II SA/Wa 180/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Piotr Borowiecki, Protokolant specjalista Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia J. K. pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Komendant [...] Policji wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia J. K. pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej w listopadzie 2015 r. w związku uzasadnionym podejrzeniem, iż należy on do kategorii osób, stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Z tego względu na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji wezwano wymienionego do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym celem potwierdzenia, iż może dysponować bronią. Strona przedłożyła wymagane orzeczenia: lekarskie nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. oraz psychologiczne nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. potwierdzające brak przeciwwskazań do dysponowania bronią. Organ I instancji złożył odwołania od ww. orzeczeń, w wyniku czego strona uzyskała pozytywne orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] czerwca 2016r. stwierdzające, iż nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią oraz negatywne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. stwierdzające, iż należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Biorąc powyższe pod uwagę, Komendant [...] Policji w dniu [...] września 2016 r. wydał decyzję cofającą J. K. pozwolenie na broń bojową do ochrony osobistej, wskazując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 7, art. 75 § 1 , art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dokonanie niewłaściwej oceny stanu faktycznego sprawy, pominięcie najbardziej aktualnej opinii lekarskiej oraz bezpodstawne przyjęcie, iż strona należy do osób nieposiadających zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią. W związku z powyższym pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji bądź o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r. wskazał, iż osoba chcąca posiadać broń i dysponować nią musi mieć do tego zdolność potwierdzoną stosownym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym. Tymczasem ustalenia dokonane w toku postępowania wskazują, że J. K. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W niniejszej sprawie zastosowanie ma pkt 2 wskazanego przepisu, który dotyczy osób z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej oraz pkt 4 stanowiący o uzależnieniu od alkoholu lub substancji psychoaktywnych. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji zobowiązał J. K. do przedłożenia stosownych orzeczeń w związku z uzyskaniem informacji, iż będąc pod wpływem alkoholu w czasie sprzeczki z żoną zagroził, iż "palnie sobie w łeb". Po otrzymaniu pozytywnych orzeczeń: psychologicznego i lekarskiego organ skorzystał z trybu odwoławczego. Treść ostatecznego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. zobowiązuje organy Policji do cofnięcia wymienionemu pozwolenia na posiadanie broni palnej. Wolą ustawodawcy jest bowiem, by bronią palną nie mogły dysponować osoby, które nie posiadają do tego zdolności w myśl przepisów ustawy o broni i amunicji, w związku z czym przepisom tym nadany został walor obligatoryjności. Oznacza to, że organom Policji nie pozostawiono żadnego marginesu swobody w wyborze sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w przypadku ustalenia braku zdolności psychofizycznej danej osoby do dysponowania bronią. Przy czym organy Policji nie mają żadnego wpływu na tryb przeprowadzania badań przez osoby do tego upoważnione (lekarzy i psychologów). Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa procesowego poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego, a także niewłaściwą ocenę stanu faktycznego i pominięcie aktualnej opinii lekarskiej, organ odwoławczy uznał go za bezzasadny. Wskazał, iż pełnomocnik strony kwestionuje bowiem sposób przeprowadzenia badania przez lekarza orzecznika w II instancji, tymczasem zgodnie z art. 15i ust. 1 ustawy o broni i amunicji kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Organ odwoławczy nie stwierdził również podstaw do uwzględnienia wniosku strony o dopuszczenie dowodu w postaci opinii psychiatrycznej z dnia [...] kwietnia 2016r., mającej obrazować aktualny stan zdrowia psychicznego, a także wezwania i przesłuchania w charakterze świadków lekarzy psychiatrów oraz lekarza orzekającego w II instancji w badaniach lekarskich. W aktach sprawy znajdują się bowiem ostateczne orzeczenia: lekarskie i psychologiczne, przy czym z pierwszego z nich wynika, iż strona należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Orzeczenia te wiążą organy Policji, a ich treści nie niwelują żadne inne przedłożone przez stronę opinie psychologiczne i lekarskie. Organ odwoławczy za chybiony uznał zarzut odwołania dotyczący pominięcia dowodu w postaci "pozytywnego dla strony zaświadczenia (ostatecznego orzeczenia) lekarskiego nr [...]", które zostało wydane później niż ostateczne negatywne orzeczenie lekarskie nr [...]