IV SA/Wa 2707/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran Sędziowie Sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 13 lutego 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T.B. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2019 r., znak [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem znak [...] z dnia [...] września 2019 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: organ, organ odwoławczy), po rozpoznaniu wniosku T. B. (dalej: skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Nr [...] z dnia [...] maja 2019 r., w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo- usługowego na terenie działki nr [...] położonej w obrębie [...] w B. przy ul. [...] u zbiegu z ul. [...] w odniesieniu do drogi ekspresowej S1 - utrzymał postanowienie w mocy. Stan sprawy przedstawiał się następująco: Prezydent Miasta B wnioskiem z dnia 19 kwietnia 2019 r., wystąpił do zarządcy węzła drogowego "[...]" o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo- usługowego na terenie działki nr [...] położonej w obrębie [...] przy ul. [...] u zbiegu z ul. [...] Zastępca Dyrektora Oddziału w K. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad działający z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. nie uzgodnił przedłożonego projektu decyzji. Postanowienie to zaskarżyła strona postępowania, a po przeprowadzeniu ponownego postępowania, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. utrzymał je w mocy. Podając motywy rozstrzygnięcia organ wskazał, że z przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że przedmiotem uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jest planowana budowa budynku handlowo-usługowego o powierzchni zabudowy od 212 m2 do 300 m2 o dwóch kondygnacjach (na parterze sklep ogólnospożywczy lub sklep wielobranżowy o powierzchni sprzedaży nie więcej niż 200 m2, a na piętrze gabinety diagnostyczno-zabiegowe). Ponadto pkt 2 ppkt 6 lit. h ww. projektu decyzji określa, że w granicach wnioskowanej działki budowlanej należy zapewnić nie mniej niż 3 miejsca, licząc na 100 m2 projektowanej powierzchni użytkowej usług i handlu. W dołączonym do akt sprawy projekcie decyzji dla ww. inwestycji, w pkt 2 ppkt 6 lit. g, określono warunki obsługi komunikacyjnej: "dostęp do drogi publicznej: bezpośredni do ul. [...] i ul. [...] (w obrębie skrzyżowania z ul. [...] poprzez zjazdy znajdujące się w obszarze oddziaływania węzła drogowego [...]: wjazd z narożnika ul. [...] i ul. [...] (z działki drogowej nr [...]), wyjazd z ul. [...] w południowo- zachodnim narożniku wnioskowanej działki (na działkę drogową nr [...]), działki drogowe nr [...], [...]) administrowane są przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K., istniejące zjazdy należy przebudować do parametrów zjazdu publicznego (....). Zjazd zaprojektować w miejscu, które nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu oraz o parametrach dostosowanych do planowanego sposobu użytkowania terenu inwestycji - zgodnie z § 113 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie". Włączenie do drogi ruchu drogowego zapewnia zjazd. Zgodnie z § 76a pkt 1 lit. b i pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124 ze zm.). zjazdy dzieli się na indywidualne i publiczne, gdzie zjazdy publiczne określone przez zarządcę drogi jako zjazdy do nieruchomości gruntowych usytuowanych poza pasem drogowym, na których usytuowana jest lub planowane jest usytuowanie nieruchomości budynkowej lub lokalowej, w których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub działalności o charakterze publicznym, a zjazdy indywidualne - określone przez zarządcę drogi jako zjazdy niebędące zjazdami publicznymi. Z zebranego materiału dowodowego w sprawie, w tym z dokumentacji fotograficznej, wynika, że działka nr [...] połączona jest z ul. [...] poprzez zjazd z ul. [...] (publicznej drogi gminnej, działka nr 1210), usytuowany w obrębie skrzyżowania tych ulic. Jednocześnie zjazd ten zlokalizowany jest na wysokości przejścia dla pieszych oznaczonego znakiem drogowym "D-6" wraz z tabliczką "T-27", umieszczanej w sąsiedztwie wyjść z obiektów, do których uczęszczają dzieci w wieku od 7 do 15 lat. Z dołączonego załącznika graficznego do ww. projektu decyzji wynika, że przy sąsiednim narożniku skrzyżowania ul. [...] i ul. [...] znajduje się budynek oznaczony symbolem "k3", tj. szkoła. Ponadto załączone zdjęcia terenu wskazują że również możliwy jest dojazd do wnioskowanej działki poprzez zjazd z ul. [...] do wewnętrznej drogi dojazdowej (działka nr [...]), przy której znajduje się brama wjazdowa do działki nr [...]. