazanie w decyzjach, która konkretnie pozycja z cennika odpowiada konkretnej, opublikowanej na zlecenie skarżącej reklamie, zwłaszcza przy braku zrozumienia przez skarżącą metodologii obliczeń przyjętych przez organ pierwszej instancji, a ze strony organów braku jej wyjaśnienia; (3) obliczenia opłaty sankcyjnej w oparciu o zmanipulowane "przykładowe zrzuty ekranu reklamy", które skarżąca cały czas kwestionowała; (4) ustalenie w sposób niezależny wagi i ilości zakwestionowanych ulotek reklamowych środków ochrony roślin (w placówce Urzędu Pocztowego w M., czyli podmiotu zewnętrznego), całkowicie różnej od danych wskazanych przez W. sp. z o.o. sp.k. w piśmie z [...] lipca 2017 r., na podstawie którego została naliczona opłata sankcyjna za druk i dystrybucję ulotek reklamowych; (5) nieuzasadnione przyjęcie, że skarżąca rozdysponowała 30 000 ilości ulotek reklam środków ochrony roślin w 2015 r., w szczególności w wysokości wskazanej wobec poszczególnych środków na str. 53 decyzji organu pierwszej instancji; (6) niewyjaśnienie na czym miało polegać zarzucane skarżącej "wprowadzenie w błąd potencjalnych odbiorców". Według skarżącej reklamy zawierały bowiem informacje o istnieniu stosownych zwrotów i symboli ostrzegawczych na etykiecie; (7) brak dodawania do reklam środków ochrony roślin emitowanych w sieci Internet obowiązkowych sformułowań zawartych w art. 66 ust. 1 rozporządzenia 1107/2009 (skarżąca twierdzi, że dodawała te sformułowania, były one także dostępne na stronach, na których emitowane był dane filmy reklamowe). Przedstawione wątpliwości skarżącej, głównie związane z ustaleniami faktycznymi dokonanymi w sprawie przez organ pierwszej instancji, zostały pozostawione bez odpowiedzi organu odwoławczego. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor nie zawarł własnej motywacji, oceny, dokonanej po dogłębnej analizie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, która przekonywałaby do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy i oczywiście bazowałaby na ustaleniach i twierdzeniach organu pierwszej instancji, ale przede wszystkim zawierałaby własną analizę sprawy i przekonywującą motywację, która doprowadziła organ odwoławczy do wydania decyzji. Tym samym nie dano skarżącej możliwości zapoznania się z podstawą i motywami rozstrzygnięcia. W tym zakresie mieści się nieprzekonanie skarżącej do zajętego stanowiska. Niezachowanie standardów postępowania nie sprzyja tworzeniu zaufania do organów administracji i poczucia sprawiedliwości. Zaś w sprawach, w których na stronę jest nakładane danego rodzaju obciążenie finansowe (w przypadku sprawy bardzo dotkliwe, bo wyliczone na kwotę ponad 600 000 zł) w konsekwencji naruszenia prawa, którego się dopuściła - nie może być mowy o wystąpieniu automatyzmu w zakresie jego nakładania i o braku przedstawienia obciążanej nim stronie szczegółowych zasad jego wyliczenia, a w efekcie zasad nałożenia (określenia – jak w przypadku opłaty sankcyjnej). Dalej, wobec faktu, że Sąd, pomimo uchylenia zaskarżonej decyzji (z uwagi na wyżej wykazane uchybienia) nie kwestionuje co do zasady podstawy do określenia w sprawie opłat sankcyjnych, to uznał za zasadne odniesienie się do zarzutów skargi związanych z regulacjami prawnymi dotyczącymi określenia opłaty sankcyjnej. Z decyzji wydanych w sprawie wynika, że podstawę materialną wydania decyzji określającej w sprawie opłaty sankcyjne stanowiły przepisy art. 75 ust. 1 pkt 1 uśor w zw. z art. 66 ust. 1 i 6 rozporządzenia 1107/2009. W myśl art. 75 ust. 1 pkt 1 uśor, podmiot, który prowadzi reklamę środka ochrony roślin w sposób niezgodny z art. 66 rozporządzenia nr 1107/2009 - wnosi na rachunek wojewódzkiego inspektoratu ochrony roślin i nasiennictwa właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę opłatę sankcyjną w wysokości od 5 000 zł do 500 000 zł, stosownie do przeciętnego kosztu emisji, publikacji lub dystrybucji takiej reklamy. Stosownie do art. 66 rozporządzenia 1107/2009: - ust. 1, [...] każdej reklamie środka ochrony roślin towarzyszą zdania: "Ze środków ochrony roślin należy korzystać z zachowaniem bezpieczeństwa. Przed każdym użyciem przeczytaj informacje zamieszczone w etykiecie i informacje dotyczące produktu". Zdania te są czytelne i wyraźnie