. W istocie bowiem pełnomocnik wskazuje na ostateczne orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., a więc wydane przez upoważnionego psychologa na podstawie badań istotnie różniących się swoim zakresem od badań lekarskich, na podstawie których wydawane są ostateczne orzeczenia lekarskie. Orzeczenia te mają zatem odrębną moc dowodową. Przy czym otrzymanie przez osobę posiadającą pozwolenie na broń przynajmniej jednego negatywnego orzeczenia jest podstawą do obligatoryjnego cofnięcia ww. pozwolenia, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. J.K., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. zarzucając naruszenie: 1) prawa materialnego, tj.: - art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji poprzez ich nienależyte zastosowanie i uznanie, że skarżący z uwagi na wystąpienie przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ww. ustawy nie może dysponować bronią, - błędne zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że skarżący posiada znacznie ograniczoną zdolność psychofizyczną, oraz błędne zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt. 4 ww. ustawy poprzez przyjęcie, że skarżący jest uzależniony od alkoholu, w sytuacji istnienia pozytywnej, ostatecznej opinii psychologicznej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] oraz braku diagnozy stwierdzającej uzależnienie od alkoholu, 2) prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, a także zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla niniejszej sprawy okoliczności faktycznych i prawnych, w tym: - brak wyczerpującego rozpoznania i oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w zakresie wykonanych przez skarżącego badań lekarskich poprzez pominięcie przez Komendanta Głównego Policji, że Komendant [...] Policji odwołał się jedynie od orzeczenia psychologicznego nr [...], a nie od orzeczenia lekarskiego nr [...], które stało się w związku z tym ostateczne, - zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności i nieuwzględnienie faktów znanych organowi z urzędu w zakresie braku uznania skarżącego za osobę, która nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt. 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią, - oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach sprzecznych z istniejącym stanem faktycznym i ustalenie, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, wobec wystąpienia uzależnienia od alkoholu, podczas gdy w dokumentacji medycznej brak jest takiej diagnozy, - oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach sprzecznych z istniejącym stanem faktycznym i ustalenie, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, w sytuacji, gdy istnieje pozytywna opinia psychologiczna nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2016 r.; wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W motywach skargi [...] z dnia [...] listopada 2015 r. oraz psychologiczne nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. potwierdzające brak przeciwwskazań do dysponowania bronią. Pomimo przedstawienia wymaganej dokumentacji organ I instancji złożył odwołanie, ale jedynie od jednego z tych orzeczeń, tj. od "orzeczenia psychologicznego [...]" jak wynika wprost z treści odwołania Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2015 r. W toku postępowania odwoławczego wydane zostało pozytywne orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., które zostało pominięte przez organ Policji. Zostało również wydane negatywne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. stwierdzające, że skarżący nie może dysponować bronią, przy czym orzeczenie to wydane zostało pomimo braku odwołania od orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Organ odwoławczy nie wziął pod uwagę, iż organ I odwołał się skutecznie jedynie od orzeczenia psychologicznego nr [...], a nie od orzeczenia lekarskiego nr [...], które stało się w związku z tym ostateczne. Uznane przez organ odwoławczy ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. nie było ostatnim orzeczeniem w sprawie, a ponadto wydane zostało pomimo braku skutecznego zaskarżenia przez organ I instancji orzeczenia lekarskiego nr [...]