IV SA/Po 1079/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Powiatu [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości oddala skargę w całości Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją (nazwaną błędnie "postanowieniem") z dnia [...] października 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości położonych w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...], [...], [...], [...], [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że powołaną powyżej decyzję z dnia [...] lipca 2019 r. Wójt Gminy [...] dokonał podziału nieruchomości położonych w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...], [...], [...], [...], [...]. Decyzja powyższa została wydana na wniosek [...] S.A. Postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. pozytywnie zaopiniowano wstępny projekt podziału przedmiotowej nieruchomości. Oceniając przedłożone dokumenty organ I instancji stwierdził, że dla obszaru, na którym zlokalizowane są przedmiotowe nieruchomości częściowo obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...] sierpnia 1998r.). Organ I instancji wskazał, że zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 2 ZG ustala się przeznaczenie na obszar zakładu górniczego z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod urządzenia i obiekty techniczne. Miejscowy plan określa również linie rozgraniczające obejść dróg wojewódzkich (obecnie powiatowych), oznaczonych symbolem KDW [...] i KWD [...] w pasach o szerokości 25 m z dopuszczeniem odstępstw uzasadnionych szczegółowymi rozwiązaniami technicznymi. Parametry techniczne nowo projektowanych przebiegów dróg wojewódzkich nr [...] (obecnie dróg powiatowych) winny spełniać wymogi Wytycznych Projektowania Dróg. Dalej organ I instancji wskazał, że projekt podziału przedmiotowej nieruchomości został wykonany zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w wyniku dokonanego podziału działki oznaczone numerem ewidencyjnym [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], wydzielone z przeznaczeniem na drogę publiczną powiatową - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przeszły z mocy prawa, na własność powiatu, z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Zarząd Powiatu [...] wskazując, że zapisy planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1998 r., nie precyzują przebiegu dróg powiatowych, wskazany w planie zapis "linie rozgraniczające dróg wojewódzkich" nie jest tożsamy z przeznaczeniem danej działki geodezyjnej pod drogę publiczną kategorii drogi powiatowej. Ponadto grunty wydzielone mają ograniczone połączenie z siecią dróg publicznych, ponieważ tylko na jednym krańcu dochodzą do drogi publicznej powiatowej, a na drugim znajdują się tereny rolne w okolicach zbiornika. W związku z tym, Zarząd Powiatu podniósł następnie, że charakter wydzielonego ciągu komunikacyjnego nie wpisuje się w charakter drogi powiatowej. Ponadto wydzielona droga publiczna to w dużej mierze istniejąca droga wewnętrzna wnioskodawcy. W postanowieniu opiniującym wstępny projekt podziału wskazano, że wydzielane działki drogowe dotyczą dróg oznaczonych symbolem KDW, a zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego zatwierdzonego uchwalą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1998r., którą całkowicie pominięto w toczącym się postępowaniu, symbol KDW – oznacza – przeznaczenie podstawowe: teren drogi wewnętrznej przeznaczenie dopuszczalne: infrastruktura techniczna. Dodatkowo Starosta podniósł, że organ I instancji nie powiadomił strony o wszczęciu postępowania, a także nie umożliwił wglądu do akt przed wydaniem decyzji, czym naruszył zasady ogólne postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając wniesione odwołanie podniosło, że zarzut naruszenia zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu nie mógł zostać uwzględniony, gdyż nie miał on wpływu na wynik sprawy, a powiat nie był pozbawiony możliwości udziału w postępowaniu, gdyż otrzymał postanowienie z dnia [...] marca 2019 r. dotyczące pozytywnego zaopiniowania wstępnego podziału nieruchomości. W dalszej kolejności Kolegium przytoczyło treść przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm., dalej jako: "ustawa" albo "u.g.n."), wskazując, że podział nieruchomości jest możliwy, gdy jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie, dla obszarów, na których położone zostały dzielone nieruchomości częściowe obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...] sierpnia 1998r.). Zgodnie z jego zapisami dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 2 ZG ustala się przeznaczenie na obszar zakładu górniczego