II SAB/Kr 471/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lutego 2020 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na bezczynność Gminy Miejskiej K. – Zarządu Dróg Miasta K. w przedmiocie zaopiniowania koncepcji obsługi komunikacyjnej inwestycji i uzgodnienia zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogi postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. Pismem z dnia 2 września 2019 r[...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Zarządu Dróg Miasta K. w przedmiocie zaopiniowania koncepcji obsługi komunikacyjnej inwestycji i uzgodnienia zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogi. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 29 kwietnia 2014 r. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. zaopiniował pozytywnie zamierzenie inwestycyjne pn. "Rozbudowa oraz przebudowa istniejącego budynku biurowego na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] (...)". Opinia ta została transponowana do decyzji Prezydenta Miasta K. ustalającej warunki zabudowy z dnia 31 sierpnia 2015 r., przeniesionej na skarżącą decyzją tegoż organu z dnia 16 lipca 2019 r. Z kolei w dniu 11 czerwca 2019 r. skarżąca wystąpiła do Zarządu Dróg Miasta K. o uzgodnienie zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogi w zakresie włączenia do drogi zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Skarżąca nie przedstawiła dowodu na okoliczność uprzedniego wyczerpania trybu z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, toteż – w wykonaniu zarządzenia z dnia 18 grudnia 2019 r. – skarżąca została wezwana do przedstawienia takiego dowodu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca przedstawiła dwa pisma z dnia 23 lipca 2019 r. i z dnia 20 sierpnia 2019 r. – i podała, że stanowiły one ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Z kolei 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W świetle powyższego uprzednie wniesienie ponaglenia jest przesłanką dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie przesłanka ta nie została spełniona. Skarga jest zatem niedopuszczalna. Uzasadnia to odrzucenie skargi po myśli art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W ocenie Sądu, przedłożone przez skarżącą pisma z dnia 23 lipca 2019 r. i z dnia 20 sierpnia 2019 r. nie mają znamion ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. – a świadczy o tym zarówno sposób ich zaadresowania, jak i ich treść. Wszak ponaglenie wnosi się wprawdzie za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie, ale powinno ono być skierowane do organu wyższego stopnia – tymczasem odnośne pisma nie zostały skierowane do organu wyższego stopnia, lecz do Zarządu Dróg Miasta K.. Skarżąca w tych pismach sama "zakreśliła" Zarządowi Dróg Miasta K. termin do załatwienia sprawy – zastrzegając "rygor" wystąpienia na drogę postępowania sądowego o zapłatę odszkodowania pieniężnego. Taka treść pism nie koreluje z istotą ponaglenia, które zasadniczo zmierza do tego, by to organ wyższego stopnia zobowiązał organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy w określonym terminie. Na marginesie warto też zauważyć, że w pismach skarżącej nie powołano art. 37 k.p.a., powołano natomiast art. 417 § 1 k.c., przy czym pisma te były redagowane przez profesjonalnego pełnomocnika. Niezależnie od powyższego, należy dodać, że – zdaniem Sądu – zarzucana organowi bezczynność nie jest objęta zakresem właściwości rzeczowej sądów administracyjnych i również z tej przyczyny nie może być przedmiotem zaskarżenia. Wspomniany zakres – gdy idzie o bezczynność – determinowany jest zasadniczo przepisami art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., bowiem do nich odsyła art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Tymczasem czynności podejmowane przez organ w przedmiotowej sprawie nie zmierzają do wydania żadnego aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Czynności te nie są też podejmowane w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). Także to uzasadnia odrzucenie skargi po myśli art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z tych względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.