. Skarżący zaznaczył, iż w sprawie pojawiły się wątpliwości, które wymagały dodatkowego wyjaśnienia, choćby dowodami z zeznań świadków, co do okoliczności faktycznych i prawnych stanowiących podstawę do wydania opinii lekarskich w sprawie, tak aby skarżący lub organ administracji mogli ewentualnie zaskarżyć konkretne orzeczenie (jako wydane np. bez podstawy prawnej) do wojewody. W tym celu skarżący zgłosił organowi I instancji stosowny wniosek dowodowy, w którym wniósł o przesłuchanie B.T. odpowiedzialnego za sporządzenie orzeczenia lekarskiego nr [...], a także M. K. i K. R. badających skarżącego w dniu [...] listopada 2015 r. Złożony został również wniosek o zobowiązanie Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w W. do przedłożenia dokumentacji medycznej skarżącego, na podstawie której wydano orzeczenie lekarskie nr [...], z której wynikałoby, jakie odwołanie stanowiło podstawę do jego wydania. Organ I instancji nie uwzględnił jednak wskazanego wniosku, pomimo wniesienia odwołania jedynie od orzeczenia nr [...]. Powyższe działanie organu doprowadziło do sytuacji, w której pomimo istnienia dwóch przeciwstawnych dowodów (dwóch przeciwstawnych opinii dotyczących stanu zdrowia skarżącego), nie podjęto żadnych działań celem zweryfikowania, który z nich jest wiarygodny. Organy Policji całkowicie pominęły oświadczenie żony skarżącego z dnia [...] listopada 2015 r. z którego wynika, że zdarzenie z dnia [...] listopada 2015 r. miało charakter incydentalny, a skarżący - od wielu lat posiadający pozwolenie na broń - zawsze podchodził odpowiedzialnie do uzyskanego uprawnienia. Broń zawsze była zabezpieczona w szafie pancernej, do której klucz znajduje się w zabezpieczonym dodatkowo sejfie, przy czym w dniu [...] listopada 2015 r. skarżący nie otwierał żadnego z nich. Ponadto żona nie potwierdziła słów, które zacytował Komendant Główny Policji w zaskarżonej decyzji, jakoby skarżący zagroził, iż "palnie sobie w łeb". Z powyższego wynika, iż jedynie lakoniczne - niepotwierdzone przez świadków zdarzenia - rzekome oświadczenie skarżącego, stało się podstawą do cofnięcia mu uprawnienia do dysponowania bronią. Jak wynika z oświadczenia żony, impuls, aby zainicjować postępowanie wziął się z braku kontaktu ze skarżącym a nie z faktu gróźb z jego strony, czy wyrażania jakichkolwiek myśli samobójczych. Oświadczenie żony dokładnie wyjaśnia, co zaszło oraz uzasadnia, że skarżący w dniu [...] listopada 2015r. nie stanowił jakiekolwiek zagrożenia dla siebie oraz dla otoczenia. Skarżący podniósł również, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla stanowiska Komendanta Głównego Policji, iż skarżący spełnia przesłankę z art. 15 ust. 1 pkt. 4 ustawy o broni i amunicji, tj. może być uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. Z Karty informacyjnej z Izby Przyjęć nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. wynika, że rozpoznano jednostkę chorobową Kod [...] W wywiadzie natomiast stwierdzono, że skarżący nigdy nie był leczony psychiatrycznie, a jego stan można określić, jako: "bez objawów [...]. Tok, treść, forma myślenia prawidłowe. Bez objawów psychiatrycznych. Bez myśli S.". Z pozostałych opinii psychiatrycznych złożonych do akt sprawy wynika, iż skarżący jest osobą o prawidłowej konstrukcji osobowościowej, bez cech zaburzeń psychologicznych lub chorób psychicznych, bez cech uzależnienia od alkoholu lub substancji psychoaktywnych. Skarżący wskazał nadto, iż organ odwoławczy nie dopełnił obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego, dążenia do prawdy obiektywnej oraz wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych, a także przekroczył zasadę swobodnej oceny dowodów. Tym samym dopuścił się naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2017 r. skarżący, działając przez pełnomocnika, podtrzymał wszystkie zarzuty i wnioski skargi. Dodatkowo wskazał, iż odwołania Komendanta [...] Policji od orzeczenia lekarskiego (które było nieskuteczne), jak i od orzeczenia psychologicznego nie zostały doręczone stronie postępowania. Zaniechanie organu Policji w tym względzie stanowi wadliwość postępowania uzasadniającą uchylenie zaskarżonej decyzji. Takie działanie organu jest sprzeczne z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a., co podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2966/15. Nadto skarżący podniósł, że zasadnicza wada przeprowadzonego postępowania administracyjnego dotyczy bezkrytycznego przyjęcia orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. wydanego przez [...] w W., na podstawie którego organy Policji ustaliły, że istnieją przeciwwskazania do dysponowania przez skarżącego bronią palną. Wadliwość tego dowodu polega na tym, że wbrew tytułowi "orzeczenie lekarskie", dokument ten stanowi orzeczenie psychologiczne, do wydania którego WIML nie był uprawniony. Nadto orzeczenie to nie zawiera uzasadnienia, co uniemożliwia ocenę tego dowodu. Nie dostrzegając tych nieprawidłowości organy obu instancji naruszyły art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. a także § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenia na broń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej odpowiada prawu. W ocenie Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia faktyczne wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów prawa nie budzi zastrzeżeń. Na wstępie zauważyć należy, że pozwolenie na broń palną jest wymagane w większości krajów świata jako warunek konieczny nabycia prawa do posiadania broni. