II SA/Wa 1877/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Joanna Kube (spr), , specjalista Monika Gieroń, Protokolant, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2020 r. sprawy ze skargi D. J. na orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby oddala skargę. Komendant [...] Policji orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 161 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania D. J., utrzymał w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Rejonowego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. o uznaniu winnym zarzucanego mu czynu i wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Komendant Rejonowy Policji w [...] w dniu [...] lutego 2019 r. wszczął przeciwko D. J. postępowanie dyscyplinarne zarzucając mu popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że: W dniu [...] czerwca 2018 r. w [...] będąc zobowiązanym do przestrzegania obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania oraz wystrzegania się korupcji w każdej postaci przyjął korzyść majątkową w kwocie 1000 zł w zamian za obietnicę uzyskania informacji o miejscu przechowywania utraconego motocykla na szkodę L. S. i odzyskania pojazdu, czym popełnił przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 1, ust. 2 i ust. 4, w zw. z art. 58 ustawy o Policji w zw. z § 11 Zasad Etyki Zawodowej Policjanta stanowiący załącznik do Zarządzenia 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta (Dz. Urz. KGP 2004 Nr. 1, poz. 3). Jako podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec ww. funkcjonariusza organ wskazał fakt przedstawienia obwinionemu w dniu [...] lutego 2019 r. przez prokuratora Rejonowego w [...] zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 286 P 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. W dniu [...] lutego 2019 r. skierowano przeciwko D. J. akt oskarżenia. Z prowadzonego postępowania przygotowawczego prowadzonego przeciwko D. J. na potrzeby prowadzonego postępowania dyscyplinarnego w trybie art. 135e ust. 9 ustawy o Policji uzyskano materiały z przedmiotowego śledztwa oraz zgodę prokuratora na włączenie ich do postępowania dyscyplinarnego. Jak wynika z ustaleń organu, w dniu [...] maja 2018 r. L. S. złożył zawiadomienie o kradzieży motocykla marki [...] nr rej. [...]. Do kradzieży doszło w dniu [...] maja 2018 r. w [...] przy ul. [...]. Sprawa została przydzielona do dalszego prowadzenia [...] D. J. - funkcjonariuszowi Referatu [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] KRP [...]. W dniu [...] czerwca 2018 r. wymieniony policjant skontaktował się z L. S. i poinformował go, że aby ustalić miejsce przechowywania utraconego przez niego motocykla potrzebuje kwoty 1000 zł w celu przekazania ich informatorowi. W trakcie rozmowy obwiniony stwierdził, że budżet Policji jest zbyt mały, aby pokryć koszty wynagrodzenia informatora. Jeszcze tego samego dnia wymienieni spotkali się i pokrzywdzony przekazał [...] D. J. kwotę 1000 zł. Od tego dnia obwiniony utrzymywał z L. S. kontakt telefoniczny i przekonywał go, że pieniądze uzyskane od niego przekazał informatorowi, jednak mimo to pokrzywdzony nie uzyskał informacji o miejscu przechowywania motocykla. D. J. stwierdził także, że dotarł do innej osoby, która wie co się stało z motocyklem, jednak ze względu na fakt, że wykorzystał już miesięczną pulę środków z funduszu operacyjnego próbował nakłonić L. S. do przekazania kolejnej sumy pieniędzy. Powyższe potwierdza treść korespondencji prowadzonej pomiędzy L. S., a [...] D. J. za pośrednictwem wiadomości tekstowych. D. J. kilkakrotnie przekonywał L. S., że zwróci mu pieniądze. Prosił także, aby pokrzywdzony nie zgłaszał tej sprawy i przesłał L. S. skan oświadczenia, w którym zobowiązał się do zwrotu kwoty 1000 zł w terminie do dnia [...] października 2018 r. Po upływie wskazanego terminu D. J. przekonywał L. S., że dwa przelewy w kwocie po 500 zł zostały już wykonane, choć zwrot pieniędzy faktycznie nie nastąpił. L. S. nie odzyskał swoich pieniędzy. Ponadto w sprawie kradzieży motocykla D. J. nie sporządził meldunku informacyjnego i nie dokonał żadnych ustaleń operacyjnych wskazujących na sprawcę tej kradzieży lub miejsce przechowywania motocykla. W dniu [...] czerwca 2018 r. D. J. w przedmiotowej sprawie wydał postanowienie o wszczęciu dochodzenia, natomiast w dniu [...] sierpnia 2018 r. wydał postanowienie o umorzeniu dochodzenia i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw. Obwiniony nie doręczył pokrzywdzonemu odpisu tego postanowienia. Ustalono, że D. J. w trakcie kontaktu telefonicznego z L. S. korzystał z numeru telefonu [...], który jest zarejestrowany na inną osobę (jego matkę). Taki numer do kontaktu obwiniony wskazał także swoim przełożonym w miejscu pełnienia służby. W okresie od dnia [...] czerwca 2018 r. do dnia [...] listopada 2018 r. z numeru [...] nawiązano pięć połączeń głosowych z numerem należącym do L. S., w tym pierwsze połączenie miało miejsce [...] czerwca 2018 r. Ponadto wysłano 108 wiadomości tekstowych. Natomiast z numeru należącego do L. S. nawiązano 43 połączenia z numerem [...]