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podkreślł, że obydwa ww. zjazdy znajdują się w obszarze węzła drogowego drogi ekspresowej S1 "[...]". Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, cyt. "Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona skrzyżowania autostrady lub drogi ekspresowej z innymi drogami publicznymi, wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi w pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanymi z funkcjonowaniem tego skrzyżowania, należy do zarządcy autostrady lub drogi ekspresowej". Mając na uwadze charakter inwestycji, tj. przeznaczenie budynku pod działalność gospodarczą, zarządca drogi informuje, że do przedmiotowej działki powinien prowadzić zjazd publiczny, zgodnie z ww. § 76a pkt 1 lit b wymienionego rozporządzenia. Jednocześnie w świetle § 78 ust. 1 zjazd publiczny sytuuje się, zgodnie z warunkami określonymi w § 113 ust. 7 oraz § 170 ust. 1 rozporządzenia. Przywołany § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia określa, że "Wyjazd z drogi do obiektu r urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności: w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła" Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że z dołączonej do akt sprawy m.in. dokumentacji fotograficznej wynika, że zarówno istniejący zjazd z ul. [...] do działki nr [...] jak i zjazd z ul. [...] do drogi dojazdowej (działka nr [...]) nie spełnia parametru określonego w § 78 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, tj. przecięcia krawędzi jezdni zjazdu i drogi wyokrąglonego łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 5,00 m, wyłącznie dla projektowanych relacji skrętnych. W opinii zarządcy drogi, wykorzystanie do obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji wymienionych zjazdów o niewłaściwych parametrach, w obszarze węzła drogowego drogi ekspresowej SI, w rejonie sygnalizacji świetlnej na skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] oraz na skrzyżowaniu ul. [...] z łącznicą drogi ekspresowej, czy na wysokości przejścia dla pieszych, stwarza wysokie zagrożenie bezpieczeństwa dla uczestników ruchu w obszarach tych skrzyżowań, a również prawdopodobieństwo "blokowania" węzła przez pojazdy oczekujące na zjazd z ul. [...] (położony w odległości około 10 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...]) do działki nr [...] o niewielkiej powierzchni (1241 m2) z małą ilością miejsc parkingowych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył T. B., zarzucając zaskarżonemu postanowieniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad znak [...] z dnia [...] września 2019r.: - naruszenie przepisów art. 60 i art. 61 ustaw w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu, gdyż uzgodnieniu podlega inwestycja polegająca na budowie budynku usługowego na działce, a nie inwestycja o charakterze drogowym, a nadmierny formalizm, nieproporcjonalny do potrzeb interesu publicznego nie może prowadzić do automatycznego uznania prymatu ładu przestrzennego nad prawem własności skarżącego. - naruszenie przepisów par. 113 ust. 7 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 2, 7, 21 i 64 ust. 3 Konstytucji RP, art. 1 ust, 2 pkt 1, 2, 6, 7 i 9, art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7 kpa, gdyż kwestie warunków technicznych nie mogą być podnoszone w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla budynku przy istniejących zjazdach utworzonych i zbudowanych z inicjatywy GDDKiA, gdyż kwestie tego typu rozstrzygane są w odrębnym postępowaniu w tym na etapie udzielenia pozwolenia na budowę, a ponadto powoływane twierdzenie musi być sformułowane konkretnie a nie ogólnikowo jak to ma miejsce w postanowieniu bez podania dokładnych parametrów i bez dokonania należytej analizy i interesu skarżącego i społecznego, a nadmierny formalizm, nieproporcjonalny do potrzeb interesu publicznego nie może prowadzić do automatycznego uznania prymatu ładu przestrzennego nad prawem własności