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) broń można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu - komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych - właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej. Wskazane organy upoważnione są również do cofnięcia pozwolenia na broń. Posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem, dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy zaistnieją okoliczności oraz spełnione zostaną warunki ustawowe stanowiące podstawę jego wydania (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09; publ. ONSA i WSA 2010 r., nr 1, poz. 5). Poza wypadkami określonymi w omawianej ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Prawodawca ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg wymogów, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, zaś w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała - aby mogła z niego nadal korzystać. Określone w ustawie zasady nabycia oraz realizacji uprawnienia do posiadania broni zobowiązują właściwe organy do ścisłej kontroli ich przestrzegania oraz do stanowczej reakcji w przypadkach ich naruszenia. Zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń lub zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 powołanej ustawy i potwierdzające, że może dysponować bronią. W myśl z kolei art. 15 ust. 5 ww. ustawy w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. Stosownie natomiast do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6, tj. osób z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej (pkt 2), osób wykazujących istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (pkt 3), uzależnionych od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych (pkt 4). Przepisy te stanowią zatem, że w razie przedstawienia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego, z których wynikać będzie, że należy ona do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji ma obowiązek wydać decyzję o cofnięciu jej pozwolenia na broń. Sposób i tryb wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych określały przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), które utraciło moc obowiązującą z dniem 29 listopada 2015 r. W dniu 30 listopada 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1505), która na mocy art. 7 wprowadziła zmiany w ustawie o broni i amunicji włączając przepisy regulujące materię badań lekarskich i psychologicznych z ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. do ustawy o broni i amunicji. W sprawie niniejszej znajduje jednak zastosowanie unormowanie przejściowe odnośnie postępowań orzeczniczych będących w toku, tj. przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. poz. 2210). Zgodnie z jego treścią postępowania w sprawie wydania orzeczenia lekarskiego i psychologicznego wszczęte i niezakończone przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia przeprowadza się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 15 ust. 7 ustawy o broni i amunicji, która zawierała upoważnienie do określenia m.in. zakresu badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń, lekarzy i psychologów upoważnionych do przeprowadzania badań oraz wydawania orzeczeń, warunków i trybu odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych, uzyskiwania i utraty uprawnień przez lekarzy i psychologów do przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych, kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych, a także dodatkowych kwalifikacji lekarzy i psychologów przeprowadzających badania lekarskie i psychologiczne, jak również wzorów stosowanych dokumentów. Paragraf 8 tego rozporządzenia regulował tryb wnoszenia odwołań od orzeczeń lekarskich i psychologicznych stanowiąc w ust. 1, że od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie. Odwołanie przysługuje osobie ubiegającej się oraz właściwemu organowi Policji (ust. 2). Osoba ubiegająca się wnosi odwołanie wraz z jego uzasadnieniem w terminie 30 dni, a właściwy organ Policji w terminie 45 dni, od dnia otrzymania orzeczenia (ust. 3). Odwołanie wnoszone jest za pośrednictwem lekarza lub psychologa, którzy wydali orzeczenie, odpowiednio do: (1) jednostki badawczo-rozwojowej, wymienionej w § 5 ust. 4, najbliższej ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się lub siedzibę Policji, (2) psychologa wyznaczonego przez właściwego wojewodę, po zasięgnięciu opinii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego lub Stowarzyszenia Psychologów Sądowych w Polsce - zwanych dalej "podmiotami odwoławczymi" (ust. 4). Lekarz lub psycholog, za którego pośrednictwem wnoszone jest odwołanie, przekazuje je, wraz z dokumentacją badań, do podmiotu odwoławczego w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania (ust. 5). Powtórne badanie przeprowadza lekarz jednostki badawczo-rozwojowej lub psycholog, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, w terminie nie dłuższym niż 30 dni - licząc od dnia otrzymania odwołania przez podmiot odwoławczy (ust. 6). Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne (ust. 9). Z powyższego wynika, że w sprawie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń obowiązywał szczególny tryb postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że powołana wyżej regulacja, dotycząca czynności specjalistycznych jakimi są niewątpliwie badania lekarskie, stanowi procedurę odrębną od postępowania administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1292/11; z dnia 13 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1943/13, publ. CBOSA). Jest to procedura o charakterze wpadkowym w postępowaniu o wydanie pozwolenia na broń, która została uregulowana w sposób pełny i kompletny. W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący na wezwanie organu Policji przedstawił orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią oraz orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Pismami z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...], Komendant [...] Policji, powołując w podstawie prawnej § 8 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r., złożył odwołania od pozytywnych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego argumentując, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia J. K. pozwolenia na broń palną uzyskano informację z Karty informacyjnej Izby Przyjęć wydanej przez Samodzielny Wojewódzki Zespół Publicznych Zakładów Psychiatrycznej Opieki Zdrowotnej w W., z treści której wynika, że wymieniony będąc pod wpływem alkoholu podczas awantury z żoną groził, że zastrzeli się z broni palnej, którą posiada w domu. Na wezwanie organu wymieniony przedstawił pozytywne dla siebie orzeczenia: lekarskie i psychologiczne. Organ wskazał, że zebrane w prowadzonym postepowaniu materiały dowodowe uzasadniają podejrzenie, że strona należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ Policji wniósł skutecznie odwołania zarówno od orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., jak i od orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Wprawdzie w petitum odwołania od orzeczenia lekarskiego został błędnie powołany numer orzeczenia ([...] zamiast [...]) jednak w uzasadnieniu odwołania numer ten został wskazany prawidłowo. Również z informacji o załącznikach do odwołania wynika wprost, że załącznikiem jest kopia orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Ponadto odwołanie to - jak wynika z jego treści - zostało skierowane do [...]w W. za pośrednictwem uprawnionego lekarza – J. T., który wydał orzeczenie lekarskie w I instancji. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym, że wobec nieskutecznego wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] listopada 2015r. stało się one ostateczne w toku instancji. Odwołanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] grudnia 2015 r., co potwierdzone zostało jego własnoręcznym podpisem (k. 79 verte akt admin.) Na skutek rozpatrzenia ww. odwołania w dniu [...] marca 2016 r. uprawniony lekarz z [...] w W. wydał ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] stwierdzające, że J. K. należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie jest to opinia psychologiczna, której organ nie powinien brać pod uwagę ze względu na wydanie w późniejszej dacie, tj. [...] czerwca 2016 r. ostatecznego orzeczenia psychologicznego nr [...], lecz ostateczne orzeczenie lekarskie, wydane przez uprawniony podmiot, wiążące organ Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Wprawdzie w petitum ww. orzeczenia użyto sformułowania "na podstawie badania psychologicznego (...) stwierdzam (...)", jednak uchybienie to nie pozbawia orzeczenia mocy wiążącej. Orzeczenie to posiada bowiem wszystkie konstytutywne elementy wymienione w załączniku nr 1 część B do powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. określającego wzór orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 15 ustawy o broni i amunicji, tj. pieczęć podmiotu odwoławczego wydającego orzeczenie; numer i rok; podstawę prawną; stwierdzenie, czy osoba badana należy (nie należy) do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i może (nie może) dysponować bronią; miejscowość; datę; pieczęć i podpis lekarza upoważnionego; pouczenie, że orzeczenie wydane w trybie odwołania jest ostateczne. Zaznaczyć należy, że przepisy rozporządzenia, jak