II OSK 1206/20

Dnia 23 września 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 23 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 569/19 w sprawie ze skargi M. E. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia określonych obowiązków w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 569/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uwzględniając skargę, uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", [...] oraz poprzedzająca ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "PINB", [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia określonych obowiązków w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco. Wymienioną wyżej decyzją PINB [...] orzekł o braku podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności bądź robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r., w sprawie samowolnej przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w G., działka nr [...] (związanej z przystosowaniem budynku do wynajmu pokojów gościnnych). W związku z pismem skarżącej z dnia 23 lipca 2014 r. PINB przeprowadził postępowanie wyjaśniające dotyczące przedmiotowego budynku. W oparciu o decyzje o zatwierdzeniu projektu budowlanego z 1972 r. oraz o pozwoleniu na budowę z 1973 r.; informację z czynności kontrolnych Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej [...]; przeprowadzone przez organ I instancji dwie kontrole; przedstawioną przez inwestorkę ekspertyzę techniczną; oraz uwagi wskazywane przez skarżącą – PINB stwierdził, że przebudowa budynku nie stwarza zagrożenia dla konstrukcji budynku, że nie ma miejsca samowolna zmiana sposobu użytkowania budynku – budynek jest nadal budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym z częścią usługową (wynajem pokoi) nie przekraczającą powierzchni określonej przepisami (30%). Nie można stwierdzić, że rozbudowa budynku o taras na parterze budynku została zrealizowana samowolnie. Ponadto materiał dowodowy nie potwierdza jednoznacznie aby miał miejsce wynajem pomieszczenie na piętrze budynku i kondygnacji piwnicznej. Odnośnie powierzchni biologicznie czynnej (wskazywanego przez skarżącą wybrukowania nieruchomości) w momencie budowy budynku nie było wymogu zapewnienia takich warunków jakie są obecnie w aktualnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie PINB, ewentualny nakaz przywrócenia stanu poprzedniego – odtworzenia terenów zielonych napotkałby trudności z precyzyjnym określeniem jaki był ten stan poprzedni. Same zdjęcia nie pozwalają na dokładne określenie wymiarów i położenia miejsc gdzie należy przywrócić tereny zielone. Analizując sens utrzymania terenów zielonych – jakim jest zapewnienie wchłonięcia wód opadowych w przypadku dużych opadów – w przedmiotowej sytuacji sprawa dotyczy niewielkich fragmentów terenu – nieistotnych z perspektywy kwestii gospodarowania wodami opadowymi i ewentualnych zagrożeń powodziowych. Ponadto powyższa sprawa nie wiąże się bezpośrednio z przedmiotem prowadzonego postępowania – przebudową budynku mieszkalnego i ewentualną zmianą sposobu jego użytkowania. Odwołanie od ww. decyzji wniosła skarżąca. Zaskarżoną decyzją [...] WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał na ustalenia organu I instancji i stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło do przebudowy budynku w 2014 r. bez pozwolenia na budowę, co stanowiło samowolne roboty budowlane. Zatem organ nadzoru budowlanego zobowiązany był do przeprowadzenia właściwego trybu postępowania sanacyjnego, co w tej sprawie wymagało wdrożenia trybu naprawczego z art. 50-51 Prawa budowlanego. Organ II instancji zgodził się z oceną PINB, że w niniejszej sprawie budynek po rozbudowie jest nadal budynkiem mieszkalnym (tylko 30% jego powierzchni użytkowej jest przeznaczona pod wynajem). Sposób jego użytkowania jest też zgodny z planem miejscowym z 2011 r., którym na przedmiotowym terenie dopuszcza usługi związane z obsługą ruchu turystycznego. W ramach robót budowlanych dokonano likwidacji części tarasu na parterze budynku, jednak zmiany te nie mają wpływu na konstrukcję budynku. Organ odwoławczy wskazał na braki w ustaleniach PINB w zakresie utwardzenia powierzchni działki; jednak stwierdził, że sprawa utwardzenia kostką brukową terenu działki nie jest związana z robotami budowlanymi dotyczącymi budynku i w związku z tym powinna być objęta odrębnym postępowaniem organu I instancji. W kwestii miejsc postojowych dla samochodów na ww. działce, brak jest w sprawie "pierwotnej" dokumentacji projektowej obrazującej sposób zagospodarowania tej działki. W związku z powyższym brak jest możliwości jednoznacznego wskazania, czy i w którym miejscu zaplanowane na ww. działce zostały stanowiska postojowe. W ocenie WINB, kwestia parkowania samochodów na terenie działki nie ma wpływu na przeprowadzone w trybie art. 51 Prawa budowlanego przedmiotowe postępowanie w sprawie robót budowlanych w omawianym budynku i jest od niego niezależna. W ocenie organu odwoławczego, PINB po dokonaniu analizy sprawy prawidłowo uznał, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Dlatego mając na uwadze brzmienie art. 51 ust. 7 ww. ustawy rozstrzygnął o braku podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności bądź robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca, formułując zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.; art. 35 K.p.a.; art. 50 ust. 4 i art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę [...] WINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 569/19, uwzględniając skargę, wskazał, że skoro inwestor wykonał roboty budowlane, na które wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, to chybione są rozważania organów co do możliwości zastosowania art. 71 i art. 71a Prawa budowlanego. W sytuacji, gdy inwestor wykonuje roboty budowlane związane ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do przeprowadzenia postępowania naprawczego na podstawie przepisów art. 50 i art. 51, nie zaś art. 71a. W tej zaś sprawie nie wykazano aby zmiana sposobu użytkowania pierwotnie budynku jednorodzinnego z kawiarnią na pensjonat odbyło się zgodnie z prawem, zwłaszcza, że zamiana funkcji budynku wymagała robót budowlanych obejmujących przebudowę ścian i instalacji. Ponadto w ocenie Sądu, przedmiotowy budynek nie odpowiada definicji budynku jednorodzinnego, ponieważ już chociażby z przedstawionego rysunku nie wynika aby można było zaakceptować twierdzenia organów, że jedynie 30% powierzchni budynku przeznaczona jest pod wynajem. Mylą organy pojęcia faktycznego wynajmu i przeznaczenia budynku pod wynajem. Układ pomieszczeń jednoznacznie świadczy o fakcie, że to pensjonat, a nie budynek jednorodzinny z uzupełniającą funkcją usługową. Oznacza to, że w ramach rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 51 ust. 1 konieczne będzie ustalenie jakie roboty należy wykonać celem przywrócenia funkcji mieszkalnej na piętrze oraz jakie roboty – celem doprowadzenia do zgodności z prawem istnienia funkcji pensjonatowej na parterze. W toku postępowania organ I instancji wzywał inwestorkę do przedłożenia opinii biegłego z zakresu pożarnictwa oraz branży sanitarnej, jednak ostatecznie nie wyegzekwował przedłożenia tej dokumentacji. Dopuściły tym samym organy obu instancji do trwania stanu naruszania przepisów przeciwpożarowych mając świadomość, że budynek o funkcji pensjonatowej stanowi obiekt zamieszkania zbiorowego istnieją zatem wobec niego podwyższone rygory celem zapewnienia przebywającym tam osobom bezpieczeństwa. Załączona do akt sprawy opinia jednoznacznie wskazuje, że brak odpowiednich zabezpieczeń stanowi zagrożenie dla przebywających tam osób. Kolejną kwestią na jaką należy zwrócić uwagę jest potencjalna zmiana bryły budynku. Organy powołując się na braki w dokumentacji wskazały, że niemożliwym jest ustalenie kwestii rozbudowy budynku. Sąd nie zgadza się z taki twierdzeniem, gdyż celem ustalenia czy ewentualnie bryła ulegała zmianom, jakim i w jakim kierunku pomocne może okazać się sięgnięcie do ortofotomap tego terenu dostępnych po roku 1978 i porównanie na nich rzutu bryły budynku i wyznaczenie wielkości tej bryły. Od kilku lat ortofotomapy wykonywane są w pikselu 25 cm, a dla większych miast nawet w pikselu 10 cm. Ponadto państwowy geoportal serwuje usługę przeglądania WMS ortofotomapy archiwalnej, która może być sterowana znacznikiem czasu. Także można porównać bryłę budynku na zdjęciach lotniczych z państwowego zasobu z aktualną bryłą. Ostatnią kwestią wymagającą przeanalizowania jest zgodność istniejącego obiektu i zagospodarowania działki z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W planie miejscowym z 2011 r. dla przedmiotowego terenu opuszczono jedynie usługi związane z obsługą ruchu turystycznego, a wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej objętej inwestycją – maksymalnie 40%. Ustalono w planie też wskaźniki parkingowe. W tej zaś sprawie organy całkowicie pominęły ocenę zgodności