z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod urządzenia i obiekty technologiczne. Miejscowy plan określa również linie rozgraniczające obejść dróg wojewódzkich (obecnie powiatowych), oznaczonych symbolem KDW [...] i KDW [...], w pasach o szerokości 25 m z dopuszczeniem odstępstw uzasadnionych szczegółowymi rozwiązaniami technicznymi. Z treści tych zapisów wynika zatem, że miejscowy plan przewiduje dla tych terenów KDW [...] i KDW [...] przeznaczenie na drogi publiczne (wówczas wojewódzkie a obecnie powiatowe). Nie sposób zgodzić się zatem z odwołującym, że zapis "linie rozgraniczające dróg wojewódzkich" nie jest tożsamy z przeznaczeniem danej działki geodezyjnej pod drogę publiczną. Nietrafne jest również stwierdzenie, że charakter wydzielonego ciągu komunikacyjnego nie wpisuje się w charakter drogi powiatowej z uwagi na to, że wydzielone grunty mają ograniczone połączenie z siecią dróg publicznych. Należy zauważyć, że warunkiem umożliwiającym podział ewidencyjny nieruchomości jest - zgodnie z art. 93 ust. 3 ustawy - dostęp do drogi publicznej. Niewątpliwie wydzielone działki mają dostęp do drogi publicznej powiatowej (na co wskazuje sam odwołujący) w taki sposób jak zostało to obwarowane przepisami art. 93 ust. 1 ustawy. Ponadto, wskazywana przez odwołującego uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1998 r., (zawierająca wyjaśnienie, że symbol KDW - oznacza- przeznaczenie podstawowe: teren drogi wewnętrznej, przeznaczenie dopuszczalne: infrastruktura techniczna) dotyczy innych terenów niż te, na których znajdują się przedmiotowe nieruchomości. W niniejszej sprawie zastosowanie mają zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. W postanowieniu z dnia [...] marca 2019 r. pozytywnie opiniującym wstępny projekt podziału przedmiotowych nieruchomości, organ I instancji wskazał, że obszar oznaczony symbole KDW [...] i KDW [...] przeznaczony jest na drogi publiczne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (obecnie na powiatowe). Mimo to postanowienie to nie zostało zakwestionowane przez żadną ze stron. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Zarząd Powiatu [...] wnosząc o jej uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] w całości lub w części dotyczącej stwierdzenie, że wydzielone działki "są oznaczone w mpzp KDW [...] i przeznaczone na drogę publiczną". Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 93 ust. 1 i art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich błędną interpretację spowodowaną nieprawidłową oceną ustalonego stanu faktycznego i prawnego oraz naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 7, 10 § 1 ,77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Zarządu przy rozstrzygnięciu niniejszej sprawy pominięto istotne dla sprawy okoliczności. Plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1998r., który stał się podstawą wydania decyzji Wójta Gminy [...] dla przedmiotowych nieruchomości przewiduje następujące przeznaczenie: "określa się linię rozgraniczające obejść dróg wojewódzkich, oznaczonych symbolem KDW [...] i KDW [...], w pasach o szerokości 25 m z dopuszczeniem odstępstw uzasadnionych szczegółowymi rozwiązaniami technicznymi. Parametry techniczne nowo projektowanych przebiegów dróg wojewódzkich nr [...] winny spełniać wymogi Wytycznych Projektowania Dróg. Zgodnie z tymi zapisami przedmiotowe działki nie mają przeznaczenia pod drogę powiatową, a jedynie pod nowo projektowany przebieg drogi wojewódzkiej nr [...]. Organ I instancji oraz organ odwoławczy uznał, iż ta droga jest obecnie drogą powiatową. W ocenie Zarządu domniemanie to wynika zapewne z treści przepisu art. 103 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Zgodnie z ust. 1 tego przepisu Rada Ministrów określiła w drodze rozporządzenia wykaz dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. z 1998 r. Nr 160, poz. 1071), natomiast w myśl ust. 3 z dniem 1 stycznia 1999 r. dotychczasowe drogi krajowe i wojewódzkie, nie wymienione w powyższym wykazie stają się drogami powiatowymi. Droga wojewódzka nr [...] istotnie nie została wymieniona w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. z 1998 nr 160 poz. 1071), a tym samym stała się drogą powiatową, jednak istotne zdaniem Zarządu dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest to czy działki objęte podziałem, w planie zagospodarowania przestrzennego gminy [...] szczegółowo opisanego wyżej rzeczywiście stanowiły drogę wojewódzką [...], która z dniem [...] stycznia 1999r. stała się drogą powiatową. W ocenie Zarządu zaistnieć mogły dwie sytuacje: droga w przebiegu zapisanym w planie jako projektowana na dzień [...] stycznia 1999 r. istniała i była drogą publiczną, albo droga w przebiegu zapisanym w planie jako projektowana na dzień [...] stycznia 1999 r. nie istniała. W przypadku pierwszej z powyższych sytuacji, zakładając, że droga istniała na dzień [...] stycznia 1999 r. należało zbadać sytuację prawną poszczególnych działek. Ustalono, iż na dzień [...] grudnia 1998r. działki: [...], [...], [...], [...], [...] (stanowiąca w tej dacie część działki [...], [...], [...]) stanowiły własność osób fizycznych, natomiast działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...] stanowiła własność Skarbu Państwa. W przypadku zajęcia tych działek pod drogę publiczną miały zastosowanie przepisy art. 73 i art. 60 – ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, w wyniku czego działki powyższe stałyby się z dniem [...] stycznia 1999 r. własnością Powiatu [...] i nie znalazłby tu zastosowania przepis art. 98 ustawy. Natomiast w przypadku, gdyby droga w przebiegu zapisanym w planie zagospodarowania przestrzennego gminy [...], na dzień [...] stycznia 1999 r. nie istniała, nie zaszłyby przesłanki określone w art. 103 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Z treści tego przepisu wyraźnie wynika, iż chodzi o dotychczasowe drogi wojewódzkie - istniejące a nie projektowane. Zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych przebieg dróg wojewódzkich ustala wojewoda, po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych stopnia podstawowego oraz szefa wojewódzkiego urzędu spraw wewnętrznych, jednakże skoro droga nie była jeszcze wybudowana to nie można było ustalić nowego przebiegu drogi wojewódzkiej. Rada gminy uchwalając plan zagospodarowania przestrzennego nie posiada kompetencji do określenia czy nowoprojektowana droga będzie stanowiła drogę krajową, wojewódzką, powiatową czy gminną. Kwestie te reguluje ustawa o drogach publicznych. W związku z tym należy posiłkować się ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) i w jej przepisach szukać wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej. W rozumieniu art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki. Po pierwsze, musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych. Po drugie, z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Nie każda zatem droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. By zyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego korzystania z niej. Mając to na uwadze sytuacja w której droga wojewódzka nie została wybudowana, a w związku z tym nie zaliczona do kategorii dróg publicznych (w kształcie określonym w planie zagospodarowania przestrzennego jako projektowana droga wojewódzka [...] oznacza, iż działki objęte tym zapisem w planie zagospodarowania przestrzennego nigdy nie stały się drogą wojewódzką i nie mogły przekształcić się z mocy prawa w drogę powiatową. Tym samym Wójt Gminy [...] dokonując nieprawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego błędnie uznał, iż działki objęte decyzją podziałową są gruntami zaliczonymi do kategorii dróg powiatowych. Dodatkowo w skardze podtrzymano zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., polegający na niezawiadamieniu Skarżącego przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości położonych w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...], [...], [...], [...], [...]. Jak wskazuje analiza akt sprawy istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy w toku prowadzonego postępowania właściwie zinterpretowano zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji, czy organy prawidłowo orzekły, że część z nowo wydzielonych działek powinna zostać przeznaczona pod drogę publiczną (drogę powiatową), a własność powyższych działek z mocy prawa (art. 98 ustawy) stała się własnością powiatu. Okolicznością bezsporną, niekwestionowaną przez strony pozostaje, że działki podlegające podziałowi znajdują się częściowo na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. W uchwale powyższej przewidziano, że na części działek określa się linię rozgraniczające obejść dróg wojewódzkich, oznaczonych symbolem KDW [...] i KDW [...], w pasach o szerokości 25 m z dopuszczeniem odstępstw uzasadnionych szczegółowymi rozwiązaniami technicznymi. Parametry techniczne nowo projektowanych przebiegów dróg wojewódzkich nr [...] winny spełniać wymogi Wytycznych Projektowania Dróg. A więc w momencie wejścia w życie miejskiego planu zagospodarowania przestrzennego działki były przeznaczone pod nowo projektowany przebieg drogi wojewódzkiej nr [...]