II GSK 1316/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski (spr.) Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1222/19 w sprawie ze skargi L. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych na automatach bez koncesji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od L. Sp. z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie 8100 (osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zwany dalej "Sądem I instancji", wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1222/19, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej "P.p.s.a.", oddalił skargę L. Sp. z o.o. w Warszawie, zwanej dalej "skarżącą" lub "spółką", na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, zwanego dalej jako "DIAS", "organ", "Dyrektor", z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji, bez zezwoleń lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i rozpoznanie sprawy na rozprawie. W skardze kasacyjnej powołano obie podstawy kasacyjne przewidziane w art. 174 P.p.s.a. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 847 ze zm.), zwanej dalej "u.g.h.", polegająca na przyjęciu, że możliwe jest stwierdzenie prowadzenia działalności w postaci urządzania gier na automatach bez wymaganego zezwolenia przed ustaleniem czy gry działające na tych urządzeniach zawierały element losowości, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że przed przejściem do oceny, czy dany podmiot prowadził działalność bez zezwolenia konieczne jest ustalenie czy w ogóle takiego zezwolenia potrzebował, co jest równoznaczne z uprzednim stwierdzeniem, że gry zawierają element losowości. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania: naruszenie art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., w związku ze wskazanymi poniżej przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.), zwanej dalej "O.p.", polegające na nieuwzględnieniu skargi, podczas gdy zaskarżona decyzja powinna była zostać uchylona z uwagi na naruszenie przez organ następujących przepisów postępowania: 1) art. 122 oraz 123 w związku z art. 188 O.p., polegające na uznaniu, że dowodem wystarczającym do wydania rozstrzygnięcia jest protokół eksperymentu procesowego, przeprowadzonego w postępowaniu karnym, jeszcze przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie, co skutkowało bezzasadnym ograniczeniem postępowania dowodowego; 2) art. 191 O.p., polegające na błędnej ocenie dowodu z wydanej w postępowaniu karnym opinii biegłego Ł. S., poprzez pominięcie okoliczności, że opinia ta została przeprowadzona w sposób wadliwy, bowiem nie dostarcza żadnych informacji z zakresu wiedzy specjalnej, jako że stanowi jedynie opis nagrania eksperymentu procesowego, a biegły nie przeprowadził jakichkolwiek badań oprogramowania; 3) art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 188 i art. 197 § 1 O.p., polegające na nieuwzględnieniu wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu informatyki, pomimo że ustalenie czy gra komputerowa zawiera element losowości wymaga wiedzy specjalnej z zakresu tej dziedziny nauki, a okoliczność, której wykazaniu miał służyć ten dowód, nie została uprzednio udowodniona zgodnie z twierdzeniem skarżącej; 4) art. 188 § 1 O.p. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przepis ten umożliwia nieuwzględnienie wniosku dowodowego strony w sytuacji, gdy organ uznaje za udowodnioną tezę przeciwną do tej, którą chce wykazać strona, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że nieuwzględnienie wniosku dowodowego strony jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy to okoliczność którą ma zamiar wykazać strona jest już wystarczająco udowodniona za pomocą innych dowodów; 5) art. 191 O.p., polegające na błędnej ocenie dowodu z eksperymentu procesowego, przeprowadzonego w dniu 13 listopada 2018r., poprzez pominięcie okoliczności, że tego rodzaju dowód nie jest przydatny do stwierdzenia okoliczności, że dana gra komputerowa zawiera element losowości, ponieważ ocena oprogramowania wymaga wiedzy specjalnej z zakresu informatyki; 6) art. 191 O.p., polegające na pominięciu przy ocenie zebranego materiału treści regulaminu gier; 7) art. 191 O.p., polegające na dowolnym przyjęciu, że gra na zatrzymanych urządzeniach polega na zatrzymaniu obracających się symboli w chwili, gdy ułożą się one w wygrywającą sekwencję, podczas gdy zadaniem gracza jest dostosowanie stawki i liczby kredytów do ustalonego przez niego za pomocą odpowiednich obliczeń układu plansz, tak aby osiągnąć z góry zaplanowaną kwotę nagrody, o czym gracz jest informowany w regulaminie, który należy zaakceptować przed rozpoczęciem gry i co faktycznie ma możliwość uczynić, bowiem oprogramowanie pozwala na sprawdzenie kolejności wszystkich plansz w grze i poznania ich wyglądu, nawet przed rozpoczęciem gry i wpłaceniem