I SA/Bk 550/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz,, sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Gminy K. na negatywne rozpatrzenie protestu przez Zarząd Województwa P. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu dotyczącego termomodernizacji budynku użyteczności publicznej oddala skargę Gmina K. złożyła do Instytucji Organizującej Konkurs wniosek o dofinansowanie projektu pt. "Termomodernizacja budynku użyteczności publicznej zlokalizowanej przy ul. [...] w K." w ramach konkursu nr [...] w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa P. na lata 2014-2020, Osi Priorytetowej V. Gospodarka niskoemisyjna, Działania 5.3 Efektywność energetyczna w sektorze mieszkaniowym i budynkach użyteczności publicznej. Pismem z [...] czerwca 2019 r. Instytucja Zarządzająca RPOWP poinformowała Gminę, że przedmiotowy wniosek w wyniku przeprowadzonej oceny formalno-merytorycznej został odrzucony z powodu niespełnienia kryterium formalnego II stopnia oraz, że nie podlega w związku z tym dalszej procedurze wyboru projektów do wsparcia. Gmina złożyła [...] czerwca 2019 r. protest przeciwko negatywnej ocenie wniosku, w którym nie zgodziła się z oceną ww. kryterium nr 1 "Zgodność wspieranych projektów z przepisami dotyczącymi emisji zanieczyszczeń i efektywności energetycznej", bowiem zawiera ona błąd merytoryczny. Wskazała, że rozpatrywana przegroda o symbolu SG1 stanowi fragment piwnic, zagłębiony na 1,4 m w gruncie, i jest typową ścianą fundamentową, dla których warunki technicznie nie podają wprost wartości współczynnika przenikania ciepła "U". Podniosła, że straty energii cieplnej tej przegrody są przekazywane do gruntu, a nie do atmosfery, jak w przypadku standardowych ścian zewnętrznych, a zatem właściwe byłoby rozpatrywanie tej przegrody tak jak podłogi na gruncie, dla której współczynnik U wynosi 0,30. W rozstrzygnięciu protestu z [...] lipca 2019 r. stwierdzono, że zarzut błędnej oceny danego kryterium jest niezasadny. Wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Wyrokiem z [...] sierpnia 2019 r., sygn. I SA/Bk 363/19, sąd stwierdził nieważność zaskarżonego aktu. Skład orzekający wskazał, że analiza akt przedmiotowej sprawy doprowadziła do wniosku, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane przez nieuprawniony organ. Na piśmie z [...] lipca 2019 r., nr [...], którym negatywnie rozpatrzono protest Gminy K. z [...] czerwca 2019 r., widnieje elektroniczny podpis w brzmieniu: "z up. Marszałka Województwa W. D. z-ca Dyrektora Departamentu Rozwoju Regionalnego", podczas gdy Instytucją Zarządzającą w przypadku regionalnego programu operacyjnego jest Zarząd Województwa i tylko on, a nie Marszałek Województwa, może udzielić upoważnienia do działania w swoim imieniu w ramach związanych z prowadzeniem spraw wynikających z regionalnego programu operacyjnego. Powyższe, zdaniem sądu, dowodziło, że ww. rozstrzygnięcie zostało wydane nie przez instytucję zarządzającą RPOWP na lata 2014-2020, którą jest Zarząd Województwa P., a przez Urząd Marszałkowski Województwa P. Pismem z [...] września 2019 r., nr [...], IZ RPOWP ponownie rozpatrzyła protest negatywnie, stwierdzając niezasadność zarzutu błędnej oceny danego kryterium. W uzasadnieniu organ podał, że dla pozytywnej oceny kryterium "Zgodność wspieranych projektów z przepisami dotyczącymi emisji zanieczyszczeń i efektywności energetycznej" konieczne jest łączne spełnienie wszystkich warunków (o ile dotyczą danego projektu), a w przedmiotowej sprawie obaj oceniający uznali, że w wyniku realizacji projektu nie osiągnięto odpowiedniego poziomu oszczędności energii i izolacyjności cieplnej. Organ wskazał, że oceniający dokonali wymaganej weryfikacji założeń przyjętych w audycie