. Droga wojewódzka nr [...], co przyznał Zarząd Powiatu w skardze nie została wymieniona w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. z 1998 nr 160 poz. 1071), a tym samym stała się drogą powiatową. Sąd zauważa w tym miejscu, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, a także określenie sposobów zagospodarowania terenu. Natomiast przepis art. 93 ust. 1 u.g.n. stanowi, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Stosownie do ust. 2 art. 93 u.g.n. zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Z art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika natomiast, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Z powyższych przepisów wynika, że zarówno opiniując projekt podziału nieruchomości, jak i wydając decyzję w przedmiocie podziału nieruchomości organ bierze pod uwagę wyłącznie przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenia, czy projekt realizuje to przeznaczenie i czy służy temu przeznaczeniu. Opiniując zatem zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie, uprawniony organ musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym. Ocena ta dotyczy całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału. Argumentacja skarżącego Zarządu Powiatu opiera się na próbie wykazania, że nowo wydzielone działki, która znajdują się na terenie opisanym w planie miejscowym jako KDW [...] nigdy nie stanowiły oraz nie stanowią obecnie drogi powiatowej. Jednakże okoliczności powyższe pozostają bez znaczenia w niniejszej sprawie. Po pierwsze, jak wyżej wskazano, w ramach postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości organy administracji publicznej nie mogą kontrolować faktycznego przeznaczenia nieruchomości, czy też sposobu jej zagospodarowania, a zobowiązane są do uwzględniania jedynie zapisów obowiązującego planu miejscowego. Sąd zauważa, że co prawda plan miejscowy z upływem czasu może tracić swoją aktualność (co zapewne ma miejsce w niniejszej sprawie, gdzie obowiązujący plan ma ponad 20 lat), jednakże nie może to prowadzić do stwierdzenia, aby przestał on obowiązywać, a tym bardzie nie można go zakwestionować w ramach prowadzonego postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości. Sąd podkreśla, że wydzielenie działki pod drogę publiczną określonej kategorii może nastąpić, jeśli obszar wydzielanej działki jest przeznaczony pod taką drogę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie chodzi przy tym o wybudowanie drogi (która może zostać wybudowana dużo później), lecz o samo przeznaczenie gruntu pod drogę publiczną. Określona kategoria może być bowiem nadana drodze publicznej, zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych dopiero wtedy, gdy droga spełnia ustawową funkcję w sieci drogowej, co jest możliwe wtedy, gdy uzyska ona określone parametry funkcjonalno-techniczne (por. E. Bończak - Kucharczyk, Komentarz do art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami, (w) E. Bończak - Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Lex 2013). Po drugie, skoro obowiązujący plan miejscowy przewiduje, że na terenie KDW [...] zaprojektowano drogę wojewódzką (tak bowiem należy rozumieć zapis planu "obejście drogi wojewódzkiej"), to obecnie dokonany podział musi uwzględniać powyższy zapis. Skoro zaś droga wojewódzka [...] stała się drogą powiatową (co przyznał również Zarząd Powiatu), to powyższy zapis planu musi być rozumiany w ten sposób, że część terenu objętego podziałem jest przewidziana pod budową drogi powiatowej. A zatem nowo powstałe działki znajdujące się na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem KDW [...] stały się z mocy prawa własnością powiatu. Jak już powyżej wskazano, z przepisu art. 98 ust. 1 u.g.n. nie można wyprowadzić wniosku, aby organ administracji dokonujący podziału nieruchomości sam mógł ustalać kategorię dróg wymienionych w tym przepisie. To właśnie treść planu zagospodarowania przestrzennego przesądza kwestię kategorii planowanej drogi publicznej z uwagi na daleko idące skutki polegające na przejściu prawa własności działek drogowych na właściwe podmioty. Co więcej, art. 98 ust. 1 u.g.n. nie wiąże mocy swojej normy z kwestią możliwości faktycznych zagospodarowania gruntu wydzielonego pod drogę publiczną. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku czynnego udziału strony w postępowaniu, wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie niespornym jest fakt, że przed wydaniem decyzji strona nie została powiadomiona w trybie art. 10 § 1 K.p.a. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednakże w okolicznościach tej sprawy, w ocenie Sądu nie jest to naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik postępowania. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.