. L. S. w dniu [...] maja 2019 r. złożył w Wydziale Biura Spraw Wewnętrznych Policji w [...] zawiadomienie o przestępstwie popełnionym przez D. J.. Zdaniem organu, okoliczności faktyczne i prawne wskazują, że policjant dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego opisanego w przedstawionym mu zarzucie. W postępowaniu dyscyplinarnym zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, a zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia merytorycznej decyzji. Postępowanie dyscyplinarne przeciwko wymienionemu zostało przeprowadzone prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Wszechstronnie wyjaśniono okoliczności zarzucanego mu czynu, a zgromadzony w tym zakresie materiał dowodowy nie pozostawił wątpliwości, co do stopnia zawinienia sprawcy i został oceniony przez organ w sposób prawidłowy. Zgromadzony w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy dał podstawę do jednoznacznego stwierdzenia, że obwiniony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów. Zdaniem organu, dopuszczenie się tak kwalifikowanego czynu zabronionego jest ewidentnym nieprzestrzeganiem § 11 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta, według którego policjant, jako funkcjonariusz publiczny, powinien wystrzegać się korupcji w każdej postaci oraz zwalczać wszelkie jej przejawy. Działanie na szkodę interesu prywatnego poprzez przyjęcie korzyści majątkowej w zamian za obietnicę przekazania pokrzywdzonemu informacji o miejscu przechowywania skradzionego motocykla jest w tym przypadku czynem szczególnie nagannym, gdyż popełnionym przez funkcjonariusza publicznego w związku z pełnieniem czynności służbowych oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. W oczach opinii społecznej zachowanie takie postrzegane jest jako czyn o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, poddany szczególnej krytyce i napiętnowany jako popełniony z niskich pobudek. Dlatego też nie do pogodzenia jest realizacja zadań ustawowych Policji, w tym w szczególności ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra przez policjanta, któremu zarzucono popełnienie czynu zabronionego, do którego ustawowych znamion zalicza się przyjęcie korzyści majątkowej w związku z pełnieniem funkcji publicznej i w zamian za obietnicę otrzymania określonych informacji. Kontynuowanie przez D. J. służby bez uszczerbku dla ważnych interesów Policji, rozumianych również jako dobre imię i wiarygodność tej formacji, jest niemożliwe. Policja jako formacja służąca społeczeństwu i powołana do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, dysponująca dotkliwymi dla obywateli środkami realizacji swoich zadań, nie może pozwolić sobie na utratę zaufania społecznego i dobrego wizerunku, gdyż narazi to ją na obniżenie skuteczności wypełniania ustawowych zadań. Stąd też wymagania stawiane funkcjonariuszom Policji muszą być wysokie, aby umacniały jej autorytet niezbędny dla dobra służby i obywateli. Czerpanie korzyści ze źródeł sprzecznych z zasadami współżycia społecznego stanowi bezsprzecznie okoliczność obciążającą przy wymiarze kary. Obwiniony dopuścił się czynu zwalczanego przez formację, w której służył, a od policjantów, jako funkcjonariuszy publicznych stojących na straży porządku prawnego, wymaga się zachowania szczególnej dyscypliny i daleko idącej odpowiedzialności. Przyjęcie korzyści majątkowej w zamian za złożenie obietnicy przekazania informacji w zakresie miejsca przechowywania utraconej rzeczy na szkodę L. S. z wykorzystaniem pełnionej przez policjanta funkcji godzi w podstawowe zasady etyki zawodowej. D. J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia organu I i II Instancji w całości, oraz o przywrócenie go do służby na równorzędne stanowisko. Wnoszący skargę zarzucił organowi naruszenie: • naruszenie podstawowych praw określonych