energetycznym, stanowiącym część dokumentacji aplikacyjnej (Załącznik nr 9 do wniosku o dofinansowanie), w którym Gmina założyła przyjęcie docelowych wartości współczynników przenikania ciepła na poziomie, który ma obowiązywać od 1 stycznia 2021 r., zgodnie z Załącznikiem nr 2 do Obwieszczenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 17 lipca 2015 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422, dalej jako: "Załącznik"), jednakże wartość współczynnika przenikania ciepła dla przegrody SG1 była wyższa od dopuszczalnej, co może sugerować, że przyjęto nieprawidłowy wariant. Organ podkreślił, że nowe standardy (WT 2021) dotyczące wymagań w zakresie warunków technicznych, jakie są stawiane budynkom (w tym budynkom zajmowanym przez władze publiczne), które będą obowiązywać od 1 stycznia 2021 r., mają na celu obostrzenie zaleceń ustawodawcy, dotyczących energooszczędności budynków. Do tych nowych - znowelizowanych warunków technicznych - dostosowane zostały przez lOK wymagania dotyczące kryteriów wyboru projektów do wsparcia w ramach RPOWP na lata 2014-2020. Organ wskazał również, że nie można zgodzić się z opinią strony, że oceniający popełnili błąd merytoryczny, stosując dla tej przegrody współczynnik przenikania ciepła wskazany dla ścian zewnętrznych. Stanowisko takie wynika z faktu, że zarówno w audycie energetycznym, jak też w studium wykonalności i innych częściach dokumentacji aplikacyjnej, Gmina nie opisała i nie wyjaśniła, że przegroda SG1, mająca powierzchnię całkowitą 56,78 m2, w pewnej części jest zagłębiona w gruncie, co powoduje, że współczynnik przenikania ciepła dla tej przegrody winien być zbliżony do wartości mniej rygorystycznych niż wartość wskazana w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm., dalej jako: "Rozporządzenie") dla przegród będących ścianami zewnętrznymi. Uwzględnienie takich sugestii przez oceniających, przy opisach przedstawionych w audycie energetycznym, byłoby niemożliwe i nieuprawnione. Gmina nie wskazała ponadto, w jakiej części powierzchnia tej przegrody jest zagłębiona w gruncie i podała powierzchnię całkowitą dla "przegrody ściany na gruncie SG1", jako całości, podobnie, jak temperaturę wewnętrzną (two = 16 °C), którą podano identyczną dla całej powierzchni ściany. Organ zgodził się z Gminą, że obciążenia termiczne, jakim jest poddawana typowa ściana zewnętrzna, są niewspółmiernie wyższe w porównaniu do przegród zagłębionych w gruncie, które są niejako chronione przez grunt i wskazał, że znalazło to swoje odzwierciedlenie w ww. Rozporządzeniu, w którym wskazano dla ścian zewnętrznych wartość współczynnika przenikania ciepła na poziomie U=0,20 W/m2* K, co jest wartością znacznie bardziej rygorystyczną od takiego współczynnika, wskazanego dla podłóg na gruncie - U=0,30 W/m2* K, jak również przy kategorii ścian nieogrzewanych kondygnacji podziemnych, dla których ten sam współczynnik określono również na poziomie U=0,30 W/m2* K. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że zgodnie z zapisami Załącznika docelowe wartości współczynnika przenikania ciepła U, które mają być osiągnięte od 1 stycznia 2021 r., uzależnione są od rodzaju przegrody, jak również od temperatury w pomieszczeniu. Gmina wskazała two = 16°C dla całej przegrody, kwalifikując ją jako ścianę na gruncie. W ocenie organu nie można było zatem oczekiwać, że osoby oceniające projekt domyślą się, że jedna z przegród wskazanych w projekcie jest w pewnym stopniu nietypowa i wezwą Gminę do poprawy lub złożenia wyjaśnień, jeżeli treści zamieszczone w dokumentacji aplikacyjnej nie wzbudziły ich wątpliwości. W opinii rozpatrującego protest, powierzchnia przegrody SG1, której dotyczą zastrzeżenia strony, mogła być niejako podzielona na dwie części na etapie