i ww. załącznik nie wymieniają uzasadnienia jako elementu orzeczenia lekarskiego, którego brak zarzucał skarżący. Poza tym, jak wynika z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, badania lekarskie osoby posiadającej pozwolenie na broń obejmują ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu (pkt 1), badania specjalistyczne i pomocnicze zlecone przez lekarza przeprowadzającego ogólną ocenę stanu zdrowia, w tym konsultacje innych lekarzy specjalistów i badania pomocnicze, które lekarz uzna za niezbędne w wyniku przeprowadzonej oceny stanu zdrowia (pkt 2c). Lekarz upoważniony może więc wydać orzeczenie w oparciu o badania specjalistyczne, w tym psychologiczne, jeśli stwierdzi ku temu podstawy. Nie można bowiem wykluczyć, że orzeczenie czy osoba badana należy do osób z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej oraz do osób uzależnionych od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych, będzie wymagać konsultacji psychologa lub innego specjalisty. Z tego względu bez znaczenia dla oceny mocy wiążącej ww. ostatecznego orzeczenia lekarskiego jest podnoszona przez skarżącego na rozprawie okoliczność, że był on badany przez lekarza innego niż ten, który wydał orzeczenie z dnia [...] marca 2016 r. Organy Policji wydając decyzje zarówno w I, jak II instancji wskazywały na brak możliwości weryfikowania stanu zdrowia skarżącego w ramach prowadzonego postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń w sytuacji wydania niekorzystnego dla skarżącego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. W ocenie Sądu powyższe stanowisko organów Policji jest prawidłowe. Orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwołania jest bowiem ostateczne, a więc niepodważalne. To zaś oznacza, że organy Policji, będąc związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim lub psychologicznym, nie mogą dokonywać ich weryfikacji i oceny. Zarówno Komendant [...] Policji, jak i Komendant Główny Policji nie byli zatem upoważnieni do kontrolowania prawidłowości wydania powyższego orzeczenia lekarskiego. Przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. (podobnie jak aktualnie obowiązujące przepisy ustawy o broni i amunicji) wskazują jednoznacznie kto sprawuje kontrolę nad pracą uprawnionych lekarzy i psychologów. Przepis § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia (art. 15i ust. 1 ustawy o broni i amunicji) stwierdza, że kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich lub psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i skierował do wojewody wniosek o przeprowadzenie stosownej kontroli wykonania badań lekarskich oraz wydanego ostatecznego orzeczenia lekarskiego. Powołane przepisy uzasadniają zatem stwierdzenie, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na broń istnieje szczególne ograniczenie dowodowe. Mianowicie to, czy ktoś nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy o broni i amunicji może być stwierdzone jedynie na podstawie orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego przez określone osoby i w określonym trybie. Należy więc zgodzić się z organem, że nie jest dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko ostatecznemu orzeczeniu lekarskiemu wydanemu w oparciu o powołane wyżej regulacje. Tym samym organ nie mógł uwzględnić złożonych w toku postępowania administracyjnego zaświadczeń lekarskich, opinii psychiatrycznej czy wyników badań korzystnych dla skarżącego, które nie posiadały waloru ostateczności w rozumieniu przepisów ustawy o broni i amunicji. Organ nie mógł również uwzględnić wniosku dowodowego o przesłuchanie wymienionych świadków, a także wniosku o zobowiązanie [...] w W. do przedłożenia dokumentacji medycznej skarżącego, na podstawie której wydano ostateczne orzeczenie lekarskie, w sytuacji gdy nie posiadał uprawnień do weryfikacji tego orzeczenia oraz dokumentacji z przeprowadzonych badań. Z tych samych względów organ Policji nie mógł uwzględnić oświadczenia żony skarżącego z dnia [...] listopada 2015 r. co do charakteru zdarzenia z dnia [...] listopada 2015 r. oraz dopełniania przez niego obowiązku prawidłowego przechowywania broni. Podkreślić przy tym należy, że to nie samo oświadczenie (niepotwierdzone - jak podnosi skarżący), iż "palnie sobie w łeb" stanowiło podstawę wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, lecz wynik postępowania w sprawie wydania orzeczenia lekarskiego, z którego wynika, że skarżący należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji. Odnośnie natomiast zarzutu, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla stanowiska organu, iż skarżący może być uzależniony od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych wskazać należy, że pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. Komenda Rejonowa [...] poinformowała