jakichkolwiek pieniędzy, a obracanie się symboli nie stanowi elementu rozgrywki lecz jedynie ozdobnik graficzny, mający ją uatrakcyjnić wizualnie; 8) art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 191 O.p. oraz art. 197 § 1 O.p., polegające na pominięciu przy ocenie zgromadzonego materiału dowodów z opinii prywatnych, z uwagi na wątpliwość co do tego czy zostały wydane w oparciu o badanie oprogramowania tożsamego z tym, które było zainstalowane na urządzeniach badanych w niniejszej sprawie, pomimo że istnieje możliwość ustalenia tej okoliczności za pomocą dowodu z opinii biegłego z zakresu informatyki; 9) art. 180 § 1 O.p. w związku z art. 191 O.p., polegające na odmówieniu wartości dowodowej przedłożonej przez skarżącą opinii W. I. Ł. z uwagi na stwierdzenie, że zawiera i na ocenę techniczną, a nie prawną, zaś ocena losowego charakteru gier jest zagadnieniem prawnym, co jest sprzeczne z podstawowymi zasadami postępowania podatkowego, które polega na tym, że organ dokonuje oceny prawnej materiału dowodowego ustalonego w oparciu o wszystkie zgodne z prawem dowody, a nie skopiowania oceny prawnej wydanej przez inny podmiot; jednocześnie skarżąca wskazała, że opisane wyżej uchybienie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia ponieważ stanowiło jego bezpośrednią podstawę, zaś w sytuacji dostrzeżenia przez Sąd wskazanych wyżej wad postępowania podatkowego był on zobowiązany do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego decyzji; 10) art. 106 § 3 P.p.s.a., polegające na oddaleniu wniosku dowodowego skarżącej o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów w postaci opinii biegłego sądowego wydanej w postępowaniu karnym oraz opinii prywatnej, podczas gdy wskazany wyżej przepis w żaden sposób nie różnicuje dokumentów ze względu na ich treść, a dopuszczenie dowodu z dokumentu, którego treścią jest opinia nie stanowi przeprowadzenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodu z opinii biegłego; jednocześnie skarżąca wskazała, że opisane wyżej uchybienie mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, ponieważ w przypadku przeprowadzenia dowodu z dokumentów zawnioskowanych przez skarżącą w dniu 27 sierpnia 2020 r. Sąd mógłby w odmienny sposób ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji. W skardze kasacyjnej sformułowano również wniosek o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy: 1) opinii biegłego sądowego mgr. inż. Z. S. z dnia 3 czerwca 2020 r., sporządzonej w postępowaniu prowadzonym przez Sąd Rejonowy w Łomży pod sygn. akt II K 542/19, na okoliczność wykazania, że opinia biegłego Ł. S. jest obarczona wadami, wskazanymi przez skarżącą; 2) raportu nr [...] - analizy kodu źródłowego i rozgrywki urządzenia na urządzeniach "F.", sporządzonego przez G. na okoliczność wykazania, że zdaniem wymienionej jednostki badawczej kod źródłowy oprogramowania urządzeń F. oraz prowadzona na nich rozgrywka nie zawierają elementu losowości; 3) protokołu rozprawy z dnia 1 lipca 2020 r. przed Sądem Rejonowym we Włodawie, w sprawie oznaczonej sygn. akt II K 594/19, na okoliczność wykazania uzasadnionych wątpliwości co do obiektywizmu biegłego Ł. S., który nie jest niezwiązanym z organem, niezależnym biegłym sądowym, lecz byłym funkcjonariuszem, który z uwagi na swoje związki z organami zlecającymi opinię oraz interes finansowy w otrzymywaniu kolejnych zleceń, wydaje ekspertyzy stanowiące powielenie wzoru opracowanego wewnętrznie w ramach KAS, a nie efekt samodzielnie przeprowadzonego badania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Według art. 193 zdanie drugie P.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 P.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez Sąd I instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., jak też nie zachodzą przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania na podstawie art. 189 P.p.s.a., kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadzała się do oceny czy narusza on przepisy wskazane w ramach podstaw kasacyjnych (art. 174 P.p.s.a.) i ich uzasadnienia (art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w tych granicach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna podlega oddaleniu, z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw, a komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzyć je łącznie. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., zgodnie z którym karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Przytoczony przepis może być zatem zastosowany wobec urządzającego gry w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy wskazuje, że były to gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych i urządzano je poza kasynem. W myśl zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 O.p. i konkretyzującego tę zasadę art. 187 § 1 O.p., na organach spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, jako obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. O tym zaś jakie fakty mają znaczenie dla załatwienia sprawy decyduje znajdująca zastosowanie w sprawie norma prawa materialnego. W myśl art. 180 § 1 O.p. w celu wykazania okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Nie budzi zatem również wątpliwości zgodność z prawem dopuszczenia materiału zgromadzonego w sprawie karnoskarbowej jako dowodu w rozpoznawanej sprawie. Art. 197 § 1 O.p. przewiduje, że w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Warunkiem zaś prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 O.p.). Wskazać należy, że istotne w sprawie fakty i okoliczności ustalono na podstawie dowodu z eksperymentów przeprowadzonych podczas czynności kontrolnych. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 14 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r,. poz. 1947 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o KAS", w ramach kontroli celnoskarbowej przysługuje uprawnienie do przeprowadzania w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie lub gry na innym urządzeniu. Zestawienie treści art. 64 ust. 1 pkt 14 ustawy o KAS z treścią art. 54 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, zgodnie z którym kontroli celno-skarbowej podlega przestrzeganie przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawi o grach hazardowych, a także zgodność tej działalności ze zgłoszeniem, udzieloną koncesją lub zezwoleniem oraz zatwierdzonym regulaminem wskazuje, że ustawodawca przyznał służbie celno-skarbowej i jej funkcjonariuszom samodzielne uprawnienia do wykonywania tego rodzaju eksperymentów. Eksperymenty, których wyników Spółka skutecznie nie podważyła, dotyczyły funkcjonowania urządzeń o nazwie F. z chwili ich zatrzymania w dniu 22 czerwca 2018 r. Odnosiły się zatem do ich faktycznego funkcjonowania w określonym czasie i miejscu. Dowody w postaci eksperymentów, przeprowadzonych przez funkcjonariuszy celnoskarbowych wskazują, że zakwestionowane automaty do gier to urządzenia elektroniczne. Losowy charakter gier urządzanych na tych automatach potwierdziły eksperymenty (gry kontrolne) przeprowadzone przez funkcjonariuszy celnoskarbowych, szczegółowo opisane w protokole kontroli z dnia 22 czerwca 2018 r. Natomiast co do postanowień REGULAMINU KONKURSU, który standardowo przed prowadzeniem gier należy zatwierdzić, że poprzez INFO możliwa jest weryfikacja przyszłego wyniku gry biegły stwierdził, że w rzeczywistości (...) brak jest praktycznego sposobu wykorzystania wyświetlonego wzoru do czegokolwiek - a już obliczenia wyniku przyszłej gry w szczególności. W rozpoznawanej sprawie fakt, że urządzane gry były grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych wynika zarówno z oględzin, jak i przeprowadzonego eksperymentu oraz włączonej w poczet materiału dowodowego opinii biegłego sądowego z zakresu mechaniki technicznej, techniki maszyn i mechanizmów, ogólnej budowy i eksploatacji maszyn, techniki komputerowej Ł.S. dotyczącej przedmiotowych automatów. Na ich podstawie bezsprzecznie ustalono, że zasady gier prowadzonych na zatrzymanych automatach nie zależą od umiejętności uczestnika gry, jego predyspozycji fizycznych lub intelektualnych, lecz mają charakter losowy. Po wniesieniu odpowiedniej opłaty i uruchomieniu mechanizmu, grający nie ma już żadnego wpływu na ustawienie się bębnów w odpowiedniej konfiguracji. Do stwierdzenia tego faktu nie były potrzebne wiadomości z zakresu informatyki. Z tych też względów nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 197 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii kolejnego biegłego. Odnosząc się do zarzutu polegającego na odmówieniu stronie wartości dowodowej przedłożonej przez Spółkę opinii W. I. Ł. z 26 września 2018 r. mającej potwierdzić, że brak jest podstaw do uznania spornych urządzeń za automaty w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, stwierdzić należy przede wszystkim, że skarga kasacyjna nie podważyła skutecznie oceny Sądu I instancji, że nie jest możliwe powiązanie jej z zatrzymanymi automatami. Opinia ta rozstrzyga tylko i wyłącznie o zgodności badanego urządzenia z wymogami rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 8 czerwca 2017r. w sprawie urządzeń losujących, urządzeń do gier i automatów do gier, zabezpieczenia informacji dotyczących urządzanej loterii oraz uzyskiwania, naliczania i wypłacania wygranych (Dz.U. z 2017r., poz. 1171), a negatywny wynik opinii oznacza jedynie, że badane urządzenie nie spełnia wymogów ww. rozporządzenia, a więc nie może zostać zgodnie z prawem zarejestrowane i eksploatowane jako automat do gier. Tym samym w żadnym jej elemencie nie stanowi o tym, czy urządzenie może zostać uznane za automat