opracowywania audytu ex ante, tzn. na część znajdującą się pod powierzchnią gruntu oraz część pozostałą, znajdującą się nad powierzchnią gruntu. Jednakże przyjmując taką metodologię, należałoby wskazać inną temperaturę dla obydwu części i określić odrębnie ich powierzchnię. Nie ma podstaw, aby dla całej powierzchni przegrody - 56,78 m2 - oceniający mogli zastosować mniej rygorystyczny wskaźnik, na który powołuje się Gmina, tj. 0,30 W/m2* K. Według rozpatrującego protest Gmina, składając wniosek konkursowy, nie zwróciła szczególnej uwagi na obowiązujące wymagania, dotyczące między innymi izolacyjności cieplnej przegród budowlanych. Przyjęty w projekcie rodzaj przegrody SG1 był niewłaściwy, bowiem nie spełnia ona obowiązujących norm w zakresie izolacyjności cieplnej, o czym świadczą wyliczenia zamieszczone w audycie energetycznym. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, Gmina złożyła skargę do WSA w Białymstoku. Zaskarżając je, zarzuciła naruszenie: 1. przepisu art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1431 ze zm., dalej jako: "ustawa wdrożeniowa") w zw. z § 10 ust. 1 tiret trzecie Regulaminu Pracy Komisji Oceny Projektów oraz załącznikiem do uchwały Nr [...] Komitetu Monitorującego Regionalny Program Operacyjny Województwa P. na lata 2014-2020 z dnia 26 września 2018 r. w sprawie zatwierdzenia Kryteriów wyboru projektów do Działania 5.3 Efektywność energetyczna w sektorze mieszkaniowym i budynkach użyteczności publicznej, Poddziałania 5.3.1 Efektywność energetyczna w budynkach publicznych w tym budownictwo komunalne, Typ projektu: Kompleksowa modernizacja energetyczna budynków użyteczności publicznej oraz komunalnych budynków mieszkalnych na terenie województwa podlaskiego w brzmieniu ustalonym załącznikiem do uchwały [...] Komitetu Monitorującego Regionalny Program Operacyjny Województwa P. na lata 2014-2020 z dnia 6 czerwca 2019 r. zmieniająca uchwałę w sprawie zatwierdzenia Kryteriów wyboru projektów do Działania 5.3 Efektywność energetyczna w sektorze mieszkaniowym i budynkach użyteczności publicznej... poprzez dokonanie negatywnej oceny projektu w zakresie spełniania kryterium formalnego II stopnia pn. "Zgodność wspieranych projektów z przepisami dotyczącymi emisji zanieczyszczeń i efektywności energetycznej" przez dwóch członków komisji będących pracownikami IZ, podczas gdy kryterium to powinno być oceniane przez eksperta; 2. przepisu art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie oceny projektu w sposób nierzetelny; 3. przepisu art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez niedokonanie wyboru projektu wnioskodawcy, mimo że spełnił on kryteria formalne. Mając na uwadze powyższe zarzuty, pełnomocnik Gminy wniósł o uznanie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez IZ oraz zasądzenie od IZ kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Przedmiotowa sprawa dotyczy prawidłowości, dokonanego przez IZ RPOWP, negatywnego rozpatrzenia protestu, złożonego przez skarżącą od wyników oceny formalno-merytorycznej wniosku o dofinansowanie ww. projektu. Istota sporu sprowadza się zaś do ustalenia, czy dokonana przez IZ RPOWP ocena wniosku została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i czy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Tylko bowiem zaistnienie tej przesłanki umożliwia uwzględnienie skargi, stosownie do art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej. Zasady postępowania obowiązujące podczas rozpatrywania wniosków o dofinansowanie projektów, określone zostały w ustawie wdrożeniowej, normującej zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności, finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. W związku z tym, że wedle art. 6 ust. 2 ustawy wdrożeniowej