widoczne na tle całej reklamy. Słowa "środki ochrony roślin" mogą zostać zastąpione przez bardziej precyzyjne określenia rodzaju produktu, takie jak środek grzybobójczy, owadobójczy lub chwastobójczy, - ust. 6 - materiały reklamowe lub promocyjne zwracają uwagę na stosowne zwroty i symbole ostrzegawcze umieszczone w etykietach. Rozporządzenie to reguluje kwestie dotyczące zasad wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, w tym ich reklamy w środkach masowego przekazu. Do tej ostatniej kwestii odnosi się art. 66, w którym zostały określone warunki jakie musi spełniać reklama środków ochrony roślin, które uzyskały zezwolenie na wprowadzenie ich do obrotu. Pojęcie reklamy zostało zdefiniowane w art. 3 ust. 31 ww. rozporządzenia. I tak "reklama" oznacza środki promocji sprzedaży lub stosowania środków ochrony roślin (skierowane do osób innych niż posiadacz zezwolenia, osoba wprowadzająca środek ochrony roślin do obrotu lub ich przedstawiciele) w drukowanych lub elektronicznych środkach przekazu". Reklama w potocznym znaczeniu, co zresztą potwierdza art. 3 ust. 31, to nic innego jak forma oddziaływania na odbiorców danego produktu w celu czy to zwiększenia wiedzy odbiorców o danym produkcie służąca zazwyczaj celom marketingowym. Jest to więc środek przekazu informacji na temat danego produktu. Natomiast pod pojęciem "materiału reklamowego lub promocyjnego" należy rozumieć wszelkiego rodzaju nośniki tej reklamy. Może być nim ulotka czy broszura, albo przekaz radiowy czy telewizyjny. Zatem ust. 6 art. 66 odnosi się do nośnika reklamy, którym jest materiał promocyjny lub materiał reklamowy. Oznacza, że każdy tego rodzaju materiał, a więc to co stanowi podstawę reklamy i bez którego reklama by nie powstała, bez względu na formę tej reklamy (radiowa, telewizyjna, drukowana), musi zawierać informacje o konieczności zwracania uwagi na stosowe zwroty i symbole ostrzegawcze umieszczone na etykiecie. Z kolei umieszczenie tego rodzaju informacji w tym materiale nie zwalnia reklamującego od zastosowania reguły z art. 66 ust. 1 rozporządzenia 1107/2009, który ma zastosowanie do wszystkich rodzajów reklamy. Zatem, aby każda reklama, bez względu na formę jej rozpowszechniania, jako całość spełniała wymogi rozporządzenia 1107/2009 musi zawierać zdanie wymienione w art. 66 ust. 1 i zwracać uwagę na zwroty i symbole ostrzegawcze umieszczona na etykietach, czyli odpowiadać wymogowi z art. 66 ust. 6 ww. rozporządzenia. Pojęcia reklamy i materiału reklamowego nie są tożsame. Chodzi o to, aby wprowadzane do obrotu środki były bezpieczne i nie wywierały negatywnego wpływu na zdrowie ludzi i zwierząt. Celem nadrzędnym w tym wypadku jest więc ochrona życia lub zdrowia, a środki temu służące mają spełniać najwyższe standardy bezpieczeństwa. W kontekście przytoczonych podstaw określonych w sprawie opłat sankcyjnych (w łącznej wysokości 688 372,24 zł) nie można podzielić twierdzenia skarżącej w zakresie wprowadzenia do art. 75 ust. 1 pkt 1 uśor jednej (maksymalnej) sankcji, tak za jednoczesne naruszenie ustępów 1 i 6 art. 66 rozporządzenia 1107/2009, jak i za wyłączne naruszenie ust. 6 art. 66 rozporządzenia 1107/2009. Z normy tej wynika, że określenie opłaty sankcyjnej za prowadzenie reklamy środka ochrony roślin może nastąpić w wysokości od 5 000 zł do 500 000 zł stosownie do przeciętnego kosztu emisji, publikacji lub dystrybucji takiej reklamy. Z kolei przywołany przez skarżącą art. 72 rozporządzenia 1107/2009, nie tylko wskazuje, że przewidziane sankcje mające zastosowanie do naruszeń niniejszego rozporządzenia mają być proporcjonalne, ale i skuteczne oraz, albo przede wszystkim odstraszające. Szczególnie należy bowiem podkreślić, że celem przedmiotowego rozporządzenia było zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz środowiska, [...]. Przepisy niniejszego rozporządzenia opierają się na zasadzie ostrożności w celu zapewnienia, aby substancje czynne lub środki wprowadzane do obrotu nie miały niekorzystnego wpływu na zdrowie ludzi lub zwierząt lub na środowisko. [...] (art. 1 ust. 3 i 4 rozporządzenia 1107/2009). Nadto w punkcie 43 i 44 preambuły wskazano, że w celu zapewnienia, aby reklamy nie wprowadzały w błąd użytkowników środków ochrony roślin lub ogółu społeczeństwa, należy określić zasady dotyczące reklamowania takich środków i ustanowić przepisy [...] dotyczące informacji o stosowaniu środków ochrony roślin, w celu zwiększenia poziomu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz środowiska dzięki wykrywalności potencjalnego narażenia, [...]