w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP poprzez stwierdzenie, że dokonana ocena materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym pozwala na uznanie za winnego zarzuconego mu czynu. Stwierdził, że ocena zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego będzie rozpatrywana w ramach postępowania sądowego, dlatego też wydane orzeczenia o uznaniu winnym i wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby powinny być wydane po zakończeniu postępowania sądowego, 2. naruszenie wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a. zasady bezstronności poprzez uznanie go przed prawomocnym rozstrzygnięciem sądowym za winnego popełnienia czynu dyscyplinarnego, który jest tożsamy z popełnieniem czynu zabronionego, 3. naruszenie art. 134h ustawy o Policji poprzez wymierzenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, która jest zbyt dolegliwa i niewspółmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późń. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja (rozkaz personalny) lub postanowienie mogą zostać uchylone tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że kontrolowane orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], nie narusza prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęte zostało, że ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. 2019, poz. 161 z późn. zm.) w rozdziale 10 zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów", zawiera zarówno regulację materialnoprawną odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów, jak i regulację procesową postępowania dyscyplinarnego. Regulacja postępowania dyscyplinarnego jest – co do zasady – regulacją pełną (kompleksową) w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia. Przyjmuje się, że sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej nie jest sprawą administracyjną indywidualną, rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 472/06 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II SA/Go 481/08, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 135p ust. 1 zdanie pierwsze ustawy stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Postępowanie dyscyplinarne policjantów, jest także odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania karnego. Istotę postępowania dyscyplinarnego scharakteryzował Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2001 r., sygn. K. 22/00 (OTK ZU nr 3/2001, s. 266-268). Trybunał wskazał, że "deontologia postępowania dyscyplinarnego jest inna niż postępowania karnego. Łączy się ona przede wszystkim ze szczególnym charakterem niektórych zawodów oraz zasadami funkcjonowania konkretnych korporacji zawodowych. Ukształtowane w ich ramach reguły deontologiczne ukierunkowane są przede wszystkim na obronę honoru i dobra zawodu. Stąd też odpowiedzialność dyscyplinarna związana może być z czynami, które nie podlegają odpowiedzialności karnej. Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania karnego nie oznacza, że postępowanie dyscyplinarne staje się postępowaniem karnym". Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Ust. 2 przywołanego przepisu precyzuje, że naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Jak wynika z art. 132 ust. 4 ustawy czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej. Postępowanie dyscyplinarne służy bowiem ustaleniu odpowiedzialności innego rodzaju niż odpowiedzialność karna i chociaż niejednokrotnie te same zachowania stanowią podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej, każda z nich jest egzekwowana przez inny organ, w innym trybie. Poza tym w postępowaniu dyscyplinarnym nie można, co oczywiste, uznać obwinionego za winnego popełnienia przestępstwa, ponieważ jest to domena sądu. W świetle postanowień art. 132a ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Wina określona w powołanym przepisie związana jest zarówno z umyślnym, jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym. Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary, albowiem zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Stosownie do art. 135g ust. 1 ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego (ust. 2 ww. artykułu). W art. 134 ustawy zawarto katalog kar dyscyplinarnych, jakie mogą być wymierzone funkcjonariuszowi za przewinienia służbowe. Zalicza się do nich: naganę, zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania, ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, obniżenie stopnia, wydalenie ze służby. Przedstawiona w powyższym przepisie gradacja kar jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił natomiast jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich, bowiem pozostawił to do uznania właściwego organu. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie zwracał uwagę (por. wyrok z dnia 19 października 2004 r. K 1/04 (OTK-A 2004/9/93; LEX: 127308) między innymi na to, że brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych uprawnia zatem właściwe organy do stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych różnych dolegliwości prawnych, włącznie z możliwością rozwiązania z nimi stosunku służbowego, zwłaszcza gdy wymaga tego dobro służby. Przebieg tego zdarzenia ustalony został także w toku postępowania karnego, prowadzonego przez w [...] przeciwko skarżącemu o popełnienie przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. W tej sprawie prokurator Prokuratury Rejonowej w [...], przedstawił skarżącemu w dniu [...] lutego 2019 r. zarzuty i następnie skierował do Sądu akt oskarżenia. Zdaniem Sądu, w postępowaniu dyscyplinarnym zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, a zebrany materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. Postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Wszechstronnie wyjaśniono okoliczności zarzucanego mu czynu, a zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że obwiniony dopuścił się zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej. Zgromadzone w toku postępowania dyscyplinarnego materiały dowodowe są zbieżne, spójne, logiczne i wzajemnie się potwierdzają. Organ odniósł się w uzasadnieniach orzeczeń do przesłanek wynikających z art. 134h ust. 1 ustawy, podkreślając, że w stosunku do zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego uwzględniono rodzaj popełnionego przewinienia (działanie na szkodę interesu publicznego), okoliczności jego popełnienia, skutki, w tym następstwa dla służby (naruszenie wiarygodności Policji), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania. Niewątpliwie tego rodzaju naruszenie przez policjanta dyscypliny służbowej stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom wynikającym z roty złożonego ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy) oraz godzi w prestiż i dobre imię instytucji, która z racji realizowanych zadań publicznych powinna cieszyć się szacunkiem i zaufaniem społecznym. Sąd podziela stanowisko organu, że charakter przewinień dyscyplinarnych, zarzucanych skarżącemu, stanowił zagrożenie dla dobra służby, co zostało szczegółowo uzasadnione w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Niewątpliwie opisany wyżej delikt dyscyplinarny zarzucony skarżącemu negatywnie wpływają na odbiór społeczny Policji, jako formacji służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie Sądu, charakter zarzucanego skarżącemu deliktu dyscyplinarnego, świadczy o tym, że nie daje on rękojmi należytego wykonywania zawodu policjanta, który winien cieszyć się publicznym zaufaniem i wymaga nieskazitelnej postawy, również moralnej. Podnieść należy, że funkcjonariusz Policji winien mieć nieposzlakowaną opinię i cieszyć się zaufaniem społeczeństwa. Trzeba, bowiem mieć na względzie, że w demokratycznym państwie prawnym status funkcjonariusza Policji w nierozerwalny sposób łączy się z koniecznością bezwzględnego przestrzegania standardów praworządności. Oczywiste jest przy tym, że należyte wykonywanie zawodu policjanta wymaga nieskazitelnej postawy, również moralnej, albowiem funkcjonariusz Policji, z uwagi na wykonywane obowiązki, winien cieszyć się pełnym publicznym zaufaniem. Policja tworzy formację uzbrojoną służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych jej zadań należy m. in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi, gromadzenie, przetwarzanie i przekazywanie informacji kryminalnych (art. 1 ust. 2 ustawy). Publiczny wymiar Policji powoduje, że w istotnym stopniu jej działania kształtują autorytet organów państwa i zaufanie do ich funkcjonariuszy. Stąd też wymagania w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji i innych służb mundurowych muszą być tak wysokie, aby umacniały podstawy ich autorytetu. W takim stanie sprawy wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezpodstawne, przyjmując w tym względzie za trafną argumentację organu ujętą zarówno w zaskarżonym orzeczeniu, jak i w odpowiedzi na skargę. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.