II SA/Kr 1551/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Protokolant : starszy referent sądowy Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody z dnia 22 października 2019 r. znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości skargę oddala. Decyzją z dnia 30 sierpnia 2019 r. znak [...] Starosta Tatrzański orzekł w pkt 1 o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] obr. [...], opisanej w księdze wieczystej [...], stanowiącej własności M. M., poprzez zezwolenie Firma A z siedzibą w Nowym Targu na wstęp na przedmiotową nieruchomość w celu realizacji inwestycji polegającej na założeniu i przeprowadzeniu na części nieruchomości, oznaczonej jako działka ewid. [...] obr. P. , urządzeń służących do przesyłania i dystrybucji płynów (kanalizacji sanitarnej), przy czym powierzchnia zajętości działki na czas prowadzenia prac wynosić będzie 408 m2, natomiast powierzchnia zajętości działki po wykonaniu prac wynosić będzie 21,42 m2 zgodnie z mapą sytuacyjno-wysokością stanowiącą załącznik do ww. decyzji; w pkt 2 orzekł o tym, że mapa sytuacyjno-wysokościowa (załącznik mapowy nr [...]) przedłożona przez firma B przy piśmie z dnia 5 lipca 2019 r., nr [...] szczegółowo wskazująca część nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. [...] obr. P. , na której następuje ograniczenie ww. decyzją prawa własności, będąca załącznikiem do ww. decyzji, stanowi jej integralną część. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki do zastosowania regulacji art. 124 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.; dalej: u.g.n.). Organ wyjaśnił, że spółka Firma A, przed wystąpieniem z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, prowadziła z M. M. rokowania celem uzyskania zgody na przeprowadzenie przez nieruchomość, oznaczoną jako działka ewid. [...] obr. P. sieci kanalizacji sanitarnej o nowych parametrach technicznych. Rokowania te nie doprowadziły do uzyskania dobrowolnej zgody właścicielki ww. nieruchomości, na przeprowadzenie na niej wymiany sieci kanalizacji sanitarnej zgodnie z zamierzeniami inwestycyjnymi spółki firma B Dalej organ wskazał, że wnioskowane przez firma B ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, poprzez udzielenie spółce zgody na wstęp na przedmiotową nieruchomość w celu realizacji inwestycji polegającej na założeniu i przeprowadzeniu na części tej nieruchomości, urządzeń służących do przesyłania i dystrybucji płynów (kanalizacji sanitarnej) pozostaje w zgodzie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tejże nieruchomości, obowiązującego w miejscowości Poronin. Projektowana sieć kanalizacji sanitarnej w zakresie, w jakim biegnie ona po części działki nr [...] obr. P. stanowi optymalne rozwiązanie służące zapewnieniu ciągu biegu kanalizacji sanitarnej. Alternatywne możliwości przeprowadzenia sieci kanalizacji sanitarnej z pominięciem przejścia sieci kanalizacyjnej przez obszar działki nr [...] obr. P. , wymagają budowy dodatkowej sieci kanalizacji sanitarnej o długości co najmniej 115 m, znacznie przekraczającej długość projektowanej sieci kanalizacyjnej biegnącej po działce nr [...], generującej koszty dla inwestora w kwocie co najmniej ok 150.000,00 zł. Tym samym stwierdzono, że ustalone niniejszą decyzją ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości umożliwia optymalne poprowadzenie sieci kanalizacji sanitarnej, bez generowania dodatkowych kosztów po stronie podmiotu realizującego inwestycję celu publicznego, jak również bez dodatkowej, niekoniecznej ingerencji w działki położone w rejonie ww. nieruchomości. Odwołanie od ww. decyzji Starosty Tatrzańskiego złożyła M. M., zarzucając naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez jego nieprawidłową wykładnię tj. uznanie, że planowane przez wnioskodawcę prace budowlane są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy powszechnie zaakceptowana wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku o jej niezgodności i winna być przyczyną wydania decyzji odmownej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr XXXV/184/2013 Rady Gminy Poronin z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Poronin w części P II oraz sołectwa Stasikówka, nie