IV SA/Po 804/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej [...] sp. z o.o. w [...] kwotę [...]zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. IV SA/Po 804/19 UZASADNIENIE Burmistrz [...] decyzją z [...].07.2018 r., nr [...], znak [...] wydaną na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 54 ust.1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t., Dz.U. 2017 poz. 1073 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") w związku z art. 4 tejże ustawy oraz w nawiązaniu do art. 104 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. 2017 poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...].06.2018 r. złożonego przez Gminę [...], po wypełnieniu przepisów art. 53 ust. 3 u.p.z.p. oraz po stwierdzeniu, iż teren i rodzaj inwestycji spełniają wymogi norm zapisanych w art. 61 u.p.z.p., a także po przeprowadzeniu uzgodnień ze: < Starostą [...] - postanowienie nr [...] z dnia [...].07.2018 r.; < Dyrektorem Zarządu Zlewni [...] w [...] - postanowienie znak: [...] z dnia [...].07.2018 r.; < Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...], na podstawie art. 53 ust. 5c u.p.z.p.; < Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w [...], na podstawie art. 53 ust. 5 u.p.z.p., ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na przebudowie i rozbudowie sieci kanalizacji deszczowej, na działkach gruntu o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], w [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] na rzecz Gminy [...] wskazując, że będzie to przebudowa i rozbudowa sieci kanalizacji deszczowej o długości maks. 600 mb, a zamierzenie inwestycyjne planowane jest na potrzeby odprowadzania nadmiaru wód deszczowych z rejonu ulic [...]. Na podstawie art. 107 § 4 k.p.a. odstąpiono od uzasadnienia decyzji, ponieważ w całości uwzględnia ona żądanie wnioskodawcy. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła w ustawowym terminie [...] sp. z o.o. w [...] (dalej: "skarżąca") wskazując, że nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...].07.2019 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na skutek skargi złożonej przez [...] Sp. z o.o., wydał w dniu 14 lutego 2019 r. wyrok o sygn. IV SA/Po 1062/18, w którym uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] września 2018 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy należycie wyjaśni i rozstrzygnie w sposób spójny i jednoznaczny, czy nieruchomość skarżącej Spółki znajduje się w prawnie relewantnym zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. W przypadku odpowiedzi pozytywnej, Kolegium winno rozpoznać merytorycznie odwołanie, w razie zaś odpowiedzi negatywnej postępowanie odwoławcze winno podlegać umorzeniu. Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. SKO w [...] zawiadomiło na piśmie właścicieli działek, przez które ma przebiegać planowane zamierzenie, o prowadzonym postępowaniu odwoławczym w związku z wydanym przez WSA w Poznaniu wyrokiem. Pozostałe strony zawiadomiono o toczącym się postępowaniu w drodze obwieszczenia, pouczając jednocześnie o możliwości zaznajomienia się z całym materiałem dowodowym. W trakcie postępowania przed organem drugiej instancji podjęto działania w kierunku wyjaśnienia, czy objęte kwestionowaną decyzją zamierzenie oddziałuje na nieruchomość, której [...] Sp. z o.o. jest użytkownikiem wieczystym. W tym zakresie do Kolegium wpłynęły pisma Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2019 r., [...] maja 2019 r., [...] czerwca 2019 r. Skarżąca Spółka wyraziła natomiast swoje stanowisko w pismach z dnia [...] maja 2019 r., [...] czerwca 2019 r., [...] czerwca 2019 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. Kolegium zwróciło się do PGW [...] Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...] z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji. Następnie w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. skierowanym do Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze cofnęło ww. wniosek o uzgodnienie. W tym samym dniu do Kolegium wpłynęło pismo PGW [...] RZGW w [...], w którym wskazano, że uzgodnienie w niniejszej sprawie zostało już dokonane przez właściwy organ, tj. przez Dyrektora Zarządu Zlewni [...] w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że [...] Sp. z o.o. posiada legitymację do wniesienia odwołania. Skład orzekający doszedł do wniosku, że Spółce przysługuje przymiot strony postępowania. Kolegium doszło do wniosku, że działki należące do [...] Sp. z o.o., w tym działka nr [...], znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, na której ma być realizowane zamierzenie objęte kwestionowaną decyzją. Ponadto, inwestycja będzie - według składu orzekającego - oddziaływać na nieruchomość skarżącej Spółki. Z twierdzeń [...] Sp. z o.o., jak i z zawartego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że istniejąca na działce nr [...] sieć kanalizacji deszczowej jest połączona z projektowaną do przebudowy i rozbudowy siecią. W sieci tej zostaną dokonane zmiany poprzez poszerzenie średnic rur i odcięcie dopływu z dróg na przebudowywanym odcinku, tj. na wysokości działki [...], poprzez którą to poprowadzona zostanie dalej projektowana sieć kanalizacji deszczowej. W rezultacie Kolegium uznało, że skarżąca Spółka posiada legitymację do złożenia odwołania. Zdaniem Kolegium, wnioskowane przedsięwzięcie ma znaczenie lokalne i stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Kolegium podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, iż planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Kolegium wskazało, że projekt decyzji sporządzony został przez uprawnionego urbanistę. Spełnione zostały zatem wymagania, o których mowa w treści powołanego wyżej art. 50 ust. 4 u.p.z.p. Wskazano, że wystąpiono do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] Delegatura w [...], Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], Starosty [...] celem dokonania uzgodnień. W dniu [...] lipca 2018 r. Starosta [...] wydał postanowienie nr [...], w którym uzgodnił projekt rozstrzygnięcia. Pozostałe z ww. organów dokonały milczącego uzgodnienia. Projekt decyzji uzgodniony został także z PGW [...] Zarządem Zlewni w [...] (postanowienie z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...]). Wyjaśniono, że wprawdzie Kolegium początkowo wystąpiło do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] PGW [...] z wnioskiem o uzgodnienie, jednakże pismem z dnia [...] lipca 2019 r. Kolegium cofnęło wskazany wniosek. W dniu [...] września 2018 r. weszła bowiem w życie nowelizacja art. 240 ust. 4 ustawy Prawo wodne - dokonana ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1722) - w której dodano pkt 17 do wskazanego przepisu. Według art. 240 ust. 4 pkt 17 ustawy Prawo wodne, zarządy zlewni wykonują zadania [...] w zakresie uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. co do melioracji wodnych. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...] Państwowych [...] nie był zatem właściwy do dokonania uzgodnienia. Wskazano, że w chwili wydania decyzji właściwy do uzgadniania projektów decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. jest Zarząd Zlewni. Skargę na powyższą decyzję w ustawowym terminie złożyła [...] sp. z o.o., wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z treścią przepisów art. 240 ust. 3 pkt 7 w zw. z art. 166 ust. 2 pkt 8 ustawy Prawo wodne, obowiązujących w dniu wydania decyzji Burmistrza [...] z dnia [...].07.2018 r., projekt treści decyzji Burmistrza [...] wymagał uzgodnienia z Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w [...]. Burmistrz [...] nie sprostał temu obowiązkowi ustawowemu. Zaakcentowano, że ustalenia, które obejmuje punkt 9 decyzji Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...].07.2018 r., a przede wszystkim ppkt b i d, zostały omówione i podjęte podczas postępowania uzasadnionego przepisami prawa wodnego, które to postępowania zostało wzmiankowane w piśmie Burmistrza [...] z dnia [...].05.2019 r., znak: [...], skierowanym w niniejszej sprawie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Niezależnie od powyższego, skarżąca uzyskała wiedzę o fakcie przeprowadzenia "postępowania uzasadnionego przepisami prawa wodnego", w którym uczestniczyły różne osoby, również nie będące stronami postępowania [...] W trakcie tegoż postępowania, zostały omówione i ustalone wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, które obejmuje punkt 9 decyzji Burmistrza [...] z dnia [...].07.2018 r. Organ odwoławczy nie zbadał i nie odniósł się do tego wątku w zaskarżonej decyzji. Skarżąca wystąpiła do Burmistrza [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: dokumentacja postępowania uzasadnionego przepisami prawa wodnego, które to postępowanie zostało wzmiankowane w piśmie Burmistrza [...] z dnia [...].05.2019 r., znak: [...], skierowany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie [...]. Ponieważ Burmistrz [...] uznał, że wniosek jest bezprzedmiotowy, skarżąca wniosła skargę do WSA w Poznaniu (sygn. akt IV SAB/Po 190/19). Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniósł się do treści pism, wzmiankowanych na trzeciej stronie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Odnosząc się do zarzutu skargi przypomniano, że wprawdzie Kolegium początkowo wystąpiło do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] PGW [...] z wnioskiem o uzgodnienie, jednakże pismem z dnia [...] lipca 2019 r. Kolegium cofnęło wskazany wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lipca 2019 r., znak. [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrz [...] z [...] lipca 2018 r., nr [...] , znak [...] ustalającą warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na przebudowie i rozbudowie sieci kanalizacji deszczowej, na działkach gruntu o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], w [...], w obrębie ewidencyjnym nr [...] na rzecz Gminy [...]. Podstawą materialnoprawną ww. decyzji były przepisy ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t., Dz.U. 2017 poz. 1073 ze zm., dalej: "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p., inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym lub gminnym - jak w niniejszej sprawie - wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Artykuł 53 ust. 3 u.p.z.p. przewiduje, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. W niniejszej sprawie Burmistrz [...] decyzją z [...] lipca 2018 r. ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego (przebudowa i rozbudowa sieci kanalizacyjnej w [...]). Decyzja ta została uzgodniona m.in. z Dyrektorem Zarządu Zlewni [...] w [...] (postanowieniem z [...] lipca 2018 r.). Sąd wskazuje, że w sprawie sporne było, czy Dyrektor Zarządu Zlewni [...] w [...] był organem właściwym do dokonania uzgodnienia ww. decyzji. Sąd uznał, że należy odnieść się do przepisów ustawy Prawo wodne z dnia [...] lipca 2017 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez organ I instancji, czyli w dniu [...] lipca 2018 r. Obowiązywała wtedy ustawa Prawo wodne z dnia [...] lipca 2017 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566). Wersja ta obowiązywała od [...] kwietnia 2018 r. do [...] września 2018 r. W ocenie Sądu z brzmienia przepisów ww. ustawy nie można wywnioskować właściwości Dyrektora Zarządu Zlewni [...] w [...] w zakresie uzgadniania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dopiero [...] września 2018 r. weszła w życie nowelizacja art. 240 ust. 4 ustawy Prawo wodne, dokonana ustawą z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy Prawo wodne i innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1722), w której dodano pkt 17 do wskazanego przepisu. Zgodnie z art. 240 ust. 4 pkt 17 ustawy Prawo wodne (w brzmieniu od 20 września 2018 r.) zarządy zlewni wykonują zadania [...] w zakresie uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., co do melioracji wodnych. Skarżąca spółka ma więc rację, że decyzja z [...] lipca 2018 r. została uzgodniona z niewłaściwym organem. Decyzja została uzgodniona z Dyrektorem Zarządu Zlewni [...] w [...] w dniu [...] lipca 2018 r., a właściwy wówczas był Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...] PGW [...]. Należy wskazać, że o właściwości ww. organu wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt II OW 34/18, gdzie wskazał, że: "Władcza wypowiedź w tym zakresie, a taką jest uzgodnienie w trybie art. 54 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 106 K.p.a., powinna należeć do tego organu [...], który ma kompetencje o charakterze nadzorczym związane z wykonywaniem obowiązku utrzymywania urządzeń melioracji wodnych. Z art. 205 i art. 206 oraz art. 240 ust. 3 pkt 1 lit. a Prawa wodnego wynika, że organem tym, jest regionalny zarząd gospodarki wodnej." W tym miejscu Sąd podkreśla, że ww. postanowienie NSA dotyczyło właśnie stanu prawnego sprzed nowelizacji z dnia 20 lipca 2018 r. (tak jak w niniejszej sprawie). Sąd podkreśla decyzja z [...] lipca 2018 r. została zaskarżona przez skarżącą spółkę (tak samo decyzja SKO z [...] września 2018 r., która została uchylona przez WSA wyrokiem IV SA/Po 1062/18 w dniu 14 lutego 2019 r.). Sprawa nie została więc zakończona. Kolegium przed wydaniem zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji z [...] lipca 2019 r. wystąpiło do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] PGW [...] o uzgodnienie projektu decyzji Burmistrza [...] z [...] czerwca 2018 r., na co organ odpowiedział, że projekt decyzji został uzgodniony przez organ właściwy, czyli Dyrektora Zarządu Zlewni [...] w [...] w dniu [...] lipca 2018 r. Jednak biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy wskazać, że stanowisko Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] PGW [...] było w tym zakresie błędne. Sąd wskazuje, że decyzja Burmistrza [...] z [...] lipca 2018 r. została uzgodniona przez Dyrektora Zarządu Zlewni [...] w [...]., który wówczas był organem niewłaściwym. Postępowanie w sprawie nie zostało zakończone, a dopiero w trakcie jego trwania Dyrektor Zarządu Zlewni [...] w [...] stał się organem właściwym do uzgodnienia przedmiotowej decyzji. Procedura uzgodnieniowa została więc naruszona i nie można uznać z całą pewnością, że uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie Sądu organy powinny ponownie dokonać uzgodnień z Dyrektorem Zarządu Zlewni [...], który jest aktualnie organem właściwym do uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy Sąd postanowił odstąpić od pełnej merytorycznej oceny zaskarżonych decyzji z uwagi na to, że taka ocena byłaby przedwczesna, ponieważ uzgodnienia o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. dokonał w niniejszej sprawie organ wówczas niewłaściwy. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu zasadne było uchylenie również decyzji organu I instancji z uwagi na fakt, że organ II instancji uznał, że skarżąca Spółka posiada legitymację do złożenia odwołania. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a., organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji, z zastrzeżeniem rozwiązania przyjętego w art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś tylko na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Wynika to z art. 138 k.p.a., który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. Tylko w ograniczonym zakresie organ odwoławczy ma kompetencje kasacyjne. Organ odwoławczy bowiem rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Organ odwoławczy rozpoznaje i rozstrzyga ponownie sprawę administracyjną rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej. Przy tym ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę organ odwoławczy obowiązany jest usunąć naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego, których dopuścił się organ pierwszej instancji. Tym samym należy uznać, że skarżącej powinien przysługiwać przymiot strony również w postępowaniu przed organem I instancji. Rozpoznanie sprawy, w której na etapie postępowania przed organem I instancji dokonywane są uzgodnienia z innymi organami i podmiotami, z pominięciem strony stanowi bez wątpienia naruszenie zasady dwuinstancyjności. Skarżąca spółka mimo, że została uznana za stronę postępowania przez organ II instancji, nie miała możliwości obrony swoich interesów na etapie postępowania przed organem I instancji, a więc na etapie na którym dokonywano wspomnianych uzgodnień. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.