IV SA/Wa 236/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Krajowej Izby Gospodarczej Chłodnictwa i Klimatyzacji z siedzibą w W. na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do usunięcia stwierdzonych naruszeń postanawia: odrzucić skargę. W dniu 27 grudnia 2019 r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora pocztowego) Krajowa Izba Gospodarcza Chłodnictwa i Klimatyzacji z siedzibą w W. wniosła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zarządzenie pokontrolne Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...]. Zaskarżonym zarządzeniem pokontrolnym Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 1471 z późn. zm.) w oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonej w dniach od 11 lutego 2019 r. do 1 marca 2019 r. w Krajowej Izbie Gospodarczej Chłodnictwa i Klimatyzacji z siedzibą w W. przy ul. [...] w W., w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących substancji kontrolowanych, nowych substancji oraz fluorowanych gazów cieplarnianych, udokumentowanej protokołem kontroli nr [...], zarządził: 1. Zapewnić nieprzekraczanie kontyngentu przydzielonego przez Komisję na podstawie art. 16 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 842/2006. Termin realizacji: od dnia otrzymania zarządzenia pokontrolnego. 2. Przedłożyć Komisji Europejskiej korektę sprawozdań dotyczących wprowadzenia do obrotu wodorofluorowęglowodorów, za lata 2017-2018, zgodnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 842/2006. Termin realizacji: niezwłocznie od dnia otrzymania zarządzenia pokontrolnego. 3. Zapewnić, aby dane zawarte w sprawozdaniu dotyczącym wprowadzenia do obrotu co najmniej 10 000 ton ekwiwalentu CO2 wodorofluorowęglowodorów w poprzednim roku kalendarzowym, przedkładane Komisji, były weryfikowane przez niezależnego audytora, zgodnie z art. 19 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 842/2006. Termin realizacji: niezwłocznie od dnia otrzymania zarządzenia pokontrolnego. 4. Przedłożyć do bazy danych, o której mowa w art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2221 z późn. zm.), zweryfikowane roczne sprawozdania, sporządzone zgodnie ze stanem faktycznym, dotyczące substancji zubożających warstwę ozonową lub fluorowanych gazów cieplarnianych oraz pozostałych fluorowanych gazów cieplarnianych, z wyodrębnieniem ilości substancji zubożających warstwę ozonową i fluorowanych gazów cieplarnianych oraz pozostałych fluorowanych gazów cieplarnianych, przywożonych spoza Unii Europejskiej i wywożonych z Unii Europejskiej, uwzględniające obrót wszystkimi gazami, w tym na terenie kraju. Termin realizacji: niezwłocznie od dnia otrzymania zarządzenia pokontrolnego. Inspektor wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień 15 lipca 2019 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że inkryminowane zarządzenie pokontrolne zostało w dniu [...]czerwca 2019 r. wysłane przesyłką poleconą [...] do Krajowej Izby Gospodarczej Chłodnictwa i Klimatyzacji na adres: ul. [...]. Z adnotacji doręczyciela placówki pocztowej poczynionej na przesyłce wynika, że przesyłki adresatowi nie doręczono z powodu zamknięcia mieszkania, awizo pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Placówka pocztowa dwukrotnie bezskutecznie zawiadamiała adresata pisma o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym (pierwsze awizo z dnia 17 czerwca 2019 r. i awizo powtórne z dnia 25 czerwca 2019 r.), po czym w dniu 2 lipca 2019 r. zwróciła nieodebraną przesyłkę organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wydane przez organ zarządzenie pokontrolne podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), jako akt z zakresu administracji publicznej dotyczący obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przepisy przywołanej przez organ ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska uprawniają wskazane w nich organy do wydawania zarządzeń pokontrolnych w oparciu o wyniki dokonanych kontroli, a jednocześnie nie przewidują środka zaskarżenia tego zarządzenia do organu wyższego stopnia. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę z uchybieniem terminu wskazanego w powyższym przepisie. Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne zostało przesłane na adres skarżącej w dniu 13 czerwca 2019 r. Z adnotacji doręczyciela placówki pocztowej wynika, że przesyłki nie doręczono z powodu zamknięcia mieszkania, awizo pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Placówka pocztowa dwukrotnie bezskutecznie zawiadamiała adresata pisma o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym, o czym świadczą adnotacje poczynione na przesyłce przez pracownika placówki pocztowej (pierwsze awizo z dnia 17 czerwca 2019 r. i awizo powtórne z dnia 25 czerwca 2019 r.), po czym w dniu 2 lipca 2019 r. zwróciła nieodebraną przesyłkę [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska. W tym stanie sprawy wyjaśnić trzeba, że, stosownie do art. 44 § 1 pkt 1 Kodeksu postepowania administracyjnego, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa – polegającej na sytuacji, kiedy nie zastanie się adresata w mieszkaniu ani dorosłego domownika lub osoby, która podjęłaby się oddania pisma adresatowi – operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 kpa). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 kpa). Stosownie zaś do treści art. 44 § 4 kpa doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 tego artykułu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Powołany przepis art. 44 kpa reguluje zatem instytucję doręczenia zastępczego, kiedy to pomimo faktycznego braku doręczenia przesyłki uznaje się ją za doręczoną, co ma miejsce wówczas, gdy organ nie może doręczyć przesyłki w sposób określony w art. 42 i art. 43 kpa. Podkreślić należy, że domniemanie prawne doręczenia pisma adresatowi uregulowane w art. 44 kpa ma charakter niewzruszalny, skoro Kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje trybu składania oświadczeń woli i dochodzenia ich do wiadomości adresata, lecz normuje samą czynność procesową doręczenia pisma. Tak więc adresat pisma ma możliwość jedynie wykazania, że przepis art. 43 lub 44 kpa nie powinien być stosowany albo został zastosowany wadliwie, a wobec tego brak było przesłanek do wywołania skutków prawnych związanych z domniemaniem ustanowionym w tych przepisach. W niniejszej sprawie kwestionowane zarządzenie pokontrolne uznać należy za doręczone w trybie zastępczym z upływem ostatniego dnia okresu czternastodniowego od dnia jego pierwszego awizowania, które miało miejsce w dniu 17 czerwca 2019 r., czyli stosownie do powołanej wyżej regulacji zarządzenie pokontrolne zostało skarżącej doręczone w trybie zastępczym w dniu 1 lipca 2019 r. i od tej daty rozpoczął swój bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na inkryminowane zarządzenie, który upłynął z dniem 31 lipca 2019 r., zaś rozpoznawana skarga została wniesiona dopiero w dniu 27 grudnia 2019 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu. W związku z powyższym, że prawnie skuteczne doręczenie miało miejsce w dniu 1 lipca 2019 r., to bez znaczenia dla kwestii terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na skarżone zarządzenie pozostaje okoliczność, że organ w dniu 27 listopada 2019 r. ponownie udostępnił skarżącej treść zarządzenia pokontrolnego podczas przeglądania przez nią akt i fotografowania ich, bowiem skutki związane z wydaniem tego zarządzenia, jak również wejściem jego do obrotu prawnego, rozpoczęły swój bieg z chwilą doręczenia zastępczego dokonanego w trybie określonym w art. 44 § 4 kpa, jak również bez znaczenia jest podnoszony przez stronę fakt rzeczywistego zapoznania się z zarządzeniem w dniu 27 listopada 2019 r. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.