przewiduje na terenach oznaczonych jako 44MU2 - tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej, na których znajduje się dz. ewid. nr [...] w P. , możliwości ograniczenia w drodze decyzji korzystania z ww. nieruchomości, ani tym bardziej nie przewiduje realizacji jakiegokolwiek celu publicznego (w szczególności z zakresu kanalizacji). Starosta Tatrzański nie powołał się w tym zakresie na przepisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z których bezspornie wynikałaby zgodność przedmiotowego zamierzenia z planem miejscowym. Nie uczynił tego także wnioskodawca, mimo skutecznie doręczonego wezwania organu. Decyzją z dnia 22 października 2019 r. znak: [...] Wojewoda Małopolski, działając na podstawie na podstawie art. 9a w związku z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie, zgody na czasowe zajęcie niezbędnej do tego nieruchomości, od spełnienia dwóch ściśle określonych przesłanek: zgodności ograniczenia z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz przeprowadzenia z właścicielem nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie ww. decyzji. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, do wniosku z dnia 11 stycznia 2019 r., złożonego przez Firma A, uzupełnionego pismem z dnia 5 lipca 2019 r., załączono pisma kierowane do właścicielki przedmiotowej nieruchomości, zawierające informacje o inwestycji planowanej na działce nr [...] obr. P. oraz proponujące określone warunki finansowe za udzielenie zgody na założenie i przeprowadzenie kanalizacji sanitarnej. Na przedstawione propozycje właścicielka przedmiotowej nieruchomości nie wyraziła zgody. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do tego, by negować skuteczność przeprowadzonych rokowań pomiędzy przedstawicielami inwestora, a właścicielką przedmiotowej nieruchomości. W celu stwierdzenia realizacji drugiej ze wskazanych przesłanek, tj. zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym lub - w przypadku jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, organ wskazał, że inwestycja zamierzona na działce nr [...] obr. P. , jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Poronin w części P II oraz sołectwa Stasikówka, zgodnie z uchwałą Rady Gminy Poronin nr XXXV/184/2013 z dnia 19 czerwca 2013 r. W ocenie organu odwoławczego treść art. 143 ust. 2 u.g.n. nie pozostawia wątpliwości, iż przebudowa sieci kanalizacyjnej mieści się w pojęciu "realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej". Z kolei art. 6 pkt 2 tej regulacji przesądza o tym, iż: "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń", jest celem publicznym. Z powyższego wynika więc, że planowana inwestycja stanowi wypełnienie przesłanki zawartej w art. 124 ust. 1 u.g.n., tzn. "zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym". Również wymóg zasięgu lokalnego omawianego zamierzenia jako inwestycji celu publicznego, jest zdaniem organu odwoławczego spełniony w przedmiotowej sprawie, bowiem przy uwzględnieniu zasięgu tej inwestycji, ma ona służyć dostępności ludności do sieci kanalizacji sanitarnej na znacznym obszarze. Mając na uwadze powyższe Wojewoda Małopolski orzekał o utrzymaniu w mocy decyzji organ I instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody Małopolskiego dnia 22 października 2019 r. wniosła M. M.. Zarzuciła naruszenie: 1) art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. poprzez dopuszczenie się przez Starostę Tatrzańskiego i Wojewodę Małopolskiego naruszeń przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, skutkujących podważeniem zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej, a w szczególności uzasadnionego oczekiwania rzetelnego i merytorycznego rozpatrzenia sprawy; 2) art. 7 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie rzetelnego odniesienia się przez organy I i II instancji do argumentów i zarzutów podnoszonych w sprawie przez M. M. (poprzez ich pozytywną, bądź negatywną weryfikację) przez co w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji nie zostały zawarte motywy ich nieuwzględnienia; 3) naruszenie art. 107 § 1 pkt. 