II SA/Gl 1553/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2020 r. sprawy ze skargi "A" SA. w K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Wnioskiem z dnia 11 grudnia 2018 r. [A] SA w K. (inwestor, skarżąca) wystąpiła do Prezydenta Miasta R. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę nowego obiektu budowlanego - budowa stacji transformatorowej SN/nN wraz z włączeniem do ziemnej stacji elektroenergetycznej. Pismem z dnia 18 grudnia organ wezwał inwestora do uzupełnienia złożonego wniosku o brakującą opłatę skarbową, a postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji o projekt zagospodarowania terenu sporządzony zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki ich usytuowanie, w szczególności określenia właściwej odległości od granic nieruchomości projektowanej stacji, uzgodnienia z zarządcą drogi projektu budowalnego, zgodnie z decyzją z dnia [...] r. oraz dostosowania projektu do § 8 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego wyznaczając termin do dnia 5 lutego 2019 r. Decyzją z dnia [...] r., znak [...] Prezydent Miasta R. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji transformatorowej SN/nN wraz z włączeniem do ziemnej sieci elektroenergetycznej w R. na nieruchomościach oznaczonych nr 1, nr 2 i nr 3 w R. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno- budowlanymi, kompletność projektu i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, wykonanie projektu przez osoby posiadające wymagane uprawnienia i legitymujące się aktualnymi zaświadczeniami (art. 12 ust. 7). W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że przedłożony projekt zawierał nieprawidłowości i wymagał sporządzenia projektu zagospodarowania terenu zgodnie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, w szczególności w zakresie określenia właściwej odległości do granic nieruchomości projektowanej stacji transformatorowej oraz brak uzgodnienia z zarządcą drogi. Zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego organ postanowieniem nałożył na inwestora obowiązek ich usunięcia, jednocześnie informując, że po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu, zostanie wydana decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W odpowiedzi inwestor w piśmie z dnia 4 lutego 2019 r. poinformował, że w jego ocenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. dotyczy odległości budynków i ich usytuowanie, a kontenerowa stacja transformatorowa nie jest bezpośrednio wymieniona w rozporządzeniu i brak jest definicji klasyfikującej stację jako budynek. Bezpodstawne jest więc zaliczanie urządzenia elektroenergetycznego, jakim jest stacja transformatorowa jako odosobnionego budynku wydzielonego od otoczenia za pomocą przegród w postaci ścian bocznych i dachu, posadowionych na fundamencie. Stacja nie stanowi wydzielonego obiektu budowlanego pełniącego samodzielną funkcję, jak w przypadku budynku. Wyposażona w urządzenia elektroenergetyczne - zaliczyć ją należy do budowli odrębnych pod względem technicznym, ale składających się na użytkową całość - sieć elektroenergetyczną SN/nN. Zgodnie z art. 3 Prawa budowlanego stanowi obiekt budowlany, a nie budynek i co za tym idzie jej lokalizowanie na działce nie jest determinowane zapisami § 12 rozporządzenia. W świetle powyższego po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ uznał, iż nie można podzielić stanowiska inwestora przedstawionego powyżej, gdyż zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt SK 48/15 z dnia 13 grudnia 2013 r. stanowisko, że obiekt budowalny spełniający definicję budynku może być budowlą jest niezgodny z Konstytucją. W przekonaniu Trybunału, zarówno na gruncie prawa budowlanego, jaki i ustawy o podatkach lokalnych żaden budynek nie może być jednocześnie budowlą, a żadna budowla nie może być jednocześnie budynkiem. Pierwszeństwo ma zawsze kwalifikacja danego obiektu jako budynku. W ocenie organu przedmiotowa stacja transformatorowa spełnia definicję budynku, jest wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Wobec zatem braku usunięcia wszystkich stwierdzonych w postanowieniu nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane organ orzekł jak na wstępie. Odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji wniosła Spółka - inwestor, zaskarżając jednocześnie wydane w sprawie postanowienie. Zaskarżonej decyzji zrzuciła naruszenie: - art. 6 w związku z art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie wymogu praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia oraz rozstrzygnięcia postępowania