. Tym samym Sąd nie uznał za zasadne skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego zawartego w skardze, a zacytowanego w stanie sprawy. Natomiast przywołanie wszystkich innych przepisów, punktów preambuły, czy stanowiska Komisji EDGdsZiK w treści uzasadnienia organu pierwszej instancji miało charakter wspomagający, którego celem było wzmocnienie pozycji co do wykazania podstawy do określenia opłat sankcyjnych. Należy również zgodzić się z organem pierwszej instancji, że pod pojęciem "przeciętnego kosztu emisji, publikacji lub dystrybucji takiej reklamy" (art. 75 § 1 pkt 1 uśor) należy rozumieć koszt równy kwotom podanym przez wydawców w cenniku lub równy kwotom zaproponowanym przez wydawców w ofercie. Koszt jaki powinien ponieść potencjalny klient, bez uwzględnienia tzw. indywidualnego traktowania danego klienta, publicznie dostępny. Tym samym organ nie był zobowiązany do ustalania rzeczywistego kosztu konkretnej reklamy finalnie poniesionego przez reklamodawcę (skarżącą) w danym momencie. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 9 kwietnia 2018 r. (sygn. akt IV SA/Wa 3357/17, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl) "na przeciętny koszt emisji składa się cennikowa (publicznie dostępna) wartość danej usługi (tu reklamy o parametrach podobnych do reklamy skarżącej). [...]. Użycie w tym przepisie zaimka "takiej" a nie "tej" jednoznacznie wskazuje, że nie chodzi o koszt tej konkretnej reklamy, ale o koszt reklamy podobnej. Potwierdza to także odniesienie do przeciętnego kosztu reklamy. W przepisie tym nie chodzi o przeciętny koszt konkretnej reklamy danego reklamodawcy. [...] wtedy nie miałoby żadnego sensu odesłanie do kryterium przeciętności, skoro za każdym razem byłby znany rzeczywisty koszt reklamy. Konsekwencją tego jest konieczność przyjęcia cen brutto, a więc z uwzględnieniem stawki VAT, gdyż przeciętna reklama dla przeciętnego odbiorcy obejmuje podatek VAT. Niezasadny też jest zarzut skarżącej wskazujący na błędne zastosowanie w sprawie art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), skoro postępowanie administracyjne w kontrolowanej sprawie wszczęto 22 lipca 2016 r. i zakończono 24 lipca 2019 r., a przepis ten stanowi, że do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy (czyli 1 czerwiec 2017 r.) ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Ponownie rozpoznając odwołanie skarżącej, Główny Inspektor Ochrony Roślinności i Nasiennictwa uwzględni treść powyższych rozważań. Dokona całościowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W wydanej decyzji wyjaśni swoje stanowisko w sposób jasny, niebudzący wątpliwości i przekonywujący. W uzasadnieniu aktu organ nie tylko powoła przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie, ale też szczegółowo przedstawi motywy swojego rozstrzygnięcia i odniesie się do całokształtu sprawy, z uwzględnieniem stanowiska Sądu, argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a dalej i skargi oraz pisma ją uzupełniającego. Przed wydaniem decyzji również organ umożliwi skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czyli zadośćuczyni zasadzie ogólnej unormowanej w art. 10 § 1 K.p.a. Zasada prawdy obiektywnej wymaga także od strony aktywności w dowodzeniu swoich racji zważywszy, że to strona jest tym podmiotem, którego celem jest uzyskanie decyzji odpowiadającej treścią jej zamierzonym interesom. Ostatecznie Główny Inspektor, w zależności od poczynionych ustaleń, doprowadzi do wydania decyzji zgodnej z prawem, odpowiadającej dyspozycji art. 138 K.p.a. Wobec wykazanej niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd uwzględnił skargę i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postanowiono na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na koszty te złożył się uiszczony przez skarżącą wpis od skargi i koszty zastępstwa procesowego ustalone zgodnie z regulacją § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).