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej niezawierającej oznaczenia strony, do której jest skierowana; 4) naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez jego błędną wykładnię tj. uznanie, że projekt wnioskowanego w niniejszym postępowaniu przedsięwzięcia jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji, gdy z treści uchwały nr XXXV/184/2013 Rady Gminy Poronin z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Poronin w części P II oraz sołectwa Stasikówka nie wynika, aby na dz. nr ewid.[...] w P. przewidziano możliwość ograniczenia w drodze decyzji korzystania z ww. nieruchomości, ani tym bardziej realizacji jakiegokolwiek celu publicznego (w szczególności z zakresu kanalizacji objętego wnioskiem inicjującym niniejszą sprawę). W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Z mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przesłanki wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości określają przepisy art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie zaś z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Jak wynika z powyższego, ograniczenie we wskazanym trybie sposobu korzystania z nieruchomości jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek: 1) przeprowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości przed złożeniem wniosku o zezwolenie na ograniczenie 2) zgodności z miejscowym planem zagospodarowania (jak w niniejszej sprawie) lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Obie te przesłanki zostały w przedmiotowej sprawie spełnione. W odniesieniu do pierwszej przesłanki należy wskazać, że zostały przeprowadzone rokowania poprzedzające wystąpienie przez Firma A z siedzibą w N. o wydanie zezwolenia pomiędzy tym Przedsiębiorstwem i skarżącą, a potwierdzają je dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych (k. 4-50). Wynika z nich, że strony nie doszły do porozumienia, tak co do samej zgody na przebieg odcinka kanalizacji oraz innych warunków korzystania z nieruchomości. Jednakże osiągnięcie porozumienia nie jest wymogiem uznania, w świetle art. 124 u.g.n., że rokowania przeprowadzono prawidłowo. Wskazują na to liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. I tak przykładowo w wyroku z dnia 24 listopada 2017 r. I OSK 970/17 (LEX nr 2464460) NSA stwierdził, że "rokowania polegają na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie zgodnie z własną wiedzą i wolą. Rokowania nie oznaczają konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. (...) W sytuacji, gdy druga strona (właściciel) stanowczo sprzeciwia się zaproponowanym warunkom wskazując, że są one nie do przyjęcia i przedstawia własne, ostateczne i jednoznaczne oczekiwania finansowe, które z kolei nie satysfakcjonują inwestora, ma on prawo uznać, że dalsze rokowania nie doprowadzą do uzyskania konsensusu. Proces ten nie może bowiem przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n." Brak uzgodnienia stanowisk stron nie stanowi zatem o braku prawidłowości rokowań, a tylko o ich niepowodzeniu, czego skarżąca nie kwestionuje. Spełniona została również przesłanka zgodności ograniczenia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Nr XXXV/184/2013 Rady Gminy Poronin z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Poronin w części P II oraz sołectwa Stasikówka. W planie tym nieruchomość skarżącej, oznaczona jako działka nr [...], znajduje się na obszarze 44MU2 - przeznaczonym pod tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej oraz KDG1 – przeznaczonym pod tereny komunikacji – drogi publiczne. Część nieruchomości, przeznaczona pod budowę kanalizacji sanitarnej znajduje się na terenie 44MU2. Zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 4 miejscowego planu, na obszarze objętym planem obowiązuje zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, co nie dotyczy sieci i urządzeń kanalizacji. Stosownie do §10 ust. 1 pkt 3 planu za zgodne z planem uznaje się lokalizowanie w granicach terenu objętego planem, w tym w terenach gruntów rolnych (z wyłączeniem TPN) niewyznaczonych na rysunku planu urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, niezbędnych dla obsługi w zakresie odprowadzania i oczyszczania ścieków (z wyłączeniem terenów 1-75ZL). Natomiast w § 26 ust. 1 planu ustalono, że odprowadzanie