przez organ pierwszej instancji, co skutkowało uznaniem, że przedmiotowa stacja stanowi budynek, - art. 7 w związku z art. 8 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wobec nie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez nie ustalenie czy kontenerowa stacja transformatorowa stanowi obiekt, którego nie można od gruntu odłączyć bez uszkodzenia konstrukcji, czyli czy stacja jest budynkiem, - art. 7 w związku z art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, w następstwie przyjęcia, iż stacja transformatorowa jest budynkiem, art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 35 w związku z art. 3 pkt 2 i pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż stacja transformatorowa jest budynkiem i w związku z tym przedłożony projekt budowalny nie spełnia wymagań przewidzianych przez ustawę, podczas gdy przedmiotowa stacja nie stanowi obiektu trwale związanego z gruntem, - art. 3 pkt 2 i pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż projektowana kontenerowa stacja transformatorowa jest budynkiem, co spowodowało wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego, - § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, poprzez stwierdzenie, iż dla projektowanej lokalizacji wymagane jest sporządzenie projektu zagospodarowania terenu, gdy projektowana stacja nie spełnia wymagań budynku. Uwzględniając powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy względnie o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, po przedstawieniu przebiegu dotychczasowego postępowania organ, odwołując się do wspomnianego przez organ pierwszej instancji wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt SK 48/15 z dnia 13 grudnia 2013 r. podkreślił, że według Trybunału stanowisko, iż obiekt budowalny spełniający definicję budynku może być budowlą jest niezgodny z Konstytucją. W przekonaniu Trybunału, zarówno na gruncie prawa budowlanego, jaki i ustawy o podatkach lokalnych żaden budynek nie może być jednocześnie budowlą, a żadna budowla nie może być jednocześnie budynkiem. Podniósł, że zgodnie z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego jako budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Dodał, że przedmiotowa stacja spełnia wszystkie te cechy. Dalej Wojewoda wyjaśnił, że obiekt o masie 11 ton, który jest powiązany z fundamentem zagłębionym w ziemi, spełnia warunek trwałego związania obiektu z gruntem. Z kolei na podstawie projektu budowlanego ustalono, że przedmiotowa stacja transformatorowa posiada zewnętrzne przegrody w postaci: - fundamentu w formie płyty żelbetowej posadowionej na głębokości 65cm poniżej terenu, - czterech ścian żelbetowych grubości 12cm - dachu żelbetowego. Zdaniem organu - wykonanie powyższych elementów z materiału - żelbet, świadczy jednoznacznie, że obiekt jest budynkiem, a nie budowlą lub urządzeniem. Podkreślił przy tym organ, że autor projektu sam stwierdził w swym projekcie, że "istniejącymi obiektami budowlanymi w zakresie budowy są budynek stacji, istniejąca sieć kablowa SN, sieć napowietrzna nN"- (str. 23). Wobec powyższego w myśl art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego projektowany obiekt należy uznać za budynek, a wobec powyższego musi on spełniać wymagania zawarte w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Nadto organ dodał, że zgodnie z art. 15a Prawa budowlanego projekt budowlany dotyczący budynku z fundamentem żelbetowym oraz ścianami i dachem żelbetowym - powinien być sporządzony przez osobę posiadającą stosowane uprawnienia budowalne (w tym przypadku w specjalności konstrukcyjno- budowlanej). W świetle powyższego organ odwoławczy uznał, ze decyzja wydana przez organ pierwszej instancji jest prawidłowa i utrzymał ją w mocy. . Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła Spółka [A] z siedzibą w K. W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego i prawa materialnego. W zakresie naruszenia przepisów prawa postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy powtórzono zarzuty postawione w odwołaniu, dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dodając zarzut naruszenia art. 10 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów (wobec czego strona została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu) oraz z uwagi nie ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji do podniesionych w odwołaniu zarzutów, w szczególności w zakresie trwałego związania z gruntem kontenerowej stacji transformatorowej oraz uznania jej za budynek, podczas gdy zdaniem strony skarżącej należy ją kwalifikować