wykonanych robót budowlanych z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro do robót budowlanych związanych z przebudową budynku, w tym utwardzenia działki i miejsc parkingowych doszło już po 2013 r., to wykonanie tych robót wymaga skonfrontowania z wymogami obowiązującego planu miejscowego z 2011 r. Brak dokonania powyższych ustaleń sprawił, że wydana decyzja o braku podstaw do wydania decyzji w trybie art. 51 Prawa budowlanego jest co najmniej przedwczesna. W sprawie organy naruszyły zasady postępowania administracyjnego wynikające z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., ponieważ nie zebrały wszystkich dowodów na okoliczności związane z podnoszonymi przez skarżącą okolicznościami, wpływającymi na ocenę zrealizowanych robót budowlanych celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodności z prawem. W wytycznych dla organów Sąd wskazał, że ww. ocena prawna wymaga uwzględnienia, jak i to, że postępowanie dowodowe wymaga uzupełnienia we wskazanym powyżej zakresie. Ponadto wymagane jest dokonanie oceny czy w tej sprawie obiektywnie istnieje techniczno-prawna możliwość doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, zwłaszcza w kontekście opinii rzeczoznawcy ds. pożarowych i higieniczno-sanitarnych. Rozważenia wymaga także, czy w myśl art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 7 Prawa budowlanego celowym nie będzie nakazanie sporządzenia projektu budowlanego zamiennego w relacji z koniecznym do wykonania zakresem prac mających doprowadzić obiekt do stanu zgodności z prawem. W toku postępowania wyważyć należy interesy wszystkich stron postępowania i mieć także na uwadze zasadne oczekiwanie innych stron, poza inwestorem, do szybkiego zakończenia postępowania i informowanie tych stron o zwłoce w załatwieniu sprawy. Oznacza to, że terminy realizacji poszczególnych czynności wyznaczane rzez organ muszą z jednej strony dawać zobowiązanemu możliwość realizacji tych obowiązków, a z drugiej strony dawać także skarżącej poczucie, że terminy te nie są na tyle odległe, aby mogła mieć poczucie pomijania jej interesu w sprawie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył [...] WINB, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez ich błędną wykładnię, tj. - art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wskazanie, że ponownie rozpoznając sprawę organy nadzoru budowlanego winny rozważyć zastosowanie w sprawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w odniesieniu do zakończonych i wykonanych w ramach samowoli budowlanej robót, które wymagały uzyskania pozwolenia na budowę; - art. 48 ust. 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 7 i art. 71a ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wskazanie, że ponownie rozpoznając sprawę organy administracji winny orzec w sprawie dotyczącej samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego w oparciu o art. 51 prawa budowlanego, a nie art. 71a Prawa budowlanego; - art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wskazanie, że organy nadzoru budowlanego winny nakazać wykonanie takich robót budowlanych, które uniemożliwią niezgodne z przeznaczeniem wykorzystywanie obiektu budowlanego stanowiącego przedmiot postępowania, choć roboty te miałyby dotyczyć elementów, które same w sobie nie naruszają żadnych przepisów (naruszenie wynika wyłącznie z faktu samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu). W odpowiedzi na skargę kasacyjną, która została sporządzona osobiście przez skarżącą, wniesiono o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. Ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a. i w sprawie nie żądano przeprowadzenia rozprawy, dlatego przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej brak jest podstaw do uznania, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni przepisów wskazywanych w skardze kasacyjnej. Ma rację Sąd I instancji, że wykonanie w przedmiotowym budynku robót budowlanych, na które wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę wymaga wdrożenia postępowania naprawczego z art. 50-51 Prawa budowlanego, a nie art. 71a tej ustawy. Niemniej Sąd I instancji z uwagi na braki postępowania wyjaśniającego wynikające z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., nie przesądził sposobu zakończenia postępowania w niniejszej sprawie, jak i w żadnym razie nie przesądził o możliwości zastosowania art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd jedynie ocenił, że brak