podstawę systemu realizacji programu operacyjnego mogą stanowić w szczególności: przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne horyzontalne, wytyczne, o których mowa w art. 7 (tj. wytyczne dotyczące kwestii szczegółowych dla danego programu operacyjnego zgodne z wytycznymi horyzontalnymi), szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji, podstawę przeprowadzanej przez sąd kontroli zgodności z prawem dokonanej oceny projektu, stanowią odpowiednie przepisy prawa powszechnie obowiązującego oraz akty i dokumenty, należące do tzw. systemu realizacji programu. Mimo że te ostatnie nie są źródłami prawa powszechnie obowiązującego, w orzecznictwie zaprezentowano stanowisko, że bez nich nie jest możliwe dokonanie oceny i wyboru projektów, a zatem stanowią one bezpośrednią podstawę praw i obowiązków wnioskodawców oraz beneficjentów. W tym względzie uznano, że dokumenty składające się na system realizacji programu operacyjnego są źródłami prawa administracyjnego w szerokim znaczeniu, bowiem zawierają określone regulacje (normy) obowiązujące zarówno instytucje (na które ustawodawca nałożył określone obowiązki oraz uprawnienia), jak i podmioty decydujące się na wystąpienie ze stosownym wnioskiem (por. wyroki NSA: z 28 października 2010 r., sygn. II GSK 1178/10; z 18 listopada 2010 r., sygn. II GSK 1252/10; powoływane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym, w ramach prowadzonego postępowania sądowego należało rozważyć, czy w sprawie niniejszej dochowane zostały zasady dokonania oceny wniosku o dofinansowanie złożonego przez Gminę, wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz z przyjętej na ich podstawie procedury wyłaniania projektów w ramach RPOWP. Rozważając zasadność wniesionej skargi, na względzie mieć należy przede wszystkim wyrażoną w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zasadę przejrzystości reguł oceny projektów. Przepis ten stanowi, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasada ta realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i kompletnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Pozostaje przy tym w ścisłej korelacji z zasadą rzetelności, nakazującą ustanowienie jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodność postępowania z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronne i wyczerpujące uzasadnienie wyboru projektu i dokonanej jego oceny. Nakaz zachowania bezstronności z kolei ustanawia zakaz preferencyjnego traktowania określonych grup lub rodzajów wnioskodawców albo projektów. Co należy jeszcze raz podkreślić - zachowany w tym względzie być powinien równy dostęp do informacji, będący emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy w zakresie ubiegania się o dofinansowanie projektów, a reguły i kryteria wyboru projektów powinny być jasne i jednoznaczne, określające w sposób przejrzysty i precyzyjny konsekwencje określonego działania lub zaniechania uczestników konkursu (por. min. wyrok WSA w Kielcach z 25 stycznia 2018 r., sygn. I SA/Ke 676/17). Zasady określone w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej. Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się zatem do zbadania, czy dokonana ocena formalno-merytoryczna wniosku oraz negatywne rozpatrzenie protestu nie naruszają powyższych reguł. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu). Kontrola zaś powinna zmierzać do analizy, czy argumentacja oceniającego oraz IZ RPOWP w zaskarżonym negatywnym rozpatrzeniu protestu nie jest dowolna i mieści się w granicach logicznego rozumowania, a przy tym czy jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, sąd stwierdził, że negatywne rozpatrzenie protestu, zostało dokonane w sposób prawidłowy. Doprowadziło ono do wniosku, że projekt złożony przez Gminę nie spełnia kryterium formalnego II stopnia pt. "Zgodność wspieranych projektów z przepisami dotyczącymi emisji zanieczyszczeń i efektywności energetycznej". Na wstępie należy wskazać, że w ramach spornego kryterium osoby oceniające miały obowiązek zbadać, czy ww. projekt spełnia cztery warunki, przypisane do tego obszaru, przy czym dla pozytywnej oceny omawianego kryterium, konieczne było łączne spełnienie wszystkich warunków (vide str. 11 i następne kart oceny formalno-merytorycznych projektu). W niniejszej sprawie obydwaj oceniający uznali, że pierwszy warunek - wymagający, by w wyniku realizacji projektu osiągnięto co najmniej poziom oszczędności energii i izolacyjności cieplnej, obowiązujący od 1 stycznia 2021 r. (w przypadku budynków zajmowanych przez władze publiczne oraz będących ich własnością od 1 stycznia 2019 r.), określony w Rozporządzeniu - nie został w spornym projekcie spełniony. W ramach powyższego kryterium weryfikowane było czy w audycie energetycznym założono przyjęcie docelowych wartości współczynników przenikania ciepła obowiązujących od dnia 1 stycznia 2021 r., zgodnie z Załącznikiem. Oceniający dokonali weryfikacji na podstawie zapisów audytu energetycznego, będącego częścią dokumentacji aplikacyjnej (załącznik nr 9). W audycie energetycznym Gmina założyła przyjęcie docelowych wartości współczynników przenikania ciepła, na poziomie, który ma obowiązywać od 1 stycznia 2021 r., zgodnie z Załącznikiem, jednakże wartość współczynnika przenikania ciepła dla przegrody SG1 była wyższa od dopuszczalnej. Zaakcentować przy tym należy, że wszystkie współczynniki przenikania ciepła przez przegrody (które zostały wyszczególnione w audycie energetycznym) po zakończeniu realizacji projektu nie powinny być wyższe niż wskazane w Rozporządzeniu. W niniejszej sprawie oceniający zgodnie stwierdzili, że jedna z przegród podlegających modernizacji przekroczyła dopuszczalną wartość omawianego współczynnika. W audycie energetycznym wskazano, że do realizacji przedsięwzięcia, wybrany został, jako optymalny - Wariant 1, Płyta styropianowa EPS 250- 036, A= 0,36 [W/(m2K)]. Gmina wskazała dla przegrody SGl - two (temperatura wewnętrzna) = 16°C, co skutkowało wyliczeniem wartości współczynnika przenikania ciepła dla tej przegrody na poziomie 0,29 W/(m2*K). Zgodnie z Załącznikiem zaś, dla "ścian zewnętrznych", przy temperaturze tj (temperatura pomieszczenia ogrzewanego) > 16°C - wartość współczynnika przenikania ciepła Uc(max) nie powinna przekroczyć 0.20 W/(m2*K). Tym samym oceniający słusznie stwierdzili, że poziom dopuszczalnego wskaźnika przenikalności cieplnej, obowiązującego od 1 stycznia 2021 r. dla przegrody zewnętrznej przy przyjętej temperaturze - został istotnie przekroczony. Jak zauważył organ, mogło to być wynikiem wybrania przez skarżącą niewłaściwe wariantu. Sąd nie dopatrzył się przy tym błędnego postępowania organu przy zastosowaniu do spornej przegrody współczynnika przenikania ciepła wskazanego dla ścian zewnętrznych. Zwrócić trzeba uwagę na fakt, że w przedłożonej dokumentacji Gmina nie wskazała, że przedmiotowa przegroda SG1 w pewnej części jest zagłębiona w gruncie, a więc współczynnik przenikania ciepła dla tej przegrody powinien być zbliżony do wartości mniej rygorystycznych niż wartość wskazana w ww. Rozporządzeniu dla przegród, będących ścianami zewnętrznymi. Co więcej, w dokumentacji nie wskazano w jakiej części powierzchnia tej przegrody jest zagłębiona w gruncie, a podano powierzchnię całkowitą dla "przegrody ściany na gruncie SGl", jako całości, podobnie, jak temperaturę wewnętrzną (two == 16 °C), którą podano identyczną dla całej powierzchni ściany. Oceniający opierali się wyłącznie na danych przekazanych przez