VI SA/Wa 1931/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Województwa [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku możliwości dokonania rezerwacji częstotliwości radiowej postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Zaskarżoną decyzją z dnia z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej stwierdził brak możliwości dokonania na rzecz Województwa [...] rezerwacji częstotliwości radiowej. Strona skarżąca w dniu 1 sierpnia 2019 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją. Następnie, w dniu 16 sierpnia 2019 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 52 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli zaś stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). W powyższego wynika, że w art. 52 § 3 p.p.s.a. ustawodawca wprowadził wybór sposobu zaskarżenia, albo poprzez złożenie do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Prawo wyboru zostało pozostawione stronie, jednakże nie oznacza to, że strona może wnieść zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargę do sądu administracyjnego. Strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego, gdy nie korzysta ze złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Natomiast jeżeli wystąpi ona z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, to traci możliwość wniesienia skargi do sądu. W przypadku zaś złożenia obydwu tych środków, skarga będzie podlegała rozpoznaniu przez sąd jedynie wówczas, gdy zostanie wniesiona jako pierwsza. Niedopuszczalne jest bowiem, aby ta sama decyzja była przedmiotem oceny organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym oraz jednocześnie sądu administracyjnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym (zob. postanowienie WSA w Warszawie z 25 lipca 2019 r., II SA/Wa 561/19, niepubl.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że strona skarżąca najpierw złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie skargę do sądu administracyjnego. W tej sytuacji Sąd nie może rozpoznać skargi od decyzji wydanej w pierwszej instancji, ponieważ była ona przedmiotem weryfikacji przez organ administracji publicznej, który ją wydał. Dopiero rozstrzygnięcie wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy mogło być skutecznie zaskarżone do sądu administracyjnego i poddane kontroli. W tym stanie faktycznym wniesiona skarga jest niedopuszczalna w świetle art. 52 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem skargi w takiej sytuacji może być jedynie akt wydany w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 postanowienia, czyniąc to w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2, Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.