dokonania wskazywanych ustaleń sprawił, że wydana decyzja o braku podstaw do wydania decyzji w trybie art. 51 Prawa budowlanego jest co najmniej przedwczesna. Należy bowiem wskazać, że niezależnie od zastosowanego trybu postępowania, tj. z art. 50-51 Prawa budowlanego, czy też art. 71a tej ustawy, powinnością organu nadzoru budowlanego jest dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz ocena jakie przepisy należy zastosować, a więc dokonać subsumcji stanu faktycznego pod treść normy prawnej. Jednak w sytuacji gdy nie został ustalony stan faktyczny sprawy – jak niewadliwie ocenił Sąd – przedwczesnym jest stwierdzenie, które z obowiązujących przepisów powinny znaleźć zastosowanie. Dlatego w okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd I instancji nie przesądził tego jak konkretnie organy powinny zakończyć postępowanie w niniejszej sprawie. W wytycznych dla organów Sąd jedynie wskazał, że wypowiedziana w zaskarżonym wyroku ocena prawna wymaga uwzględnienia, jak i to, że postępowanie dowodowe wymaga uzupełnienia we wskazanym zakresie. Jak trafnie ocenił Sąd, nie ustalono dokładnego zakresu wykonanych robót budowlanych, m.in. w zakresie bryły budynku, utwardzenia terenu działki budowlanej, miejsc parkingowych. Nie oceniono też wymaganej przez przepisy Prawa budowlanego zgodności wykonanych robót z planem miejscowym z 2011 r. skoro roboty te wykonano w trakcie jego obowiązywania. Błędnie oceniono, że przedmiotowy budynek odpowiada definicji budynku jednorodzinnego z uwagi na wewnętrzny rozkład pomieszczeń użytkowych. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że w sprawie wymagane będzie dokonanie oceny, czy w tej sprawie obiektywnie istnieje techniczno-prawna możliwość doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, zwłaszcza w kontekście opinii rzeczoznawcy ds. pożarowych i higieniczno-sanitarnych, albowiem inwestorka nie złożyła w tym zakresie wymaganych opinii specjalistów, a organ w tej materii nie przeprowadził własnych ustaleń. Należy zwrócić uwagę, że są to właśnie konsekwencje zastosowania odpowiedniego trybu naprawczego, ponieważ w ramach tych trybów w związku oceną braku legalności wykonanych robót, tj. w sytuacji gdy wykonane roboty budowlane są sprzeczne z obowiązującymi przepisami, w tym przeciwpożarowymi lub sanitarnymi, istnieje przewidziana prawem możliwość przywrócenia stanu poprzedniego – stanu sprzed nielegalnie wykonanych robót budowlanych. Ponadto w zależności od dokonanych ustaleń istnieje też możliwość nakazania sporządzenia projektu budowlanego zamiennego. Stąd niewadliwie Sąd I instancji wskazał organom, że rozważenia wymaga także, czy w myśl art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 7 Prawa budowlanego celowym nie będzie nakazanie sporządzenia projektu budowlanego zamiennego w relacji z koniecznym do wykonania zakresem prac mających doprowadzić obiekt do stanu zgodności z prawem. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia przewidziane art. 141 § 4 p.p.s.a. wymogi, ponieważ zawiera wszystkie wymagane tym przepisem elementy, tj. przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także wskazania co do dalszego postępowania. Oceny Sądu I instancji w zakresie naruszenia zasad postępowania administracyjnego wynikających z ww. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie podważono skutecznie za pomocą zarzutów skargi kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą bowiem innego zagadnienia, tj. wykładni przepisów prawa materialnego, a nie wskazywanej w motywach wyroku kwestii naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Poza tym także argumentacja skargi kasacyjnej nie jest przekonująca skoro wskazano w niej, że [...] WINB "nie kwestionuje stanowiska Sądu I instancji, który wskazał na niewyjaśnienie istotnych elementów stanu faktycznego i czynności, które organy nadzoru budowlanego winny podjąć przy ponownym rozpoznaniu sprawy". Wynika z tego, że niezależnie od sposobu sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej, za ich pomocą nie podważono skutecznie legalności podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia, które opiera się na innym zagadnieniu prawnym niż zarzucane naruszenie prawa materialnego, tj. naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.; art. 48 ust. 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 7 i art. 71a ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.; art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.