do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, a takie uprawnienie przysługuje, zgodnie z art. 2 ust. 6 u.g.h., wyłącznie ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych. Dodać też należy, że decyzją Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2019 r. utrzymana została w mocy decyzja Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 23 września 2019 r., zaś decyzją z dnia 20 grudnia 2019 r. decyzja z dnia [...] października 2019 r. rozstrzygające o charakterze gier na urządzeniach o nazwie F.. Z powodów, o których wyżej niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. Po pierwsze, przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny jest dopuszczalne tyko wówczas, gdy postulowany (lub dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w zawiązku z oceną legalności zaskarżonego aktu, a w rozpoznawanej sprawie wykazano brak możliwości powiązania wnioskowanych do analizy opinii z zatrzymanymi automatami do gry. Po drugie, Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że brak jest wystarczających podstaw do dopuszczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodu z dokumentu, który w istocie posiada charakter opinii biegłego. Opinia ta jest innym środkiem dowodowym niż dokument. Podkreślić wymaga, że w myśl art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może stanowić skuteczną podstawą kasacyjną tylko jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ - i to istotny - na wynik sprawy. Tego rodzaju wpływu w skardze kasacyjnej nie wykazano. Do uchylenia zaskarżonego wyroku nie mógł doprowadzić zarzut naruszenia art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. (w związku z powołanymi przepisami Ordynacji podatkowej). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne (niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. należy do tzw. przepisów wynikowych i znajduje zastosowanie w sprawie, jeśli po przeprowadzonej kontroli WSA stwierdzi, że doszło do naruszeń przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Oznacza to, że jego naruszenie jest zawsze następstwem złamania przez Sąd I instancji innych przepisów, a dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartej o ten przepis wymaga się wskazania tychże przepisów (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2077/10, wyrok NSA z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2387/12 -dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Tym samym nie można zarzucać Sądowi I instancji naruszenia art. 145 P.p.s.a., jeżeli wcześniej nie wykaże się, że w sprawie doszło do naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2016 r., sygn. akt II GSK 637/15). Niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. Skarżący kasacyjnie wiąże błędną wykładnię tych przepisów z przyjęciem, że możliwe jest stwierdzenie prowadzenia działalności w postaci urządzania gier na automatach bez wymaganego zezwolenia przed ustaleniem czy gry działające na tych urządzeniach zawierały element losowości. Takiego założenia organy ani Sąd I instancji nie przyjmowały. Wręcz przeciwnie, ustalenie okoliczności, że gry działające na urządzeniach zawierają element losowości jest niezbędnym do wydania decyzji nakładającej karę. Ten element stanu faktycznego został prawidłowo ustalony w toku postępowania administracyjnego. Skarżący kasacyjnie w istocie podejmuje polemikę z ustaleniami stanu faktycznego, których wyniku nie akceptuje. Polemika ta nie może uzasadniać zarzutu błędnej wykładni wskazanych wyżej regulacji prawa materialnego. Zarówno organy administracji obu instancji, jak i Sąd I instancji dokonały w pełni prawidłowej wykładni tych przepisów. Odnosząc się natomiast do wniosku autora skargi kasacyjnej zawartego w skardze kasacyjnej o przeprowadzenie dowodu z dokumentów należy wyjaśnić, że w świetle przepisów P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, co wynika z faktu związania tego Sądu granicami skargi kasacyjnej. W postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną NSA ocenia wyłącznie prawidłowość działania Sądu administracyjnego I instancji w granicach podstaw kasacyjnych. Wprawdzie przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość uzupełnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym materiału dowodowego przez dopuszczenie dowodu z dokumentów, lecz ta instytucja ma zastosowanie przed Sądem I instancji (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 847/16, LEX nr 2118270). Należy przy tym mieć na uwadze, że zasadniczo w postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd nie ustala stanu faktycznego sprawy, nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedynie kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy. Z tych wszystkich względów uznać należało, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).