wnioskodawcę, które nie budziły wątpliwości i tym samym nie dawały podstaw zarówno do wezwania Gminy do poprawy lub złożenia wyjaśnień, jak i jakiejkolwiek innej weryfikacji. To na Gminie, jako wnioskodawcy, spoczywał obowiązek przedstawienia rzetelnej dokumentacji, na podstawie której oceniany będzie wniosek w procedurze konkursowej. W interesie wnioskodawcy pozostawało możliwie najbardziej skrupulatne i niebudzące wątpliwości skonstruowanie wniosku, audytu energetycznego, etc., i jednocześnie to wnioskodawca ponosił negatywne konsekwencje odrzucenia jego wniosku o dofinansowanie. Jak zauważył NSA w wyroku z 11 lipca 2018 r., sygn. I GSK 2272/18, skoro warunkiem koniecznym przyznania dofinansowania jest spełnianie przez projekt określonych regulaminem konkursu i wynikających z przepisów prawa kryteriów wyboru projektów, to za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że to podmiot wnioskujący o przyznanie wsparcia - a nie instytucja odpowiedzialna za zarządzanie i realizację programu wsparcia - jest zobowiązany jednoznacznie wykazać, że zgłaszany przezeń projekt kryteria te spełnia, a zadaniem wymienionej instytucji jest ocena spełniania przez projekt tych kryteriów w oparciu o dane przedstawione przez samego wnioskodawcę. Podkreślić trzeba, że Gmina miała zapewniony dostęp do wszystkich informacji odnoszących się do konkursu, jak też aktów prawnych stanowiących podstawę jego organizacji i przyznawania dofinansowań. Jej niedopatrzenia w tym względzie, związane np. z zastosowaniem niewłaściwego wariantu czy z niezapoznaniem się z obowiązującymi wymaganiami dotyczącymi izolacyjności przegród budowlanych, nie mogą w żaden sposób stanowić podstawy do zarzucenia organowi braku inicjatywy w zakresie podjęcia działań zmierzających do ich weryfikacji. Biorąc pod uwagę powyższe, za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez dokonanie oceny projektu w sposób nierzetelny. Ocena dokonana przez organ nie była dowolna ani arbitralna, zgodna zaś była z przepisami prawa i odbywała się w ramach wcześniej ustalonych i znanych stronie kryteriów. Tym samym nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, gdyż, jak wskazano wyżej, wniosek nie spełniał kryteriów formalnych II stopnia. Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutu art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez niezgodną z prawem ocenę projektu w zakresie spełniania kryterium formalnego II stopnia przez dwóch członków komisji będących pracownikami IZ, podczas gdy kryterium powinno być oceniane przez eksperta. Wobec powyższego wskazać trzeba, że zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu. Z kolei w myśl art. 44 ust. 3 ustawy wdrożeniowej w skład komisji oceny projektów wchodzą pracownicy właściwej instytucji, a mogą wchodzić: eksperci, o których mowa w art. 68a ust 1 pkt 1, i pracownicy tymczasowi, o których mowa w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 594). Jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, udział ekspertów w ocenie projektów ma charakter fakultatywny i jest zależny od reguł lub procedur obowiązujących w danym konkursie, które ustala instytucja organizująca konkurs. Komitet Monitorujący RPOWP na lata 2014-2020 uchwałą nr [...] z [...] marca 2016 r. w sprawie stosowania kryteriów wyboru do oceny projektów współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz projektów zintegrowanych ustalił, że w odniesieniu do kryteriów wyboru projektów, w których wskazano kryteria i/lub pytania cząstkowe oznaczone symbolem "*" i/lub "**" oceniający odpowiedni eksperci zewnętrzni i/lub pracownicy Instytucji Pośredniczącej ZIT BOF są zobowiązani do oceny projektów w ramach tych kryteriów, natomiast w odniesieniu do pozostałych kryteriów eksperci