jako budowlę, w stosunku do której nie mają zastosowania przepisy § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Jako naruszenie przepisów prawa materialnego strona skarżąca wskazała na naruszenie przepisu art. 3 pkt 2 i pkt 3 ustawy Prawo budowlane oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Uwzględniając powyższe skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W bardzo obszernym uzasadnieniu rozwinięto podniesione zarzuty, podkreślając, iż strona nie mogła wypowiedzieć się przed wydaniem decyzji, co do zebranych dowodów i materiałów czy zgłoszonych żądań, m.in. organy nie przeprowadziły dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność ustalenia czy stacja transformatorowa, którą zamierzała wybudować skarżąca stanowi obiekt trwale związany z gruntem. Według skarżącej, która odwołała się w tym zakresie do orzecznictwa sądów administracyjnych, projektowana stacja nie jest trwale związana z gruntem i nie jest budynkiem, jak twierdzą organy, tylko budowlą. Podkreśliła, że przedmiotowa stacja transformatorowa jest jednym z elementów nierozerwalnie związanych z projektowanymi liniami kablowymi i spełnia funkcję podrzędną względem umieszczonych w nim urządzeń. Przez to jest częścią budowlaną tych urządzeń w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, co przesądza o tym, że jest budowlą, a nie budynkiem. Tym samym nie mają do niej zastosowania przepisy cytowanego rozporządzenia. W ocenie skarżącej powoływanie się przez organ drugiej instancji m.in. na masę obiektu, fundament zagłębiony w ziemi czy zewnętrzne przegrody i dach, a przede wszystkim wykonanie ich z żelbetu czy użycie w projekcie zwrotu "budynek stacji" nie wyjaśnia i nie uzasadnia przyjętego stanowiska w sprawie. Zwrócono uwagę na fakt, iż w toku postępowania organy nie przeprowadziły wnioskowanych przez skarżącą dowodów, czym naruszono przepisy postępowania (art. 77, art. 75 czy art. 78 Kodeksu postępowania administracyjnego). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2019, poz. 2167) Sąd dokonuje kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - tj. prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując w takim zakresie kontroli kwestionowanych decyzji oraz poprzedzającego go postanowienia Sąd nie dopatrzył się uchybień skutkujących uwzględnieniem skargi. Tak zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa. Obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, jest sprawdzenie przedłożonej dokumentacji w oparciu o przepis art. 35 ustawy Prawo budowlane. W myśl ust. 3 wymienionego przepisu w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ skorzystał z tej prerogatywy. Postanowieniem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia złożonej dokumentacji m.in. o projekt zagospodarowania terenu sporządzony zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki ich usytuowanie, w szczególności określenia właściwej odległości od granic nieruchomości projektowanego kontenera stacji w terminie do 5 lutego 2019 r. Pomimo upływu wskazanego terminu, inwestor nie przedłożył żadnego projektu zagospodarowania terenu, podnosząc kwestię błędnego zakwalifikowania projektowanej stacji transformatorowej. Przyznać należy, że kwestią sporną w niniejszej sprawie na tle złożonego projektu pozostaje ocena, czy przewidziana w nim stacja transformatorowa SN/nN powinna być zakwalifikowana jako budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, czy też jako budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 tej ustawy. Przesądza to bowiem o zastosowaniu lub stwierdzeniu braku podstaw do zastosowania wymienionego powyżej rozporządzenia, które w § 12 nakłada obowiązek lokalizacji budynków w określonej odległości od działek sąsiednich. Podnieść należy, że ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w art. 29 ust. 1 pkt 2b przewiduje, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków stacji transformatorowych i kontenerowych stacji transformatorowych o powierzchni zabudowy do 35m². Jednocześnie w art. 30 ust. 1a w związku z ust. 1 pkt 1 ustawa przewiduje, że inwestor zamiast dokonania zgłoszenia dotyczących robót budowlanych, o których mowa w ust. 1, może wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdzie inwestor wystąpił z wnioskiem z dnia 11 grudnia 2018 r. o wydanie pozwolenia na budowę stacji transformatorowej SN/nN wraz z włączeniem do ziemnej stacji elektroenergetycznej. Analiza przytoczonego przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2b wskazuje, że ustawodawca rozróżnia – po pierwsze - parterowe budynki stacji transformatorowych i po drugie - kontenerowe stacje transformatorowe. We wniosku złożonym przez skarżącą Spółkę – wystąpiono o pozwolenie na budowę nowego obiektu budowlanego – stacji transformatorowej SN/nN wraz z włączeniem do ziemnej sieci elektroenergetycznej załączając projekt budowlany nr [...]