Komendanta [...] Policji, że skarżący był doprowadzany do [...] Ośrodka dla Osób Nietrzeźwych 5 razy w dniach: [...] grudnia 2000 r. (zakłócenie porządku), [...] grudnia 2001 r. (zagrożenie życia i zdrowia), [...] grudnia 2006 r. (zakłócenie porządku), [...] kwietnia 2014 r. (awantura domowa), [...] listopada 2015 r. (zagrożenie życia i zdrowia). Powyższe informacje zostały przekazane przez K[...]P do [...] w W. w ślad za odwołaniem od orzeczenia lekarskiego z dnia [...] listopada 2015 r. Podmiot odwoławczy dysponował zatem materiałem dowodowym pozyskanym w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego przez jednostkę Policji. Wskazać w tym miejscu należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1273/04 (publ. LEX nr 189224) wypowiadając się na temat charakteru i mocy wiążącej orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydawanych w oparciu o § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000r. stwierdził, iż "analiza obowiązujących aktualnie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji a także przepisów wykonawczych do tej ustawy wskazuje, iż dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie zostało przekazane upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia został ściśle określony w przepisach ww. rozporządzenia. Przewidziany tam został swoistego rodzaju tryb postępowania, który - jak to już wyżej wspomniano - przewiduje możliwość składania przez osobę podlegającą badaniom a także organ Policji odwołań, od orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Tego rodzaju regulacja dotycząca czynności specjalistycznych jakimi są niewątpliwie badania lekarskie stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 cyt. rozporządzenia nie podlegają więc weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń. Związanie organów Policji ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym wydanym na podstawie § 8 cyt. rozporządzenia wyklucza zatem możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń.". Powyższy pogląd zachowuje aktualność także pod rządami obecnie obowiązujących przepisów art. 15a - 15l ustawy o broni i amunicji. W świetle powyższych ustaleń organy Policji, w oparciu o ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. były zatem zobowiązane do wydania decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji. Sformułowanie art. 18 ust. 1 ustawy "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń" jest bowiem kategoryczne i oznacza obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W takiej sytuacji organ Policji nie jest obowiązany do badania innych okoliczności dotyczących osoby posiadającej pozwolenie na broń, w tym choćby opinii jaką cieszy się w miejscu zamieszkania lub w środowisku zawodowym. Końcowo Sąd zaznacza, iż znany jest mu powołany przez skarżącego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2966/15, jednak w niniejszej sprawie nie jest on dla Sądu wiążący. Ponadto wyrok ten zapadł w odmiennym stanie faktycznym. Podstawą wydania przez organ Policji decyzji cofającej pozwolenie na broń w ww. sprawie było orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w L. z dnia [...] września 2014 r., w którym stwierdzono, że skarżący "nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl ustawy o broni i amunicji". Natomiast w uzasadnieniu tego orzeczenia, sporządzonym - co należy podkreślić - na żądanie skarżącego stwierdzono "w czasie badań lekarskich przeprowadzonych w dniu [...] września 2014 r. rozpoznano u Pana zaburzenia osobowości - osobowość niedojrzała emocjonalnie, brak krytycyzmu, co stanowi zgodnie z obowiązującymi przepisami, przeciwwskazanie do dysponowania bronią palną (...)". NSA zwrócił uwagę na brak spójności między orzeczeniem, które wymienia także brak zdolności fizycznych badanego, a jego uzasadnieniem, gdyż uzasadnienie nie wskazało na jakiekolwiek niedomogi fizyczne, które byłyby przeszkodą w dysponowaniu przez skarżącego bronią. W konsekwencji NSA stwierdził, iż trudno mówić o "ostateczności" takiego orzeczenia w rozumieniu § 8 ust. 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. Z tych przyczyn Sąd II instancji uwzględnił zarzuty skargi kasacyjnej, w której podnoszono, że ww. orzeczenie lekarskie nie może stanowić dowodu w rozpoznawanej sprawie. Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji należy uznać za prawidłową. Organ zgromadził materiał dowodowy i trafnie ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa. Nie naruszył przy tym podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a.), ani reguł postępowania dowodowego (art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 4, art. 80 k.p.a.). Ocena materiału dowodowego dokonana przez organ Policji nie nosi znamion dowolności. Mając wszystko powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.