skarżącego. - rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wydanego postanowienia decyzji, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 8 i art. 11 kpa poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób wybiorczy i dowolny z naruszeniem zasad swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz zasady zaufania obywatela państwa i do stanowionego przez niego prawa, w szczególności poprzez ograniczenie postępowania dowodowego jedynie do części dokumentów dotyczących działki nr ew. [...] i pominięcie okoliczności, że istniejący układ komunikacyjny, w tym istniejące zjazdy zostały zaprojektowane i wybudowane przez GDDKiA w sposób zgodny z prawem, w szczególności na podstawie decyzji administracyjnych oraz że poprzednio wydawano za uzgodnieniem decyzje o warunkach zabudowy dla inwestycji na przedmiotowej działce. Wobec powyższego skarżący wniósł o: - uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie organowi administracji l instancji sprawy do ponownego rozpoznania, - zasądzenie od GDDKIA na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Jednocześnie skarżący wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, w oparciu o dowody z dokumentów i zdjęć: - z postanowienia nr [...] z dnia [...]września 2012r. - decyzji z dnia [...] sierpnia 2014r. nr [...] - z aktów notarialnych umowy sprzedaży części nieruchomości - z zdjęć dokumentujących aktualny przebieg i posadowienie zjazdów - z dokumentów przebudowy drogi, w tym pozwolenia na budowę odcinka drogi S1 w obszarze skrzyżowania drogi s1 z DW942 w posiadaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, ul. [...], [...], na okoliczność treści rozstrzygnięć i motywów rozstrzygnięć, oraz zgodności planowanej inwestycji z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, braku wszechstronnego zgromadzenia i rozważenia okoliczności faktycznych przy uzgodnieniu planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonego postanowienia, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, ponieważ zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zawartego w skardze wniosku o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, w oparciu o dowody z dokumentów i zdjęć. Analiza dołączonych materiałów doprowadziła Sąd do konkluzji, że nie zawierają treści niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości zaistniałych w sprawie. Przechodząc do oceny zaskarżonego postanowienia, należy wskazać, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018r. poz.1945 ze zm.), uzgodnienie planowanych inwestycji w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego wymagane jest od zarządcy drogi i dokonywane jest w trybie art, 106 k.p.a. (art. 53 ust. 5 ww. ustawy) w formie postanowienia. Organ upoważniony do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dokonuje analizy zapisów projektu tej decyzji w granicach swojej właściwości i oceny ich zgodności z przepisami stanowiącymi podstawę działania tego organu. W przypadku zarządcy drogi ekspresowej SI jest to ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 z późn. zm). Z uwagi na powyższe, projekt decyzji o warunkach zabudowy podlega ocenie zarządcy drogi m.in. w aspekcie dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej zgodnie z art. 35 ust. 3 tej ustawy. Ostatnio wymieniony przepis stanowi, że zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowalnych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowalnego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Sąd podziela stanowisko organu, że sformułowanie "możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego" należy rozumieć jako zapewnienie obsługi komunikacyjnej danej nieruchomości z drogą w tym przypadku z węzłem drogowym drogi ekspresowej S1, a także że włączenie ruchu do drogi w określonych miejscach oraz w określony sposób ma na celu zapewnienie w pierwszej kolejności bezpieczeństwa i płynności ruchu drogowego odbywającego się na drodze i pozostaje pod wyłączną kontrolą zarządu drogi, który jest zobowiązany do zapewnienia bezpieczeństwa i płynności ruchu dla wszystkich użytkowników drogi krajowej. Zgodnie z § 76a pkt 1 lit. b i pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124 ze zm.). zjazdy, zapewniające włączenie do drogi ruchu drogowego, dzieli się na indywidualne i publiczne. Zjazdy publiczne określone są przez