. Z legalnej definicji budynku zamieszczonej w art. 3 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy wynika, że przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundament i dach. Z kolei w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane ustawodawca zdefiniował budowlę w ten sposób, że uznał za nią każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a dodatkowo wymienił katalog tych obiektów. Z przedstawionej powyżej konstrukcji przepisów wynika, że obiekt budowlany, który spełnia kryteria do uznania go za budynek, nie może być uznany za budowlę. Analiza załączonego projektu słusznie doprowadziła organy do stwierdzenia, iż chodzi o budowę budynku stacji transformatorowej. Świadczy o tym zarówno stanowisko samego projektanta, który w projekcie na stronie 23 stwierdził, że "istniejącymi obiektami budowlanymi w zakresie budowy są budynek stacji, istniejąca sieć kablowa SN, nN, sieć napowietrzna nN", jak również dokładna ocena projektowanych zamierzeń, a mianowicie to, że przedmiotowa stacja stanowić będzie obiekt o masie 11 ton, trwale powiązany z gruntem poprzez fundament zagłębiony w ziemi. Spełniać więc będzie warunek trwałego związania obiektu z gruntem. Nadto dokładna analiza przedstawionego projektu budowlanego wykazała, że przedmiotowa stacja transformatorowa posiada zewnętrzne przegrody w postaci: - fundamentu w formie płyty żelbetowej posadowionej na głębokości 65cm poniżej terenu, - czterech ścian żelbetowych grubości 12cm - dachu żelbetowego. Spełnia tym samym wszelkie warunki dla uznania jej za budynek. Dodatkowo należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że sam materiał, z którego będzie ona wykonana – tj. żelbet, świadczy jednoznacznie, że obiekt jest budynkiem, a nie budowlą lub urządzeniem. Jak wskazano powyżej przywołany powyżej przepis art. 29 ust. 1 pkt 2b Prawa budowlanego wyraźnie odróżnia budynki stacji transformatorowych od kontenerowych stacji transformatorowych. Zgodzić się trzeba, że wielkość, materiał budowlany oraz sposób wykonania wnioskowanej stacji transformatorowej przesądza o tym, że projektowany obiekt stanowi budynek. Skoro zatem jest to budynek, to dotyczą go wymagania określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki ich usytuowanie. Prawidłowo zatem organ pierwszej instancji wezwał inwestora do uzupełnienia złożonego projektu o brakujący projekt zagospodarowania terenu sporządzony zgodnie z cytowanym powyżej § 12 rozporządzenia, a brak uzupełnienia złożonego projektu o ten dokument, mimo upływu wyznaczonego terminu, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane musiał skutkować wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego. Wobec bowiem braku usunięcia wszystkich stwierdzonych w postanowieniu nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane organ orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. W świetle powyższego Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy przepisu art. 35 ustawy Prawo budowlane czy § 12 cytowanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Nie podzielono także zarzutu naruszenia przez orzekające w sprawie organy przepisów art. 7, art. 77 § 1 czy art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sprawa została bowiem poprzedzona zebraniem wystarczającego materiału dowodowego, który został przez organy oceniony zgodnie z obowiązującymi regułami. Z kolei odnosząc się do naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, należy podnieść, że uchybienie to może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy mógłby być odmienny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2019 r. sygn. akt II OSK 2691.17) względnie wykazać, że uchybienie to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności – zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 września 2019 r. sygn. akt II SA/Bk 420/19. W niniejszym przypadku strona niczego takiego nie wykazała, a to właśnie na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa ciężar wykazania związku przyczyno- skutkowego między naruszeniem wskazanego przepisu postępowania a wynikiem sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna są zgodne z obowiązującym prawem, a w związku z tym na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.