zewnętrzni i/lub pracownicy Instytucji Pośredniczącej ZIT BOF są uprawnieni do oceny w ramach tych kryteriów, jednakże ocena taka nie jest obowiązkowa. Z kolei uregulowanie zakresu oceny przez poszczególne grupy oceniających, z zachowaniem minimalnego zakresu, o którym mowa w § 1, następuję we właściwych regulaminach Komisji Oceny Projektów lub Komisji Oceny Projektów Zintegrowanych. Uchwała ta miała zastosowanie w naborze, w którym skarżąca Gmina złożyła wniosek o dofinansowanie. Z przywołanych wyżej zapisów w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że przy ocenie kryteriów oznaczonych symbolem "*" ocena przez ekspertów nie była obowiązkowa. O ewentualnym udziale ekspertów decydowały bowiem zapisy Regulaminu Pracy KOP (w tym postępowaniu stanowiącym załącznik do Instrukcji Wykonawczej Instytucji Zarządzającej RPOWP na lata 2014-2020). Wskazać trzeba, że § 3 ust. 4-5 Załącznika nr 4 do Regulaminu Pracy KOP oceniającej projekty złożone w ramach RPOWP na lata 2014-2020 reguluje skład KOP. Z kolei § 10 Regulaminu Pracy KOP reguluje procedurę wyboru członków KOP do oceny poszczególnych projektów, a pkt 3.6 Instrukcji Wykonawczej IZ RPOWP wskazuje procedurę odstąpienia od obowiązującej Instrukcji Wykonawczej w przypadku wystąpienia nieprzewidzianych okoliczności uniemożliwiających realizację zadań zgodnie z określonymi w IW IZ RPOWP procedurami. Sąd zauważa, za organem, że taka sytuacja miała miejsce w spornym postępowaniu konkursowym. IOK odstąpiła bowiem od zastosowania uregulowania § 3 ust. 3 Regulaminu Pracy KOP, zgodnie z którym liczba członków Komisji w ramach danej Osi Priorytetowej/Działania/Poddziałania powinna być adekwatna do liczby projektów podlegających ocenie formalno-merytorycznej. Ze względu bowiem na dużą ilość złożonych wniosków i stosunkowo do tego niewielką liczbę mogących brać udział w ocenie ekspertów oraz spoczywające na nich obowiązki w ramach innych postępowań, Dyrektor Departamentu Rozwoju Regionalnego zatwierdził notatkę służbową dotyczącą odstępstwa. Finalnie podjęto decyzję o ocenie wniosków zgodnie z zasadą "dwóch par oczu: przez pracowników Urzędu Marszałkowskiego Województwa P. Zadecydowano również, że w uzasadnionych przypadkach powołani zostaną eksperci zewnętrzni. Informacja o aktualnym składzie komisji została opublikowana w Internecie. Podsumowując powyższe, nie sposób dojść do przekonania, że ocena wniosku dokonana przez dwóch pracowników UM WP, bez udziału eksperta, była nieuprawniona. Dopuszczalność takiej procedury wprost wynika z aktów prawnych dotyczących przeprowadzenia przedmiotowego naboru (ustawa wdrożeniowa, uchwała nr [...] Komitetu Monitorującego RPOWP na lata 2014-2020 z 4 marca 2016 r., Regulamin Pracy KOP z załącznikami, Instrukcja Wykonawcza IZ RPOWP na lata 2014-2020). Zarzut naruszenia procedury oceny kryterium formalnego II stopnia należy więc uznać za bezpodstawny. Skład orzekający zauważa, że procedura konkursowa jest postępowaniem niewątpliwie skomplikowanym, także ze względu na ilość regulujących ją przepisów oraz rygorystyczne, ściśle określone kryteria oceny projektów. Niemniej jednak podkreślić trzeba, że wnioskodawca powinien zachować szczególną staranność w sporządzaniu dokumentacji konkursowej, a przede wszystkim zapoznać się z uregulowaniami obowiązującymi w tym zakresie. Nieznajomość ich, skutkująca błędnie sporządzonym wnioskiem, czy brak skrupulatności w zapisach projektów, może bowiem uniemożliwić otrzymanie dofinansowania. Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie po stronie organu żadnego naruszenia prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Ze względu na niezasadność podniesionych zarzutów, sąd oddalił skargę w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).