zarządcę drogi jako zjazdy do nieruchomości gruntowych usytuowanych poza pasem drogowym, na których usytuowana jest lub planowane jest usytuowanie nieruchomości budynkowej lub lokalowej, w których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub działalności o charakterze publicznym, a zjazdy indywidualne - określone przez zarządcę drogi jako zjazdy niebędące zjazdami publicznymi. W dołączonym do akt sprawy projekcie decyzji dla ww. inwestycji planowanej na działce nr [...], w pkt 2 ppkt 6 lit. g, określono warunki obsługi komunikacyjnej: "dostęp do drogi publicznej: bezpośredni do ul. [...] i ul. [...] (w obrębie skrzyżowania z ul. [...] poprzez zjazdy znajdujące się w obszarze oddziaływania węzła drogowego [...]: wjazd z narożnika ul. [...] i ul. [...] (z działki drogowej nr [...]), wyjazd z ul. [...] w południowo- zachodnim narożniku wnioskowanej działki (na działkę drogową nr [...]), działki drogowe nr [...] [...]) administrowane są przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K., istniejące zjazdy należy przebudować do parametrów zjazdu publicznego (....). Zjazd zaprojektować w miejscu, które nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu oraz o parametrach dostosowanych do planowanego sposobu użytkowania terenu inwestycji - zgodnie z § 113 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie". Z materiału dowodowego zebranego przez organ w sprawie, w tym z dokumentacji fotograficznej, wynika, że działka nr [...] połączona jest z ul. [...] poprzez zjazd z ul. [...](publicznej drogi gminnej, działka nr [...]), usytuowany w obrębie skrzyżowania tych ulic. Jednocześnie zjazd ten zlokalizowany jest na wysokości przejścia dla pieszych oznaczonego znakiem drogowym "D-6" wraz z tabliczką "T-27", umieszczanej w sąsiedztwie wyjść z obiektów, do których uczęszczają dzieci w wieku od 7 do 15 lat. Z dołączonego załącznika graficznego do ww. projektu decyzji wynika, że przy sąsiednim narożniku skrzyżowania ul. [...] i ul. [...] znajduje się budynek oznaczony symbolem "k3", tj. szkoła. Ponadto załączone zdjęcia terenu wskazują że również możliwy jest dojazd do wnioskowanej działki poprzez zjazd z ul. [...] do wewnętrznej drogi dojazdowej (działka nr [...]), przy której znajduje się brama wjazdowa do działki nr [...]. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podkreśla, że obydwa ww. zjazdy znajdują się w obszarze węzła drogowego drogi ekspresowej S1 "[...]". Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, cyt. "Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona skrzyżowania autostrady lub drogi ekspresowej z innymi drogami publicznymi, wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi w pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanymi z funkcjonowaniem tego skrzyżowania, należy do zarządcy autostrady lub drogi ekspresowej". Jak wynika z przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, przedmiotem uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jest planowana budowa budynku handlowo-usługowego o powierzchni zabudowy od 212 m2 do 300 m2 o dwóch kondygnacjach (na parterze sklep ogólnospożywczy lub sklep wielobranżowy o powierzchni sprzedaży nie więcej niż 200 m2, a na piętrze gabinety diagnostyczno-zabiegowe). Ponadto pkt 2 ppkt 6 lit. h ww. projektu decyzji określa, że w granicach wnioskowanej działki budowlanej należy zapewnić nie mniej niż 3 miejsca, licząc na 100 m2 projektowanej powierzchni użytkowej usług i handlu. Mając na uwadze charakter inwestycji, tj. przeznaczenie budynku pod działalność gospodarczą, należało podzielić stanowisko organu, że do przedmiotowej działki powinien prowadzić zjazd publiczny, zgodnie z ww. § 76a pkt 1 lit b wymienionego rozporządzenia. Jednocześnie w świetle § 78 ust. 1 zjazd publiczny sytuuje się, zgodnie z warunkami określonymi w § 113 ust. 7 oraz § 170 ust. 1 rozporządzenia. Przywołany § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia określa, że wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności: w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Sąd podzielił ocenę organu, że z dołączonej do akt sprawy dokumentacji fotograficznej wynika, że zarówno istniejący zjazd z ul. [...] do działki nr [...] jak i zjazd z ul. [...] do drogi dojazdowej (działka nr [...]) nie spełnia parametru określonego w § 78 