ścieków z terenu objętego planem odbywać się będzie w oparciu o zbiorczą sieć kanalizacyjną, zaś w ust. 4 wskazano, że nowoprojektowane sieci kanalizacyjne należy prowadzić poza pasem drogowym istniejących i projektowanych dróg. Lokalizowanie ich w obrębie pasa drogowego dopuszcza się za zgodą i na warunkach określonych przez zarządcę drogi. Takie ustalenie zawarte w miejscowym planie należy uznać za wystarczające dla inwestycji polegającej na wymianie, po innej trasie, części istniejącej sieci kanalizacyjnej, realizowanej w ramach projektu "Uporządkowanie gospodarki ściekowej na trenie aglomeracji Nowy Targ" oś priorytetowa II "Ochrona środowiska w tym adaptacja do zmian klimatu" Programu Operacyjnego Infrastruktury i Środowiska 2014-2020. Należy podkreślić, że obowiązek wyrażony w art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. nakazujący ustalić w miejscowym planie "zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej" może zostać zrealizowany co najmniej częściowo w formie opisowej, a więc nie wymaga zawsze precyzyjnego ustalenia przebiegu sieci infrastruktury technicznej w części graficznej. Obowiązek wyznaczenia w planie precyzyjnego przebiegu inwestycji celu publicznego, w tym sieci infrastruktury technicznej nie wynika również z art. 15 ust. 3 pkt. 4a i 4b u.p.z.p. określającego wymóg zawarcia w planie miejscowym, w zależności od potrzeb, granic terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym (4a) oraz granic terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu lub przedsięwzięcia Euro 2012 (4b). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2019 r. (sygn. akt I OSK 452/18, orzeczenia.nsa.gov.pl), który wskazał, że: "Niewątpliwie, z powołanego przepisu wynika, że aby plan miejscowy stwarzał podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 musi on dopuszczać realizację celu publicznego i określać jej lokalizacje. Obowiązujące przepisy prawa nie wymagają jednakże dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym zaznaczenia konkretnego przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienia jej z nazwy w konkretnym przepisie planu." NSA podzielił w przywołanym wyroku stanowisko wyrażane w orzecznictwie oraz w doktrynie dopuszczające wydawanie decyzji wskazanych w art. 124 ust. 1 u.g.n. "na podstawie zapisów wprawdzie przewidujących infrastrukturę na określonym terenie, jednakże nie określających precyzyjnie ich przebiegu, podkreślając jednocześnie, iż im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n. (por. G. Matusik [w:] G. Bieniek, M. Gdesz, S. Kalus, G. Matusik, E. Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 719; wyrok NSA z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt I OSK 537/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1683/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl)". W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie była dotknięta innymi wadami w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia, także tymi wskazanymi w skardze. Decyzja spełnia wymogi określone w art. 107 §1 k.p.a. i nie jest aktem pozornym. Organ odwoławczy w treści decyzji określił adresatkę z imienia i nazwiska oraz wskazał jej adres zamieszkania, zaś w aktach Wojewody znajduje się wykaz stron postępowania, w którym w punkcie 1 wskazano skarżącą reprezentowaną przez pełnomocnika. Również uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 §3 k.p.a., chociaż Sąd podziela po części stanowisko wyrażone w skardze, wskazujące na nieprawidłowe korzystanie przez organ odwoławczy z orzecznictwa sądów administracyjnych. Przywołane w uzasadnieniu decyzji judykaty służyć mają przede wszystkim wzmocnieniu argumentacji organu, nie zaś jej zastąpieniu. Nie jest właściwe przytaczanie obszernych fragmentów uzasadnienia wyroku obejmującego elementy innego stanu faktycznego, albowiem może to powodować mylne przekonanie strony, do której uzasadnienie jest skierowane, że są to okoliczności rozstrzyganej sprawy. Wadliwość ta nie miała jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, wobec czego nie mogła stanowić podstawy do uchylenia decyzji. Mając powyższe na względzie, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.