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, tj. przecięcia krawędzi jezdni zjazdu i drogi wyokrąglonego łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 5,00 m, wyłącznie dla projektowanych relacji skrętnych. Wykorzystanie do obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji wymienionych zjazdów o niewłaściwych parametrach, w obszarze węzła drogowego drogi ekspresowej S1, w rejonie sygnalizacji świetlnej na skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] oraz na skrzyżowaniu ul. [...] z łącznicą drogi ekspresowej, czy na wysokości przejścia dla pieszych, stwarza wysokie zagrożenie bezpieczeństwa dla uczestników ruchu w obszarach tych skrzyżowań, a również prawdopodobieństwo "blokowania" węzła przez pojazdy oczekujące na zjazd z ul. [...] (położony w odległości około 10 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...]) do działki nr [...] o niewielkiej powierzchni (1241 m2) z małą ilością miejsc parkingowych. Z wyżej wymienionych względów Sąd podzielił konkluzję organu, że w celu uzgodnienia projektu o warunkach zabudowy dla wnioskowanej działki, strona postępowania powinna dysponować istniejącym zjazdem publicznym, położonym poza obszarem oddziaływania węzła "[...]", spełniającym parametry i wymagania określone w przywołanym § 78 oraz § 113 ust, 7 pkt 1 rozporządzenia. W tym miejscu należy nadmienić, że właściwym zarządcą drogi gminnej ul. [...], poza obszarem węzła jest Miejski Zarząd Dróg w B.. Ze względu na fakt, że postępowanie uzgodnieniowe w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego związanego z planowaną inwestycją, prowadzonego przez zarządcę drogi na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, sprowadza się do oceny postulowanego w przesłanym projekcie decyzji sposobu obsługi komunikacyjnej konkretnej inwestycji pod kątem rodzaju istniejącego zjazdu oraz zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, organ nie mógł uzgodnić przedstawionego projektu decyzji. Sąd stwierdza, że organ dokonał niewadliwej analizy zebranego materiału dowodowego, a wnioski jakie z niego wysnuto były logicznie uzasadnione i nie noszą cech dowolności. Materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ są zgodne z wymogami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu, podejmując rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie organ przeprowadził również w sposób prawidłowy proces subsumcji stanu faktycznego pod obowiązujące normy prawne regulujące wydanie postanowienia o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo- usługowego na terenie działki nr [...] położonej w obrębie [...] w B. przy ul. [...] u zbiegu z ul. [...], w odniesieniu do drogi ekspresowej S1. Stosownie do art. 7 i art. 8 k.p.a., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dokonał wnikliwej i wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego i ostatecznie, kierując się zasadą bezstronności, proporcjonalności i równego traktowania, dał prymat interesowi społecznemu, rozumianemu tutaj jako bezpieczeństwo ruchu drogowego, przed którym interes strony winien ustąpić. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Jeśli chodzi o ten ostatni przepis to uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest niezwykle obszerne i wyczerpujące. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia GDDKiA szczegółowo wyjaśnił także przesłanki, które spowodowały wydanie tego rozstrzygnięcia. Organ przywołał również przepisy prawne, które stosował wydając rozstrzygnięcie oraz wyjaśnił dlaczego mają zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organy orzekające w niniejszej sprawie oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego, udowodnienie okoliczności związanych z odmową uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do podniesionej w skardze okoliczności, istniejących zjazdów, należy stwierdzić przede wszystkim, że ocena prawidłowości tych inwestycji leży poza granicami rozpoznawanej sprawy i nie mogą być przez Sąd ocenione w niniejszym postępowaniu. Mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie podjęte zostało z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne utrzymanie w mocy poprzedzającego go własnego postanowienia znalazły jednoznaczny wyraz w jego uzasadnieniu, skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.